[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 123 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.123 - ตอนที่ 123


123.

 

เช้านี้ฉันตื่นเช้าเป็นพิเศษเพื่อจะได้ออกจากบ้านเร็วขึ้นชั่วโมงหนึ่ง  
ฉันเดินไปตามทางเดินที่ร้างคน ชะโงกเข้าไปดูในห้องวาคาบะจัง ดีล่ะ ไม่มีใครอยู่
ฉันแอบสอดจดหมายเข้าไปใต้โต๊ะวาคาบะจังที่เช็คมาล่วงหน้า  แล้วก็เผ่นหนีไปก่อนใครจะมาเจอ !
กลับไปยังห้องเรียนของตัวเองที่ปราศจากคนแล้ว ความภูมิใจในตัวเองก็ผุดขึ้นมาไม่หยุด ภารกิจเสร็จสิ้น !

ในจดหมายนั้นเขียนถึงหัวข้อควรระวังในการใช้ชีวิตอยู่ที่ซุยรัน อย่างห้ามวิ่งเต็มเหยียดในชุดเครื่องแบบนอกโรงเรียนที่เป็นประเด็นกันอยู่ในห้องสโมสร  หรือไม่ควรวิ่งบนทางเดิน ไม่ควรหลับสนิททั้งชุดเครื่องแบบในรถไฟ  นอกจากนี้ก็ยังห้ามใส่บู๊ท ห้ามใส่เสื้อกันฝน พัดแบบพัดจีบน่ะได้ แต่พัดแบบพัดกลมก็ห้าม หูฟังใหญ่ๆ ก็ห้าม  นึกอะไรได้ก็เขียนลงไปให้หมด จริงๆ ในเมืองหลวงนี่ไม่น่าจะมีสาวม.ปลายที่ไหนใส่ชุดกันฝนทับชุดเครื่องแบบมาโรงเรียนละมั้ง แต่ไม่สิ วาคาบะจังที่สวมบู๊ทมาโรงเรียนก็อาจจะใส่เสื้อกันฝนลุยพายุไต้ฝุ่นมาโดยไม่กางร่มก็ได้  ฉันเลยเขียนเผื่อๆ ไว้ก่อน  

แล้วก็เขียนหัวข้อควรระวังเกี่ยวกับ Pivoine ไว้ด้วย ตรงนี้แหละสำคัญสุด เรื่องพื้นๆ ตั้งแต่ห้ามเฉียดเข้าใกล้ที่นั่งพิเศษที่สงวนไว้เฉพาะ Pivoine  ถ้ามีสมาชิก Pivoine เดินมาให้หลบให้ทางไปก่อน โดยเฉพาะรุ่นพี่ชั้นปีสูงกว่าให้หยุดทักทายด้วย ไปจนถึงให้ข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ อย่างของโปรดของประธานที่อยู่ในเมนูในโรงอาหาร ห้ามไปสั่งตัดหน้าเชียวล่ะ แล้วฉันก็ชื่อลิสต์รายชื่อสมาชิก Pivoine ของชั้นม.ปลายทั้งหมดไว้ให้ด้วย  แค่เข็มกลัดดอกโบตั๋นสีแดงเล็กๆ อาจจะมองพลาดไปก็ได้ แต่สมาชิกระดับชั้นประถมนี่ฉันก็ไม่รู้จักทุกคนเหมือนกัน ก็เลยเว้นไว้  ห้องสโมสรของทางประถมก็อยู่แยกกัน คงไม่ค่อยมีผลกระทบถึงวาคาบะจังหรอก แต่ฉันเสริมไว้ด้วยว่าเห็นเป็นเด็กประถมแล้วจะดูเบาไม่ได้เด็ดขาด เพราะอาจมีพี่ชายพี่สาวอยู่ชั้นมัธยมก็ได้ โดยเฉพาะเอ็นโจ ยูกิโนะคุงของชั้นป.1 ห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด  นี่เป็นข้อควรระวังที่สำคัญสุดๆ ของชั้นประถม  นอกจากนี้ก็เขียนชื่ออาจารย์ที่พึ่งพาได้ แล้วก็อาจารย์ที่เข้าข้าง Pivoine สุดๆ ไว้ด้วย 
แล้วก็ยังกำชับไปด้วยว่าถ้าจะไปเด็ดผลหมากรากไม้ในซุยรันหรือให้อาหารแมวที่หลงเข้ามา ก็ต้องมั่นใจว่ารอบข้างไม่มีใครอยู่  ถ้าอยู่ๆ ไปเขียนว่า "เวลาไปเก็บผักป่าน่ะระวังด้วยนะ !" ความอาจแตกได้ง่ายๆ ว่าฉันเป็นคนเขียนจดหมายฉบับนี้ ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปก่อน 

ใช่แล้ว แน่นอนว่านี่เป็นจดหมายนิรนาม ฉันหลีกเลี่ยงไม่ใช้วิธีเขียนด้วยลายมือตัวเองทั้งที่จ่าหน้าซองและเนื้อความในจดหมาย ความจริงก็คิดๆ อยู่เหมือนกันว่าจะใส่ถุงมือป้องกันไม่ให้ลายนิ้วมือติดด้วยดีไหม แต่ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้มั้ง นี่ก็ไม่ใช่อาชญากรรมซักหน่อย...

คนที่รักถนอมตัวเองที่สุดอย่างฉันออกหน้าปกป้องวาคาบะจังตรงๆ ไม่ได้ ก็เลยมีแต่ต้องส่งจดหมายฉบับนี้ป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาร้ายแรงไปกว่านี้ โทษทีนะ 
สุดท้ายเพื่อเป็นหลักประกัน ฉันเลยเขียนกำกับไปด้วยว่าห้ามให้ใครเห็นจดหมายฉบับนี้เด็ดขาด ขอร้องล่ะนะ วาคาบะจัง ไม่ใช่ว่ามาถึงโรงเรียนตอนเช้าก็คว้าจดหมายร่อน "นี่มันอะไรเนี่ย~" อย่าเชียวนะ  

ฉันมาถึงโรงเรียนเร็วกว่าปกติตั้งชั่วโมง พอยัดจดหมายใส่เก๊ะแล้วก็เสร็จธุระ ไม่มีอะไรทำแล้วอ่ะ ทำไงดี...
พอมองออกไปนอกหน้าต่างก็เริ่มเห็นเห็นพวกนักเรียนที่มาซ้อมกิจกรรมชมรมตอนเช้า มีนักเรียนมาเร็วขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย 
ถ้านั่งอยู่ในห้องเรียนแบบนี้ ถ้าเกิดมีใครสืบว่าใครเป็นคนส่งจดหมายให้วาคาบะจัง คนที่มาโรงเรียนเช้าผิดปกติอย่างฉันอาจจะน่าสงสัยก็ได้ เอาเป็นว่าไปแอบอยู่ที่อื่นจนกว่าพวกนักเรียนคนอื่นๆ จะมากันหนาตาดีกว่า ไปห้องสโมสรดีไหมน้า เอาไงดีน้า~  
ฉันนึกขึ้นได้ ลองไปห้องสมุดที่ไม่ค่อยได้ไปดีกว่า ตั้งใจท่องหนังสือเพื่อความทะเยอทะยานลับๆ ที่จะมาถึงตอนสอบปลายภาคครั้งหน้า โอ้ ! ช่างเป็นนักเรียนตัวอย่างอะไรแบบนี้ !
 
ในห้องสมุดมีนักเรียนหลายคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว ตกใจหมดเลย  ไม่นึกเลยว่านอกจากฉันแล้วจะมีคนคิดว่าจะมาท่องหนังสือที่ห้องสมุดตั้งแต่เช้าด้วย !
ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวริมๆ เตรียมทบทวนบทเรียนวันนี้ล่วงหน้า ท่องหนังสือในห้องสมุดเงียบๆ มีสมาธิกว่าในห้องตัวเองที่มีสิ่งยั่วยวนเต็มไปหมดเยอะแเยะ แบบนี้อาจจะดีก็ได้นะ ครั้งหน้ามาท่องหนังสือที่ห้องสมุดอีกดีกว่า
พอมีสมาธิอ่านหนังสือเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ได้เวลาที่พวกนักเรียนเริ่มมาโรงเรียนกันหนาตาแล้ว ฉันเลยคว้ากระเป๋ากลับไปห้องเรียน ระหว่างนั้นก็แอบส่องดูท่าทางของวาคาบะจังจากทางหน้าห้องเรียนด้วย แต่วาคาบะจังไม่มีทีท่าผิดแปลกจากปกติ ไม่ได้คว้าจดหมายขึ้นมาร่อนโชว์ ค่อยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
ในคาบเรียนแรก ฉันง่วงนอนอย่างหนักเพราะดันตื่นนอนก่อนเวลา เลยปล่อยเลยตามเลย เท้าคางก้มหน้า หลับสนิทในท่าเหมือนกำลังอ่านหนังสือเรียน 
นี่เป็นเทคนิคชั้นสูงห้ามลอกเลียนแบบ ไม่มีใครเคยจับได้ว่าฉันแอบงีบระหว่างเรียนซักครั้งเลยนะ

วันนั้นหลังเลิกเรียนฉันอยู่ทำงานของคณะกรรมการต่อที่ห้อง  พอดีรวบรวมชีทเสร็จไม่ทันเวลาพักอ่ะนะ เอาเถอะ วันนี้ชมรมงานฝีมือไม่มีกิจกรรมอะไร ว่างๆ อยู่พอดี
ระหว่างทำงานอยู่ หัวห้องก็ลดเสียงเบา เล่าเรื่องความคืบหน้ากับมิฮารุจังในช่วงนี้

"รู้สึกช่วงนี้ได้คุยกับคุณฮนดะบ่อยขึ้นยังไงไม่รู้  เอ้า ห้องเรามีคุณโนโนเสะอยู่ด้วยใช่ไหม เขาก็เลยแวะมาหาบ่อยๆ แล้วบางทีก็มาทักผมพร้อมกับคุณโนโนเสะด้วย"
"แหม ดีจังเลยนะคะ"
"เฮะเฮะ ตอนแรกน่ะ ตอนไปเดินทางไกล คุณโนโนเสะมาช่วยงานกรรมการห้องแทนคุณคิโชวอินใช่ไหม ตอนนั้นคุณฮนดะก็เข้ามาช่วยด้วย ก็เลยได้คุยกันหลายเรื่อง เริ่มสนิทกันขึ้นมาหน่อยๆ แล้วล่ะ  จำที่เล่าให้ฟังว่าคุณฮนดะมีเพื่อนผู้ชายที่สนิทด้วยได้หรือเปล่า รู้สึกว่าเป็นแค่เพื่อนกันเฉยๆ นะ อื้อ  แต่ก็ไม่ใช่ว่าได้ยินมาชัดเจนกับหูหรอกนะ"
"โฮ่~"
"รู้สึกว่าคุณฮนดะจะยังปลื้มๆ เอ็นโจคุงอยู่มาก แต่ไม่ใช่ความรักอะไรหรอกนะ คุณฮนดะยังบอกเลยว่าเอ็นโจคุงกับคุณคิโชวอินน่ะเหมาะสมกันดีออก"
"หา !? หมายความว่าไงคะ !?" 

พอได้ฟังคำที่ปล่อยผ่านไปไม่ได้ ฉันก็ค้านเสียงหลง

"เอ๋ อ่านะ เอ่อ....คุณโนโนเสะบอกว่าคุณคิโชวอินเหมาะกับคาบุรากิคุงต่างหาก แต่ผมวางตัวเป็นกลางนะ"
"เดี๋ยวเถอะ ! ทำไมไม่ออกตัวปฎิเสธแทนฉันให้ชัดๆ ไปเลยละคะ !"

ร้ายกาจอะไรอย่างนี้ เกิดเรื่องพิลึกพิลั่นขึ้นระหว่างที่ฉันไม่รู้ตัวอีกแล้ว !

"หัวหน้าห้องเป็นพวกเดียวกับฉันไม่ใช่เหรอคะ !"
"อื้อ แน่นอน ผมอยากเป็นพวกเดียวกับคุณคิโชวอินนะ ครั้งนี้ที่สนิทสนมกับคุณฮนดะได้ก็เพราะคุณคิโชวอินเดินช้ากว่าจะเข้าเส้นชัยตอนเดินทางไกลน่ะแหละ สมเป็นอาจารย์ด้านความรักจริงๆ !"
"ไม่เป็นไรค่ะ  แต่เอ๊ะเดี๋ยวก่อนสิ ต้องกำจัดข่าวลือประหลาดๆ เรื่องฉันกับท่านคาบุรากิหรือท่านเอ็นโจไปก่อนสิคะ !"
"อื~ม..."
"หัวหน้าห้อง !"
"แหม แต่ข่าวลือนี่มันมีรากฐานเหนียวแน่นมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้วนี่นา จะมากำจัดเอาป่านนี้คงยากละมั้ง"
"จริงเหรอ !?" 

ทำไมล่ะ ?! ฉันจำไม่ได้เลยนะว่าเคยไปทำตัวสนิทสนมกับสองคนนั้นด้วย !!
ฉันช็อคจัดจนฟุบลงกับโต๊ะ
นี่ฉันก็ไม่ได้อยากสร้างศัตรูเกินความจำเป็นจากข่าวลือที่ไม่มีมูลนี่ด้วยอ่ะนะ แล้วถ้าสองคนนั้นรู้เรื่องนี้แล้วคิดว่าฉันมีใจให้ล่ะก็ยิ่งน่าโมโหสุดๆ !
ถ้าหนุ่มๆ หายกันหมดเพราะเรื่องนี้จะทำยังไงล่ะ...

"อ้าว คุณคิโชวอิน ผมปอยนี้ม้วนกลับข้างหรือเปล่าน่ะ"
"เอ๋ ?"

พอเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ หัวหน้าห้องก็ดึงผมข้างหลังของฉันเบาๆ 

"นี่ไง มีแต่ตรงนี้ที่ไม่เหมือนตรงอื่น"

ฉันลองส่องกระจกเช็คตรงจุดที่โดนกล่าวหา จริงด้วย พอดูดีๆ แล้วมีแต่ผมข้างหลังด้านในๆ สิบกว่าเส้นนั้นที่ม้วนไปคนละทางกับรอบๆ 

"อะไรเนี่ย !"

ค้นพบความน่าอับอายในผมม้วนสมบูรณ์แบบของฉัน !  

"แต่อยู่ข้างในๆ นะ มองไม่เห็นหรอก ที่ไปเจอเข้าก็บังเอิญเท่านั้นแหละ"

ผมม้วนของฉันนี่ดัดเอาไว้ด้วย สงสัยว่ามีแต่ตรงนั้นที่ช่างทำผมเผลอตัวม้วนผิดข้างล่ะมั้ง....
ตายแล้ว ถึงจะเป็นจุดที่มองไม่เห็น แต่ไปให้เขาม้วนแก้ให้ดีไหมนะ... ที่ผ่านมานี่ไม่เคยสังเกตเห็นเลยนะ แต่พอรู้แล้วว่าเป็นงี้ก็อดรำคาญไม่ได้

"รู้สึกได้เจอของแปลกยังไงไม่รู้ สงสัยจะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นแน่เลย"

หัวหน้าห้องพูดอย่างเบิกบานตรงข้ามกับความหงุดหงิดของฉัน 
หัวฉันไม่ใช่เสาสลับด้านของศาลเจ้านิกโกโทโชกุนะยะ !


วันรุ่งขึ้น พอฉันมาโรงเรียน หัวหน้าห้องก็ทำหน้าเปี่ยมสุขเดินเข้ามาหา 

"วันนี้บังเอิญเจอคุณฮนดะตรงหน้าประตูโรงเรียน แล้วก็ได้เดินคุยกันเรื่องบทเรียนโน่นนี่มาถึงห้องเรียนด้วยล่ะ เป็นเพราะบารมีของท่านอาจารย์แท้ๆ !"
"เห..."

ทั้งที่ฉันซ่อนผมม้วนกลับด้านของตัวเองไว้อย่างแนบเนียน เช็คกับกระจกอยู่หลายรอบแต่เช้าแท้ๆ 
แต่ทำไมถึงมีแต่ผมข้างในที่ม้วนกลับด้านอยู่กระจุกเดียวนะ
...หรือว่าผมม้วนที่สมบูรณ์แบบจะเป็นจุดเริ่มแห่งการทำลายล้าง ถึงได้จงใจทำให้ไม่เสร็จสมบูรณ์ !? นี่อาจเป็นผมม้วนขับไล่มารก็ได้ ! 

"ผมม้วนกลับด้านนั่นเหมือนใบโคลเว่อร์สี่กลีบเลยนะ"
"......."

สมแล้วที่เป็นหัวหน้าห้องสาวน้อย จินตนาการไปคนละเรื่องกับฉันเลย... งั้นเหรอ จินตนาการของสาวน้อยไม่ใช่ศาลเจ้านิกโกโทโชกุ แต่เป็นใบโคลเว่อร์สี่กลีบงั้นเหรอ

"คุณฮนดะกับคุณนานาเสะชวนไปติวหนังสือด้วยกันตอนใกล้สอบครั้งหน้าด้วยล่ะ ที่ได้เจอผมม้วนกลับด้านเมื่อวานนี่โชคดีจริงๆ"
"ดีจังเลยนะคะ...."

แหม ถ้าหัวหน้าห้องดีใจฉันก็ยินดีด้วยนะคะ ได้ติวหนังสือกับคนที่ชอบ ช่างเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้หัวใจสาวน้อยเต้นตึกตักหวั่นไหวจริงๆ  ฉันก็แอบใฝ่ฝันมาตั้งแต่ชาติก่อนแล้วละค่ะ แต่ยังไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้นเลยซักครั้ง

นี่อาจจะไม่ใช่ปอยผมขับไล่มาร แต่เป็นผมม้วนแห่งโชคลาภ นำความสุขมาให้ผู้พบเจอสินะคะ

 

 




NEKOPOST.NET