[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 126 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.126 - ตอนที่ 126


126.

 

ฉันยังไปทานข้าวกับคุณอิชิโนะคุระกับมาโอะจังสัปดาห์ละครั้งอยู่เรื่อยๆ
คุณอิชิโนะคุระนี่รักการกินจริงๆ  ก่อนหน้านี้ตอนฉันพูดว่าอยากกินเสี่ยวหลงเปา เขาก็ว่า "งั้นผมจะพาไปร้านที่อร่อยที่สุด" แล้วพอสุดสัปดาห์ก็พาบินไปไต้หวันแบบเช้าไปเย็นกลับเลยล่ะ
จากสนามบินก็ตรงดิ่งไปที่ร้าน ฟาดเสี่ยวหลงเปาที่ใส่มาในเข่งเล็กๆ เหมือนวังโกะโซบะจนเรียบ  ตอนแรกก็คิดนะว่าแค่จะกินเสี่ยวหลงเปาเนี่ยต้องลงทุนบินมาถึงไต้หวันเลยเหรอ แต่ก็น่าอยู่หรอก อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลยล่ะ รู้สึกว่าเสี่ยวหลงเปาไส้ถั่วแดงเนี่ยมันพิลึกๆ อยู่นะ แต่ถ้าคิดซะว่ากินซาละเปาไส้ถั่วแดงเล็กๆ ก็โอเค

นอกจากเสี่ยวหลงเปาแล้วก็ยังฟาดเกี๊ยวซ่านึ่งกับขนมจีบเข้าไปจนแน่นท้อง จากนั้นก็ซื้อใบชากลับไปเป็นของฝาก  เป็นชามะลิกับ "สาวงามตะวันออก" ที่ฉันเลือกมาจากชื่อ และชาผู่เอ๋อร์ที่หลงไปตามโฆษณาว่ามีฤทธิ์ช่วยในการสลายไขมัน  ช่วยสลายไขมันที่กินไปวันนี้ทีเถอะนะ กินเยอะเกินไปจนกระเพาะจะแตกแล้ว 
ซื้อชุดน้ำชาที่วาดรูปเด็กน่ารักไว้ผมแกละมาด้วยล่ะ ดื่มชาจากชุดน้ำชาเล็กๆ แบบนี้แล้วได้บรรยากาศน่าสนุกดีออก 
เขาว่า "มีชาที่นิยมในหมู่ผู้หญิงอยู่ด้วยนะคะ" พอดูๆ ไปก็เห็นว่าพอเทน้ำร้อนลงในภาชนะแก้วแล้ว ถุงชาก็จะคลี่ตัวออกเป็นดอกไม้บานสวยงาม ฉันซื้อโดยไม่ลังเล เอาไปเป็นของขวัญให้มาโอะจังดีกว่า  
ไต้หวันทัวร์ที่ปุบปับจนไม่มีเวลาได้ไปเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยว ไปกินแต่เสี่ยวหลงเปาแล้วก็กลับ ได้เห็นความจริงจังที่คุณอิชิคุระมีต่ออาการกินในระดับไม่ธรรมดาเลย 
แต่ถึงจะแค่ไปกินอย่างเดียวก็สนุกดีนะ ครั้งหน้าอยากไปเที่ยวพักค้างคืนกับใครซักคนจัง ปัญหาอยู่ที่ไม่รู้จะชวนใครไปนี่แหละ... เค้าไม่อยากไปเที่ยวคนเดียวอ่ะ

พอกลับถึงบ้านฉันก็ลองรินชาดอกไม้ลงในกาน้ำชาใสอย่างตื่นเต้น แต่ออกมาแล้วดูแหยะๆ แห้งๆ เหมือนถั่งเช่ายังไงไม่รู้.... มาโอะจัง ขอโทษนะจ้ะ  


ช่วงนี้ฝนตกทุกวันซึมเซาชะมัดเลย
ฉันเปิดบานประตูห้องสโมสรด้วยความรู้สึกเซ็งเล็กๆ แล้วก็พบว่าคาบุรากิกำลังดีดเปียโนเพลง "สายฝน" ของโชแปงอยู่พอดี 
สมาชิกในห้องสโมสรพากันเงี่ยหูรับฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม คาบุรากิไม่ค่อยเล่นเปียโนที่ห้องสโมสรบ่อยนัก แต่พอนานๆ ดีดทีก็รู้สึกถึงความสามารถในการบรรเลงอันเยี่ยมยอด ฉันเองยังเผลอหลุดเข้าไปในบรรยากาศ ต้องยืนนิ่งฟัง เผลอโยกตัวไปมาเบาๆ โดยไม่รู้ตัวไปตามจังหวะเปียโนที่คาบุรากิบรรเลง 
พอคาบุรากิบรรเลงเปียโนเสร็จสิ้นลง ทุกคนก็พากันปรบมือชมเชย แน่นอนว่าฉันด้วย เก่งจังเลยน้า~ รู้สึกว่าอารมณ์เซ็งๆ สายฝนเมื่อครู่หายวับไปเลย ? ถ้ามาเร็วกว่านี้ก็คงได้ฟังแต่ต้นเพลงหรอก น่าเสียดายจัง

"ท่านคาบุรากิ เป็นการบรรเลงที่วิเศษมากเลยค่ะ !"
"ได้ฟังเพลงบรรเลง "สายฝน" จากท่านคาบุรากิเนี่ย ฤดูฝนก็ดีเหมือนกันนะคะ"
"ท่านคาบุรากิ กรุณาบรรเลงเพลงอื่นๆ ด้วยเถอะค่ะ"

พวกนักเรียนหญิงพากันไปรุมล้อมรอบคาบุรากิและเปียโน
พอเห็นฉันยืนมองอยู่เฉยๆ เอ็นโจก็เดินเข้ามาหา พูดว่า "ได้โอกาสแล้ว ทำไมคุณคิโชวอินไม่รีเควสต์บ้างล่ะ" พลางรุนหลังฉันเข้าไปในวง 

"มาซายะ เล่นเพลงที่คุณคิโชวอินชอบหน่อยสิ"
"เอ๋ !?"

ฉันสะดุ้งเฮือกกับคำพูดของเอ็นโจ หมอนี่อยู่ดีๆ พูดอะไรน่ะ ! ฉันเบิกตากว้างมองหน้าเอ็นโจ นายนั่นกระซิบกลับมาว่า "ตอบแทนสำหรับยูกิโนะ"  หา ?
ทุกคนในที่นั้นจ้องมองมาที่ฉัน คาบุรากิเองก็ทำหน้าพิศวงมองมาทางฉันกับเอ็นโจ

"ก็ได้คุณคิโชวอินช่วยดูแลตลอดเลยนี่นา อยากฟังเพลงอะไร บอกมาได้เลยนะ"
"เฮ้ ใครบอกว่าจะเล่นกันน่ะ"
"อื๋อ ? มาซายะ"

เอ็นโจยิ้มแย้ม
สมาชิกทุกคนรวมทั้งฉันรู้ดีว่าคาบุรากิจะเล่นเปียโนเฉพาะตอนที่ตัวเองมีอารมณ์อยากเล่นเท่านั้น ต่อให้มีรีเควสต์ก็ใช่ว่าจะยอมดีดให้อย่างเต็มอกเต็มใจ ถ้าเกิดโดนปฎิเสธตรงนี้ฉันก็หน้าแหกตายเลย ! ทนไม่ไหวแล้ว !

"...เพลงอะไร"
"เอ๋ !"

คาบุรากิเหลือบมองฉัน ถามชื่อเพลง แปลว่าจะเล่นให้จริงๆ เหรอ ?!
ได้ยินเสียงกระซิบแกมถอนหายใจว่า อุ๊ยตาย จากบรรดาสาวๆ ด้วย

"เอ่อ~..."

เอาไงดี เอาไงดี ฉันไม่ได้คิดว่าจะรีเควสต์เพลงอะไรมาก่อนเลยส่ายสายตาล่อกแล่กครุ่นคิดอย่างเอาเป็นเอาตาย อ๋า เป็นเป้าสายตานี่ช่างลำบากเหลือเกิน
แต่ไหนๆ ถ้าจะเล่นแล้วก็เอาเพลงครึกครื้นแบบจ๊าง ! ผ่าง ! ไปเลยดีกว่านะ 

"งั้นขอเป็นโชแปง  “Fantasie Impromptu” ค่ะ"

พูดไปแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอยู่ดีๆ มาขอเพลงไม่ทันตั้งตัวแบบนี้คงยากไปล่ะมั้ง ฉันตั้งท่าจะถอนคำพูด แต่คาบุรากิเงยหน้าขึ้นคิดแป๊บนึงแล้วก็ว่า

"ก็ได้"   
ตกลงซะงั้น
เอ๋ ?! นี่ไม่ต้องซ้อมก่อนก็ดีดได้เลยเหรอ !? Fantasie เชียวนะ !? 
คาบุรากิไม่นำพาความตกอกตกใจของฉัน กลับสะบัดนิ้วในมือสองข้างแล้วพรมนิ้วลงบนแป้นคีย์อย่างมีชีวิตชีวา

 

วันนี้ไปทานข้าวกับมาโอะจังกับคุณอิชิโนะคุระ ปรกติยูริคุงมักจะโผล่มาจอยด้วย แต่วันนี้กลับหายหน้าไป

"วันนี้ยูริคุงไม่มาด้วยเหรอจ้ะ"

พอฉันถามไป มาโอะจังก็ทำแก้มป่อง บอกว่า "ทะเลาะกับยูริคุงแล้วค่ะ"

"ทะเลาะ ? ปรกติเห็นสนิทกันออกจะตาย"
"ก็ยูริน่ะสิคะมาถามว่าหนูอ้วนขึ้นหรือเปล่า ! อ้วนขึ้นหรือเปล่าเลยนะคะ !  ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ ไม่รู้ไม่ชี้แล้ว !" 

อะไรกัน ยูริคุงพูดอะไรแบบนั้นออกมาเหรอ !

"พูดกับผู้หญิงแบบนี้น่ะแย่ที่สุดเลย ! ท่านพี่เรย์กะก็ว่างั้นใช่ไหมคะ"
"นั่นสินะ"

มาโอะจังงอนป่องๆ เลย ถ้าถูกเด็กผู้ชายที่ชอบถามว่า อ้วนขึ้นหรือเปล่า ก็คงทั้งเจ็บใจทั้งโมโหล่ะเนอะ
คุณอิชิโนะคุระที่ฟังบทสนทนาของพวกเราอยู่ก็ช่วยปลอบว่า "มาโอะไม่ได้อ้วนหรอก เด็กกำลังกินกำลังนอนไม่ต้องซีเรียสหรอกนะ แบบนี้น่ารักกว่าอีก"

"ท่านพี่เรย์กะ หนูอ้วนขึ้นหรือเปล่าคะ"
"ไม่หรอกจ้ะ ! มาโอะจังน่ารักอยู่แล้ว" 

ฉันก็ช่วยปลอบด้วยอีกแรง
แต่จะว่าไป มาโอะจังก็ดูกลมๆ ขึ้นกว่าที่เจอเมื่อตอนแรกเหมือนกัน...

"ผู้หญิงผอมเป็นกุ้งแห้งน่ะไม่น่ารักหรอก มาโอะน่ะไม่ว่าเมื่อไหร่ก็น่ารักอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นกังวลหรอก"

พอได้ฟังคำพูดของฉันกับคุณอิชิโนะคุระ มาโอะจังก็ค่อยอารมณ์ดีขึ้น แล้วก็กินของหวานต่ออย่างเอร็ดอร่อย
อ้วนขึ้นเหรอ.... ไม่มีใครมาพูดกับฉันตรงๆ หรอกนะ ไม่เป็นไรแน่เหรอเนี่ย....
แต่คุณอิชิโนะคุระก็บอกว่าผู้ชายชอบผู้หญิงอวบๆ มากกว่าผอมแห้งนี่นา... คงไม่เป็นไรมั้ง
ฉันก็เลยชวนกันกินของหวานกับมาโอะจังอย่างเบิกบาน 




NEKOPOST.NET