[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 138 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.138 - ตอนที่ 138


138.

 

สุดท้าย มาโอะจังที่เกรงอกเกรงใจก็โดนท่านแม่ลากไปเล่นเป็นตุ๊กตาเปลี่ยนเสื้อผ้าจนได้

"ขอโทษนะจ๊ะ มาโอะจัง..."

ฉันมองดูท่านแม่เลือกชุดเดรสอย่างดีอกดีใจพลางขอโทษมาโอะจัง ฉันน่ะชินแล้ว แต่มาโอะจังคงอึดอัดแย่

"ไม่หรอกค่ะ หนูไม่เป็นไรหรอก แต่ซื้อชุดให้แบบนี้จะดีเหรอคะ รู้สึกไม่ค่อยเหมาะสมยังไงไม่รู้... ถ้าท่านแม่ของหนูรู้เข้าต้องโมโหแน่เลย..."
"ไม่จริงหรอกจ้ะ ทางนี้ต่างหากต้องขอโทษที่โดนลากมาแต่งตัวตามรสนิยมของท่านแม่พี่ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่จะคุยกับทางคุณพ่อคุณแม่ของมาโอะจังให้นะ โดนลากมาถึงนี่แล้วมาโอะจังคงหนีไม่รอดหรอกจ้ะ อย่างน้อยก็ต้องยืนยันชุดที่ตัวเองชอบให้ดีๆ นะ ไม่อย่างนั้นละก็โดนยัดเยียดตามใจท่านแม่พี่แน่ๆ"  

"ค่ะ"

มาโอะจังยังมีท่าทีเกรงอกเกรงใจอยู่ แต่พอโดนท่านแม่จับแต่งโน่นใส่นี่ไปเรื่อยๆ หน้าตาก็เริ่มแจ่มใส พอเห็นแบบนั้นแล้วฉันก็ชักอยากเลือกเสื้อผ้าให้มาโอะจังบ้าง สุดท้ายแล้วก็เลยเข้าไปร่วมวงด้วย ก็มาโอะจังน่ารักออกอย่างนี้ จับใส่ชุดอะไรก็ขึ้นไปหมดเลย !
สุดท้ายที่ท่านแม่กับมาโอะจังเลือกก็คือชุดเดรสสีเหลืองมะนาวดูสมเป็นฤดูร้อน กระโปรงบานๆ พลิ้วๆ น่ารักมาก

"น่ารักจัง ! เหมาะมากเลยล่ะ มาโอะจัง !"

พอฉันปรบมมือร้องชมเชย มาโอะจังก็ตอบขอบคุณอย่างอายๆ
ส่วนชุดที่ฉันเลือกก็คือชุดวันพีซสีขาวลายดอกไม้ ทางนี้ก็ชิคๆ แบบสาวน้อยน่ารัก ! 
มาโอะจังใส่ชุดวันพีซที่ฉันเลือกกลับบ้านไป ท่านแม่ทำหน้าไม่พอใจนิดหน่อย แต่เล่นให้ใส่เดรสกลางเมืองเนี่ยมันจะสะดุดตาไปหน่อยนะคะ ช่วยไม่ได้ แต่มาโอะจังพูดแค่คำเดียวว่า "ขอให้เดรสชุดนั้นไปงานซัมเมอร์ปาร์ตี้ปีนี้ได้ไหมคะ"  ท่านแม่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากใจนะจ๊ะ มาโอะจัง 

จากนั้นมาโอะจังก็โดนลากไปร้านทำผมต่อ โดนม้วนผมแล้ว หวา ! 
มาโอะจังกลายเป็นฉันฉบับย่อส่วนไปแล้ว พอยืนเรียงกันหน้ากระจกเงา ก็กลายเป็นพี่น้องผมหลอดไปโดยสมบูรณ์ 
ทั้งที่ฉันพนมมือขอโทษอยู่ในใจ มาโอะจังกลับกรี๊ดกร๊าดร้องว่า "เหมือนเจ้าหญิงเลย~!" 

"หนูแอบปลื้มทรงผมท่านพี่เรย์กะมานานแล้วค่ะ เหมือนเจ้าหญิงในหนังสือนิทานเลย" 

มาโอะจังแตะผมหลอดอย่างดีอกดีใจพลางมองกระจกอยู่หลายครั้ง  เอ๋ เอาจริงดิ่  
ดูเหมือนว่าฉันจะได้ผู้สืบทอดโรโคโค่แล้วละค่ะ 
 
จากนั้นเราสามคนก็ไปจิบชา ไปช้อปปิ้งด้วยกันต่อ พอกลับบ้าน ท่านพ่อก็ซื้อเค้กมารอไว้แล้ว ทานุกินี่คิดว่าของฝากให้เด็กผู้หญิงมีแต่ขนมหวานๆ หรือไงนะ คิดถึงแต่ของกินนี่แหละถึงได้มีห่วงยางรอบพุง 
ฉันเป็นห่วงว่ามาโอะจังอยู่ระหว่างไดเอ็ท จะเป็นอะไรหรือเปล่าน้า แต่มาโอะจังผู้ใจดีก็กล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม เป็นเด็กดีจริงๆ... 
ฟังมาโอะจังเล่าเรื่องสนุกๆ ในชั้นประถมพลางทานข้าวเย็นอย่างสนุกสนาน แล้วก็ขึ้นมาพักผ่อนสบายๆ ที่ห้อง
มาโอะจังทำท่าสนใจอุปกรณ์นีดเดิลเฟลท์ที่วางไว้มุมห้อง ฉันก็เลยเล่าเรื่องทำงานออกโชว์ในงานเทศกาลโรงเรียน แล้วเอาภาพถ่ายเบียทริชกับภาพเสก็ตช์ออกมาโชว์ 

"ว้าว ! วิเศษไปเลย เก่งจัง ภาพนี้ท่านพี่เรย์กะวาดเองหรือคะ"
"เปล่าจ้ะ นี่ท่านพี่ของพี่เป็นคนวาดน่ะ"
"ท่านพี่ของท่านพี่เรย์กะวาดรูปเก่งจังนะคะ อ๊ะ ! ทางนี้ก็วิเศษไปเลย ว้าว... อื๋อ ? อ้าว ? แล้วนี่..."

อะไรเอ่ย ?  อ๊ะ ! นั่นมันภาพที่ฉันวาดนี่ !

"เอ่อ แล้วนี่...." 

มาโอะจังถามอย่างเกรงๆ

"นั่นเป็นภาพที่พี่นึกสนุกลองวาดด้วยมือซ้ายดูน่ะจ้ะ แบบสงสัยว่ามือข้างที่ไม่ถนัดจะวาดได้ถึงไหนกันน้า อะไรแบบเนี้ย" 
"แหม แบบนี้เองเหรอคะ ! มิน่าล่ะถึงดูประหลาดจัง แต่ใช้มือซ้ายวาดได้ขนาดนี้ ท่านพี่เรย์กะต้องมีพรสวรรค์ในการวาดภาพมากๆ แน่ค่ะ"
"แหม โฮะโฮะโฮะ..." 

ขอร้องไห้ได้ไหมคะ 

ฉันรีบรวบสมุดเสก็ตช์ปิดๆ ช่วยมาโอะจังทำการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนดีกว่า

"ความจริงแล้วหนูยังไม่ได้ทำเลยละค่ะ..." 
"งั้นเหรอ มาช่วยกันทำสองคนจะได้เสร็จไวๆ นะ"
"ค่ะ" 

สอนการบ้านให้มาโอะจังก็ได้อารมณ์พี่สาวสนุกดีจัง ถ้าได้เด็กน่ารักๆ แบบมาโอะจังเป็นน้องสาวฉันจริงๆ ก็ดีสิ
อีกไม่นานนัก ท่านพี่ที่กลับจากงานก็โผล่หน้ามาที่ห้อง

"สวัสดีจ้ะ มาโอะจัง พี่เป็นพี่ชายของเรย์กะ ชื่อคิโชวอิน ทาคาเทรุนะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ซาวาราบิ มาโอะค่ะ วันนี้ขอรบกวนด้วยนะคะ !" 

มาโอะจังก้มหัวหงึก ฉันคิดเสมอเลยนะว่าท่านพี่กลับมาจากงานดึกตลอด แต่ทำไมท่านพ่อถึงกลับเร็วอยู่คนเดียวล่ะ นี่ท่านพ่อผลักภาระงานตัวเองให้ท่านพี่หรือเปล่าคะ 
ท่านพี่ช่วยฉันสอนการบ้านให้มาโอะจังอย่างใจดีอยู่พักหนึ่งก็กลับห้องตัวเองไป 

เมื่อเริ่มดึกเราก็เตรียมตัวนอน มาโอะจังตื่นเต้นกับเตียงมีหลังคาของฉันมาก ชอบก็ดีใจแล้วละค่ะ แต่เตียงมีหลังคาเนี่ยเห็นอยู่ทุกวันมันก็เบื่อเหมือนกันนะ แล้วยังน่าเป็นห่วงเรื่องฝุ่นด้วยล่ะ 
พวกเรานอนกลิ้งบนเตียงเดียวกัน 

"วันนี้ขอโทษนะที่โดนลากไปไหนมาไหน คงเหนื่อยใช่ไหมจ๊ะ"
"ไม่เลยค่ะ สนุกมากๆ" 

ความจริงตั้งใจจะเล่นอะไรด้วยกันตั้งเยอะแยะ แต่โดนการจู่โจมพิเศษของท่านแม่ทำให้กำหนดการรวนไปหมด จริงๆ เลยน้า 
แต่มาโอะจังก็บอกว่าสนุกด้วย พอถามดูก็เห็นว่าช่วงปิดเทอมนี้ ญาติๆ และคุณปู่คุณย่าที่มาเยี่ยมบ้านเอาแต่เห่อน้องชายกันใหญ่ ทำให้มาโอะจังต้องเหงาอยู่คนเดียวอีกแล้ว 
งั้นเหรอ พ่อแม่จอมวุ่นวายของฉันก็มีประโยชน์กับเขาบ้างเหรอเนี่ย งั้นก็ดีแล้วล่ะ
วันพรุ่งนี้เรามาเล่นด้วยกันให้สนุกไปเลยนะ ฉันคิดแบบนั้นก่อนหลับใหล 
 

---- น่าจะเป็นงั้นอะนะ แต่อีท่าไหนไม่รู้ ริรินะถึงโผล่พรวดมาที่บ้านอย่างกะทันหันตั้งแต่ยามเที่ยงของวันรุ่งขึ้น

"คุณเรย์กะ ! ชั้นแวะมาเที่ยวเป็นเพื่อนให้แล้วนะ !"

เฮ้ยเดี๋ยว ไม่มีใครเรียกหล่อนมาเลยนะยะ ดูหน้าตาตกตะลึงพรึงเพริดของมาโอะจังซะ

"อ้าว เด็กคนนี้ใครกันละคะนี่" 

ริรินะจ้องมองมาโอะจังที่กำลังทำนีดเดิลเฟลต์อยู่กับฉันอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ

"เด็กคนนี้ชื่อซาวาราบิ มาโอะจัง เป็นเด็กที่ฉันเอ็นดูเหมือนน้องสาวจ้ะ แกเรียนชั้นประถมอยู่ที่ซุยรัน มาโอะจัง ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ เด็กคนนี้ชื่อโคะโท ริรินะ เป็นลูกพี่ลูกน้องพี่เอง"

ฉันแนะนำให้แต่ละฝ่ายรู้จักกันขณะยืนบังมาโอะจังไว้เหมือนจะป้องกัน 

"น้องสาว...?"

ริรินะคิ้วกระตุก

"น้องสาว...."

ริรินะมองพวกเราเปรียบเทียบกันอย่างไม่ค่อยพออกพอใจ ส่วนมาโอะจังดูจะกลัวๆ สายตาริรินะ ตรงนี้ฉันต้องสั่งสอนริรินะให้เด็ดขาด 

"ริรินะ"
"มาโอะ !" 

ริรินะดันฉันให้พ้นทาง ก้าวมายืนจังก้าต่อหน้ามาโอะจัง

"คะ ค่ะ..." 
"ชื่อมาโอะใช่ไหม ก็ได้ ! จากวันนี้ไปชั้นจะนับเธอเป็นน้องสาวคนหนึ่ง !"
"เอ๋ !"
"หา !?"

ฉันตกใจจัดจนเผลอแสดงธาตุแท้ออกมาแวบหนึ่ง นับเป็นน้องสาว !? พูดอะไรของหล่อนกันยะ

"เอ่อ..."
"ถ้าเป็นน้องสาวของคุณเรย์กะก็ถือเป็นน้องสาวของชั้นด้วย ตั้งแต่วันนี้ไปจงเรียกชั้นว่าท่านพี่ริรินะซะ !"
"เอ๋...ท่านพี่...ริรินะ...?"

ริรินะพยักหน้าให้มาโอะจังอย่างพออกพอใจ

"เดี๋ยวสิ ริรินะ..."
"มาโอะอยู่ชั้นประถมใช่ไหม วันนี้มาเที่ยวบ้านคุณเรย์กะเหรอ เอ มาค้าง ?! งั้นชั้นจะอยู่ค้างด้วย"

ไม่ได้ยินเสียงร้องคัดค้านของฉันหรือไงนะ ริรินะเดินเรื่องฉับๆๆ กับมาโอะจังไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีสองคนนั้นก็สนิทสนมกันไปเรียบร้อยแล้ว เฮ้ย แล้วตกลงริรินะเป็นอันมาค้างด้วยเหรอ !?
ริรินะที่ทำท่าอยากอวดภูมิพี่สาวเต็มที่บอกว่าจะสอนการบ้านมาโอะจังเช่นเดียวกับฉันเมื่อคืน แล้วก็ดึงเอาการบ้านออกมาช่วยทำ ฉันจะเข้าไปห้ามไว้ดุว่าทำอะไรไม่เข้าเรื่อง แต่วิธีการสอนของริรินะกลับดีกว่าที่คาด แล้วหัวก็ดีด้วย พอลองแกล้งๆ ถามคะแนนสอบของริรินะดูเนียนๆ ก็พบความจริงอันน่าตกตะลึงว่าเธอสอบปลายภาคได้ที่ 20 ! 

"ว้าว ท่านพี่ริรินะหัวดีจังเลยค่ะ~"
"ที่ 20 เนี่ยไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก นี่ถือว่าอันดับตกลงมาจากสอบกลางภาคแล้วนะ"

แพ้แล้ว... มาโอะจังส่งสายตาแห่งความนับถือให้ริรินะแล้ว ฉันเดินออกจากห้องเงียบๆ

"อ้าว เป็นอะไรไปล่ะ เรย์กะ แล้วมาโอะจังล่ะ"

ท่านพี่ที่ออกมาจากห้องเตรียมตัวไปข้างนอกในวันหยุดมาเห็นฉันทำหน้ามืดมนเข้าพอดี

"ริรินะมาหา..."
"ริรินะ ?"

ท่านพี่ชะโงกเข้าไปดูในห้องฉันแล้วกระซิบว่า "มิน่าล่ะ..." ได้ยินเสียงร้องกรี๊ดกร๊าดอย่างสนุกสนานของทั้งสองคนแว่วมาจากข้างใน

"โดนริรินะแย่งมาโอะจังไปแล้วเหรอ"
"ค่ะ..."
"เอาเถอะ สามคนเล่นกันดีๆ นะ เดี๋ยวพี่กลับมาจะมาช่วยอีกแรง"
"จริงเหรอคะ ?!"

ท่านพี่รีบๆ กลับมานะคะ ฉันส่งท่านพี่ไปแล้วเดินไปที่ห้องเก็บของ

วันก่อนตอนเอาฮูล่าฮูปมายัดไว้ที่นี่ ฉันพบของน่าสะพรึงกลัวเข้า กล่องไม้ใบใหญ่ที่เก็บไว้ลึกๆ ด้านในห้องเก็บของ พอลองเปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็พบตุ๊กตาญี่ปุ่นผมม้าใส่กิโมโนสีแดงฉาน

"กรี๊ดดดดด !"

ฉันส่งเสียงกรีดร้องเมื่อเห็นตุ๊กตาญี่ปุ่นที่ไม่ค่อยชอบ แต่พอดูดีๆ ก็เห็นว่านั่นเป็นตุ๊กตากลไกยกน้ำชา ฉันลองหมุนเกลียวอย่างกลัวๆ ด้วยความรู้สึกคล้ายๆ อยากลองของ แล้วตุ๊กตาก็ขยับเคลื่อนไหวเข้ามาหาพร้อมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด น่ากลัวชะมัด ! ตุ๊กตาที่เคลื่อนไหวได้เองเนี่ยน่ากลัวสุดๆ !
ข้างหลังเป็นกล่องใส่ตุ๊กตาท่านฮินะโบราณที่บางครั้งก็ผมยาวออกมาเอง ข้างหน้าเป็นตุ๊กตายกชาที่เคลื่อนไหวอย่างน่าขนลุก ถ้านี่เป็นตอนกลางคืนละก็ฉันคงผมขาวโพลนทั้งหัวด้วยความกลัวไปแล้ว
ฉันรีบเอากล่องไปเก็บแล้วหนีออกมาจากโกดังเก็บของ แล้วก็เกิดกลัวตัวสั่นขึ้นมาว่าถ้าตุ๊กตานั่นมาหาที่ห้องตอนกลางคืนล่ะจะทำไงดี... 

ได้เวลาปลุกตุ๊กตาขยับได้อันน่าขนลุกนั่นให้ตื่นขึ้นมาแล้ว
ฉันหมุนเกลียวตุ๊กตายกชาที่เอาออกมาจากโกดังเก็บของ ปล่อยให้เดินเข้าห้องฉันจากทางช่องประตูที่แง้มอยู่ 
อีกแป๊บนึงเสียงกรีดร้องของริรินะและมาโอะจังก็ดังก้องกังวาน อุเฮะเฮะเฮะเฮะ นี่คือการกลั่นแกล้งที่บังอาจชิงบทพี่สาวไปจากฉันไงล่า~
หลังจากนั้นฉันก็โดนริรินะดุเอาๆ ว่าคิดอะไรกันอยู่ยะ ! แล้วต้องไปก้มหัวปลกๆ ขอโทษมาโอะจังที่ทำท่าจะสะอึกสะอื้นต่อ


ตอนกลางคืนพอท่านพี่กลับมาพวกเราก็เล่นไพ่แล้วก็เจงก้ากัน พอมีคนเยอะๆ ก็เล่นได้หลายอย่าง สนุกจังเลย
เตียงฉันไม่ได้กว้างเท่าไหร่ ก็เลยสั่งให้ริรินะไปนอนห้องนอนแขกอยู่หลายรอบ แต่ริรินะยืนกรานว่ายังไงๆ ก็จะนอนด้วยกัน ตกลงพวกเราสามคนก็เลยต้องนอนเบียดๆ เกันไป แคบชะมัด...
พอริรินะได้ฟังเรื่องของทางบ้านมาโอะจังก็โมโหใหญ่

"อะไรกันน่ะ ! น่าโมโหชะมัด ! มาโอะก็ไม่ต้องอดทนหรอก พูดให้ชัดๆ ไปเลย !"
"แต่ว่า..."
"ริรินะ มาโอะเป็นเด็กใจดี ไม่เหมือนเธอหรอก"
"เชอะ งั้นมาโอะก็แย่งตำแหน่งผู้สืบทอดมาจากน้องชายเลยซี่ แสดงให้เห็นว่ามาโอะมีดีกว่าเยอะไงล่ะ หึหึหึ เจ้าน้องชายเอ๋ย จงกัดฟันขมขื่นไปเถะ"
"เอ๋...เอ่อ...หนูไม่ได้เกลียดน้องชายนะคะ... แล้วก็ไม่ได้อยากสืบทอดกิจการของทางบ้านด้วย"
"จริงเหรอ"
"ค่ะ"

ใช่แล้ว ที่มาโอะจะสืบทอดต่อน่ะคือตำแหน่งราชินิโรโคโค่ต่างหาก 

"อะไรกั๊น งั้นมาโอะก็รีบไปเกลี้ยกล่อมไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ เลยนะว่าจะขอแต่งงานกับคนที่ตัวเองชอบ"
"แล้วทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องแต่งงานออกมาล่ะยะ"

เรื่องมันจะโดดไปละมั้ง 

"ก็ถ้าพวกเรามัวแต่ชักช้าอยู่เดี๋ยวพ่อแม่จะกำหนดตัวคู่แต่งงานทางธุรกิจให้ก่อน เพราะงั้นถ้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วก็ต้องรีบลงมือทันทีนะ"
"เฮ้อ... ไม่ไหวเลย ริรินะยังเด็กอยู่แท้ๆ คิดเรื่องแบบนี้แล้วเหรอ"
"ก็ต้องคิดสิ ชั้นเป็นลูกคนเดียว ยังไงก็ต้องแต่งลูกเขยเข้าตระกูล คุณเรย์กะน่ะแหละจะคิดน้อยไปหรือเปล่า ท่าทางจะสบายเกินไปแล้วมั้ง"
"...ขอโทษค่ะ" 

ต้องเตรียมใจรับลูกเขยแต่งเข้าเพื่อสืบทอดตระกูลเหรอ... คืนนั้นฉันได้รู้ว่าริรินะที่ฉันเห็นเป็นเด็กเอาแต่ใจกลับมีอีกด้านหนึ่งที่คาดไม่ถึง 
ฉันเอาแต่คิดถึงหนทางเอาตัวรอดถ้าบริษัทเกิดล่มสลาย แต่ถ้าไปได้ราบรื่นแบบนี้เรื่อยๆ ซักวันจะมีเรื่องคู่แต่งงานทางธุรกิจมาหาเหมือนกันหรือเปล่านะ...
ไม่เอานะๆ ฉันอยากแต่งงานด้วยความรักนี่นา อย่างที่ริรินะว่า ต้องชิงลงมือก่อน ! แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครให้แต่งด้วยอะนะ !
ระหว่างที่ฉันงึมงำอะไรอยู่ สองคนนั้นก็ผล็อยหลับไปก่อนเรียบร้อย
เมื่อก่อน ฉันเคยได้ยินมาว่าเวลานอน ถ้านอนให้แขนขาสมมาตรกันพอดีจะโดนผีอำได้ง่าย ฉันเลยลุกขึ้นมาจัดแขนขาของริรินะที่กำลังหลับสนิทให้แนบเนื้อแนบตัวเป๊ะๆ 

------------------

ตัวอย่างรูปตุ๊กตายกชานะฮะ เดินมาดุ่ยๆ นี่ก็น่ากลัวอยู่นะ
http://image.news.livedoor.com/newsimage/a/8/a07478ca11ef57302d817ffe39474e66.jpg

 




NEKOPOST.NET