[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 132 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.132 - ตอนที่ 132


132.

 

อีกเดี๋ยวก็จะปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ปีที่แล้วไปเที่ยวบ้านพักตากอากาศที่คารุอิซาวะกับพวกเซริกะจังนี่นา ปีนี้ทุกคนมีแผนจะไปเที่ยวไหนกันไหมนะ  
ฉันถามๆ ดูด้วยความคาดหวังสุดหัวใจ แต่คำตอบกลับอึมครึม ทุกคนรวมฉันด้วยมีกำหนดการแน่นเอี๊ยด ดูเหมือนจะจัดตารางกันไม่ลงตัว น่าเสียดายจัง ไม่ต้องไปค้างก็ได้ แต่ไปเที่ยวที่ไหนหรือไปรวมหัวเม้าท์กันบ้านใครเถอะน้า~  
พอขึ้นม.ปลาย กลุ่มพวกเราก็ยิ่งขยายตัวใหญ่ขึ้นทุกที ในกลุ่มเดียวก็มีเด็กๆ ที่สนิทกันเป็นพิเศษตั้งกลุ่มย่อยๆ ขึ้นมาอีก กลุ่มที่ฉันอยู่ด้วยบ่อยๆ ก็จเป็นเซริกะจัง, คิคุโนะจัง, อายาเมะจัง แล้วก็รุเนะจังละนะ  
พอส่งออร่าว่า ปิดเทอมหน้าร้อน~ อยากไปเที่ยวจัง~ แผ่กระจาย พวกเซริกะจังก็บอกว่าจะลองหาทางจัดการกำหนดการดูอีกที ไชโย ! 
ถ้าได้เจอซากุระจังกับอาโออิจังตอนปิดเทอมฤดูร้อนด้วยก็ดีน่ะสิ 

พอไปห้องชมรมด้วยอารมณ์หลั่นล้า ก็เห็นว่ามีวันที่สมาชิกชมรมต้องมาโรงเรียนเพื่อระดมพลังกันทำชุดแต่งงานที่จะเป็นชุดโชว์ในงานเทศกาลโรงเรียน ปีที่แล้วฉันเป็นสมาชิกปลอมๆ ก็เลยไม่มีใครเรียกมา แต่ปีนี้เป็นสมาชิกตัวจริงแล้ว ก็ต้องเข้าร่วมด้วยล่ะ  ฉันไม่ถนัดทั้งงานปักผ้าทั้งเย็บจักร ก็เลยได้รับแจ้งว่าไม่ต้องเป็นกำลังพลในการร่วมทำชุดแต่งงานก็ได้ แต่ถ้าไม่เข้าร่วม ก็เสียชื่อสมาชิกตัวจริงแย่น่ะสิ  จะคอยไล่เก็บกวาดเศษผ้าเศษด้ายที่ทุกท่านทำร่วงระหว่างตัดเย็บชุดกันให้เกลี้ยงเลยค่ะ  ระหว่างนั้นก็ทำผลงานของตัวเองไปด้วยดีกว่า ฉันตกลงใจทำผลงานนีดเดิลเฟลท์ชิ้นใหญ่สมจริงสมจังตามคำแนะนำของมินามิคุง  ฝีมืออย่างฉันแล้วถ้าไม่รีบจัดการตั้งแต่ตอนนี้มันจะไม่ทันเอาอ่ะนะ ก่อนอื่นต้องตัดสินใจให้ได้ว่าจะเอาหัวข้ออะไร  
ตอนแรกฉันกะจะเอาเป็นตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์ แต่ก็มีสมาชิกคนอื่นจะทำเท็ดดีแบร์อยู่แล้ว แล้วเธอก็ฝีมือดีกว่าฉันไม่รู้กี่เท่า ถ้าเปรียบเทียบกันแล้วคงสยองเลยไม่เอาดีกว่า แต่พวกสัตว์น่ารักๆ ก็ดีน้า อย่างพวกกระต่าย~หมา~แมว~ แต่ถ้าเล็กๆ ก็ดูไม่มีสง่าเท่าไหร่นะ.... อ๊ะ มีตัวหนึ่งตรงกับเงื่อนไขพอดีเป๊ะเลย

เบียทริช เพื่อนทางใจของฉัน 


ฉันไปขอร้องอุเมวากะคุงว่าอยากขอให้เบียทริชเป็นโมเดลทำตุ๊กตาที่โรงเรียนสอนพิเศษ เขาตอบตกลงโดยไม่อิดเอื้อนแม้แต่นิด 

"ตุ๊กตาเบียทริชเหรอ  เป็นความคิดที่วิเศษมากๆ เลยล่ะ คุณคิโชวอิน !"
"เหรอคะ"
"อื้อ ! ความรู้สึกที่อยากเก็บความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กคนนั้นไว้ในตุ๊กตาเพื่อรักถนอมไปชั่วนิจนิรันดร์น่ะ เข้าใจสุดๆ เลยล่ะ เพราะความน่ารักของเบียทันเป็นหนึ่งในโลกไงล่ะ ! แต่แบบนี้ก็แย่สิ ถ้าเบียทันเกิดได้แฟนที่ซุยรันเพิ่มจะทำไงดีล่ะ ?!"

ความบ้าหมาของอุเมวากะคุงเริ่มออกอาการกำเริบอีกแล้ว ฉันน่าจะไปขอคนอื่นไม่ก็ไปสวนสัตว์มากกว่านะ.... ถ้าเกิดพลาดทำขึ้นมาหน้าตาอัปลักษณ์คงมีหวังเป็นเรื่องใหญ่แน่ ทำให้สวยกว่าตัวจริงซัก 30% น่าจะกำลังดี 

"แล้วก็นะ อุเมวากะคุง ที่ช่วยรับเป็นโมเดล อยากขอไซส์ของเบียทริชแล้วก็รูปเต็มตัวกับรูปเฉพาะส่วนด้วยน่ะค่ะ ครั้งหน้าช่วยเอาติดมือมาได้ไหมคะ"
"ไซส์ ? เบียทริชตัวยาว 32 ซม.น่ะ ส่วนน้ำหนัก.... ไม่ได้ๆ ! เป็นความลับของเด็กผู้หญิง ! ถ้าบอกไปเดี๋ยวเบียทันจะโกรธเอา !"
"เหรอ..." 

อะไรที่บ้าเห่อมากฉันก็ทำเป็นมองข้ามๆ ไป แต่ 32 ซม.เหรอ เล็กกว่าที่คิดแฮะ แบบนี้อาจจะทำขนาดเท่าตัวจริงก็ได้ !? 

"น้ำหนักไม่ต้องก็ได้ค่ะ แต่ขอไซส์ละเอียดๆ ตรงรอบลำตัวได้ไหมคะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากทำขนาดเท่าตัวจริงน่ะค่ะ"
"เอ๋ ! !?  งั้นเหรอ !? ตุ๊กตาเบียทันขนาดเท่าตัวจริงเหรอ ถ้าเสร็จเมื่อไหร่คงน่ารักน่าดูเลยนะเนี่ย อ๊ะ ! ถ้างั้นคุณคิโชวอินมาวัดกับมือเลยดีกว่าไหม อยากวัดตรงไหนจะได้เลือกวัดได้ตามใจชอบเลย น่าจะเข้าใจง่ายกว่าด้วยนะ แล้วถ้าได้เจอตัวจริงจะได้นึกอิมเมจออกด้วย"
"จะดีเหรอคะ"
"อื้อ ไว้ครั้งหน้าหาโอกาสนัดกันที่สวนสาธารณะที่ไหนเป็นไง" 
"ได้เลยค่ะ !" 

ได้เจอตัวจริงได้แตะต้องต้องทำได้ง่ายกว่าทำจากตัวอย่างที่เห็นในภาพถ่ายอย่างเดียวอยู่แล้ว ! จะได้ถ่ายภาพตรงนี้จุดที่อยากได้ด้วยตัวเองด้วย ! 

"งั้นเอาเป็นเมื่อไหร่ดีคะ ตามที่อุเมวากะคุงสะดวกได้เลยค่ะ ขอแค่กำหนดเวลาและสถานที่มา เดี๋ยวฉันจะหาทางไปเองค่ะ"
"นั่นสินะ... อ๊ะ ! เดี๋ยวรอก่อนอย่าเพิ่งวัดไซส์ได้ไหม ! ตอนนี้เบียทันอวบๆ เกินไปหน่อยเพราะกินเยอะกับขาดการออกกำลังกายน่ะ  ตอนนี้กำลังพาไปเดินเล่นตอนเช้ากับปรับเฮลตี้เมนูอยู่นะ ขอเวลาอีกนิด !"

อะไรกันเนี่ย !
เบียทัน ช่างน่าสงสารเหลือเกิน---!!
นี่เธอเป็นดอบเพลแกงเกอร์ของฉันเหรอ !?

"...แน่นอน  ! ฉันยินดีรอจนกว่าทรวดทรงจะเข้าที่ที่สุดค่ะ เกิดมาเป็นผู้หญิง ไม่มีอะไรน่าอับอายไปกว่ารูปทรงอ้วนอืดของตัวเองที่ถูกจำลองไปตลอดชีวิตหรอกค่ะ !"
"ขอบคุณนะ คุณคิโชวอิน ! สัญญาว่าจะพาเบียทริชที่อยู่ในสภาพที่น่ารักที่สุดในโลกมาหาให้ได้เลยล่ะ !"

พวกเราจับมือกันอย่างแนบแน่น
อ๊ะ แหวนเงินที่นายบ้าหมาสวมอยู่ ดูดีๆ แล้วประทับตราอุ้งตีนหมาไว้ด้วยล่ะ...
ของตอบแทนเอาเป็นปลอกคอกับสร้อยคอเข้าชุดกันดีไหมนะ 

แล้วเบียทริชก็ส่งเมล์มาว่า "ดีใจจังเลย จะได้เป็นนางแบบ ! จะตั้งใจไดเอ็ทกับอาทันนะ รอก่อนนะ ! เบียทันไม่ยอมแพ้ให้ความหิวเด็ดขาด !" ---

ร่างแยกของฉัน เบียทริช กำลังพยายามอยู่ ฉันก็ต้องเอาเป็นตัวอย่างบ้าง ตอนนี้ฉันใช้เวลาแต่ละวันอย่างว่างวาย สงสัยจะย่อหย่อนไปบ้าง ทั้งร่างกายและจิตใจ 
ฉันเลยตัดสินใจว่าต้องออกวิ่งเพื่อฝึกฝนกายใจ มีแต่ตัวเปล่าๆ ก็ไปวิ่งได้แล้ว สบายจะตาย แต่หน้าร้อนมันร้อนแล้วก็กลัวเป็นลมแดดด้วย  ไปวิ่งแถวบ้านตอนเช้าตรู่ไม่ก็ดึกๆ ดูดีกว่า 
พอเล่าเรื่องนี้ให้ที่บ้านฟังขำๆ ตอนมื้ออาหารเย็น ก็กลายเป็นว่าต้องมีบอดี้การ์ดเฉพาะคอยติดตามสำหรับตอนไปวิ่งจ็อกกิ้ง เอ๋... นี่เรื่องใหญ่เหรอคะ   
ฉันปฎิเสธไปตั้งหลายหน บอกว่าแค่ใกล้ๆ นี่เองไม่เป็นไรหรอก แต่ทุกคนปัดตกหมดบอกว่าออกไปวิ่งคนเดียวมันอันตราย เอ๋~ ก็ถ้าเกิดถึงขั้นมีบอดี้การ์ดติดตามสำหรับจ็อกกิ้งโดยเฉพาะ ก็พูดง่ายๆ ว่า หนูเลิกแล้วค่า--! ไม่ได้น่ะสิ... ตัวฉันเองเนี่ยแหละรู้ดีที่สุดว่าตัวเองขี้เบื่อขนาดไหน เอาไงดีล่ะ จะขอถอนคำพูดก่อนเลยดีไหมนะ... อื้อ เอางั้นก็แล้วกัน 
ทั้งที่คิดงั้น แต่กลับมีการเตรียมบอดี้การ์ดที่จะมาวิ่งด้วยกันกับฉันเอาไว้แล้ว เส้นทางหนีถูกตัดขาดหมดแล้ว... อื~ม ร้อนออกอย่างนี้ เปลี่ยนเป็นออกกำลังกายตามวิทยุตอนเช้าดีไหมนะ~ อะไรเงี้ย... ไม่ได้เหรอ

คุณบอดี้การ์ดที่มาแนะนำตัวกับฉันเป็นคุณลุงร่างล่ำสันกล้ามเนื้อปูดโปนผิวเกรียมแดด 

"คุณหนูเรย์กะ ! ผมเคยมีประสบการณ์วิ่งกรีฑามาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนแล้ว จะเป็นโค้ชคอยชี้แนะฟอร์มการวิ่งให้อย่างดีเลยครับ กรุณาวางใจได้เลย ! มาสร้างสถิติไปด้วยกันให้ได้นะครับ ! วันแรกนี่เอาเป็นวิ่งเบาๆ สามกิโลกันก่อน !"

ลุงวัยกลางคนสไตล์บ้าพละเลือดร้อน... แย่ล่ะ...
พอฉันประท้วงเบาๆ ว่า "ไม่เอาจ๊อกกิ้ง เอาเป็นออกกำลังกายทางวิทยุ..." เขาก็ว่า "ทราบแล้วครับ ! นอกจากจ๊อกกิ้งแล้วยังมีออกกำลังกายทางวิทยุต่อด้วยนะครับ !" เมนูฝึกดันเพิ่มขึ้นไปอีก... 

ทำไงดีล่ะ กลุ้มใจสุดๆ ฉันวิ่งได้ไม่เกิน 500 เมตรนะคะ !? 


ท่านแม่ลากฉันไปร้านเสริมสวยเอสเต้ก่อนไปเข้าโปรแกรมดีท็อกซ์ คงเพื่อปรับปรุงรูปโฉมล่ะมั้ง
ร่างที่พอกพูนด้วยไขมันจากอาหารเลิศรสในหลายเดือนมานี้ถูกทาน้ำมัน ถูกบีบนวดอย่างไร้ปราณี
ฉันอดนึกถึงนิทานเรื่อง "ร้านอาหารจู้จี้" (*) ของมิยาซาวะ เคนจิไม่ได้ 
ตัวฉันที่อ้วนพีถูกทาเครื่องปรุงรสเต็มที่ จะถูกทำเป็นทาร์ตลูกแพร์ฝรั่งเศสหรือเปล่าคะ...

อา ปิดเทอมฤดูร้อนของม.5 เริ่มขึ้นแล้ว  

------------------------
(*) "ร้านอาหารจู้จี้"  ของมิยาซาวะ เคนจิ เป็นนิทานเด็กเล่าถึงนายพรานสองคนที่หลงทางในป่าแล้วบังเอิญไปเจอร้านอาหารที่ไม่มีคน แต่มีคำสั่งให้ปฎิบัติตามขณะเดินเข้าไปเรื่อยๆ ให้ถอดเสื้อผ้า อาบน้ำ คลุกผงเครื่องปรุง ก่อนที่นายสองคนนั้นจะถูก xxx... ตอนจบเป็นยังไงมีโอกาสลองไปหาอ่านดูเอานะครับ

 




NEKOPOST.NET