[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 121 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.121 - ตอนที่ 121


121.

คุณอิชิโนะคุระกลายเป็นเพื่อนกินกันไปโดยสิ้นเชิง เอาเป็นว่ารสนิยมเรื่องการกินเราเข้ากันได้ดีมากๆ  ทุกวันนี้ก็เลยไปกินข้าวด้วยกันสัปดาห์ละครั้ง ก่อนหน้านี้ยังไปกินซูชิด้วยกันที่ตลาดสึคิจิตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนเวลาไปทำงานไปเรียนอีก
ชอบอิคุระที่สุดเลย ! แต่วันนั้นอาจเป็นเพราะเป็นอาหารเช้าที่เช้ากว่าปกติ กว่าจะเที่ยงก็เล่นเอาท้องว่างหิวแทบแย่...  กว่าครึ่งของมื้ออาหารที่ไปกินกับคุณอิชิโนะคุระมักจะมีมาโอะจังมาร่วมโต๊ะ หรือบางทียูริคุงก็มาร่วมวงด้วย ตอนนี้มาโอะจังกับฉันเลยสนิทกันไป รู้สึกว่ายูริคุงจะเปิดใจให้มากกว่าแต่ก่อนด้วยล่ะ

ตระกูลมาโอะจังกับยูริคุงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เห็นว่าเรียนอนุบาลที่เดียวกันด้วย รู้สึกเหมือนซากุระจังกับอาคิสะวะคุงยังไงก็ไม่รู้ แต่สองคู่นี้ต่างกันตรงนี้ ทางโน้นซากุระจังเป็นคนขุดหลุมรุกเอาๆ อยู่ฝ่ายเดียว ส่วนทางนี้ดูเป็นคู่รักหวานแหววที่ใจตรงกันทั้งคู่ละมั้ง

"มาโอะ ของหวานเอาเป็นอะไรดี"
"อื~ม ลังเลอยู่ว่าจะเอาอะไรดีน่ะ"

ตอนนี้สองคนนั้นจ้องเมนูอยู่ตรงหน้าฉันอย่างพร้อมเพรียงกัน

"ลังเลอะไรกับอะไรล่ะ"
"จะเอาเป็นชิฟฟ่อนเค้กกับไอศครีมผลไม้ หรือบลูเบอรี่ชีสเค้กทาร์ตดี"
"งั้นผมเอาอันไหนก็ได้ แล้วมาแบ่งกันครึ่งหนึ่ง"
"อื้อ ! ขอบคุณนะยูริ !"

อา มุ้งมิ้งดีจังเลยค่ะ แบ่งกันคนละครึ่ง แฟนที่น่ารักของตัวเองจะได้กินของที่ชอบ น่าอมยิ้มอะไรแบบนี้

"คุณเรย์กะได้ของหวานหรือยัง ?"

คุณอิชิโนะคุระที่นั่งข้างๆ ส่งเสียงเรียกมา โอ๊ะ ไม่ใช่เวลามาเคลิบเคลิ้มไปกับเด็กน้อยน่ารักสองคนแล้วสิ ฉันเองก็ต้องตัดสินใจให้ได้

สตรอว์เบอรี่ทาร์ตดูน่าอร่อยสุดๆ แต่ระยะนี้ฉันฮิตทีรามิสุอยู่นะ ไล่กินทีรามิสุแต่ละร้านไปเรื่อยๆ จัดลำดับแรงค์กิ้งอยู่ล่ะ

"เป็นอะไรเหรอ"
"กำลังลังเลอยู่ว่าจะเอาเป็นทีรามิสุหรือทาร์ตสตอเบอรี่ดีค่ะ"
"อะไรกัน งั้นก็กินทั้งสองอย่างเลยสิ ถ้าเป็นคุณเรย์กะต้องทำได้แน่"

...ค่ะ นั่นสินะคะ

แต่นี่ฉันฟาดอาหารมื้อหลักครบเซ็ท ถ้าจะต่อด้วยของหวานอีกสองจานนี่มันจะเกินไปหน่อยละมั้ง ไม่สิ  ความจริงถ้าจะกินก็กินได้หรอก แต่ในฐานะเด็กสาวตัวน้อยๆ มันก็ยังไงอยู่นะ
แล้วฉันก็ไม่อยากให้อิมเมจของท่านพี่เรย์กะในใจมาโอะจังและยูริคุงที่แสนน่ารักพังทลายด้วย ถ้าพี่สาวที่หลงใหลได้ปลื้มเป็นนักกินจุ มันต้องมีอะไรพลาดแหงๆ

"ไม่ละค่ะ เอาเป็นทาร์ตสตรอว์เบอรี่อย่างเดียวดีกว่า"

ฉันตัดสินใจอย่างยากลำบาก

"มาถึงนี่แล้วก็น่าจะกินน้า"
"ไม่ละค่ะ ทาร์ตสตรอว์เบอรี่อย่างเดียวพอ"

ทีรามิสุเอ๋ย อภัยให้ฉันด้วยนะ
พวกเราทานของหวานที่ยกมาเสิร์ฟอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนคุณอิชิโนะคุระขอเป็นกาแฟอย่างเดียว
"ฮิฮิ ชีสเค้กนี่อร่อยจังเลย ขอบคุณนะ ยูริ"
"อื้อ"

มาโอะจังแบ่งของหวานที่อยากทานกับยูริคุงกันสองคนดูท่าทางอิ่มเอม พอทานของหวานๆ แล้วก็อดยิ้มไม่ได้จริงๆ เน้อ~

"เฮ้อ ถ้ากินขนาดนี้ต้องอ้วนแน่เลย"

ฉันสะดุ้งเฮือกกับคำพูดมาโอะจัง
ความจริงตั้งแต่ฉันมากินข้าวกับคุณอิชิโนะคุระทุกสัปดาห์นี่ รู้สึกว่าระยะนี้เนื้อหนังมันแน่นๆ ยังไงชอบกล....

"พูดอะไรน่ะ มาโอะ เด็กๆ ยังไม่ต้องคิดเรื่องแบบนี้หรอก อย่าไปไดเอ็ทเชียวนะ วัยกำลังเจริญเติบโตต้องกินให้เยอะๆ"
"ก็หนูไม่อยากอ้วนนี่นา เด็กผู้หญิงเค้าคิดกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ นะคะท่านพี่เรย์กะ"
"เอ๋ ! ก็ใช่นะ..."
"เห็นไหมล่า ! ท่านพี่เรย์กะก็พูดแบบนั้น ท่านพี่ฮารุโตะผอมอยู่แล้ว ไม่เข้าใจหรอก"

ก็จริง คุณอิชิโนะคุระฟาดไปขนาดนั้นแท้ๆ แต่ยังผอมอยู่ น่าอิจฉาที่สุดเลย หรือว่าจะเป็นเจ้าของกระเพาะไร้ก้นบึ้งที่สาวๆ ริษยากันคะ !?
คุณอิชิโนะคุระถอนหายใจ

"ไม่รู้จะผอมกันไปทำไมนักหนา พี่ว่าเด็กผู้หญิงอวบๆ หน่อยเนี่ยน่ารักกว่าผอมเป็นไม้เสียบผีอีกนะ ใครๆ เขาก็คิดกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ"
"เอ๋~ จริงเหรอคะ..."

เอ๋~ จริงเหรอคะ

"ยูริคุงก็คิดงั้นใช่ไหมล่ะ"
"จริงเหรอ ยูริ !"
"เอ่อ... ผมว่า... มาโอะเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว...."

ยูริคุงดูจะผวาเล็กๆ ด้วยสายตากดดันของมาโอะจัง แต่ก็ยังอุตส่าห์เลือกคำตอบที่เหมาะสมที่สุดออกมาได้
พอได้ฟังคำพูดของยูริคุง มาโอะจังก็อารมณ์ดี ตักชิฟฟอนเค้กใส่ปากต่อไป

"คุณเรย์กะก็ห้ามฝืนตัวเองไดเอ็ทเด็ดขาดเลยนะ ไม่ต้องทำอะไรคุณเรย์กะก็ผอมอยู่แล้ว"

เอ๋ ฉันเนี่ยนะผอม  !?  งั้นห่วงยางรอบเอวฉันนี่ก็คิดไปเองสินะ... 

"จะว่าไป พอเล่าให้ยูกิโนะคุงฟังว่าได้ไปทานข้าวกับท่านพี่เรย์กะ เขาก็ว่าดีจังน่าสนุกจังด้วยละค่ะ"
"เอ๋ ยูกิโนะคุงน่ะเหรอ !?"
"ยูกิโนะคุงทำท่าจะติดใจงานฝีมือที่ท่านพี่เรย์กะเคยสอนให้ ฝากบอกท่านพี่เรย์กะด้วยละค่ะว่าอยากให้สอนให้อีก"
"แหม..!"

สงสัยว่าฉันจะได้เทวดาน้อยเป็นลูกศิษย์แล้ว !? อ๊ะ แต่ว่าข้างหลังเทวดาน้อยมีพี่ชายจอมเจ้าเล่ห์ที่ไม่อยากไปยุ่งด้วยอยู่นี่นา... ทำไงดีน้า
เอาเป็นว่าตอนนี้จัดการทาร์ตสตรอว์เบอรี่ตรงหน้าก่อนดีกว่า   

พอออกมาจากร้าน เราสี่คนก็เดินไปด้วยกัน ฉันเห็นอะไรสะท้อนแสงเป็นประกายแว้บๆ ตรงบ่าคุณอิชิโนะคุระก็เลยลองหยิบขึ้นมาดู ขนสีเงิน...?

"มีอะไรเหรอ"
"เปล่าค่ะ พอดีเห็นนี่ติดอยู่ตรงบ่าคุณอิชิโนะคุระ"
"อะไรเหรอ ? อ๋อ สงสัยจะเป็นขนแมวที่บ้านละมั้ง"
"แมว ? บ้านคุณอิชิโนะคุระเลี้ยงแมวด้วยเหรอคะ"
"อื้อ" 
"ไม่ทราบแมวพันธ์อะไรคะ"
"ฮิมาลายันน่ะ ชื่อว่าอลิซ"
"ฮิมาลายัน..."

...แมวพันธ์ขนยาวสินะ
ฉันเผลอคิดถึงใครคนหนึ่ง... 

"ท่านพี่เรย์กะ ท่านพี่เรย์กะ" มาโอะจังดึงแขนเสื้อฉันกระซิบเบาๆ
"แมวบ้านท่านพี่ฮารุโตะน่ะอ้วนปั้กเลยละค่ะ" 

มาโอะจังเอามือป้องปากหัวเราะคิกๆ เหมือนเล่าความลับให้ฉันฟัง

"มาโอะ ได้ยินนะ"

คุณอิชิโนะคุระหันกลับมา ทำเป็นถลึงตาจ้องมาโอะจังขำๆ

"ฮิฮิฮิ ก็จริงนี่นา~"
"อลิซไม่ได้อ้วนซักหน่อย แค่ขนยาวก็เลยดูอ้วนเท่านั้นเอง" 

มาโอะจังหันมาส่ายหัวไปมาเหมือนจะบอกว่าไม่ใช่แน่ๆ  แต่ฉันนึกสงสัยมากกว่าว่าคุณอิชิโนะคุระหลงรักแมวเลี้ยงหัวปักหัวปำแค่ไหน แค่ตาบ้าหมาคนเดียวก็เต็มมือแล้วนะ 

โชคดีที่ความรักที่คุณอิชิโนะคุระมีต่ออลิซจังดูจะเป็นความรักระดับคนเลี้ยงทั่วไป ดีจังเลย... ถ้าคุณอิชิโนะคุระส่งเมล์มาว่า "หนูอลิซจ้ะ สนิทกันไว้นะ ! วันนี้จะนอนกับฮารุทันล่ะ" ฉันคงรับไม่ได้แน่ๆ 

 


ศัตรูของวาคาบะจังไม่ได้มีแต่สาวๆ แฟนๆ คาบุรากิกับเอ็นโจ แต่เด็กผู้ชายส่วนหนึ่ง โดยเฉพาะเด็กผู้ชายที่สอบเข้ามาจากข้างนอกเช่นเดียวกับวาคาบะจังดูเหมือนจะอิจฉาวาคาบะจังที่กวาดคะแนนท็อปๆ ไปครอง ยิ่งเรียนเก่งก็ยิ่งมีคนเห็นเป็นศัตรู ลำบากจังนะ... 
แต่อย่างที่ทาคากิคุงว่า ดูเหมือนวาคาบะจังจะมีเพื่อนผู้หญิงอยู่ คงไม่เป็นไรหรอก ถึงบางทีจะโดนว่าเอาเจ็บๆ บ้างก็เหอะ แต่ก็ยังมาโรงเรียนอย่างร่าเริงทุกวันนี่นา ถ้าทุกวันผ่านไปอย่างสงบราบรื่นแบบนี้ก็ดีหรอก

--- ฉันมันโง่เองที่คิดอะไรง่ายๆ แบบนั้น
วันหนึ่ง ประธาน Pivoine ก็พาขบวนเด็กม.6 มาเยือนชั้นม.5  




NEKOPOST.NET