[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 125 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.125 - ตอนที่ 125


125.

 

ได้ยินจากเอ็นโจว่ายูกิโนะคุงออกจากโรงพยาบาลมาโรงเรียนตามปกติแล้ว ฉันเลยแวะไปหาที่ห้องสโมสรเปอติต์

"ยูกิโนะคุง ดีใจด้วยนะที่ออกจากโรงพยาบาล !"
"คุณพี่เรย์กะ !" 

ยูกิโนะคุงยิ้มรับฉันด้วยรอยยิ้มเทวดาน้อย ดูผอมบางกว่าตอนเจอกันครั้งที่แล้วเสียอีก สงสัยร่างกายจะยังไม่ฟื้นเต็มที่ มาโรงเรียนไหวจริงๆ เหรอนี่
แต่ยูกิโนะคุงกลับไม่นำพากับความห่วงใยของฉัน ผุดลุกขึ้นจากโซฟาวิ่งมาหาทันที

"อ๊ะ ! ไม่ต้องยืนหรอก นั่งลงเถอะยูกิโนะคุง !"
"เอ๋~ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกฮะ"
"ไม่ได้ๆ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาไม่ใช่เหรอ เอ้า นั่งลงสิ
"ฮะ"

ยูกิโนะคุงนั่งลงบนโซฟาอย่างว่าง่าย ค่อยโล่งใจหน่อย 

"ยูกิโนะคุงเพิ่งหายป่วยไม่ใช่เหรอ จะฝืนร่างกายไม่ได้นะจ้ะ"
"ไม่ได้ฝืนซักหน่อยนะฮะ หายดีแล้วต่างหาก"
"แต่ว่า...."
"หายดีแล้วจริงๆ นะฮะ คุณพี่เรย์กะ ขอบคุณที่เป็นห่วง"

อุ... ถ้าพูดด้วยรอยยิ้มน่ารักขนาดนั้น ฉันก็พูดอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ แต่ห้ามฝืนจริงๆ นะคะ
ยูกิโนะคุงนั่งลงดื่มชาฝรั่งอุ่นๆ อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ข้างๆ 

"จริงด้วย ! ขอบคุณสำหรับหนังสือที่เอามาฝากนะฮะ สนุกมากเลย"
"จริงเหรอ ดีแล้วล่ะ ได้ยินจากท่านพี่ของยูกิโนะคุงว่าท่าทางจะเบื่อๆ โรงพยาบาล ก็เลยหาอะไรมาให้อ่านแก้เบื่อน่ะจ้ะ"
"อื้อ สนุกมากจนอ่านซ้ำสองรอบเลยละฮะ"
"ถ้าถูกใจก็ดีใจด้วยจ้ะ ...เข้าโรงพยาบาลลำบากมากไหม"
"อื๋อ ชินแล้วละฮะ"
"ชินแล้ว... ที่ผ่านมาเข้าโรงพยาบาลมากี่ครั้งแล้วล่ะเนี่ย"
"เอ๋~ จำไม่ได้หรอกฮะ... กี่ครั้งแล้วน้า"

เอ๋ ! เข้าโรงพยาบาลบ่อยจนจำไม่ได้เลยเหรอ !?

"ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว อาการกำเริบทีไรก็ต้องเข้าโรงพยาบาลทุกที แต่มีเด็กอายุไล่เลี่ยกับผมอยู่เยอะแยะสนุกออกนะฮะ  ตอนคริสมาสต์ คุณหมอก็จะแต่งชุดซานต้ามาฉลองคริสมาสต์ปาร์ตี้ด้วยกันด้วย"
"เอ๋ ! ตอนคริสมาสต์ก็เข้าโรงพยาบาลด้วยเหรอ !?"
"ฮะ แต่แค่ครั้งเดียวเอง" 

ไม่นะ ! สำหรับเด็กเล็กๆ แล้ว คริสมาสต์น่าจะเป็นอีเวนต์ใหญ่เลยนี่นา !
ต้องแยกจากครอบครัวไปใช้เวลาช่วงคริสมาสต์ในโรงพยาบาล... ทั้งที่มีเด็กเล็กๆ อย่างยูกิโนะคุงต้องเหงาหงอยอยู่แบบนั้นแท้ๆ แต่ฉันกลับอยู่มาอย่างเรื่อยเฉื่อยโดยไม่เคยลำบากอะไรเลย รู้สึกผิดอะไรอย่างนี้....

"คุณพี่เรย์กะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิฮะ ถึงจะเข้าโรงพยาบาลแต่ครอบครัวก็มาหา เอาของขวัญมาให้เยอะแยะ แล้วปีที่แล้วก็สบายดี ก็เลยได้อยู่ฉลองที่บ้านด้วยนะฮะ"
"เหรอจ้ะ งั้นปีที่แล้วก็ได้อยู่ฉลองคริสมาสต์กับครอบครัวพร้อมหน้ากันสินะ"
"ฮะ อ๊ะ แต่ท่านพี่ไม่อยู่"
"แหม ! ยูกิโนะคุงอุตส่าห์มาอยู่ฉลองด้วยแท้ๆ !" 

ตาเอ็นโจนี่ทิ้งน้องชายแสนน่ารักไปทำอะไรที่ไหนนะ ผู้ชายป๊อบๆ นี่คงไปคริสมาสต์เดทกันสินะ คงมีสาวๆ ห้อมล้อมเป็นกลุ่มเข้าสู่ฮาเร็มเวิร์ลสินะ ร้ายกาจอะไรแบบนี้ ยกโทษให้ไม่ได้ ทั้งที่ฉันเหี่ยวแห้งอยู่ทุกคริสมาสต์แท้ๆ 

"ท่านพี่ไปทะเลญี่ปุ่นกับท่านพี่มาซายะน่ะฮะ ยังซื้อปูกลับมาเป็นของฝากเลย เล่าให้ฟังด้วยว่าพายุหิมะทำให้ทะเลทั้งมืดทั้งคลั่ง"
".........."

.....ขอโทษนะที่เข้าใจผิดไปไกล เอ็นโจ ปีที่แล้วนายใช้เวลาตอนคริสมาสต์อย่างห่อเหี่ยวยิ่งกว่าฉันอีกสินะ...  คริสมาสต์ที่ผู้ชายสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันที่ชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นท่ามกลางพายุหิมะ  แถมอีกฝ่ายยังหมดสภาพด้วยอาการอกหักอีกต่างหาก คงเล่าไปน้ำตาไหลไปแน่ๆ... 

"แต่พี่ไม่เคยคิดว่าเลยนะว่ายูกิโนะคุงจะอาการไม่ดีขนาดต้องเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลบ่อยๆ... รักษาตัวลำบากมากไหม"
"แค่ใส่เครื่องช่วยหายใจกับให้น้ำเกลือ สบายมากฮะ"
"ให้น้ำเกลือด้วยเหรอ..."

คนที่มีจุดขายที่สุขภาพอย่างฉันไม่เคยไปนอนให้น้ำเกลือมาก่อนเลย ต้องเอาเข็มเสียบคาแขนไว้ตลอดเนี่ยน่ากลัวสุดๆ... ความจริงฉันก็กลัวการฉีดยามาแต่ไหนแต่ไรแล้วละนะ...

"ครั้งนี้ใช้หลอดเลือดที่แขนไม่ได้ก็เลยต้องแทงที่หลังมือล่ะฮะ นี่ไง"
"เอ๋ หลังมือ ?!"

ยูกิโนะคุงยื่นหลังมือมาให้ดู มีรอยช้ำสีแดงๆ เต็มไปหมด ให้น้ำเกลือต้องแทงที่มือด้วยเหรอ !? แค่ดูก็เจ็บแทนแล้ว !

"ที่มือนี่ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกฮะ ที่หลังเท้าน่ะเจ็บกว่าอีก ไม่เอาแล้ว"
"เท้า !? 

ที่หลังเท้านี่แทบไม่มีเนื้อเลยนี่นา โอ๊ยยยยย ! เจ็บ !
ยูกิโนะคุงผู้น่ารักเหมือนเทวดาน้อยๆ ต้องเจอความเจ็บปวดขนาดนั้นเลยเหรอ ! 

"ยูกิโนะคุง ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกมาเลยนะ !"
"ขอบคุณนะฮะ ! คุณพี่เรย์กะ"

จริงๆ นะ ฉันอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มากก็จริง แต่ถ้าเป็นกำลังให้ยูกิโนะคุงที่พยายามอยู่ได้บ้างก็ยินดีช่วยทุกอย่าง

หลังจากนั้นยูกิโนะคุงก็เล่าให้ฟังว่าชอบสัตว์ก็จริงแต่เป็นหอบหืดเลยเลี้ยงไม่ได้ ฉันเลยเปิดรูปเบียทันที่อุเมวากะคุงส่งมาให้ดูหลายรูป เจ้าตัวดีใจมากๆ บอกว่าน่ารักจัง ก็เจ้าของเบียทันดูแลทนุถนอมซะขนาดนั้น ขนเลยเป็นประกายเงางามน่ารักอ่ะนะ ถึงเจ้าของจะเป็นซะงั้นก็เหอะ...
เห็นบอกว่าชอบแมวด้วย ครั้งหน้าให้คุณอิชิโนะคุระส่งรูปอลิซมาให้ดีกว่า  

 


ปีนี้ชมรมงานฝีมือมีเด็กผู้ชายที่เก่งงานฝีมือชื่อมินามิคุงเข้าเป็นสมาชิกใหม่ ฝีมือเย็บปักถักร้อยของมินามิคุงนี่เริ่ดมากๆ ใครๆ ก็คาดไว้ว่าตอนเย็บชุดแต่งงานในงานเทศกาลปีนี้เขาต้องเป็นกำลังสำคัญของชมรมได้แน่
ระหว่างที่มินามิคุงเดินไปตามทางเดินไปห้องชมรม ก็โดนพวกเด็กผู้ชายชั้นปีเดียวกันเข้ามาหาเรื่อง

"มินามิ เป็นผู้ชายแท้ๆ ดันเข้าชมรมงานฝีมือเนี่ยนะ"
"กระเทยป่าววะ"
"ถักเถิกอะไรด้วยเหรอ โคตรเชยเลย !" 

ถึงจะโดนหัวเราะเยาะใส่หน้าแต่มินามิคุงผู้เรียบร้อยก็ทนอยู่นิ่งๆ อ๊ะ โดนถองแล้ว

"เฮ้ย มินามิ ทำอะไรอยู่น่ะ ขอดูหน่อยซิ !"
"อย่านะ !"

กระเป๋ามินามิคุงทำท่าจะโดนยื้อแย่งไป ไม่ได้การล่ะ

"นี่พวกเธอทำอะไรกันอยู่น่ะ"

พอฉันส่งเสียงร้องไป พวกเด็กผู้ชายก็เหลียวมาทางนี้อย่างพร้อมเพรียงกัน 

"ใครน่ะ"
"เจ้าบ้า !  คุณคิโชวอิน เรย์กะของม.5 ไง ! Pivoine น่ะ !"
"เอ๋ Pivoine !?" 
"มินามิคุงเป็นรุ่นน้องชมรมงานฝีมือของฉันเองค่ะ ไม่ทราบมีธุระอะไรเหรอคะ"

ฉันขยับให้ตรา Pivoine เป็นประกายพลางเดินเข้าใกล้ พวกเด็กผู้ชายที่แกล้งมินามิคุงอยู่พากันผวาเขยิบห่างจากมินามิคุงไป

"เอ่อ..."
"เปล่านะ พวกเราไม่ได้..."

พวกเด็กผู้ชายพากันมองหน้ากันและกัน

"เมื่อกี้เหมือนจะได้ยินว่าใครเหยียดหยามชมรมงานฝีมืออยู่หรือเปล่าคะ หรือว่าฉันคิดไปเอง"
"เอ๋ !"

ทุกคนทำหน้าเกร็ง 

"เอ่อ พวกเราไม่ได้คิดแบบนั้นเลย.... นะ"
"อื้อ"
"ครับ..."
"เหรอ  มินามิคุงเป็นรุ่นน้องคนสำคัญในชมรมของฉัน เพราะงั้นถ้าทำอะไรไม่ดีไม่งามกับมินามิคุงละก็ให้คิดไว้เลยนะจ้ะว่าจะกลายเป็นศัตรูของฉันด้วย"

พอฉันยิ้มเยื้อน พวกเด็กผู้ชายที่รังแกมินามิคุงก็ให้คำตอบพร้อมกันอย่างน่าชื่นใจก่อนวิ่งหายไป แหม ห้ามวิ่งตรงทางเดินนะคะ

"เอ่อ รุ่นพี่คิโชวอิน ขอบคุณมากครับ !" 

มินามิคุงก้มหัวต่ำให้ฉัน 

"ไม่เป็นไรหรอก การปกป้องรุ่นน้องก็เป็นเรื่องธรรมดาในฐานะรุ่นพี่ชมรมงานฝีมืออยู่แล้ว ถ้ามีอะไรอีกบอกได้ทุกเมื่อนะจ้ะ เอาล่ะ ไปชมรมกันเถอะ"
"ครับ !"

มินามิคุงพยักหน้าแรงๆ
ใครจะยอมเสียกำลังพลสำคัญไปเพราะเจ้าบ้าพวกนั้นกันล่ะยะ ฉันก็ปักผ้าไม่เป็นซะด้วย
มินามิคุงหอบกระเป๋าด้วยสองมือ วิ่งเหยาะๆ ตามหลังฉันมา

ได้ยินว่าในวันรุ่งขึ้น ริรินะมาประกาศต่อหน้ามินามิคุงว่า "ถ้าเป็นรุ่นน้องคุณเรย์กะก็ช่วยไม่ได้นะ ฉันจะปกป้องนายเอง" 
มินามิคุง เท่านี้ในชั้นม.4 ก็ไร้ศัตรูแล้วนะคะ 




NEKOPOST.NET