[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 130 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.130 - ตอนที่ 130


130.

 

--- ดิฉันเผลอเสียกิริยาไปนิดหน่อย....
สงสัยว่า นางมารร้ายคันนาวะ (*) จะเข้าสิงดิฉันกระมังคะ  ช่างน่ากลัวอะไรแบบนี้ 
นับว่ายังโชคดีที่กลับมามีสติก่อนจะเปิดประตูนรกของอิซานางิเข้าไป

เอาล่ะ ควรมีที่ปรึกษาที่ตรงไปตรงมาเพื่อเผชิญหน้ากับความเป็นจริง
พอออกจากห้อง ไม่รู้ทำไมท่านพ่อถึงมายืนทมึนอยู่หน้าประตู  น่ากลัวนะคะ มายืนขวางตรงหน้าห้องลูกสาวนี่มีอะไรหรือเปล่าคะ ท่านพ่อ 

"มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ท่านพ่อ"
"...เรย์กะจัง เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าลูก มาคุยกับพ่อได้นะ เพื่อเรย์กะจังที่น่ารักแล้ว พ่อยินดีทำทุกอย่างเลยนะ เอ้า ! ถ้ามีเรื่องกลุ้มใจก็มาปรึกษาพ่อเถอะ !"
"หา ?" 

จู่ๆ เป็นอะไรน่ะท่านพ่อ แค่เมินเค้กหน่อยเดียวต้องช็อคขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ยุ่งๆ อยู่นะคะ ฉันเลยปฎิเสธข้อเสนอแล้วตรงดิ่งไปห้องนั่งเล่น ได้ยินเสียงทานุกิโหยหวนมาจากด้านหลังว่า เรย์ก่า~ เรย์ก่า~  ตายแล้ว น่ากลัวจริงๆ ด้วย...ท่านพ่อน่ะแหละมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ
ท่านแม่นั่งดื่มชาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นพอดี

"คุณเรย์กะ อยู่ในห้องเงียบๆ หน่อยสิลูก ได้ยินเสียงโหยหวนอย่างกับสัตว์ป่าดังมาถึงนี่เลยนะ" 
"อ๊ะ ขอโทษด้วยนะคะ" 

เสียงกรีดร้องจากจิตวิญญาณของฉันรั่วไหลออกมาสินะ 
หรือเพราะงั้นท่านพ่อเลยย่องมาดูอาการฉัน  ถ้าใช่ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ แค่นางมารร้ายคันนาวะเข้าสิงเท่านั้นเอง 
 
ฉันนั่งลงข้างๆ ท่านแม่

"นี่ ท่านแม่คะ หนูอ้วนขึ้นหรือเปล่า" 
 
หลังจากใคร่ครวญดีแล้ว ฉันก็ตัดสินใจว่าในบ้านนี้คนที่จะพูดเรื่องจริงกับฉันคงมีแต่ท่านแม่ ท่านพ่อนอกจากจะเอาอกเอาใจแล้วตัวเองยังมีห่วงยางรอบเอวอีกต่างหาก ให้ตายก็ไม่ยอมพูดว่าอ้วนหรอก ส่วนท่านพี่ก็เป็นสุภาพบุรุษ คงไม่ยอมบอกมาตรงๆ มีแต่ท่านแม่ที่เป็นผู้หญิงด้วยกันนี่แหละที่จะยอมพูดกันอย่างตรงไปตรงมา
ท่านแม่เบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน จากนั้นก็พยักหน้าเงียบๆ ว่าแล้ว !

"คุณเรย์กะก็รู้ตัวอยู่สินะ..."
"ท่านแม่ ! ทำไมถึงไม่รีบบอกลูกให้เร็วกว่านี้ล่ะคะ !"

เพื่อลูกแล้ว บางครั้งท่านแม่ก็ควรต้องดุด่าอย่างเข้มงวดบ้างไม่ใช่หรือคะ !? 

"ขอโทษนะจ๊ะ คุณเรย์กะ แม่พูดไม่ออกจริงๆ..."
"ท่านแม่..."

ท่านแม่คงไม่กล้าพูดอะไรแบบนั้นกับลูกสาวที่อยู่ในวัยอ่อนไหวละมั้ง

"ท่านแม่สังเกตเห็นมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
"นั่นสินะ ก็ประมาณเดือนสองเดือนนี้ได้ละมั้ง..."
"งั้นเหรอคะ..."

ก่อนหน้านั้นก็ไปบุฟเฟ่ต์มื้อกลางวันที่โรงแรมตามรีเควสต์ของมาโอะจังด้วยนี่นะ ถ้าไม่ทำอะไรบ้าบออย่างพิชิตของหวานทุกชนิด ! ก็ดีหรอก... 

"แต่ว่านะ คุณเรย์กะ มีเรื่องดีๆ เข้ามาพอดีเลยละจ้ะ !" 

 ท่านแม่พลิกสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วยื่นจดหมายซองหนึ่งให้ฉัน
เมื่อขออนุญาตเปิดดูข้างใน ก็พบว่าเป็นแผ่นพับโปรแกรมดีท็อกซ์ที่จัดขึ้นที่โรงแรมในเครือคาบุรากิ

"นี่มัน..."
"ปีที่แล้วเราก็ไปร่วมโปรแกรมงดอาหารมาแล้วไง ปีนี้เขาก็เลยชวนไปอีก แต่ปีนี้ไม่ใช่งดอาหารนะจ้ะ เป็นดีท็อกซ์ ไปบำรุงผิวแบบเอสเต้ ทานอาหารแบบแม็คโครไบโอติกส์แล้วก็ออกกำลัง นะ คุณเรย์กะ ไปกับแม่นะคะ"
"ท่านแม่คะ...." 

....ท่านแม่คะ ตกลงนี่จงใจใช่ไหมคะ
ที่เห็นลูกสาวอ้วนขึ้นแต่ทำเป็นเงียบๆ ดูดายจะได้พาไปร่วมโปรแกรมนี้สินะคะ  เพราะท่านแม่ไม่อยากไปคนเดียวสินะคะ !
ปีศาจ ! ปีศาจที่แท้จริงอยู่ตรงนี้เจ้าค่าเอ๊ย ! 

"ขอบคุณนะคะ แต่แค่นั้นคงสลายไขมันของหนูไม่ได้หรอกค่ะ"

ฉันแอบโกรธท่านแม่ที่ทนเงียบไว้ปล่อยให้ลูกสาวอ้วนคาตาเพื่อประโยชน์ของตัวเอง เลยจงใจตอบปฎิเสธไป 
ท่านแม่รีบลนลานตามตื๊อมา 

"คุณเรย์กะ ! ขอร้องล่ะ ไปด้วยกันนะ ปีที่แล้วถ้าแม่ไปคนเดียวคงทนไม่ไหวหรอก นะ แม่ขอละนะคะ คุณเรย์กะ !"
"ไม่ค่ะ" 

ฉันงอนบุ่ยเชิดหน้าไปอีกทาง 

"ตอนเจอกันในงานปาร์ตี้ครั้งก่อน มาดามคาบุรากิบอกให้เชิญคุณเรย์กะไปด้วยให้ได้ เพราะงั้นลูกต้องไปด้วยนะ คุณเรย์กะ"
"เอ๋~"

พอได้ยินว่าท่านแม่ของคาบุรากิกำชับมาก็ยิ่งไม่อยากไปเข้าไปใหญ่ ท่านแม่พยายามอธิบายเนื้อหาในแผ่นพับว่าเพื่อสร้างร่างกายที่อ้วนยาก อาหารจากธรรมชาติ ฯลฯ แต่ฉันเอาแต่ส่ายหน้าปฎิเสธลูกเดียว 
สุดท้ายท่านแม่คงหมดความอดทนกับลูกสาวแสนดื้อด้าน จึงเกิดโมโหขึ้นมาทันควัน

"งั้นจะปล่อยตัวให้อ้วนอืดอย่างงี้ไปตลอดเหรอ คุณเรย์กะ ! นี่ฤดูร้อนนะ ! ฤดูแห่งการใส่เสื้อผ้าบางๆ นะ ! แต่เอวลูกดันล่ำสันซะขนาดนี้ !"
"เจ็บค่ะ ! ท่านแม่ เจ็บนะคะ !" 

ท่านแม่เหน็บๆ ดึงๆ พุงย้วยๆ เป็นโมจิสองชั้นของฉัน เจ็บนะค้า ! 

"ยังไงคุณเรย์กะก็ต้องไปด้วย ! แม่ไม่อนุญาตให้ลูกปฎิเสธ !"

ไหงเกิดยัวะขึ้นมาได้ล่ะคะ ท่านแม่ ! ได้ยินว่าเวลามีรู้สึกความผิดในใจ คนเราจะแกล้งโกรธกลบเกลื่อนไป นี่แหละที่ท่านแม่ทำอยู่เลยล่ะ 
ฉันพ่ายแพ้ต่อหน้ายักษ์ของท่านแม่ เดินคอตกกลับห้อง ไม่อยากไปเลย... 

ในห้องมีเศษซากแห่งความอาฆาตของฉันกระจายเกลื่อน ฉันเลยจับโยนเข้ากองไฟ ไปที่ชอบๆ เถอะนะ 

 

เช้าวันเริ่มต้นของสัปดาห์ ระหว่างเปลี่ยนรองเท้าอยู่ที่ตู้รองเท้า ริรินะก็ชี้นิ้วมาทางฉันป่าวประกาศก้อง "คุณเรย์กะ นี่จะอ้วนเกินไปแล้วนะ !"  แต่พวกมินามิคุงพุ่งเข้ามารวบตัวริรินะไว้ได้ปานสายฟ้า มาพูดอะไรกันแต่เช้ายะ ยัยบ้า เดี๋ยวปั๊ดต่อยกระเด็น...   

พอไปห้องสภานักเรียนพร้อมหัวหน้าห้องเพื่อไปรับเอกสารที่จะแจกก่อนปิดเทอมหน้าร้อน ก็เจอนายตัวสำรองเข้าพอดี
จะว่าไปสภานักเรียนก็จะเปลี่ยนรุ่นกันช่วงปิดเทอมหน้าร้อนนี่นา นายตัวสำรองจะขึ้นเป็นประธานสภานักเรียนจริงๆ เหรอเนี่ย

"คุณคิโชวอิน ช่วยเอานี่ไปครึ่งหนึ่งได้ไหม"
"ค่า~" 

ถึงปากจะพูดว่าครึ่งหนึ่ง แต่หัวหน้าห้องก็ยกไปเองซะ 2 ใน 3  ถึงจิตใจจะเป็นสาวน้อยแต่ก็เป็นสุภาพบุรุษเหมือนกันนะ 
พวกเราสองคนช่วยกันเช็คชีทว่าเอามาครบหรือยังแล้วทำท่าจะออกจากห้องประธานนักเรียน แต่นายตัวสำรองเรียกไว้เสียก่อน

"มีอะไรกับฉันหรือคะ"
"....ก่อนหน้านี้ ต้องขอโทษด้วยที่พูดอะไรเหมือนตัดสินเธอไป"
"คะ ?" 

พูดเรื่องอะไรคะ  

"รุ่นพี่โทโมเอะก็โมโหใหญ่ บอกว่าทำตัวมีอคติตัดสินคนอื่นอยู่ข้างเดียวไม่ดีนะ"
"เอ๋ รุ่นพี่โทโมเอะเหรอ !?"

อะไรนะ  พูดถึงรุ่นพี่โทโมเอะอยู่เหรอ  !? อยากฟังจัง ! รุ่นพี่โทโมเอะทำไมเหรอ !

"ไปเจอรุ่นพี่มาก่อนหน้านี้ พอคุยเรื่องคุณคิโชวอิน ก็โดนรุ่นพี่ว่ามาแบบนั้น..."

เอ๋~! นายตัวสำรอง ไปเจอรุ่นพี่โทโมะเอะมาด้วยเหรอ ~!? ขี้โกงจัง ! ฉันก็อยากเจอเหมือนกันนะ !

"ถ้าคุณคิโชวอินมีอะไรอยากพูดกับฉันก็เชิญเลยนะ"
"ก็ไม่มีอะไรกับมิซึซากิคุงเป็นพิเศษนี่คะ" 

อื้อ  ฉันอยากรู้แค่ข่าวคราวความเป็นไปของรุ่นพี่โทโมเอะต่างหาก ไม่เห็นมีอะไรอยากพูดกับนายตัวสำรองซักหน่อย ถ้าจะให้พูด ก็ขอให้ขยันปฎิบัติหน้าที่ในฐานะรองผู้ใหญ่บ้านคานทองหน่อย นายเป็นถึงรองผู้ใหญ่บ้าน อย่าคิดว่าจะทิ้งผู้ใหญ่บ้านอย่างฉันเอาตัวรอดออกจากหมู่บ้านไปคนเดียวเชียวนะ !
แต่จะให้พูดกับเจ้าตัวแบบนั้นก็ไม่ได้ ฉันเลยกล่าวคำอำลากับนายตัวสำรองที่ทำหน้ายังไม่เข้าใจออกจากห้องไปแบบสวยๆ 

"คุณคิโชวอิน มีอะไรกับมิซึซากิคุงหรือเปล่า"
"เอ ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ.... แต่ก็ดูไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไร ปล่อยไปแบบนั้นก็ได้มั้งคะ"
"งั้นเหรอ" 

ระหว่างทางไปถึงห้องเรียน หัวหน้าห้องก็ปรึกษาเรื่องรักๆ ว่า "พวกคุณฮนดะตั้งใจว่าจะลงเรียนเสริมช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ผมก็ว่าจะไปเรียนด้วยล่ะ"  ระหว่างนั้นอิวามุโระคุงที่เดินสวนมาก็ว่า "ท่านอาจารย์ กระผมถือให้เอง !" ทั้งที่อยู่คนละห้องกันก็อุตส่าห์ช่วยถือชีทให้ด้วย แล้วก็แอบกระซิบๆ มาว่า "ท่านอาจารย์ เดี๋ยวมีเรื่องจะปรึกษา...." เรื่องปรึกษาจากอิวามุโระคุงเหรอ.... ต้องเป็นเรื่องแนวทางการป้องกันผิวไหม้ตอนหน้าร้อนแน่เลย  

มิฮารุจังกับคุณโนโนเสะกรี๊ดกร๊าดกันอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องเรียน พอเห็นเข้าหัวหน้าห้องก็กลายเป็นสาวน้อยเข้าไปจอยด้วย
มิฮารุจังกับคุณโนโนเสะนี่ชอบเรื่องแฟนตาซีหรือเปล่าคะ ทำไมได้ยินคำศัพท์ทำนอง "ทหารเลว" แว่วมา คุยเรื่องปูมสงครามกันอยู่เหรอคะ

---------

(*) นางมารร้ายคันนาวะ : ถ้าใครเคยอ่านการ์ตูนผีๆ หน่อย แล้วเห็นผู้หญิงใส่ชุดกิโมโนขาว มีเทียนพันรอบหัวแล้วตอกตุ๊กตาสาปแช่งกับต้นไม้อยู่ นั่นแหละ อันนั้นเลยครับ ประมาณนี้อ่ะ http://www.the-noh.com/jp/plays/data/program_026.html

 




NEKOPOST.NET