[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 135 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.135 - ตอนที่ 135


135.

 

วันที่สอง ฉันไปเข้ารับบำรุงผิวเอสเต้และนวดหินร้อนซาวน่ากับท่านแม่ อาจารย์ที่โยคะสตูดิโอะชมว่าฉันมีเซนส์ดีจนตัวลอยไปเลย
นอกจากเวลาอาหารแล้วก็ไม่ต้องเจอคุณไมฮาระ โดยรวมๆ ก็สงบสุขดีนะ
และแล้วในมื้อเย็นยามกลางคืนนั้น มาดามคาบุรากิก็โผล่หน้ามาเข้าร่วมรับประทานอาหารกับสมาชิกทุกคน
ข้าวเก็มไมกับข้าวไม่ผ่านการขัดสีเนี่ย นานๆ ทานทีก็อร่อยดี แต่ถ้าทุกวันสงสัยจะไม่ไหว ระหว่างที่กำลังคิดเช่นนั้นพลางเคี้ยวๆ อยู่ มาดามคาบุรากิก็ย้ายที่นั่งมาคุยกับฉัน อุ...  

"คุณเรย์กะ โปรแกรมครั้งนี้เป็นไงบ้างจ๊ะ"
"ค่ะ ได้รู้สึกถึงอาหารธรรมชาติจากใกล้ตัว เป็นสองวันที่มีคุณค่ามากเลยค่ะ"
"ได้คำชมแบบนี้ค่อยดีใจหน่อย คุณเรย์กะผอมอยู่แล้ว จริงๆ ไม่ต้องมาไดเอ็ทก็ได้นะจ๊ะ"
"ไม่หรอกค่ะ"

ค่ะๆ ชมตามมารยาทสินะคะ ไขมันของตัวเอง ตัวเองย่อมรู้ดีที่สุดค่ะ คำป้อยอแบบโกหกเห็นๆ อย่างงั้นน่ะ  ไม่มีทางทำให้ฉันตัวลอยปีนขึ้นต้นไม้ (*) ไปได้หรอกค่ะ
แต่ฉันก็ยิ้มอย่างสดชื่นให้ท่านแม่ของคาบุรากิ 

"คุณเรย์กะปิดเทอมหน้าร้อนจะไปไหนบ้างคะ"
"ก็ไปเรียนพิเศษแล้วก็ไปเรียนวัฒนธรรมอื่นๆ น่ะค่ะ มีนัดเจอกับเพื่อนบ้างนิดหน่อย แล้วก็คงไปเที่ยวกับครอบครัวมั้งคะ"
"แหม ดีจังเลย ปีนี้จะไปไหนกันจ๊ะ" 
"แม่ว่าจะไปออสเตรียค่ะ เห็นว่าอยากไปดูโอเปร่าบนทะเลสาป"  

ท่านแม่ชอบโอเปร่าหรือบัลเล่ต์ อะไรที่สวยๆ งามๆ หนีโลกแห่งความเป็นจริงทำนองนี้แหละ สมแล้วที่คิดจะปั้นลูกสาวให้เป็นตุ๊กตาฝรั่งเศสของจูโม่ 

"แหม วิเศษไปเลย ฉันก็เคยไปดูโอเปร่าบนทะเลสาปมาเหมือนกันจ้ะ  แสดงกันได้วิเศษน่าตื่นตาตื่นใจมากๆ ! คุณเรย์กะก็ชอบโอเปร่าด้วยเหรอ" 
"ได้รับอิทธิพลจากแม่น่ะค่ะ เวลาไปยุโรป ถ้ามีการแสดงที่ชอบขึ้นแสดงก็จะจองตั๋วไปดูค่ะ แต่น่าอายจังเลย ฉันแค่รับชมเพื่อความบันเทิงเท่านั้นละค่ะ แต่ไม่ได้รู้เรื่องโอเปร่าอย่างละเอียดอะไร  ความจริงก็น่าจะศึกษาให้ลึกซึ้งก่อนไปดูนะคะ..." 
"ไม่จริงหรอกจ้ะ ! ฉันว่าคนที่ดูสนุกจากใจจริงอย่างคุณเรย์กะน่ะดีกว่าพวกคงแก่เรียนไปดูแล้วเพ้ออะไรยากๆ เยอะแยะ ฉันเองก็ชอบโอเปร่ามากเลย คุณเรย์กะชอบโอเปร่าเรื่องอะไรจ๊ะ"
"ก็ทั่วๆ ไปน่ะค่ะ อย่างโลเฮ็นกรินหรือขลุ่ยวิเศษ"
"ชอบโลเฮ็นกรินเหรอ งั้นถ้าเป็นวากเน่อร์เหมือนกัน จะชอบทริสตันกับอิโซลหรือเปล่านะ"  
"เป็นผลงานที่เร่าร้อนมากนะคะ"
"แหม !" 

มาดามคาบุรากิหัวเราะร่วน
พอคุยเรื่องโอเปร่ากันไปได้อีกพักหนึ่ง มาดามคาบุรากิก็ปรบมือร้องว่า

 "จริงด้วย ! ครั้งหน้าจะจัดงานชมหิ่งห้อย คุณเรย์กะต้องมาให้ได้นะคะ ! คนที่ชอบโลกมายาอย่างคุณเรย์กะต้องชอบแน่ๆ เลยล่ะ !"
"เอ๋...." 

คือว่ามันออกจะ... ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากปฎิเสธไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ขนาดครั้งนี้ยังโดนท่านแม่ขู่เข็ญให้มาเลยนะ
ระหว่างที่ฉันกำลังอ้ำอึ้งหาข้ออ้างอยู่ มาดามคาบุรากิก็หันไปคุยกับท่านแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นอันตกลงกันเองไปเสร็จเรียบร้อย ฮ่วย ! 

"งานชมหิ่งห้อยเหรอคะ วิเศษไปเลยเนอะ คุณเรย์กะเองก็ชอบตำนานเก็นจิด้วยนะคะ"
"อ้าว คุณเรย์กะก็ชอบเก็นจิหรือจ๊ะ งั้นวันงานต้องให้คุณเรย์กะเป็นทามาคัตสึระ (**) แล้วล่ะ"
"แหม โฮะโฮะโฮะ แล้วจะให้ใครเป็นเฮียวบุเคียวโนะมิยะ (***) ดีล่ะคะ"  
"มาซายะบ้านเราพอไหวไหมคะ"
"ตายแล้ว คุณเรย์กะ ! ทำไงดีล่ะ ดีจังเลยนะจ๊ะ"

ท่านแม่กับมาดามคาบุรากิเมินฉันแล้วหันไปกรี๊ดกร๊าดกันเองสองคน พอเหอะน่า...
ว่าแต่ท่านแม่คะ หนูได้บอกเมื่อไหร่ว่าชอบตำนานเก็นจิน่ะ  สองสามีภรรยาบ้านคิโชวอินนี่ชอบปั้นน้ำเป็นตัวจริงๆ เล้ย
คุณไมฮามะที่ฟังบทสนทนาของพวกเราอยู่นี่ตาเหลือกเชียว 
 


ในที่สุดโปรแกรมดีท็อกซ์ 3 วัน 2 คืนก็เสร็จสิ้นลงในวันนี้
ท่านแม่อารมณ์รื่นเริงสุดๆ มาตั้งแต่เมื่อคืนวานด้วยคำชวนไปงานชมหิ่งห้อยจากมาดามคาบุรากิ เมื่อคืนท่านแม่มากระซิบที่ข้างหูฉันไม่หยุดหย่อนว่า "ท่านแม่ของคุณมาซายะถูกใจเราแล้วนะ ได้โอกาสเข้าหาล่ะ" ราวกับจงใจจะล้างสมองกันงั้นน่ะ ฉันชักกลัวเลยดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงงีบหลับไปอย่างรวดเร็ว  

เมื่อสมาชิกทุกคนมารวมตัวกันในมีทติ้งรูมเพื่อฟังผลสรุปโดยรวมของโปรแกรมในครั้งนี้ มาดามคาบุรากิก็เข้ามาในห้องพร้อมกับลูกชาย
เหล่ามาดามส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกับการปรากฎตัวอย่างไม่คาดฝันของคาบุรากิ มาซายะ  

"ทุกท่านคะ สองวันนี้ขอบคุณมากนะคะ วันนี้ฉันพามาซายะ ลูกชายมาด้วยค่ะ" 
"ตายแล้ว ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอคุณมาซายะ !" 

เหล่ามาดามกรูกันไปห้อมล้อมรอบคาบุรากิราวกับป้าๆ น้าๆ ที่เป็นแม่ยกนักร้องขวัญใจไอดอล อื~ม สุดยอดเลยแฮะ พลังแม่ยกเนี่ย คาบุรากิเองก็โดนพลังแม่ยกกดดันไปเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หลังๆ ใจกลางวงนั่น โชคยังดีที่ท่านแม่ฉันไม่ได้ถลาเข้าไปด้วย ดีจังเลย... 
ดูเหมือนคาบุรากิจะถูกพามาที่นี่เพื่อเป็นรางวัลให้แก่เหล่ามาดามที่อดทนอยู่ร่วมจนจบโปรแกรม คาบุรากิพูด "เหนื่อยหน่อยนะครับ" ปลอบประโลมใจเหล่ามาดามด้วย 
คาบุรากิ ที่โรงเรียนหน้าตายอย่างกับอะไรดี แต่ภายนอกก็ตั้งใจทำงานในฐานะทายาทผู้สืบทอดกิจการเหมือนกันนะ 
ส่วนฉันหันไปแลกที่อยู่เมล์กับคุณอาคิมิที่สนิทสนมกันไปจากสองวันนี้
ว่าแล้วคาบุรากิที่เป็นอิสระจากเหล่ามาดามก็เดินมาหา 

"โอ๊ะ อะไร เธอก็มาด้วยเรอะ"
"สวัสดีค่ะ ท่านคาบุรากิ"
"บอกไว้ก่อนนะ โปรแกรมแค่นี้มันไม่ทำให้ผอมได้หรอก ไปออกกำลังกายซะ"

ไหงปฎิเสธโปรแกรมโรงแรมตัวเองสุดกำลังขนาดนั้นล่ะยะ... 

"ฉันแค่ตามท่านแม่มาเท่านั้นละค่ะ... ไม่ได้มาเพื่อหวังผลความผอมอะไร"

ถ้าโดนคิดว่ายัยนี่ไดเอ็ทอยู่ล่ะอายตายเลย ฉันเลยโทษให้เป็นความผิดท่านแม่ แล้วก็แค่ตามมาจริงๆ นะคะ 

"หื~ม เออ จะยังไงก็ช่างเหอะ" 

งั้นก็อย่าพูดแต่แรกสิเฮ้ย  

"ปิดเทอมหน้าร้อนแท้ๆ ต้องมาเข้าร่วมโปรแกรมไดเอ็ทกับแม่นี่ลำบากน่าดูเลยนะ"
"โปรแกรมดีท็อกซ์ต่างหากละคะ ตัวเองก็โดนท่านแม่บังคับให้โผล่หน้ามาที่นี่วันนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ก็พอกันนั่นแหละค่ะ"
"ก็นะ" 

"ท่านมาซายะ ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอในวันนี้ ! ในงานปาร์ตี้ครั้งก่อนเราแทบไม่ได้คุยกันสบายๆ เลยนะคะ เดี๋ยวท่านมาซายะจะไปไหนต่อหรือเปล่าคะ ยังไงไปดื่มชาที่เลานจ์ข้างล่างกันไหมคะ"
"ฉันมีนัดกับคนอื่นต่อ" 

คาบุรากิปฎิเสธคำชักชวนของคุณไมฮามะทิ้งไปอย่างไม่ใยดีด้วยสีหน้าเบื่อๆ แต่คุณไมฮายะก็ยังตามพัวพันไม่เลิก อึดเป็นบ้า คาบุรากิคอยปัดป่ายคุณไมฮาระอย่างเซ็งๆ พลางอำลา "งั้นไปละนะ" กับฉันแล้วเดินหายไป แน่นอนว่าคุณไมฮามะเผ่นตามไปติดๆ แต่ยังอุตส่าหันกลับมาถลึงตาใส่ฉันครั้งหนึ่งแล้วหันไปอ้อน "เมื่อวานโดนคุณเรย์กะเหยียบเท้าด้วยละค่า~" ส่วนคาบุรากิก็เอออออย่างขอไปทีว่า "อ้อ เรอะ"

เหนื่อยชะมัด... 


พอไปโรงเรียนสอนพิเศษ ฉันก็ไปคุยกับอุเมวากะคุงเพื่อกำหนดวันนัดเจอกับเบียทริช อากาศร้อนอยู่ด้วย คิดถึงสภาพร่างกายของเบียทริชแล้ว เอาเป็น Dog Land ในตัวอาคารดีกว่า ถ้าเรานัดเจอกันแค่สองคน ถึงจะมีหมาอยู่ด้วยก็เหอะ คุณโมริยามะที่แอบชอบอุเมวากะคุงคงเห็นฉันเป็นศัตรูอีกแน่ ฉันเลยเสนอให้ชวนทุกคนไปด้วยกัน
คุณโมริยามะตกลงทันที คนอื่นๆ ก็ดูท่าจะมาได้ ค่อยโล่งหน่อย อุเมวากะคุงตั้งต้นอธิบายอย่างเร่าร้อนว่าหมาของตัวเองน่ารักแค่ไหน ระยะนี้รอบข้างฉันมีคนเร่าร้อนแบบนี้เยอะจังแฮะ... ไม่สิ แค่คุณมิฮาระกับอุเมวากะคุงนี่นา

 ตอนเย็นก็มีรูปถ่ายเลิฟๆ และเมล์จากเบียทันส่งมาอีก "จะแต่งตัวสวยๆ ผูกริบบิ้นอันโปรดไปหานะ รอเค้าด้วยนะ ! อยากให้แต่งชุดไหนไปไหม ? เบียทันอยากเจอจังเลยจ้ะ !" 

อื้ออื้อ ฉันก็อยากเจอเร็วๆ เหมือนกันจ้ะ อยากรู้กึ่งๆ สยองว่านายบ้าหมาจะออกอาการขนาดไหนอะนะ... 

---------------------

(*) ภาษาญี่ปุ่นมีคำเปรียบเปรยว่า 「豚もおだてりゃ木に登る」หรือ "ถ้าเยินยอ แม้แต่หมูก็ปีนต้นไม้ได้"  ท่านเรย์ก่าจะด่าตัวเองทำไม~~~
(**), (***)  คุณแม่ๆ ทั้งสองกำลังพูดถึงบทหนึ่งในเรื่องตำนานเก็นจิ โดยนางเอกคือ ทามาคัตซึระซึ่งเป็นบุตรอุปถัมภ์ของเก็นจิ  ตามท้องเรื่องคือ เก็นจิอนุญาตให้เฮียวบุเคียวโนะมิยะ (พระเอกสุดหล่อประจำตอน) คุยผ่านม่านกับทามาคัตสึระ จากนั้นเก็นจิก็ไปเก็บเอาบรรดาหิ่งห้อยมาไว้ใต้ชายเสื้อ ก่อนจะแอบปล่อยให้หิ่งห้อยบินออกมาผ่านม่าน แสงจากหิ่งห้อยหลายตัว จึงทำให้เฮียวบุเคียวได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของทามาคัตสึระ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ตกหลุมรักนางจนถอนตัวไม่ขึ้น เป็นเรื่องที่สุดแสนจะโรแมนติคเรื่องหนึ่งเลยละครับ แต่ในเรื่องนี้ ใครจะได้เป็นทามาคัตซึระ ใครจะเป็นเฮียวบุเคียวโนะมิยะ ต้องติดตามตอนต่อไป 55555




NEKOPOST.NET