[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 128 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.128 - ตอนที่ 128


128.

 

เกิดท้องว่างขึ้นมาระหว่างท่องหนังสือสอบปลายภาค ฉันเลยกินขนมช็อคโกแลตของบริษัทขนมที่มีชื่อราชวงศ์ของราชินีโรโคโค่ติดอยู่ ช็อคโกแลตสีม่วงจางๆ พอกัดเข้าไปก็แตกร่วนในปาก อร่อยจังเลย ของเบาๆ แบบนี้กินเพลินหยุดมือไม่ได้เลยเนอะ ทั้งที่กินข้าวเย็นจนอิ่มแล้วแท้ๆ   
ระยะนี้ฉันมาคิดๆ ดู รู้สึกว่าขอบเขตกระเพาะเต็มของฉันมันรวนๆ ยังไงชอบกล... สงสัยว่าจะไปกินข้าวกับคุณอิชิโนะคุระบ่อยๆ จนกระเพาะขยายไปแล้วมั้ง...
แต่กองทัพเดินได้ด้วยท้อง ครั้งก่อนฉันไต่อันดับไปถึงที่ 29 แล้วนะ ถึงจะไม่มีใครรู้ก็เถอะ ครั้งนี้จะเป็นจะตายยังไงก็ต้องรักษาตำแหน่งไว้ให้ได้ ฉันใช้ขนมหล่อเลี้ยงสารอาหารไปยังสมอง พลางท่องเอาๆ  

ได้ยินมาว่าพอจำได้แล้วให้ไปนอน  สิ่งที่ท่องมาก็จะถูกเซฟเก็บไว้ในความทรงจำ แต่พอฉันหลับสนิทแล้วตื่นมาตอนเช้าไหงดันลืมเกือบหมดเลย ! หมายความว่าไงเนี่ย !? 
เซฟเก็บที่ไหนเล่า โดนดีลีตทิ้งหมดเลยต่างหาก ฉันเลยต้องกลั้นน้ำตาท่องจำใหม่หมดอีกครั้ง ไม่ไหวแล้ว ตัวแดงแน่เลย... อา วาคาบะจังใช้วิธีอะไรท่องหนังสือนะ ช่วยบอกหน่อยสิคะ
พอเกิดไอเดียว่าถ้าเลือดลมวิ่งไปสมองดี อาจจะจำได้แม่นก็ได้ ฉันเลยท่องจำปีประวัติศาสตร์ระหว่างแช่อ่างน้ำร้อนไปด้วย แต่ดันหน้ามืดจนย่ำแย่
สู้เขานะ ตัวฉัน !  


ผลสอบปลายทางที่พยายามอย่างเอาเป็นเอาตายออกมาได้ที่ 30  โอ้ววว ! โผล่บนบอร์ดได้อย่างเฉียดฉิวจะตายมิตายแหล่ !

"อ๊าย ! ท่านเรย์กะได้ที่ 30 ล่ะค่ะ !"
"ท่านเรย์กะสุดยอดไปเลยค่ะ !" 

คราวนี้พวกเด็กๆ รอบข้างสังเกตเห็นอันดับของฉันด้วย ดีใจจัง ! แต่จะดีใจออกหน้าออกตาตรงนี้ไม่ได้ ต้องทำท่าสบายๆ หัวเราะโฮะโฮะโฮะทำนองว่า "แหม จริงด้วยนะคะ" จะให้ใครรู้ว่าท่องหนังสือเลือดตาแทบกระเด็นอยู่เบื้องหลังไม่ได้เด็ดขาด เซริกะจังกับคิคุโนะจังก็เยินยอ ว่า "สมเป็นท่านเรย์กะเลยค่ะ !" ฉันเลยแอบอวดผลสอบครั้งก่อนเบาๆ ว่า "ขอบใจจ้ะ แต่นี่ลำดับก็ตกลงมาจากครั้งก่อนอีกนะ ครั้งนี้ไม่ค่อยมีเวลาอ่านหนังสือเลย...." แต่เสียงชมฉันว่า "จริงเหรอคะ !?" "ที่ 30 ก็เรียกว่าลำดับตกแล้ว ท่านเรย์กะเนี่ยผิดกับพวกเราจริงๆ" "ไม่ท่องหนังสือก็ยังได้ที่ 30!" ยิ่งดังเข้าไปอีก ฉันน่ะแฮปปี้สุดๆ จนเผลอยกมุมปากยิ้มโดยไม่รู้ตัว ต้องรีบยกมือขึ้นปิดแทบไม่ทัน

"ทุกท่านคะ พอเถอะค่ะ ลำดับของฉันน่ะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย ดูนั่นสิคะ พวกท่านคาบุรากิยังวิเศษกว่ามากเลยค่ะ"

ถ้ามากกว่านี้จะดูไม่ดี ฉันเลยหาเรื่องเปลี่ยนหัวข้อ

"จริงด้วยนะคะ ! สมเป็นจักรพรรดิของซุยรันจริงๆ !"

สอบปลายภาคครั้งนี้คาบุรากิชิงบัลลังค์ตำแหน่งท็อปกลับมาครองได้อย่างงดงาม ตามมาด้วยที่สองคือเอ็นโจ ส่วนวาคาบะจังได้ที่สาม 
คาบุรากิกับเอ็นโจชิงตำแหน่งที่หนึ่งและสองมาได้ บรรยากาศในหมู่พวกนักเรียนจึงสดใสผิดกับครั้งที่แล้ว ทำนองว่า เห็นหรือยังล่ะ ! นี่แหละฝีมือตัวแทนของพวกเราล่ะ !

วาคาบะจังแหงนมองคะแนนที่แปะบอร์ดพลางทำปาก "โอ้ !"  พวกเด็กๆ ที่คิดไม่ค่อยดีกับวาคาบะจังยังนินทาดังๆ จงใจให้ได้ยินทำนองว่า "ก็บอกแล้วไงล่ะว่าแค่ฟลุคน่ะ" 

"ท่านคาบุรากิกับท่านเอ็นโจล่ะ !" 

คลื่นมนุษย์แหวกออกหยั่งกับบัญญัติสิบประการของโมเสส สองคนนั้นเดินเรื่อยๆ เข้ามา คาบุรากิกับเอ็นโจเช็คลำดับบนบอร์ดท่ามกลางสายตาจับจ้องของพวกนักเรียน อ๊ะ มุมปากข้างหนึ่งของคาบุรากิยกขึ้นพริบตาหนึ่งใช่ไหมน่ะ 

"ท่านคาบุรากิ ยินดีกับที่หนึ่งด้วยนะคะ !"
"ท่านเอ็นโจ ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ !"

เอ็นโจยิ้มแย้มบอกขอบคุณให้กับพายุคำสรรเสริญเยินยอ ส่วนคาบุรากิทำท่าเฉยๆ เหมือนจะบอกว่าแค่นี้ธรรมดา 
ใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "ไม่มีทางแพ้คุณทาคามิจิหรอก" สายตาของคาบุรากิก็ไปหยุดอยู่ที่วาคาบะจังพอดี แล้วคาบุรากิก็ยิ้มหึ เดินเข้าหาวาคาบะจัง ตบบ่าบอกว่า "เอ้า ครั้งหน้าก็พยายามเข้าล่ะ" แล้วเดินจากไปจากหน้าบอร์ดกับเอ็นโจสองคนอย่างชื่นบาน 
กลายเป็นว่าวาคาบะจังที่เหลืออยู่คนเดียวตกเป็นเหยื่อความริษยาที่จักรพรรดิมาทักทายอย่างสนิทสนมถึงขั้นตบบ่าไป... 

นายคาบุรากิผู้เกลียดความพ่ายแพ้ ความจริงฮึดดูหนังสือสอบมาเต็มที่สุดๆ เลยใช่มั้ยล่ะ 

 
คุณอิชิโนะคุระชวนฉันไปกินเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ แต่ยังบอกว่ามาด้วยว่าครั้งนี้มีคนอยากแนะนำให้รู้จัก ถามไปถามมาก็รู้สึกว่าจะเป็นแฟนคุณอิชิโนะคุระล่ะ !
มาโอะจังที่ไม่เคยรู้ตัวตนของ "แฟนของท่านพี่ฮารุโตะ" มาก่อนถึงกับช็อกไปเลย พอไปที่ห้องสโมสรของเปอติต์ มาโอะจังก็ออกมารับด้วยท่าทีจ๋อยเล็กๆ แถมวันนี้ข้างกายมาโอะจังยังไม่มียูริคุงอยู่ด้วย ดูเหมือนจะยังเคืองอยู่ที่โดนว่าว่า อ้วนขึ้นหรือเปล่า ? 

"หนูไม่เคยรู้เลยว่าท่านพี่ฮารุโตะมีแฟนแล้ว..."
"นั่นสินะ พี่เองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน"

มองจากมาโอะจังแล้วอาจจะรู้สึกเหมือนโดนแย่งท่านพี่คนสำคัญไป ก็เลยเหงาๆ หน่อยล่ะมั้ง ฉันโอบไหล่แล้วตบบ่าเบาๆ 
ถ้าท่านพี่พาแฟนมาบ้านฉันจะช็อกเหมือนมาโอะจังไหมนะ... 

"หนูอยากให้ท่านพี่ฮารุโตะคบหากับท่านพี่เรย์กะมากกว่า..."
"เอ๋ !" 

คงไม่ไหวล่ะมั้ง... อายุก็ทิ้งห่างกันเกินไป คุณอิชิโนะคุระตอนนี้ 26 แล้วใช่มะ ถ้าคบหากับฉันจะเป็นอาชญากรรมหรือเปล่าเนี่ย 
ตอนเจอกันครั้งแรกในงานชมซากุระ ฉันใจเต้นตึกตักไปกับประโยคฮุคว่าบอบบางเหมือนจะปลิว แต่พอสนิทกันเข้า ความรู้สึกว่าเป็นเพื่อนกินก็รุนแรงกว่า คุณอิชิโนะคุระก็บอกว่าด้วยมากินข้าวกับคุณเรย์กะที่กินอะไรก็อร่อยไปหมดเนี่ยสนุกจริงๆ บรรยากาศแบบญี่ปุ่นที่อ่อนโยนก็ช่วยให้สบายใจดีด้วย เป็นความอุ่นใจคนละแบบกับท่านพี่ ถึงจะมีแฟนแล้วก็หวังว่าจะรักษาความสัมพันธ์นี้ไปได้ต่อไปนะ ก็คนที่รสนิยมการกินตรงกันขนาดนี้น่ะไม่มีอีกแล้วนี่นา

"มาโอะจัง ถ้าคุณอิชิโนะคุระมีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ มาอวยพรให้พี่เขากันเถอะนะ"
"....ค่ะ"

มาโอะจังพยักหน้าหงึก 

"ไม่รู้จะเป็นแบบไหนเนอะ แต่เป็นคนที่คุณอิชิโนะคุระเลือก ก็คงต้องวิเศษมากแน่เลย"
"คงต้องเป็นคนที่ชอบกินของอร่อยๆ เหมือนท่านพี่ฮารุโตะแน่เลยค่ะ !" 

มาโอะจังที่ทำใจได้แล้วพูดพลางหัวเราะ อื้อ ฉันก็ว่างั้น คงต้องไปทัวร์บริโภคกับคุณอิชิโนะคุระบ่อยๆ แน่เลย

"ต้องเป็นคนอวบๆ แบบที่ท่านพี่ฮารุโตะชอบแน่เลยค่ะ"
"พี่ก็ว่างั้นล่ะจ้ะ"

ก็เป็นคนรักของคุณอิชิโนะคุระนี่นา ต้องเป็นคนช่างกินแน่ลย 

"เดี๋ยวสุดสัปดาห์นี้ก็ได้เจอกันแล้วเนอะ"

ฉันกับมาโอะจังยิ้มแย้มพลางพยักหน้าให้กัน 

 

 

ในช่วงบ่ายของวันหยุด คนรักของคุณอิชิโนะคุระที่มาปรากฎตัวต่อหน้าฉันกับมาโอะจังเป็นคนร่างผอมบางอ้อนแอ้นราวกับนางแบบ

หาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา !? 




NEKOPOST.NET