[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 124 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.124 - ตอนที่ 124


124.

 

รู้สึกว่าวาคาบะจังจะอ่านจดหมายนั่นแล้ว พอเห็นฉันเดินไปตามทางเดินก็จะหลบเข้าข้างทางคอยทักทายมา
ตัวฉันเองน่ะละอายจริงๆ ที่ต้องโดนวาคาบะจังปฎิบัติตัวแบบนี้ใส่ แต่ถ้าพวกประธานเห็นท่าทีแสดงความอ่อนน้อมแล้วก็คงจะเพลาๆ ความเข้มงวดไปบ้างล่ะมั้ง  

ได้ยินจากมาโอะจังมาว่ายูกิโนะคุงไม่สบายจากหน้าฝนขาดเรียนไป อะไรกันเนี่ย ! น่าสงสารเหลือเกิน ! จะเป็นอะไรหรือเปล่าน้า เห็นบอกว่าร่างกายอ่อนแอนี่นา พอนึกรอยยิ้มแสนน่ารักของเทวดาน้อยที่เรียกฉันว่า "คุณพี่เรย์กะ" แล้วก็ปวดใจจริงๆ...
พอไปห้องสโมสรก็เห็นเอ็นโจนั่งอยู่ ฉันเลยอดใจไม่ไหวต้องทักไป

"เอ่อ ท่านเอ็นโจ ได้ยินว่ายูกิโนะคุงไม่สบายต้องลาโรงเรียนไปเหรอคะ..."
"อื๋อ ? ข่าวเร็วจังนะ ใช่แล้วล่ะ พอดีอาการหอบกำเริบก็เลยต้องเข้าโรงพยาบาลย่ะ"
"เอ๋ ! เข้าโรงพยาบาล !?"

อาการป่วยของยูกิโนะคุงหนักหนาสาหัสขนาดนั้นเลยเหรอ ?!  เข้าโรงพยาบาล... นึกว่าแค่นอนซมนิดหน่อยซะอีก เข้าโรงพยาบาล...
พอนึกถึงยูกิโนะคุงที่หอบด้วยความทรมานแล้วก็หน้าเสีย 

"เอ่อ ครั้งนี้อาการไม่ได้กำเริบมากหรอก พอเข้าหน้าฝนทีไรก็เป็นแบบนี้ทุกปี นี่ก็เข้าโรงพยาบาลไปดูอาการไว้ก่อนแค่นั้นเอง"
"แต่ถึงขนาดเข้าโรงพยาบาล ก็ถือเป็นเรื่องใหญ่สินะคะ"
"ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แค่เข้าไปนอนโรงพยาบาลไว้ เวลาอาการกำเริบขึ้นมาจะได้รับมือไวหน่อยเท่านั้น แล้วที่ผ่านมาน้องชายผมก็เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลไปหลายรอบแล้วล่ะ"
"เอ๋ !"

ทั้งชาตินี้ชาติหน้าร่างกายฉันก็แข็งแรงดีไม่เคยต้องเข้าโรงพยาบาลมาก่อน ไม่เคยขึ้นรถพยาบาลด้วย สำหรับฉันแล้วเข้าโรงพยาบาลนี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ
ยูกิโนะคุง...

"ไม่เป็นไรหรอก เจ้าตัวแค่ทำท่าเบื่อๆ เพราะได้แต่นอนอยู่แต่ในห้องคนป่วยน่ะ ผมเองก็แวะไปโรงพยาบาลทุกวันหลังเลิกเรียน บ่นใหญ่เลยว่าเบื่อ อยากกลับบ้านไวๆ"
"งั้นเหรอคะ..." 

เด็กอายุแค่หกขวบ ต้องห่างจากครอบครัวมาเข้าโรงพยาบาลตัวคนเดียว คงเหงาแล้วก็อ้างว้างน่าดูเลย...
แล้วโรงพยาบาลตอนกลางคืนก็ดูน่ากลัวด้วย... ยูกิโนะคุงจะร้องไห้กระซิกๆ ทุกคืนหรือเปล่านะ

"ท่านเอ็นโจ ! มามัวดื่มชาสบายใจเฉิบอยู่ตรงนี้ได้ไงคะ รีบๆ ไปเยี่ยมยูกิโนะคุงไม่ดีกว่าเหรอ เขาคงเหงาอยู่แน่ๆ เลย"
"ไม่เห็นต้องเร่งเลยนี่นา เด็กคนนั้นชินกับโรงพยาบาลอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก"
"ทำไมเย็นชาแบบนี้ !"

เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลจนชิน ยังเป็นเด็กน้อยอยู่แท้ๆ โหดร้ายเหลือเกิน

"ตอนนี้ยูกิโนะคุงคงจ้องมองสายฝนนอกหน้าต่าง รอคอยให้ท่านพี่มาหาอย่างใจจดใจจ่อแน่ๆ เลยค่ะ  ท่านพี่ยังไม่มาอีกเหรอ เหงาจังเลย ยังไม่มาหาผมอีกเหรอ... อึ่ก ยูกิโนะคุง..."

ฉันจินตนาการถึงแผ่นหลังของยูกิโนะคุงตัวน้อยที่ทำท่าเหงาหงอยจ้องมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง...

"คิดว่าน่าจะดู DVD ไม่ก็เล่นเกมอยู่มากกว่านะ"
"......."
"ฮะๆ ขอโทษนะ ไม่ต้องห่วงหรอก วันนี้ตั้งใจจะแวะไปโรงพยาบาลกับมาซายะน่ะ มาซายะมาเมื่อไหร่จะรีบไปเลย"
"แหม ท่านคาบุรากิก็ไปด้วยเหรอคะ" 

ถ้ามีคนไปเยี่ยมเยอะๆ ยูกิโนะคุงต้องเพลิดเพลินไปด้วยแน่ๆ  ก่อนหน้านั้นยังเล่าว่าคาบุรากิช่วยปั้นตุ๊กตาหิมะให้ดูเลยนี่นา มัวทำอะไรอยู่นะ คาบุรากินี่  รีบมาเร็วๆ เข้าซี่ ! ยูกิโนะคุงรออยู่นะ !

"ช้าจังเลยนะคะ ห้องท่านคาบุรากิเนี่ยมัวทำอะไรกันอยู่นะ"

ฉันเผลอยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นเคาะต๊อกๆ ด้วยความหงุดหงิด

"คิดว่าคงใกล้แล้วล่ะ... เอ้า พอพูดถึงก็มาเลย"

คาบุรากิเปิดประตูห้องสโมสรเข้ามาพอดี ช้าจริง !

"ชูสุเกะ.... นี่เธอ ไหงต้องขมวดคิ้วใส่ฉันด้วยเล่า"

คาบุรากิหันมาทำหน้าพิศวงใส่ฉันที่อยู่ข้างเอ็นโจ แล้วจะทำไมล่ะยะ

"คุณคิโชวอินหงุดหงิดที่มาซายะไม่ยอมมาซักทีน่ะสิ เนอะ คุณคิโชวอิน"
"ฉันเนี่ยนะ ? อะไรเล่า มีธุระอะไรหรือไง"
"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก รีบๆ ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวจะหมดเวลาเยี่ยมก่อนหรอก"
"หา ?" 

รีบๆ ไปเข้าเถอะน่า !  ไม่งั้น...

"ท่านคาบุรากิ~ ! มานั่งจิบชาด้วยกันตรงนี้ไหมคะ"

เอ้า มาแล้วไหมล่ะ ! โดนพวกประธานจับตัวไว้แล้วไหมล่ะ  ! ห้ามนั่ง ! ห้ามทำตัวสบายๆ เด็ดขาดเลยนะ !
หนอย ~! ยูกิโนะคุงกำลังรออยู่แท้ๆ ! หงุดหงิดสุดๆ ! 
รู้สึกเหมือนเอ็นโจกำลังยิ้มขื่นๆ อยู่ข้างๆ    


วันรุ่งขึ้น ฉันเตรียมของไปเยี่ยมยูกิโนะคุง เป็นหนังสือนิทานในความทรงจำที่ลูกพี่ลูกน้องเคยเอามาเยี่ยมเมื่อชาติก่อนตอนฉันเป็นหวัดนอนซม แล้วก็แนบจดหมายที่เขียนด้วยกระดาษกับซองเข้าชุดกันเป็นรูปตุ๊กตาหิมะไปด้วย
ฉันตั้งใจจะส่งให้ตอนไม่มีใครอยู่รอบข้างเพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดๆ แต่เอ็นโจนี่สิไม่ยอมอยู่คนเดียวซักที แย่ชะมัด 
ในที่สุดกว่าฉันจะหาจังหวะได้ก็เป็นตอนที่หมอนั่นผละออกห่างจากฝูงสาวๆ หลังเลิกเรียน กำลังจะเดินไปที่จอดรถคนเดียว

"ท่านเอ็นโจ !" 
"คุณคิโชวอิน ?"

ฉันวิ่งฝ่าฝนกึ่งละอองหมอกที่ตกพรำๆ โดยไม่ได้กางร่มเพราะขี้เกียจถือติดมือมา เอ็นโจช่วยกางร่มตัวเองออกบังให้ฉันด้วย

"มีอะไรเหรอ" 
"ฝากนี่ให้ยูกิโนะคุงหน่อยได้ไหมคะ"

ฉันยื่นถุงผูกริบบิ้นในมือให้เอ็นโจ

"นี่อะไรน่ะ"
"หนังสือค่ะ เผื่อยูกิโนะคุงที่เข้าโรงพยาบาลอยู่จะได้มีอะไรอ่านแก้เหงา"
"เห ขอบใจนะ ถามได้ไหมว่าหนังสืออะไร"
"นิทานเด็กเรื่อง "โรงเตี๊ยมแห่งป่าชูเพซัลท์" ค่ะ เป็นหนังสือที่ฉันชอบมากสมัยเด็ก"
"นิทานเหรอ" 
"ค่ะ เอ๋ ! หรือว่ายูกิโนะคุงจะไม่อ่านนิทานหรือเปล่าคะ !?"

แย่ล่ะ ! หรือว่าเด็กป.1 สมัยนี้เขาจะไม่อ่านนิทานกันแล้วนะ !?

"เปล่า ไม่ใช่อย่างงั้นหรอก ยูกิโนะก็ชอบอ่านหนังสือด้วย คงดีใจมากเลยล่ะ ขอบใจมากนะ"

เอ็นโจปรามฉันที่กำลังร้อนใจ พลางกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม จริงอ่ะ...?

"ยังไงจะส่งให้ถึงมือยูกิโนะเลยนะ"
"ค่ะ ท่านเอ็นโจ ต้องขอโทษนะคะที่มาเรียกไว้กลางคัน ฉันขอตัวกลับล่ะค่ะ ลานะคะ"
"อื้อ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ อ๊ะ ใช้ร่มนี่สิ"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วิ่งเอาก็นิดเดียวเอง ไปล่ะค่ะ !"

ฉันปฎิเสธข้อเสนอของเอ็นโจ วิ่งกลับอาคารเรียนไป
อ๊ะ สมาชิก Pivoine ที่ออกปากห้ามไม่ให้วาคาบะจังวิ่งอย่างฉันดันมาห้อเต็มเหยียดเสียเอง... คงไม่มีใครมองอยู่หรอกนะ ?

 

อีกสองวันให้หลัง ฉันก็ได้จดหมายจากยูกิโนะคุงที่ยังอยู่ในโรงพยาบาล

"ขอบคุณสำหรับหนังสือกับจดหมายฮะ หนังสือที่ท่านพี่เรย์กะให้มาสนุกมากเลย พออดหลับอดนอนอ่านหนังสือก็เกิดอาการหอบกำเริบขึ้นมาตอนกลางคืนจนต้องเข้าห้องฉุกเฉิน  ...โกหกน่ะฮะ ตกใจรึป่าว ?
เรื่องที่ผมชอบที่สุดคือเรื่องหัวใจเย็นชาฮะ ท่านพี่เรย์กะชอบเรื่องไหนที่สุดเอ่ย  ถ้าผมออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่มาคุยเรื่องหนังสือกันเยอะๆ เลยนะฮะ
ผมเข้าโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ ไม่เป็นไรอยู่แล้ว ก่อนหน้าที่ท่านพี่มาซายะก็มาหาแล้วก็นั่งเล่นเกมกันสองคน แล้วท่านพี่มาซายะก็เอา DVD หนังที่มีซอมบี้ออกมาเยอะแยะไปหมดมาด้วย แต่ผมกลัวจนไม่กล้าดูเลยล่ะฮะ ทำไงดี... ยูกิโนะ" 

คาบุรากิ---!!




NEKOPOST.NET