[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 134 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.134 - ตอนที่ 134


134.

 

พวกเราต่างคนต่างนั่งประจำที่ รอรับมาดามคาบุรากิ

"วันนี้้ต้องขอขอบคุณทุกท่านมากนะคะที่กรุณาให้เกียรติมาร่วมงาน ! ทางโรงแรมของเรามีความภาคภูมิใจอย่างยิ่งที่จะนำเสนอโปรแกรมนี้ให้ทุกท่านนะคะ"

ว่าแล้วมาดามคาบุรากิก็โปรยยิ้มงดงามทักทายผู้เข้าร่วมงาน คุณไมฮามะเลือกนั่งตำแหน่งที่จะสะดุดตามาดามคาบุรากิอย่างชัดเจน หล่อนน่ะแหละเห็นเป้าหมายใจจริงชัดเจนเลยนะยะ

สตาฟฟ์มาอธิบายโปรแกรมดีท็อกซ์ในครั้งนี้คร่าวๆ ผิดกับการงดอาหารในครั้งที่แล้ว ครั้งนี้เราจะได้ทานอาหาร แม็คโครไบโอติคส์ แต่นอกนั้นแล้วก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ สรุปก็คือเข้าคอร์สเอสเต้ เข้ายิมออกกำลังกาย ใช้เวลาอย่างเริ่ดๆ ไปวันๆ 
ฉันล่ะไม่อยากลาหยุดคอร์สติวพิเศษปิดเทอมเพื่อมาทำอะไรแบบนี้เลยนะ แต่ก็ขัดขืนคำสั่งท่านแม่ไม่ได้ เอาเวลาว่างๆ ไปทำการบ้านดีกว่า
เมื่ออธิบายโปรแกรมเสร็จสิ้น พอทุกคนมีเวลาอิสระ คุณไมฮามะก็ดิ่งไปหามาดามคาบุรากิทันที ได้เวลาประจบผู้ใหญ่สินะยะ
ส่วนท่านแม่ไปหัวร่อต่อกระซิบกับเหล่ามาดามเพื่อนฝูงเรียบร้อยแล้ว ฉันเลยไปคุยกับคุณอาคิมิ 

"ดีใจจังเลยค่ะที่ได้มาร่วมงานกับท่านเรย์กะอีก มีคนอายุใกล้ๆ กันอยู่ค่อยสบายใจหน่อย"
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ ครั้งนี้มีอาหารมาเสิร์ฟด้วย น่าจะสบายกว่าปีที่แล้วนะคะ"
"ฮิฮิ" 

พวกเราคุยกระหนุงกระหนิงกันอยู่ แล้วมาดามคาบุรากิก็เดินมาหาโดยมีคุณไมฮามะประกบมาด้วย

"คุณเรย์กะ ! แล้วก็คุณอาคิมิ ขอบใจนะจ๊ะที่มา ! รอเจอกันวันนี้อยู่เลยล่ะจ้ะ โดยเฉพาะคุณเรย์กะน่ะไม่ค่อยโผล่หน้ามางานปาร์ตี้เลย เหงาแทบแย่"
"สวัสดีค่ะ วันนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
"ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ ท่านคาบุรากิ"

ฉันกับคุณอาคิมิลุกขึ้นยืนทำความเคารพพร้อมๆ กัน 

"คุณเรย์กะ ชีวิตในโรงเรียนเป็นไงบ้างจ้ะ มาซายะนี่ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังเลย ยังไงคุณเรย์กะช่วยเล่าเรื่องซุยรันให้ฟังด้วยนะจ้ะ"
"แหม... หนูก็เล่าอะไรมากไม่ได้หรอกค่ะ... แต่ท่านคาบุรากิมักจะครองอันดับหนึ่งในการสอบเสมอ เพื่อนฝูงก็มีมากมาย ใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยล่ะค่ะ" 
"เหรอจ้ะ แต่เด็กคนนั้นหน้าตาไม่ค่อยรับแขกใช่ไหมล่ะ คงไม่ได้ไปรบกวนคุณเรย์กะใช่ไหม ถ้าไปทำอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรเข้า ให้มาบอกฉันได้เลยนะจ๊ะ" 
"ไม่เหมาะไม่ควรอะไรกันคะ ไม่มีหรอกค่ะ  ในวันฝนตก ท่านคาบุรากิก็ยังบรรเลงเพลงของโชแปงอย่างไพเราะในห้องสโมสรเลยค่ะ..."  
"แหม ! เด็กคนนี้ทำอะไรแบบนั้นเป็นด้วยเหรอ !? "

มาดามคาบุรากิหัวเราะร่วนอย่างสนุกสนาน ข้างๆ กันเป็นคุณไมฮามะที่ส่งสายตาบอกความเป็นศัตรูมาให้ฉันที่พูดถึงเรื่องของคาบุรากิในซุยรันที่หล่อนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วย จ้ะๆ
แล้วสตาฟฟ์ก็มาเรียกมาดามคาบุรากิไป 

"ฉันจะเข้าร่วมในมื้ออาหารของวันนี้ด้วย ไว้คุยกันต่อตอนนั้นนะคะ"
"ค่ะ จะรอนะคะ"

พอมาดามคาบุรากิจากไป คุณไมฮาระก็หันมาแว้ดทิ้งท้ายว่า "กะอีแค่ท่านแม่ของท่านคาบุรากิถูกใจหน่อยเดียว อย่าเหลิงเชียวนะยะ !" ก่อนจากไป 
คุณอาคิมิดูท่าทางกลัวๆ คุณไมฮามะนิดหน่อย

"....เอ่อ คุณเรย์กะไม่เป็นไรนะคะ โดนเขาเขม่นเอาๆ ใหญ่เลย..." 
"ฉันไม่เป็นไรเลยค่ะ ทางโน้นเขาเห็นฉันเป็นศัตรูอยู่ฝ่ายเดียว" 

คุณอาคิมิว่า "งั้นเหรอคะ...ลำบากแย่เลย..." พร้อมส่งสายตาแสดงความสงสารให้ แต่แค่นานๆ จะเจอทีแล้วโดนขู่ฟ่อๆ ใส่น่ะสบายมาก ถ้าอยู่โรงเรียนเดียวกันก็ว่าไปอย่าง
ท่านแม่จะกลับไปที่ห้อง ฉันเลยลาจากคุณอาคิมิไปก่อนโดยสัญญากันว่าไว้คุยกันใหม่ 

กว่าจะถึงมื้อเย็นเป็นช่วงเวลาอิสระ สตาฟฟ์บอกให้พวกเราลองไปเดินเล่นหรือเคลื่อนไหวร่างกายอื่นๆ ฉันเลยลองไปฟิตเนสดู ปกติฉันไม่ค่อยเล่นอะไรพวกนี้อ่ะนะ เพราะฝึกร่างกายแบบโหดๆ กับเครื่องมันไม่เหมาะกับนิสัย แต่วันนี้ลองท้าทายแอโรไบค์ดูดีมั้ยน้า   
พอฉันเดินไปใกล้เครื่องแอโรไบค์ คุณไมฮามาก็ตรงรี่เข้ามา  เอ๋ คุณไมฮามะก็จะเล่นด้วยเหรอ อีกฝ่ายก็สังเกตเห็นฉันแล้วขมวดคิ้ว
แหม ยังไงก็ไม่เกี่ยวกันนี่เนอะ ฉันปฎิบัติตามคำสั่งคุณครูฝึก ปรับความหน่วงของจักรยานแล้วเริ่มปั่น โอ้ ก็สนุกดีนี่นา 
ว่าแล้วคุณไมฮามะข้างๆ ฉันก็เริ่มปั่นซิ่งด้วยความเร็วแซงหน้าฉันไป แถมยังเหลือบมองมาทางนี้ทำหน้าเชิดว่าฉันชนะแล้วย่ะ หนอย
ฉันเร่งความเร็วแซงคุณไมฮามะไป สบายๆ ! แต่คุณไมฮามะก็เร่งความเร็วเกทับฉันไปอีก ฮึ่มฮึ่มฮึ่ม ! ใครจะไปยอมแพ้ยะ ! พวกเราปั่นกันเมามันราวกับนักปั่นจักรยานวิบาก 
เสียงโค้ชมิฮาระดังก้องอยู่ในหัวฉัน "อย่ายอมแพ้ตัวเองเชียวนะ !"  ค่ะ โค้ช ! "ถ้าเป็นเธอต้องทำได้แน่ !" ค่ะ โค้ช !
พวกเราปั่นพรวดๆๆ แม้ครูฝึกจะบอกให้พอได้แล้วก็ทำเป็นเฉย ปั่นกันให้ไฟลุกไปเลย โอ้ววววววว ! 
ทว่าจู่ๆ คุณไมฮามะก็หยุดปั่นก้าวลงจากจักรยาน  เอ๋ 

"คุณเรย์กะเนี่ยล่ะก็ ฮึดเอาเป็นเอาตายไปทำไมกันคะ ผมเผ้ายุ่งเหยิงหมดดูไม่ได้เลย~ เกิดไฟติดอยากแข่งอะไรกันขึ้นมาก็ไม่รู้ ไม่อยากลดตัวลงไปเล่นด้วยหรอกค่ะ"
 
หา !? ก็หล่อนเป็นคนท้าทายมาก่อนเองไม่ใช่เรอะ ! ตัวเองก็ปั่นจนเหงื่อโชกเหมือนกันนั่นแหละ ! โค้ชคะ ! ยัยนี่ทำท่าจะแพ้แล้วหนีค่า !

"หอบแฮ่กๆ เชียวนะคะ ฮึดไปได้ แหมๆ" 

ทำเป็นวางท่าหัวเราะเยาะเย้ยฉัน หล่อนก็หายใจหอบๆ เหมือนกันนั่นแหละย่ะ ไม่มีผู้หญิงที่ไหนเหมาะกับคำว่าบูมเมอแรงย้อนเข้าตัวมากไปกว่ายัยนี่อีกแล้ว 
ครูฝึกก็ยืนทำหน้ากระอักกระอ่วนอยู่ เอาเป็นว่าพอแค่นี้ก่อนแล้วกัน

"คุณไมฮามะนั่นแหละ อย่าฝืนตัวเองให้มากนักนะคะ ขอบตาล่างดำเชียว  อ้าว ? ขอโทษค่ะ ฉันดูผิดไปเอง ไม่ใช่ขอบตาคล้ำหรอกค่ะ คุณไมฮามะ อย่าหาว่ายุ่งไม่เข้าเรื่องเลย แต่คุณน่าจะใช้มาสคาร่าแบบกันน้ำมากกว่านะคะ"
"เอ๋ !" 

คุณไมฮามะลนลานเช็คใบหน้าตัวเองกับกระจกบนเสาตามที่ฉันชี้แนะแล้วหนีหายไปจากฟิตเนส โอ๊~~โฮะโฮะโฮะโฮะ เป็นเพราะหล่อนหวังพึ่งมาสคาร่าตั้งแต่ยังอยู่ม.ปลายไงล่ะยะ ยัยโง่เอ๊ย เอาละค่ะ คุณครูฝึกคะ เชิญแนะนำเครื่องเล่นเครื่องต่อไปเลยค่ะ ! 

ช่วงอาหารค่ำ คุณไมฮามะก็ล้างมาสคาร่าออก แล้วมาปรากฎตัวด้วยการติดขนตาปลอม มิน่าล่ะ จุดอ่อนของคุณไมฮามะอยู่ที่ดวงตานี่เอง
ถ้ามาเซ้าซี้หาเรื่องมากนัก เดี๋ยวปั๊ดแม่จะกระชากขนตาปลอมออกให้ ฉันหันไปทางคุณไมฮามะ กระพริบตาพรึ่บๆๆ โชว์ขนตายาวตามธรรมชาติของตัวเอง ว่าไงล่ะยะ อิจฉาใช่มั้ยล่า 

ก่อนจะเริ่มมื้ออาหารเย็น เป็นคอร์สอบรมเรื่องแม็คโครไบโอติคส์ มีอะไรที่ห้ามกินเต็มไปหมด จะให้ทำตามอย่างเข้มงวดน่ะ คนที่รักข้าวขาวเป็นชีวิตจิตใจอย่างฉันคงไม่ไหวหรอก ฉันน่ะชอบข้าวขาวออกจะตาย ถึงขนาดลังเลว่าจะซื้อหม้อหุงข้าวมาวางติดห้องนอนดีหรือเปล่าเลยนะ อา อยากตักข้าวร้อนๆ กองพูนเป็นภูเขาราดด้วยผักดองชื่อดังจากจังหวัดยามากาตะ...  ของดองเนี่ยวิเศษไปเลย  

เหล่ามาดามพากันฟังเลคเชอร์อย่างประทับใจ แต่ในกลุ่มชนชั้นไฮโซนี่มีนักกรูเม่ต์อยู่เยอะนะ ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมด แต่จะให้หันไปหาแม็คโครไบโอติคส์ไปตลอดมันก็ไม่ไหวอ่ะนะ แต่นับว่าเกินคาดว่าที่คุณอาคิมิผู้เรียบร้อยคนนั้นยกมือขึ้นถามและตั้งใจฟังอย่างจริงจัง 
หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนสถานที่ เป็นงานเลี้ยงอาหารแบบแม็คโครไบโอติคส์ ตอนแรกก็นึกว่าเหมือนมื้ออาหารกลางวันที่เป็นมังสวิรัติสมัยไปทัศนศึกษาตอนม.ต้นซะอีก แต่อาหารที่ยกมาเสิร์ฟอร่อยมากเลยล่ะ สมเป็นโรงแรมในเครือคาบุรากิ ไม่ยอมยกอะไรที่ไม่ได้มาตรฐานมาเสิร์ฟสินะ เหล่ามาดามก็เอ่ยปากชมเชยกันใหญ่ 
ครั้งนี้ไม่ได้มีแต่เมนูเครื่องดื่มเหมือนตอนโปรแกรมงดอาหาร ทุกคนก็เลยสนทนากันครื้นเครงดี ฉันเองก็เออออไปตามเรื่องด้วยว่า แหม อร่อยจังเลยนะคะ
คุณอาคิมิลิ้มรสอาหารทีละจานๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ บางทีก็ถามอาจารย์เกี่ยวกับอาหารพวกนี้ด้วย คุณอาคิมิ สนใจพวกแม็คโครไบโอติคส์ด้วยเหรอเนี่ย--
แม้มื้ออาหารจะจบลงแล้ว คุณอาคิมิก็ยังถือสมุดโน้ตและปากกาไว้ในมือหนึ่ง คอยตั้งคำถามอาจารย์เรื่อยๆ มาดามคาบุรากิที่เป็นคนต้นคิดโปรแกรมเห็นเข้าก็เข้าร่วมอย่างพึงพอใจ

"คุณอาคิมิ"

ดูเหมือนจะคุยกันเสร็จแล้ว ฉันเลยลองร้องทักคุณอาคิมิ 

"อ๊ะ คุณเรย์กะ ว่าไงคะ"
"ดูตั้งอกตั้งใจถามจังเลยนะคะ สนใจแม็คโครไบโอติคส์เหรอคะ"
"ค่ะ เรื่องที่อาจารย์เล่าน่าสนใจมากเลยล่ะ วันนี้ดีจังเลยที่ได้มา"

เห-- ปีที่แล้วเซ็งหนักขนาดต้องแอบออกไปซื้อขนมมากินแท้ๆ ผิดกันลิบลับเลยแฮะ

"คุณอาคิมิ ถ้ายังไงเราไปดื่มชากันดีไหมคะ ช่วยเล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟังด้วยนะคะ"
"ถ้าไม่รังเกียจก็ยินดีเลยค่ะ"

พวกเราย้ายไปยังห้องน้ำชาของโรงแรม 

"ความจริงฉันชอบทำอาหารน่ะค่ะ"
"จริงเหรอคะ"
"ค่ะ วิชาเอกในมหาวิทยาลัยก็ไปในทางนี้ ในอนาคตถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำงานเกี่ยวกับอาหาร..."
"แหม"

ฉันตกใจนิดหน่อยที่คุณอาคิมิผู้นุ่มนิ่มคิดถึงเรื่องเส้นทางในอนาคตอย่างจริงจังแล้ว ก็บรรดาคุณหนูจะคิดกันแต่เรื่องเข้าคอร์สฝึกตนเป็นเจ้าสาวไม่ทำงานเป็นส่วนมากน่ะนะ 

"อยากเปิดร้านของตัวเองหรือเปล่าคะ"
"อื๋อ ฉันไม่มีพรสวรรค์ระดับนั้นหรอกจ้ะ... แต่ก็คิดว่าสักวันอยากเป็นอาจารย์สอนทำอาหารนะ..."

คุณอาคิมิหัวเราะอายๆ อย่างงี้นี่เอง~

"ก็เลยอยากเรียนรู้อาหารหลายๆ ประเภทน่ะ แม็คโครไบโอติคส์ก็เป็นอย่างหนึ่ง ตอนนี้ก็เข้าเรียนทำอาหารหลายๆ คอร์สอยู่นะ"
"จริงเหรอคะ !" 

คุณอาคิมิเล่าเรื่องเครื่องปรุงชนิดต่างๆ จากนานาประเทศและทำอย่างไรให้ได้น้ำซุปอร่อยๆ อย่างสนุกสนาน เห็นว่าเป็นนักสะสมน้ำจิ้มพอนซึกับโชยุด้วยนะ

"เพราะงี้แหละจ้ะฉันถึงได้อ้วน..."
"ไม่จริงหรอกค่ะ ฉันอยากลองทานอาหารของคุณอาคิมิดูนะคะ"
"จริงเหรอ แต่ฝีมือยังใช้ไม่ได้หรอกนะ" 

ครั้งนี้มีคุณอาคิมิเป็นเพื่อนคุยสบายๆ คงจะผ่านไปได้ไม่ยากมั้ง ถ้าได้คุยกับคุณอาคิมิมากกว่านี้ตั้งแต่ปีที่แล้วก็ดีสิ จะได้สนุกกว่านี้ แต่คุยเรื่องอาหารระหว่างงดอาหารกันอยู่นี่มันฆ่ากันชัดๆ 


พอกลับไปที่ห้องก็มีเมล์จากอุเมวากะคุงส่งมาบอกว่า "วันนี้หยุดเรียนพิเศษไปใช่ม้า ทุกคนคิดถึงนะ เบียทริชใกล้จะกลับมาหุ่นดีเหมือนเดิมแล้ว ไว้สัปดาห์หน้าเรานัดเจอกันนะ" พร้อมทั้งภาพเบียทริชกำลังจุ๊บแก้มอุเมวากะคุงส่งมาด้วย
ฉันเองก็ต้องพยายามไม่ให้แพ้เบียทริชล่ะ  

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันโดนหมู่มาดามล้อมรอบซักถามเรื่องคาบุรากิตั้งแต่เดินเล่นถึงโยคะ ปีที่แล้วก็อีหรอบเดียวกันนี่เลยน้า~ ท่านป้าทั้งหลายนี่ชอบเรื่องเด็กหนุ่มๆ สาวๆ กันซะจริง

"คุณเรย์กะสนิทกับคุณมาซายะหรือเปล่าจ้ะ"
"เปล่าค่ะ ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันนัก"
"แหม แต่ได้ยินข่าวลือมานะจ้ะ ว่าคุณเรย์กะสนิทกับคุณมาซายะม๊ากมาก"
"คุณมาซายะนี่วิเศษจังเลยเนอะ ถ้าฉันสาวกว่านี้ซักนิดล่ะก็น้า"
"ตายแล้ว คุณนายเนี่ย แต่ฉันก็เหมือนกันค่ะ"
"เน้อ~! อุฮุฮุ พวกเราเป็นแฟนคุณมาซายะน่ะจ้ะ"
"คุณเรย์กะก็ว่างั้นใช่ไหม"

ท่านป้าทั้งหลาย ร่าเริงกันแต่เช้าเลยนะคะ 
สงสัยจะหึงกับคำป้อยอว่า "คุณเรย์กะกับคุณมาซายะเนี่ยเหมาะสมกันดีนะ" คุณไมฮามะเลยพยายามจะขัดขาฉัน ฉันเลยเหยียบลงไปเต็มเท้าเงียบๆ  ความคิดพวกตัวร้ายปลาซิวปลาสร้อยเนี่ย จะซุยรันหรือยูริมิยะก็เหมือนกันไปหมดเลยนะคะ  




NEKOPOST.NET