[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 129 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.129 - ตอนที่ 129


129.

 

"นี่คุณยูมิยามะ เพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัยของผม"
"สวัสดีค่ะ"

คุณยูมิยามะ เอริกะ ที่ยืนยิ้มสวยๆ อยู่ข้างคุณอิชิโนะคุระผอมบางราวกับนางแบบ ไม่สิ เป็นนางแบบตัวจริงที่ฉันเคยเห็นในหน้านิตยสารแฟชั่นเลยล่ะ

"เอริกะ สั่งอะไรดี"
"ฉันขอแค่สลัดก็พอค่ะ เดี๋ยวจะมีถ่ายแบบแล้ว"

จานอาหารวางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะต่อหน้าฉันกับมาโอะจังที่มาถึงร้านก่อนแล้วจัดการออเดอร์ล่วงหน้าเสร็จสรรพ
มาโอะจังจ้องมองอาหารตรงหน้าตัวเองเทียบกับจานสลัดของคุณเอริกะสลับกันไปมา
สั่งอาหารมาแล้ว จะปล่อยให้เหลือเสียเปล่าก็ไม่ได้ ฉันกับมาโอะจังจึงต้องขมีขมันลำเลียงแคลอรี่เข้าร่างกายอย่างทุกครั้งทั้งที่รู้สึกผิดต่อหน้าคุณเอริกะที่ทานเพียงสลัดจานเดียว  

"ฮารุโตะเล่าเรื่องทั้งสองคนให้ฟังบ่อยๆ เลยล่ะค่ะ"

คุณเอริกะยิ้มแย้มขณะพูดคุย

"หลานสาวที่น่ารักกับเพื่อนหลาน เป็นคู่ที่น่ารักเหมือนตุ๊กตาอย่างที่ฮารุโตะพูดไว้ไม่มีผิดเลยเนอะ~!" 

ว่าแล้วคุณเอริกะก็ตบมือเบาๆ อย่างคึกคัก

"ใช่ไหมล่ะ ผมน่ะเอ็นดูมาโอะกับคุณเรย์กะเหมือนน้องสาวแท้ๆ เลยนะ พอได้ไปกินข้าวกับเด็กๆ พวกนี้แล้วความเครียดก็มลายหายวับไปเลย"

คุณอิชิโนะคุระเองก็ยิ้มแย้มพูดคุยอยู่ข้างๆ คุณเอริกะ แล้วคุณเอริกะก็ตอบกลับว่า "ก็ฮารุโตะเป็นสายกินนี่นา~" 

"เรื่องมาโอะจังน่ะได้ยินมาตั้งนานแล้ว แต่ได้ยินว่าระยะนี้เริ่มสนิทกับเด็กผู้หญิงน่ารักอย่างคุณเรย์กะด้วย ก็เลยอยากขอเจอซักครั้งน่ะค่ะ"

คำพูดนั้นทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก

"เอ่อ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มาทานข้าวกับคนที่มีคู่รักอยู่แล้วบ่อยๆ พอดีฉันไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยน่ะค่ะ... ถ้าทำให้รู้สึกไม่ดีต้องขอโทษด้วยนะคะ" 

ซวยล่ะ หรือว่าที่ขอมาเจอในวันนี้เพื่อจะโชว์ความเป็นเจ้าของว่า "อย่ามายุ่มย่ามกับแฟนคนอื่นเขานะยะหล่อน" หรือเปล่านะ !?  แต่จริงๆ ก็แค่ไปกินข้าวกันเฉยๆ นะ อ๊ะ ! ก่อนหน้านั้นก็ไปไต้หวันด้วยกันสองคนนี่นา ถึงจะไปเช้าวันเย็นกลับก็เหอะ ! แค่บินไปตอนเช้า ตอนเย็นก็กลับญี่ปุ่นแล้วนะ แค่นี้จะเรียกว่าไปเที่ยวยังไม่ได้เลย
หรือว่าจุดยืนฉันในตอนนี้คือตัวร้ายจอมแย่งแฟนของคนอื่นเขางั้นเหรอ ? อ๋า ! ทำไมไม่หัดเรียนรู้จากตอนท่านคาซึมิบ้างนะ ฉันนี่ ! เป็นชู้.... โดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย...

"ตายแล้ว อย่าเข้าใจผิดนะคะ ! ฉันไม่ได้รู้สึกไม่ดีเลยนะ ! กลับดีใจเสียอีกที่มีคนมาเป็นเพื่อนกินให้ฮารุโตะจอมกินจุได้"

คุณเอริกะโบกไม้โบกมือปฎิเสธคำพูดของฉัน ....เอาจริงดิ่

"ฮารุโตะน่ะเป็นสายกินอย่างที่เห็นนี่แหละ ความจริงฉันก็อยากไปนั่งกินด้วยกันอยู่หรอก แต่ก็ทำไม่ได้ พอได้ยินว่ามาโอะจังกับคุณเรย์กะมาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะก็ค่อยสบายใจหน่อย ฮารุโตะก็บอกว่าได้กินข้าวกับพวกเด็กๆ ที่ทานเยอะๆ แล้วเพลิดเพลินมากเลยล่ะ"

ฉันปั้นรอยยิ้มคลุมเครือเออออไป 

"ก็เอริกะกินน้อยนี่นา ไม่ต้องฝืนร่างกายหรอก ตอนเจอคุณเรย์กะครั้งแรกก็ไม่ยอมแตะต้องอาหารเลย จิบแต่เครื่องดื่มอย่างเดียว แต่ตอนเจอกันที่งานปาร์ตี้วันเกิดมาโอะน่ะทานอย่างเอร็ดอร่อยมากๆ ค่อยโล่งใจหน่อย เอริกะน่ะกินน้อยมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ด้วยอาชีพก็ทำให้กินมากไม่ได้ด้วย แต่ทั้งสองคนอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน ต้องทานเยอะๆ นะ อ๊ะ ของหวานเอาอะไรดี" 

คุณอิชิโนะคุระว่าแล้วก็หันเมนูของหวานให้ฉันกับมาโอะที่กินกันจนจุก 


ฟังทั้งสองคนเล่าเรื่องความเป็นมาตอนคบกันแล้วก็งานนางแบบ จนมื้อกลางวันที่สงบสุขจบลงในที่สุด เรื่องไปไต้หวันกับคุณอิชิโนะคุระที่กังวล คุณเอริกะก็หัวเราะบอกว่า "ไปเช้าไปเย็นกลับแบบนั้นคงเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม ดีแล้วล่ะที่เสี่ยวหลงเปาอร่อย ฉันก็ได้ของฝากเป็นชาจากฮารุโตะ ยังชงดื่มอยู่ทุกวันเลย" 

"เอาล่ะ จากนี้ไปจะทำยังไงกันต่อดี วันนี้เอริกะบอกว่าจะพาไปที่ทั้งสองคนอยากไปด้วยนะ"
"อื้อ ไปชอปปิ้งกันไหม ฉันอยากเลือกชุดสวยๆ ที่เหมาะกับสองคนนี้ให้จังเลย อ๊ะ หรือว่าจะไปกินอะไรกันต่อดี" 

ฉันกับมาโอะจังลอบสบตากัน

"ไม่หรอกค่ะ ฉันขอตัวแค่นี้ดีกว่า ไม่อยากไปเป็นกขค.ของทั้งคู่ด้วย"
"หนูด้วย ! กินจนอิ่มแล้วกลับก่อนดีกว่า !"
"เอ๋ ไม่ต้องเกรงใจหรอก"
"จริงด้วย อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที จะลากันแบบนี้ยังเร็วไปน้า"

แต่ฉันกับมาโอะยืนกรานอย่างแข็งขันด้วยรอยยิ้มว่า "แต่ถ้าไปกวนมากกว่านี้คงโดนม้าเตะโทษฐานไปยุ่งกับความรักของคนอื่นแน่เลยค่ะ" "จริงด้วยค่ะท่านพี่เรย์กะ ท่านพี่ฮารุโตะน่ะแหละไม่ต้องเกรงใจหรอก ไปเดทให้สนุกนะคะ !" 
คุณอิชิโนะคุระกับคุณเอริกะได้แต่หัวเราะแหะๆ อย่างลำบากใจ

"งั้นอย่างน้อยก็ขอไปส่งแล้วกัน"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวรถที่บ้านมารับ ไม่ต้องเกรงใจนะคะ"
"ท่านพี่เรย์กะ งั้นขอหนูไปด้วยได้ไหมคะ"
"แน่อยู่แล้วจ้ะ มาโอะจัง"
"อื~ม ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ"

ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ พวกเราพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น 

คุณเอริกะว่า "งั้นไว้ครั้งหน้าต้องเจอกันใหม่นะ มาโอะจัง ถ้าเรียกฉันว่าพี่สาวบ้างจะดีใจมากเลยจ้ะ" ส่วนมาโอะจังได้แต่ยิ้มอายๆ 
พอยิ้มแย้มส่งคู่รักสองคนนั้นจนหายลับไปแล้ว ฉันกับมาโอะจังก็ออกเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามโดยไม่พูดไม่จา 

"...มาโอะจัง ไปแวะที่ไหนกันไหม"
"....ค่ะ" 

พวกเราเข้าไปในร้านกาแฟใกล้ๆ สั่งเครื่องดื่มหวานๆ มา

"อะไรกันเนี่ย ! แฟนของท่านพี่ฮารุโตะผอมสุดๆ เลย !"

มาโอะจังเป็นฝ่ายระเบิดความไม่พอใจออกมาก่อน

"ก็เป็นนางแบบนี่นา"
"ไม่อยากเชื่อเลย ! ไหนบอกว่าคนอวบๆ น่ารักกว่าคนผอมๆ ไง แต่แฟนตัวจริงดันเป็นนางแบบผอมๆ เนี่ยนะ !? เป็นไปไม่ได้ !"

มาโอะจังกำหมัดแน่น
ฉันเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน ขาคุณเอริกะนี่ขนาดประมาณต้นแขนฉันได้ล่ะมั้ง  ไม่รู้ว่าขาคุณเอริกะผอมเกิน หรือต้นแขนฉันใหญ่ไปกันแน่...

"...กินแต่สลัดด้วยนะ"

คุณอิชิโนะคุระ ทั้งที่ยืนกรานไม่ยอมให้พวกเราไดเอ็ทขนาดนั้น...

"จริงด้วย ! พวกเรากินกันเยอะแยะแท้ๆ มีแต่ตัวเองกินสลัดอยู่คนเดียว ! อย่างกับจงใจเยาะเย้ยว่าทานเก่งกันจังเลยนะค้าไม่มีผิด !" 

อื้อ....

"หนูเคยเชื่อว่าคนที่ท่านพี่ฮารุโตะเลือกต้องเป็นคนอวบๆ ที่ชอบกินของอร่อยๆ ทำกับข้าวเก่ง แต่คุณคนนั้นเป็นนักไดเอ็ทที่กินแต่สลัดนี่นา !" 

มาโอะจังโกรธจนแก้มแดง

ฉันจิบบานาน่าโอเล่เงียบๆ

"....หนูอ้วนขึ้นล่ะค่ะ"
"เอ๋ !" 

มาโอะจังก้มหน้าลงกระซิบ 

"ถึงท่านพี่ฮารุโตะกับท่านพี่เรย์กะจะพูดแบบนั้น แต่ก็ยังไม่สบายใจที่ยูริคุงว่าอยู่ดี... พอไปชั่งน้ำหนักก็อ้วนขึ้นจริงๆ ด้วย แต่ท่านแม่บอกว่าดูไม่เห็นอ้วนเลย น่ารักแล้วล่ะ ก็เลยคิดว่าคงไม่เป็นไรมั้ง..."

มาโอะจัง นี่หนูเป็นฉันหรือเปล่าจ้ะ 

"ยูริพูดถูกจริงๆ ด้วย... ท่านพี่ฮารุโตะขี้โกหก !" 

มาโอะจังทำหน้าแค้นเคือง

"งั้นเหรอ... ความจริง...พี่เองก็อ้วนขึ้นเหมือนกัน..."
"ท่านพี่เรย์กะ !" 

มาโอะจังทำหน้าเกินคาดมองมาทางฉัน

"พี่ก็พอรู้สึกตัวลางๆ ว่าระยะนี้ตัวหนักขึ้น แต่ก็เบือนหน้าหนีจากความจริง..."
"ไม่นะคะท่านพี่ ! ท่านพี่ไม่ได้ดูอ้วนขึ้นเลยค่ะ !"
"อื่อ ถ้าถอดเมื่อไหร่ล่ะก็ลูกแพร์ฝรั่งเศสเลยล่ะจ้ะ..."
".....!" 

ฉันกับมาโอะจังจับมือกันและกันแน่น
พอมองไปในร้านกาแฟ ผู้หญิงที่มากับแฟนมีแต่สาวตัวเล็กๆ ผอมๆ น่ารักๆ ทานเค้กชิ้นเล็กๆ แล้วยังเอาส้อมตัดให้ชิ้นเล็กลงไปอีกแบ่งทานกับแฟน ไม่มีใครดูจะสวาปามได้ทีละ 2-3 ชิ้นเลย 

ฉันโดนเจ้าของอลิซหลอกลวงด้วยคำหวาน พอรู้ตัวอีกทีก็แปลงร่างเป็นฮัมพ์ตี้ดัมพ์ตี้แล้ว....

 


พอกลับมาบ้าน ทานุกิก็ระรื่นเข้ามาหา บอกว่า "เรย์กะ ! พ่อซื้อเค้กที่ลูกชอบมาไว้แล้ว มากินกับพ่อมะ !" ฉันจึงหันไปถลึงตาใส่กลับเข้าห้องไป

แค้นนัก...ผู้ชายทุกคนในโลกนี้มันน่าแค้นนัก ! คนโกหก ! คนโกหก ! คนโกหก !
ผู้ชายในโลกนี้ทุกคนทำเป็นพูดว่าชอบสาวอวบๆ แต่สุดท้ายแล้วที่เลือกก็คือสาวตัวเล็กๆ ผอมๆ ! แยกมารยาทกับใจจริงออกจากกันทั้งนั้น !
ทำเป็นพูดว่าชอบคนกินเยอะๆ แต่พอกินเยอะๆ เข้าจริงก็ ในใจก็เหวอกันทั้งนั้นแหละ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ !

"หนอยยยยยยยยย !!!"

ฉันทุ่มความรู้สึกพ่ายแพ้อันพลุ่งพล่านลงไปกับนีดเดิลเฟลท์ ฉึกๆๆๆๆๆ ! 
Eloim, Essaim ! Eloim, Essaim !
(หมายเหตุ : ล่อคาถาอัญเชิญปีศาจเลยนะท่านเรย์กะ...)  

"โอ้ววววววววววววว !!!"

เสียงกรีดร้องของฉันดังก้องไปทั่วบ้านคิโชวอิน 

ขอสาปผู้ชายขี้โกหกทุกคน ! 




NEKOPOST.NET