[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 134 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.134 - ตอนที่ 134


134.

 

พวกเราต่างคนต่างนั่งประจำที่ รอรับมาดามคาบุรากิ

"วันนี้้ต้องขอขอบคุณทุกท่านมากนะคะที่กรุณาให้เกียรติมาร่วมงาน ! ทางโรงแรมของเรามีความภาคภูมิใจอย่างยิ่งที่จะนำเสนอโปรแกรมนี้ให้ทุกท่านนะคะ"

ว่าแล้วมาดามคาบุรากิก็โปรยยิ้มงดงามทักทายผู้เข้าร่วมงาน คุณไมฮามะเลือกนั่งตำแหน่งที่จะสะดุดตามาดามคาบุรากิอย่างชัดเจน หล่อนน่ะแหละเห็นเป้าหมายใจจริงชัดเจนเลยนะยะ

สตาฟฟ์มาอธิบายโปรแกรมดีท็อกซ์ในครั้งนี้คร่าวๆ ผิดกับการงดอาหารในครั้งที่แล้ว ครั้งนี้เราจะได้ทานอาหารแม็คโครไบโอติคส์ แต่นอกนั้นแล้วก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ สรุปก็คือเข้าคอร์สเอสเต้ เข้ายิมออกกำลังกาย ใช้เวลาอย่างเริ่ดๆ ไปวันๆ 
ฉันละไม่อยากลาหยุดคอร์สติวพิเศษปิดเทอมเพื่อมาทำอะไรแบบนี้เลย แต่ก็ขัดขืนคำสั่งท่านแม่ไม่ได้ เอาเวลาว่างๆ ไปทำการบ้านดีกว่า
เมื่ออธิบายโปรแกรมเสร็จสิ้น พอทุกคนมีเวลาอิสระ คุณไมฮามะก็ดิ่งไปหามาดามคาบุรากิทันที ได้เวลาประจบผู้ใหญ่สินะยะ
ส่วนท่านแม่ไปหัวร่อต่อกระซิกกับเหล่ามาดามเพื่อนฝูงเรียบร้อยแล้ว ฉันเลยไปคุยกับคุณอาคิมิ 

"ดีใจจังเลยค่ะที่ได้มาร่วมงานกับท่านเรย์กะอีก มีคนอายุใกล้ๆ กันอยู่ค่อยสบายใจหน่อย"
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ ครั้งนี้มีอาหารมาเสิร์ฟด้วย น่าจะสบายกว่าปีที่แล้วนะคะ"
"ฮิฮิ" 

พวกเราคุยกระหนุงกระหนิงกันอยู่ แล้วมาดามคาบุรากิก็เดินมาหาโดยมีคุณไมฮามะประกบมาด้วย

"คุณเรย์กะ ! แล้วก็คุณอาคิมิ ขอบใจนะจ๊ะที่มา ! รอเจอกันวันนี้อยู่เลยล่ะจ้ะ โดยเฉพาะคุณเรย์กะน่ะไม่ค่อยโผล่หน้ามางานปาร์ตี้เลย เหงาแทบแย่"
"สวัสดีค่ะ วันนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
"ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ ท่านคาบุรากิ"

ฉันกับคุณอาคิมิลุกขึ้นยืนทำความเคารพพร้อมๆ กัน 

"คุณเรย์กะ ชีวิตในโรงเรียนเป็นไงบ้างจ๊ะ มาซายะนี่ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังเลย ยังไงคุณเรย์กะช่วยเล่าเรื่องซุยรันให้ฟังด้วยนะจ๊ะ"
"แหม... หนูก็เล่าอะไรมากไม่ได้หรอกค่ะ... แต่ท่านคาบุรากิมักจะครองอันดับหนึ่งในการสอบเสมอ เพื่อนฝูงก็มีมากมาย ใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยละค่ะ" 
"เหรอจ๊ะ แต่เด็กคนนั้นหน้าตาไม่ค่อยรับแขกใช่ไหมล่ะ คงไม่ได้ไปรบกวนคุณเรย์กะใช่ไหม ถ้าไปทำอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรเข้า ให้มาบอกฉันได้เลยนะจ๊ะ" 
"ไม่เหมาะไม่ควรอะไรกันคะ ไม่มีหรอกค่ะ  ในวันฝนตก ท่านคาบุรากิก็ยังบรรเลงเพลงของโชแปงอย่างไพเราะในห้องสโมสรเลยนะคะ..."  
"แหม ! เด็กคนนี้ทำอะไรแบบนั้นเป็นด้วยเหรอ !? "

มาดามคาบุรากิหัวเราะร่วนอย่างสนุกสนาน ข้างๆ กันเป็นคุณไมฮามะที่ส่งสายตาบอกความเป็นศัตรูมาให้ฉันที่พูดถึงเรื่องของคาบุรากิในซุยรันที่หล่อนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วย จ้ะๆ
แล้วสตาฟฟ์ก็มาเรียกมาดามคาบุรากิไป 

"ฉันจะเข้าร่วมในมื้ออาหารวันนี้ด้วย ไว้คุยกันต่อตอนนั้นนะคะ"
"ค่ะ จะรอนะคะ"

พอมาดามคาบุรากิจากไป คุณไมฮาระก็หันมาแว้ดทิ้งท้ายว่า "กะอีแค่ท่านแม่ของท่านคาบุรากิถูกใจหน่อยเดียว อย่าเหลิงเชียวนะยะ !" ก่อนจากไป 
คุณอาคิมิดูท่าทางกลัวๆ คุณไมฮามะนิดหน่อย

"....เอ่อ คุณเรย์กะไม่เป็นไรนะคะ โดนเขาเขม่นเอาๆ ใหญ่เลย..." 
"ฉันไม่เป็นไรเลยค่ะ ทางโน้นเขาเห็นฉันเป็นศัตรูอยู่ฝ่ายเดียว" 

คุณอาคิมิว่า "งั้นเหรอคะ...ลำบากแย่เลย..." พร้อมส่งสายตาแสดงความสงสารให้ แต่แค่นานๆ จะเจอทีแล้วโดนขู่ฟ่อๆ ใส่น่ะสบายมาก ถ้าอยู่โรงเรียนเดียวกันก็ว่าไปอย่าง
ท่านแม่จะกลับไปที่ห้อง ฉันเลยลาจากคุณอาคิมิไปก่อนโดยสัญญาว่าไว้คุยกันใหม่ 

ก่อนจะถึงมื้อเย็นเป็นช่วงเวลาอิสระ สตาฟฟ์บอกให้พวกเราลองไปเดินเล่นหรือเคลื่อนไหวร่างกายอื่นๆ ฉันเลยลองไปฟิตเนส ปกติฉันไม่ค่อยเล่นอะไรพวกนี้อะนะ เพราะฝึกร่างกายแบบโหดๆ กับเครื่องมันไม่เหมาะกับนิสัย แต่วันนี้ลองท้าทายแอโรไบค์ดูดีมั้ยน้า   
พอฉันเดินไปใกล้เครื่องแอโรไบค์ คุณไมฮามาก็ตรงรี่เข้ามา  เอ๋ คุณไมฮามะก็จะเล่นด้วยเหรอ อีกฝ่ายก็สังเกตเห็นฉันแล้วขมวดคิ้ว
แหม ยังไงก็ไม่เกี่ยวกันนี่เนอะ ฉันปฎิบัติตามคำสั่งคุณครูฝึก ปรับความหน่วงของจักรยานแล้วเริ่มปั่น โอ้ ก็สนุกดีนี่นา 
ว่าแล้วคุณไมฮามะข้างๆ ฉันก็เริ่มปั่นซิ่งด้วยความเร็วแซงหน้าฉันไป แถมยังเหลือบมองมาทางนี้ทำหน้าเชิดว่าฉันชนะแล้วย่ะ หนอย
ฉันเร่งความเร็วแซงคุณไมฮามะไป สบายๆ ! แต่คุณไมฮามะก็เร่งความเร็วเกทับฉันไปอีก ฮึ่มฮึ่มฮึ่ม ! ใครจะไปยอมแพ้ยะ ! พวกเราปั่นกันเมามันราวกับนักปั่นจักรยานวิบาก 
เสียงโค้ชมิฮาระดังก้องอยู่ในหัวฉัน "อย่ายอมแพ้ตัวเองเชียวนะ !"  ค่ะ โค้ช ! "ถ้าเป็นเธอต้องทำได้แน่ !" ค่ะ โค้ช !
พวกเราปั่นพรวดๆๆ แม้ครูฝึกจะบอกให้พอได้แล้วก็ทำเป็นเฉย ปั่นกันให้ไฟลุกไปเลย โอ้ววววววว ! 
ทว่าจู่ๆ คุณไมฮามะก็หยุดปั่นก้าวลงจากจักรยาน  เอ๋ 

"คุณเรย์กะเนี่ยล่ะก็ ฮึดเอาเป็นเอาตายไปทำไมกันคะ ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูไม่ได้เลย~ เกิดไฟติดอยากแข่งอะไรกันขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่อยากลดตัวลงไปเล่นด้วยหรอกค่ะ"
 
หา !? ก็หล่อนเป็นคนท้าทายมาก่อนเองไม่ใช่เรอะ ! ตัวเองก็ปั่นจนเหงื่อโชกเหมือนกันนั่นแหละ ! โค้ชคะ ! ยัยนี่ทำท่าจะแพ้แล้วหนีค่า !

"หอบแฮ่กๆ เชียวนะคะ ฮึดไปได้ แหมๆ" 

ทำเป็นวางท่าหัวเราะเยาะเย้ยฉัน หล่อนก็หายใจหอบๆ เหมือนกันนั่นแหละย่ะ ไม่มีผู้หญิงที่ไหนเหมาะกับคำว่าบูมเมอแรงย้อนเข้าตัวมากไปกว่ายัยนี่อีกแล้ว 
ครูฝึกยืนทำหน้ากระอักกระอ่วนอยู่ เอาเป็นว่าพอแค่นี้ก่อนแล้วกัน

"คุณไมฮามะนั่นแหละ อย่าฝืนตัวเองให้มากนักนะคะ ขอบตาล่างดำเชียว  อ้าว ? ขอโทษค่ะ ฉันดูผิดไปเอง ไม่ใช่ขอบตาคล้ำหรอกค่ะ คุณไมฮามะ อย่าหาว่ายุ่งไม่เข้าเรื่องเลย แต่คุณน่าจะใช้มาสคาร่าแบบกันน้ำมากกว่านะคะ"
"เอ๋ !" 

คุณไมฮามะลนลานเช็คใบหน้าตัวเองกับกระจกบนเสาตามที่ฉันชี้แนะแล้วหนีหายไปจากฟิตเนส โอ๊~~โฮะโฮะโฮะโฮะ เป็นเพราะหล่อนหวังพึ่งมาสคาร่าตั้งแต่ยังอยู่ม.ปลายไงล่ะยะ ยัยโง่เอ๊ย เอาละค่ะ คุณครูฝึกคะ เชิญแนะนำเครื่องเล่นเครื่องต่อไปเลยค่ะ ! 

ช่วงอาหารค่ำ คุณไมฮามะก็ล้างมาสคาร่าออก แล้วมาปรากฎตัวด้วยการติดขนตาปลอม มิน่าล่ะ จุดอ่อนของคุณไมฮามะอยู่ที่ดวงตานี่เอง
ถ้ามาเซ้าซี้หาเรื่องมากนัก เดี๋ยวปั๊ดแม่จะกระชากขนตาปลอมออกให้ ฉันหันไปทางคุณไมฮามะ กระพริบตาพรึ่บๆๆ โชว์ขนตายาวตามธรรมชาติของตัวเอง ว่าไงล่ะยะ อิจฉาใช่มั้ยล่า 

ก่อนจะเริ่มมื้ออาหารเย็น เป็นคอร์สอบรมเรื่องแม็คโครไบโอติคส์ มีอะไรที่ห้ามกินเต็มไปหมด จะให้ทำตามอย่างเข้มงวดน่ะ คนที่รักข้าวขาวเป็นชีวิตจิตใจอย่างฉันคงไม่ไหวหรอก ฉันน่ะชอบข้าวขาวออกจะตาย ถึงขนาดลังเลว่าจะซื้อหม้อหุงข้าวมาวางติดห้องนอนดีหรือเปล่าเลยนะ อา อยากตักข้าวร้อนๆ กองพูนเป็นภูเขาราดด้วยผักดองชื่อดังจากจังหวัดยามากาตะ...  ของดองเนี่ยวิเศษไปเลย  

เหล่ามาดามพากันฟังเลคเชอร์อย่างประทับใจ แต่ในกลุ่มชนชั้นไฮโซนี่มีนักกรูเม่ต์อยู่เยอะนะ ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมด แต่จะให้หันไปหาแม็คโครไบโอติคส์ไปตลอดมันก็ไม่ไหวอะนะ แต่นับว่าเกินคาดที่คุณอาคิมิผู้เรียบร้อยคนนั้นยกมือขึ้นถามและตั้งใจฟังอย่างจริงจัง 
หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนสถานที่ เป็นงานเลี้ยงอาหารแบบแม็คโครไบโอติคส์ ตอนแรกก็นึกว่าเหมือนมื้ออาหารกลางวันที่เป็นมังสวิรัติสมัยไปทัศนศึกษาตอนม.ต้น แต่อาหารที่ยกมาเสิร์ฟอร่อยมาก สมเป็นโรงแรมในเครือคาบุรากิ ไม่ยอมยกอะไรที่ไม่ได้มาตรฐานมาเสิร์ฟสินะ เหล่ามาดามเอ่ยปากชมเชยกันใหญ่ 
ครั้งนี้ไม่ได้มีแต่เมนูเครื่องดื่มเหมือนตอนโปรแกรมงดอาหาร ทุกคนก็เลยสนทนากันครื้นเครง ฉันเองก็เออออไปตามเรื่องด้วยว่า แหม อร่อยจังเลยนะคะ
คุณอาคิมิลิ้มรสอาหารทีละจานๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ บางทีก็ถามอาจารย์เกี่ยวกับอาหารพวกนี้ คุณอาคิมิ สนใจพวกแม็คโครไบโอติคส์ด้วยเหรอเนี่ย--
แม้มื้ออาหารจะจบลง คุณอาคิมิก็ยังถือสมุดโน้ตและปากกาไว้ในมือหนึ่ง คอยตั้งคำถามอาจารย์เรื่อยๆ มาดามคาบุรากิที่เป็นคนต้นคิดโปรแกรมเห็นเข้าก็เข้าร่วมอย่างพึงพอใจ

"คุณอาคิมิ"

ดูเหมือนจะคุยกันเสร็จแล้ว ฉันเลยลองร้องทักคุณอาคิมิ 

"อ๊ะ คุณเรย์กะ ว่าไงคะ"
"ดูตั้งอกตั้งใจถามจังเลยนะคะ สนใจแม็คโครไบโอติคส์เหรอคะ"
"ค่ะ เรื่องที่อาจารย์เล่าน่าสนใจมาก วันนี้ดีจังที่ได้มา"

เห-- ปีที่แล้วเซ็งหนักขนาดต้องแอบออกไปซื้อขนมมากินแท้ๆ ผิดกันลิบลับเลยแฮะ

"คุณอาคิมิ ถ้ายังไงเราไปดื่มชากันดีไหมคะ ช่วยเล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟังด้วยนะคะ"
"ถ้าไม่รังเกียจก็ยินดีค่ะ"

พวกเราย้ายไปยังห้องน้ำชาของโรงแรม 

"ความจริงฉันชอบทำอาหารน่ะค่ะ"
"จริงเหรอคะ"
"ค่ะ วิชาเอกในมหาวิทยาลัยก็ไปในทางนี้ ในอนาคตถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำงานเกี่ยวกับอาหาร..."
"แหม"

ฉันตกใจนิดหน่อยที่คุณอาคิมิผู้นุ่มนิ่มคิดถึงเรื่องเส้นทางในอนาคตอย่างจริงจัง ก็บรรดาคุณหนูจะคิดกันแต่เรื่องเข้าคอร์สฝึกตนเป็นเจ้าสาวไม่ทำงานเป็นส่วนมากน่ะนะ 

"อยากเปิดร้านของตัวเองหรือเปล่าคะ"
"อื๋อ ฉันไม่มีพรสวรรค์ระดับนั้นหรอกจ้ะ... แต่ก็คิดว่าสักวันอยากเป็นอาจารย์สอนทำอาหารนะ..."

คุณอาคิมิหัวเราะอายๆ อย่างงี้นี่เอง~

"ก็เลยอยากเรียนรู้อาหารหลายๆ ประเภทน่ะ แม็คโครไบโอติคส์ก็เป็นอย่างหนึ่ง ตอนนี้ก็เข้าเรียนทำอาหารหลายๆ คอร์สอยู่นะ"
"จริงเหรอคะ !" 

คุณอาคิมิเล่าเรื่องเครื่องปรุงชนิดต่างๆ จากนานาประเทศและทำอย่างไรให้ได้น้ำซุปอร่อยๆ อย่างสนุกสนาน เห็นว่าเป็นนักสะสมน้ำจิ้มพอนซึกับโชยุด้วยนะ

"เพราะงี้แหละจ้ะฉันถึงได้อ้วน..."
"ไม่จริงหรอกค่ะ ฉันอยากลองทานอาหารของคุณอาคิมินะคะ"
"จริงเหรอ แต่ฝีมือยังใช้ไม่ได้หรอกนะ" 

ครั้งนี้มีคุณอาคิมิเป็นเพื่อนคุยสบายๆ คงจะผ่านไปได้ไม่ยากมั้ง ถ้าได้คุยกับคุณอาคิมิมากกว่านี้ตั้งแต่ปีที่แล้วก็ดีสิ จะได้สนุกกว่านี้ แต่คุยเรื่องอาหารระหว่างงดอาหารกันอยู่นี่มันฆ่ากันชัดๆ 


พอกลับไปที่ห้องก็มีเมล์จากอุเมวากะคุงส่งมาบอกว่า "วันนี้หยุดเรียนพิเศษไปใช่ม้า ทุกคนคิดถึงนะ เบียทริชใกล้จะกลับมาหุ่นดีเหมือนเดิมแล้ว ไว้สัปดาห์หน้าเรานัดเจอกันนะ" พร้อมภาพเบียทริชกำลังจุ๊บแก้มอุเมวากะคุงส่งมาด้วย
ฉันเองก็ต้องพยายามไม่ให้แพ้เบียทริชล่ะ  

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันโดนหมู่มาดามล้อมรอบซักถามเรื่องคาบุรากิตั้งแต่เดินเล่นถึงโยคะ ปีที่แล้วก็อีหรอบเดียวกันนี่เลยน้า~ ท่านป้าทั้งหลายนี่ชอบเรื่องเด็กหนุ่มๆ สาวๆ กันซะจริง

"คุณเรย์กะสนิทกับคุณมาซายะหรือเปล่าจ๊ะ"
"เปล่าค่ะ ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันนัก"
"แหม แต่ได้ยินข่าวลือมานะจ๊ะ ว่าคุณเรย์กะสนิทกับคุณมาซายะม้ากมาก"
"คุณมาซายะนี่วิเศษจังเลยเนอะ ถ้าฉันสาวกว่านี้ซักนิดล่ะก็น้า"
"ตายแล้ว คุณนายเนี่ย แต่ฉันก็เหมือนกันค่ะ"
"เน้อ~! อุฮุฮุ พวกเราเป็นแฟนคุณมาซายะน่ะจ้ะ"
"คุณเรย์กะก็ว่างั้นใช่ไหม"

ท่านป้าทั้งหลาย ร่าเริงกันแต่เช้าเลยนะคะ 
สงสัยจะหึงกับคำป้อยอว่า "คุณเรย์กะกับคุณมาซายะเนี่ยเหมาะสมกันดีนะ" คุณไมฮามะเลยพยายามจะขัดขาฉัน ฉันเหยียบลงไปเต็มเท้าเงียบๆ  ความคิดพวกตัวร้ายปลาซิวปลาสร้อยเนี่ย จะซุยรันหรือยูริมิยะก็เหมือนกันไปหมดเลยนะคะ  




NEKOPOST.NET