[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 131 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.131 - ตอนที่ 131


131.


หลังจากนั้นมาโอะจังก็คืนดีกับยูริคุงทันที ตอนนี้ก็กลับหวานแหววกันเหมือนเดิม น่าอิจฉาจริงๆ ฉันก็อยากให้มาโอะจังที่น่ารักมีชีวิตอย่างสดใสไม่ต้องเฉียดกรายเข้ามาใกล้หมู่บ้านคานทองนะคะ 

จากวันนั้นมา มาโอะจังกับฉันก็กลายเป็นคนที่มีศัตรูร่วมกัน มีปัญหาร่วมกัน ทำให้เราสนิทกันขึ้นอย่างรวดเร็ว 
มาโอะจังงอนป่องใส่คุณอิชิโนะคุระว่า "จะไม่ไปกินข้าวกับท่านพี่ฮารุโตะอีกแล้ว !" ฉันเห็นด้วยกับคำพูดนั้นนะ ก็มันไม่ดีกับคุณเอริกะที่เป็นแฟนตัวจริงนี่นา มาโอะจังต่อว่า "งั้นก็ให้คุณเอริกะไปเป็นเพื่อนกินกับท่านพี่ฮารุโตะก็ได้นี่นา เป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ อ้วนอืดไปเลย..."  แล้วหัวเราะหึหึหึด้วยใบหน้าชั่วร้าย  หยุดน้า--! มาโอะจังที่น่ารักห้ามมีรอยยิ้มทมิฬแบบนั้นน้า--! กลับมาเป็นมาโอะจังที่ไร้เดียงสาเถ้อ--!
แต่แล้วหลังจากนั้นมาโอะจังก็ทำหน้าสลดลงเล็กน้อย ถามว่า "ถึงท่านพี่ฮารุโตะจะไม่อยู่แล้ว หนูจะไปเที่ยวกับท่านพี่เรย์กะด้วยได้ไหมคะ" ความน่ารักบีบหัวใจฉันจนต้องคว้ามากอดแน่นๆ เลย ทำไมน้องสาวฉันน่ารักอย่างนี้เนี่ย ! 
มาโอะจังน่ารักมาก ฉันเลยสัญญาว่าจะพามาเที่ยวที่บ้านตอนปิดเทอมหน้าร้อน ช่วงปิดเทอมนี่เราไปเที่ยวกันเยอะๆ เลยเน้อ อ๊ะ แน่นอน ยูริคุงต้องมาด้วยนะจ๊ะ

คุณอิชิโนะคุระดูจะช็อกน่าดูที่จู่ๆ ก็โดนหลานสาวที่น่ารักเกลียดขี้หน้า ถึงกับรีบติดต่อมาหาฉันโดยด่วน

"มาโอะโมโหใหญ่เลย บอกว่าจะไม่ไปกินข้าวด้วยอีกแล้ว..."
"ตายจริง"
"ทำไงดีล่ะ คุณเรย์กะ ช่วยไปคุยกับมาโอะให้หน่อยสิ"
"ต้องขอโทษด้วยนะคะ  มาโอะจังสำคัญกับฉันมากกว่าคุณอิชิโนะคุระ ฉันขอเข้าข้างมาโอะจังนะคะ"
"คุณเรย์กะ...."  
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอใจเย็นลงเดี๋ยวมาโอะจังก็ยกโทษให้เองแหละค่ะ ก็มาโอะจังออกจะรักคุณอิชิโนะคุระจะแย่" 
"จริงเหรอ... พอไปเจอมาโอะ แกก็บอกว่า ท่านพี่ฮารุโตะเป็นน้องชายแม่ งั้นจากวันนี้ไปจะเรียกว่าคุณอา ! ด้วยล่ะ... ผมงี้ช็อกสุดๆ เลย..." 

เสียงแห่งความร้าวรานในระดับจิตวิญญาณของคุณอิชิโนะคุระดังลอดมาจากโทรศัพท์ อายุ 26 ก็โดนเรียกว่าคุณอาแล้ว คงสะเทือนใจน่าดู แต่นี่แหละโทษทัณฑ์จากการทำร้ายจิตใจสาวน้อย ยอมรับแต่โดยดีเถอะ อุเคะเคะเคะเคะ

 

วันนี้มาโอะจังบอกว่าอยากขอลองไปห้องสโมสร Pivoine ของระดับมัธยม ฉันเลยพาไปพร้อมยูริคุง ระหว่างทางมาโอะจังเกิดเป็นกังวลขี้นมาว่า "จะไม่ไปเกะกะแน่เหรอคะ ท่านอื่นๆ จะมองว่ามารบกวนหรือเปล่า..." 

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ยังไงก็เป็นสมาชิก Pivoine เหมือนกัน แล้วครั้งก่อนก็ยังเคยแวะมาเลยนี่นา" 
"ก็ใช่นะคะ..." 

 ครั้งก่อนมาโอะจังยังอุตส่าห์มาหาฉันถึงห้องสโมสร Pivoine เพื่อมาชวนไปงานปาร์ตี้วันเกิดเลยนี่นา ตอนนั้นก็ยังไม่เห็นมีใครว่าอะไรเลย ไม่ต้องคิดมากๆ 
ว่าแล้วมาโอะจังที่น่ารักกับยูริคุงก็ได้รับการต้อนรับอย่างปลาบปลื้ม

"แหม น่ารักจัง ! พวกเด็กๆ จากเปอติต์เหรอ พี่นาคาจิมะ โยโกะ ประธาน Pivoine คนปัจจุบันนะจ้ะ ! ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ !"
"น่ารักจริงๆ เลย"

ประธานถูกใจเข้าแล้ว เป็นอันว่าอนาคตของมาโอะจังในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ได้รับประกันว่าสว่างสดใสไร้อุปสรรค 
ระหว่างที่พวกเราพากันเอาอกเอาใจแขกตัวน้อยๆ คาบุรากิกับเอ็นโจก็มาที่ห้องสโมสร ทั้งสองคนทำหน้าแปลกใจที่เห็นเด็กอยู่ในห้องสโมสร มาโอะจังเองก็เกรงๆ กับการปรากฎตัวของเหล่าจักรพรรดิผู้โด่งดัง
ดูเหมือนเอ็นโจจะอ่านความรู้สึกของมาโอะจังออก จึงร้องทักอย่างยิ้มแย้มอ่อนโยน

"สวัสดีจ้ะ พวกเด็กๆ จากเปอติต์เหรอ"
"ค่ะ"
"งั้นรู้จักน้องชายพี่หรือเปล่า ชื่อเอ็นโจ ยูกิโนะน่ะ"
"ค่ะ ! หนูคุยกับยูกิโนะคุงในห้องสโมสรเปอติต์บ่อยๆ เลยค่ะ!"
"เหรอ ขอบคุณนะที่ช่วยอยู่เป็นเพื่อน จากนี้ไปก็ฝากน้องชายพี่ด้วยนะ"
"ค่ะ !"
"ที่เปอติต์ ยูกิโนะเป็นไงบ้าง"
"เอ....." 
 
มาโอะจังหน้าแดงแจ๋กับใบหน้ายิ้มแย้มเป็นประกายของเอ็นโจ คาบุรากิเองก็ร้องทักอย่างสนิทสนมจนน่าแปลกใจว่า "เห เพื่อนยูกิโนะเหรอ" แล้วยังตบบ่ามาโอะจังเบาๆ ว่า "ถ้าโดนยูกิโนะก่อกวนก็มาบอกได้ทุกเมื่อนะ" มาโอะจังแดงไปทั้งตัวเป็นปลาหมึกต้มเลย ถ้าเป็นแบบนี้อาจจะมีไอน้ำส่งเสียงปู๊น ! ออกมาจากหูก็ได้นะ 

ยูริคุงที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าไม่สบอารมณ์นิดหน่อยกับท่าทางของมาโอะจัง น่ารักจังเลย--! 
มาโอะจังพยายามอธิบายความเป็นไปของยูกิโนะคุงในชั้นประถมอย่างเต็มที่แม้จะหน้าแดงเขินอายเอ็นโจ ไม่มีทีท่าจะสังเกตเห็นอารมณ์บูดของยูริคุงที่อยู่ข้างๆ แต่คาบุรากิดันตาแหลมเห็นเข้าจนได้ 

"อะไรน่ะนาย หึงเรอะ"

ยูริคุงทำหน้าสะดุ้งเฮือกที่โดนแทงใจดำ คาบุรากิ ! หัดมีความละเอียดอ่อนบ้างซี่ !

"อะไรน่ะ นายนี่ วางท่าให้มันดีๆ หน่อยซี่ ! เดี๋ยวก็โดนชูสุเกะแย่งไปหรอก !" 

ว่าแล้วคาบุรากิก็ขยี้ๆ ผมยูริคุงอย่างสนุกสนาน คาบุรากิ ! เบาแรงหน่อยสิยะ !
ส่วนยูริคุงก็พยายามประท้วงเต็มที่ว่า "ไม่ใช่ซักหน่อยนะครับ !" แม้จะโดนขยี้ๆ ผมอยู่ก็ตาม  

"ดีล่ะ ! ฉันจะรับฟังปัญหาความรักของนายเอง"

จากนั้นคาบุรากิก็ลากยูริคุงไปยังโซฟาตัวปลายแถว เดี๋ยวเถอะ คาบุรากิ ! อย่าไปเป่าหูอะไรไม่เข้าเรื่องใส่ยูริคุงนะ ! ยูริคุงที่สมหวังกับมาโอะจังแล้วถือว่าเหนือกว่านายในด้านความรักอีก ! นายนั่นแหละต้องให้ยูริคุงเป็นคนสอน ! ไหงไม่คืบหน้ากับวาคาบะจังเลยล่ะยะ !
ฉันแอบเงี่ยหูฟังด้วยความเป็นห่วง สุดท้ายก็เป็นไปตามคาด คาบุรากิทำประโยชน์ในฐานะที่ปรึกษาด้านความรักไม่ได้เลย หัวเรื่องเปลี่ยนไปเป็นเรื่องฟุตบอลแล้ว ดีจัง... ถ้าส่งผลกระทบแย่ๆ ถึงยูริคุงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะ 
ในที่สุดมาโอะจังก็สังเกตเห็นว่ายูริคุงไม่อยู่ข้างๆ ตัว แล้วก็รีบวิ่งถลาไปหา พอเห็นว่ายูริคุงไม่อยู่แล้วก็เกิดเหงาขึ้นมาสินะจ้ะ 
คาบุรากิจ้องมองคู่รักหวานแหววตัวน้อยๆ อย่างเพลิดเพลิน สงสัยจะนึกสนุกก็เลยลุกไปดีดเปียโนเพลง "วอลทซ์ลูกสุนัข" แล้วมาโอะจังก็ประทับใจออกหน้าออกตาอีกครั้ง ยูริคุงเบะปากเลยล่ะ-- 
วันนี้คาบุรากิบรรเลงเปียโนเพลงต่างๆ ตามคำขอของมาโอะจังด้วย พวกสมาชิกสาวๆ ถึงกับอ้อนวอนมาโอะจังตอนขากลับว่า "ไว้มาอีกนะจ้ะ !" 

ระหว่างทางกลับ มาโอะจังยกมือมากุมตรงหน้าอกเคลิบเคลิ้มว่า "เหมือนฝันไปเลยละค่ะ..."  แต่ฉันว่ายูริคุงที่คอยปกป้องมาโอะจังอยู่เคียงข้างเสมอแล้วก็ไม่ยอมโกหกน่ะวิเศษกว่ากันตั้งเยอะนะ
แต่เครื่องดนตรีก็อานุภาพรุนแรงจริงๆ น่ะแหละน้า~ ถึงจะไม่เคยได้ยินว่าดิเทเป็นหนุ่มป๊อบมาก่อนเลยก็เถอะ...

วันรุ่งขึ้นเอ็นโจก็เล่าให้ฟังปนยิ้มขื่นๆ ว่าข่าวเรื่องพวกมาโอะจังแวะมาเที่ยวที่ห้องสโมสร PIvoine รู้ไปถึงหูยูกิโนะคุง เล่าเอางอนป่องไปเลย ยูกิโนะคุง ขอโทษนะ ! 

 

พอกลับไปบ้าน จู่ๆ ท่านพี่ก็ถามว่า "ระหว่างพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำกับสวนสัตว์ อันไหนดีกว่ากัน"  แม้จะยังงงๆ แต่ไหนๆ ก็ฤดูร้อนทั้งที ฉันเลยตอบไปว่า "พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ"  ท่านพี่พึมพำว่า "ครั้งนี้ดูท่าจะไม่เสียหายหนักเท่าไหร่ เช้าไปเย็นกลับก็ได้มั้ง..." พูดเรื่องอะไรกันคะ ? 

แต่ท่านพี่ผู้แสนงานยุ่งจะพาฉันไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเหรอ ดีใจจังเลย ! จริงด้วย ! ชวนมาโอะจังไปด้วยดีกว่า ! ถ้าโดนแย่งตำแหน่งท่านพี่ไป คุณอิชิโนะคุระมีหวังได้ช็อกอีกแหงๆ อุเคะเคะเคะ 




NEKOPOST.NET