[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 128 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.128 - ตอนที่ 128


128.

 

เกิดท้องว่างขึ้นมาระหว่างท่องหนังสือสอบปลายภาค ฉันเลยกินขนมช็อคโกแลตของบริษัทขนมที่มีชื่อราชวงศ์ของราชินีโรโคโค่ติดอยู่ ช็อคโกแลตสีม่วงจางๆ พอกัดเข้าไปก็แตกร่วนในปาก อร่อยจังเลย ของเบาๆ แบบนี้กินเพลินหยุดมือไม่ได้เลยเนอะ ทั้งที่กินข้าวเย็นจนอิ่มแล้วแท้ๆ   
ระยะนี้ฉันมาคิดๆ ดู รู้สึกว่าขอบเขตกระเพาะเต็มของฉันมันรวนๆ ยังไงชอบกล... สงสัยว่าจะไปกินข้าวกับคุณอิชิโนะคุระบ่อยๆ จนกระเพาะขยายไปแล้วมั้ง...
แต่กองทัพเดินได้ด้วยท้อง ครั้งก่อนฉันไต่อันดับไปถึงที่ 29 แล้วนะ ถึงจะไม่มีใครรู้ก็เถอะ ครั้งนี้จะเป็นจะตายยังไงก็ต้องรักษาตำแหน่งไว้ให้ได้ ฉันใช้ขนมหล่อเลี้ยงสารอาหารไปยังสมอง พลางท่องเอาๆ  

ได้ยินมาว่าพอจำได้แล้วให้ไปนอน  สิ่งที่ท่องมาก็จะถูกเซฟเก็บไว้ในความทรงจำ แต่พอฉันหลับสนิทแล้วตื่นมาตอนเช้าไหงดันลืมเกือบหมด ! หมายความว่าไงเนี่ย !? 
เซฟเก็บที่ไหนเล่า โดนดีลีตทิ้งหมดเลยต่างหาก ฉันเลยต้องกลั้นน้ำตาท่องจำใหม่หมดอีกครั้ง ไม่ไหวแล้ว ตัวแดงแน่เลย... อา วาคาบะจังใช้วิธีอะไรท่องหนังสือนะ ช่วยบอกหน่อยสิคะ
พอเกิดไอเดียว่าถ้าเลือดลมวิ่งไปสมองดี อาจจะจำได้แม่นก็ได้ ฉันเลยท่องจำปีประวัติศาสตร์ระหว่างแช่อ่างน้ำร้อนไปด้วย แต่ดันหน้ามืดจนย่ำแย่
สู้เขานะ ตัวฉัน !  


ผลสอบปลายทางที่พยายามอย่างเอาเป็นเอาตายออกมาได้ที่ 30  โอ้ววว ! โผล่บนบอร์ดได้อย่างเฉียดฉิวจะตายมิตายแหล่ !

"อ๊าย ! ท่านเรย์กะได้ที่ 30 ละค่ะ !"
"ท่านเรย์กะสุดยอดไปเลยค่ะ !" 

คราวนี้พวกเด็กๆ รอบข้างสังเกตเห็นอันดับของฉันด้วย ดีใจจัง ! แต่จะดีใจออกหน้าออกตาตรงนี้ไม่ได้ ต้องทำท่าสบายๆ หัวเราะโฮะโฮะโฮะทำนองว่า "แหม จริงด้วยนะคะ" จะให้ใครรู้ว่าท่องหนังสือเลือดตาแทบกระเด็นอยู่เบื้องหลังไม่ได้เด็ดขาด เซริกะจังกับคิคุโนะจังก็เยินยอ "สมเป็นท่านเรย์กะเลยค่ะ !" ฉันเลยแอบอวดผลสอบครั้งก่อนเบาๆ ว่า "ขอบใจจ้ะ แต่นี่ลำดับก็ตกลงมาจากครั้งก่อนอีกนะ ครั้งนี้ไม่ค่อยมีเวลาอ่านหนังสือเลย...." แต่เสียงชมฉันว่า "จริงเหรอคะ !?" "ที่ 30 ก็เรียกว่าลำดับตกแล้ว ท่านเรย์กะเนี่ยผิดกับพวกเราจริงๆ" "ไม่ท่องหนังสือก็ยังได้ที่ 30!" ยิ่งดังเข้าไปอีก ฉันน่ะแฮปปี้สุดๆ จนเผลอยกมุมปากยิ้มโดยไม่รู้ตัว ต้องรีบยกมือขึ้นปิดแทบไม่ทัน

"ทุกท่านคะ พอเถอะค่ะ ลำดับของฉันน่ะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย ดูนั่นสิคะ พวกท่านคาบุรากิยังวิเศษกว่ามากค่ะ"

ถ้ามากกว่านี้จะดูไม่ดี ฉันเลยหาเรื่องเปลี่ยนหัวข้อ

"จริงด้วยนะคะ ! สมเป็นจักรพรรดิของซุยรันจริงๆ !"

สอบปลายภาคครั้งนี้คาบุรากิชิงบัลลังค์ตำแหน่งท็อปกลับมาครองได้อย่างงดงาม ตามมาด้วยที่สองคือเอ็นโจ ส่วนวาคาบะจังได้ที่สาม 
คาบุรากิกับเอ็นโจชิงตำแหน่งที่หนึ่งและสองมาได้ บรรยากาศในหมู่พวกนักเรียนจึงสดใสผิดกับครั้งที่แล้ว ทำนองว่า เห็นหรือยังล่ะ ! นี่แหละฝีมือตัวแทนของพวกเราล่ะ !

วาคาบะจังแหงนมองคะแนนที่แปะบอร์ดพลางทำปาก "โอ้ !"  พวกเด็กๆ ที่คิดไม่ค่อยดีกับวาคาบะจังยังนินทาดังๆ จงใจให้ได้ยินทำนองว่า "ก็บอกแล้วไงล่ะว่าแค่ฟลุคน่ะ" 

"ท่านคาบุรากิกับท่านเอ็นโจล่ะ !" 

คลื่นมนุษย์แหวกออกหยั่งกับบัญญัติสิบประการของโมเสส สองคนนั้นเดินเรื่อยๆ เข้ามา คาบุรากิกับเอ็นโจเช็คลำดับบนบอร์ดท่ามกลางสายตาจับจ้องของพวกนักเรียน อ๊ะ มุมปากข้างหนึ่งของคาบุรากิยกขึ้นพริบตาหนึ่งใช่ไหมนะ 

"ท่านคาบุรากิ ยินดีกับที่หนึ่งด้วยนะคะ !"
"ท่านเอ็นโจ ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ !"

เอ็นโจยิ้มแย้มบอกขอบคุณให้กับพายุคำสรรเสริญเยินยอ ส่วนคาบุรากิทำท่าเฉยๆ เหมือนจะบอกว่าแค่นี้ธรรมดา 
ใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "ไม่มีทางแพ้คุณทาคามิจิหรอก" สายตาของคาบุรากิก็ไปหยุดอยู่ที่วาคาบะจังพอดี แล้วคาบุรากิก็ยิ้มหึ เดินเข้าหาวาคาบะจัง ตบบ่าบอกว่า "เอ้า ครั้งหน้าก็พยายามเข้าล่ะ" แล้วเดินจากไปจากหน้าบอร์ดกับเอ็นโจสองคนอย่างชื่นบาน 
กลายเป็นว่าวาคาบะจังที่เหลืออยู่คนเดียวตกเป็นเหยื่อความริษยาที่จักรพรรดิมาทักทายอย่างสนิทสนมถึงขั้นตบบ่า... 

นายคาบุรากิผู้เกลียดความพ่ายแพ้ ความจริงฮึดดูหนังสือสอบมาเต็มที่สุดๆ เลยใช่มั้ยล่ะ 

 
คุณอิชิโนะคุระชวนฉันไปกินเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ แต่ยังบอกมาด้วยว่าครั้งนี้มีคนอยากแนะนำให้รู้จัก ถามไปถามมาก็รู้สึกว่าจะเป็นแฟนคุณอิชิโนะคุระ !
มาโอะจังที่ไม่เคยรู้ตัวตนของ "แฟนของท่านพี่ฮารุโตะ" มาก่อนถึงกับช็อก พอไปที่ห้องสโมสรของเปอติต์ มาโอะจังก็ออกมารับด้วยท่าทีจ๋อยเล็กๆ แถมวันนี้ข้างกายมาโอะจังยังไม่มียูริคุงอยู่ด้วย ดูเหมือนจะยังเคืองอยู่ที่โดนว่าว่า อ้วนขึ้นหรือเปล่า ? 

"หนูไม่เคยรู้เลยว่าท่านพี่ฮารุโตะมีแฟนแล้ว..."
"นั่นสินะ พี่เองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน"

มองจากมาโอะจังแล้วอาจจะรู้สึกเหมือนโดนแย่งท่านพี่คนสำคัญไป ก็เลยเหงาๆ หน่อยละมั้ง ฉันโอบไหล่แล้วตบบ่าเบาๆ 
ถ้าท่านพี่พาแฟนมาบ้านฉันจะช็อกเหมือนมาโอะจังไหมนะ... 

"หนูอยากให้ท่านพี่ฮารุโตะคบหากับท่านพี่เรย์กะมากกว่า..."
"เอ๋ !" 

คงไม่ไหวละมั้ง... อายุก็ทิ้งห่างกันเกินไป คุณอิชิโนะคุระตอนนี้ 26 แล้วใช่มะ ถ้าคบหากับฉันจะเป็นอาชญากรรมหรือเปล่าเนี่ย 
ตอนเจอกันครั้งแรกในงานชมซากุระ ฉันใจเต้นตึกตักไปกับประโยคฮุคว่าบอบบางเหมือนจะปลิว แต่พอสนิทกันเข้า ความรู้สึกว่าเป็นเพื่อนกินก็รุนแรงกว่า คุณอิชิโนะคุระก็บอกว่าด้วยมากินข้าวกับคุณเรย์กะที่กินอะไรก็อร่อยไปหมดเนี่ยสนุกจริงๆ บรรยากาศแบบญี่ปุ่นที่อ่อนโยนก็ช่วยให้สบายใจด้วย เป็นความอุ่นใจคนละแบบกับท่านพี่ ถึงจะมีแฟนแล้วก็หวังว่าจะรักษาความสัมพันธ์นี้ต่อไปได้นะ ก็คนที่รสนิยมการกินตรงกันขนาดนี้น่ะไม่มีอีกแล้วนี่นา

"มาโอะจัง ถ้าคุณอิชิโนะคุระมีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ มาอวยพรให้พี่เขากันเถอะนะ"
"....ค่ะ"

มาโอะจังพยักหน้าหงึก 

"ไม่รู้จะเป็นคนแบบไหนเนอะ แต่คนที่คุณอิชิโนะคุระเลือก คงต้องวิเศษมากแน่เลย"
"คงต้องเป็นคนที่ชอบกินของอร่อยๆ เหมือนท่านพี่ฮารุโตะแน่เลยค่ะ !" 

มาโอะจังที่ทำใจได้แล้วพูดพลางหัวเราะ อื้อ ฉันก็ว่างั้น คงต้องไปทัวร์บริโภคกับคุณอิชิโนะคุระบ่อยๆ แน่

"ต้องเป็นคนอวบๆ แบบที่ท่านพี่ฮารุโตะชอบแน่เลยค่ะ"
"พี่ก็ว่างั้นละจ้ะ"

ก็เป็นคนรักของคุณอิชิโนะคุระนี่นา ต้องเป็นคนช่างกินแน่เลย 

"เดี๋ยวสุดสัปดาห์นี้ก็ได้เจอกันแล้วเนอะ"

ฉันกับมาโอะจังยิ้มแย้มพลางพยักหน้าให้กัน 

 

 

ในช่วงบ่ายของวันหยุด คนรักของคุณอิชิโนะคุระที่มาปรากฎตัวต่อหน้าฉันกับมาโอะจังเป็นคนร่างผอมบางอ้อนแอ้นราวกับนางแบบ

หาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา !? 




NEKOPOST.NET