NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.120 - ตอนที่ 120


120.

 

เพื่อไม่ให้ภาพพจน์ท่านพี่แสนสวยแสนฉลาดในสายตามาโอะจังพังทลายลง วันนี้ฉันจึงมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนสอนพิเศษเพื่อร่ำเรียนอย่างตั้งอกตั้งใจอีกครั้ง  
สอบครั้งต่อไปฉันเล็งที่ 25 ไว้ ต้องไต่อันดับขึ้นไปทีละเล็กทีละน้อย  ซักวันก็จะไปถึงบัลลังค์แห่งเกียรติยศ... 
 ขณะเปิดสมุดรวมโจทย์โดยมีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ฝังแน่นอยู่ในอก พวกอุเมวากะคุงก็เดินเข้ามาพอดี 

"นี่คุณคิโชวอิน เพิ่งได้ยินมาเมื่อกี้ เห็นว่าผู้ชายที่นั่งฝั่งประตูถัดจากแถวหน้าสุดมาสองแถวเป็นเด็กซุยรันแน่ะ รู้จักหรือเปล่า"
"เอ๋"  

เพิ่งรู้นะว่าเด็กซุยรันมาเรียนโรงเรียนสอนพิเศษคอร์สเดียวกัน ฉันลองเพ่งสายตาดูดีๆ แล้ว แต่ไม่เห็นคุ้นหน้าเลย

"เอ.... สงสัยจะไม่เคยอยู่ห้องเดียวกันมาก่อนล่ะมั้งคะ..."
"แต่รู้สึกว่าทางโน้นจะรู้จักคุณคิโชวอินด้วยนะ"
"เหรอคะ"
"เขาว่าเพิ่งจะมาเรียนที่นี่ปีนี้แหละ ถ้าอยู่โรงเรียนเดียวกันก็น่าจะลองไปทักดูนะ"
"นั่นสินะคะ"  

ไหนๆ ก็รู้ว่ามาจากซุยรันเหมือนกัน อย่างน้อยก็ควรจะไปทักทายไว้ล่ะนะ
อาจารย์มาถึง เริ่มการสอนพอดี ฉันก็เลยตั้งใจว่าจะไปทักเขาตอนพักเบรค 
เมื่อถึงเวลาพักฉันก็เดินไปหาเด็กผู้ชายซุยรันคนนั้น พอเห็นหน้าฉันเขาก็ทำหน้าหวาดผวา เอ๋ ไหงงั้นล่ะ

"ได้ยินว่าคุณเป็นนักเรียนซุยรัน ใช่หรือเปล่าคะ"
"อ๊ะ ครับ...." 

เด็กผู้ชายท่าทางเรียบง่ายขยันขันแข็งคนนั้่นชื่อทากาคิคุง เป็นนักเรียนสอบเข้าจากข้างนอกตอนชั้้นม.ปลาย 

"ฉันคิโชวอิน เรย์กะ  ฝากตัวด้วยนะคะ"
"ครับ ผมรู้จักอยู่แล้วล่ะครับ...."

ทากาคิท่าทางงกๆ เงิ่นๆ อย่างประหลาด ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้นะคะ  

"ทากาคิคุงอยู่ห้องไหนในซุยรันเหรอคะ ? ไม่ทราบว่าอยู่ห้องเดียวกับใครเอ่ย"
"เอ่อ... ผมอยู่ห้องเดียวกับคุณเอ็นโจน่ะครับ..."
"ท่านเอ็นโจ ?"

ถ้าอยู่ห้องเดียวกับเอ็นโจ ก็แปลว่าอยู่ห้องเดียวกับวาคาบะจังน่ะสิ 

"งั้นก็อยู่ห้องเดียวกับคุณทาคามิจิสินะคะ สนิทกับคุณทาคามิจิหรือเปล่า"
"เอ๋ ! เปล่าครับ ไม่ได้สนิทเป็นพิเศษ...."
"เหรอ ตอนคุณทาคามิจิอยู่ในห้องเป็นไงบ้าง มีเพื่อนหรือเปล่าคะ"
"เอ่อ... เท่าที่เห็นก็มีนะครับ...." 

มีเพื่อนอยู่สินะ งั้นก็ดีไป ไม่ได้ถูกกีดกันให้อยู่คนเดียว ไม่ได้ถูกเกลียดจากทั้งโรงเรียนซักหน่อยนี่นา ยังไงก็แค่ส่วนเดียว แต่แค่ส่วนเดียวนั่นออกจะวุ่นวายอยู่น่ะแหละนะ
 พอถามดูก็เห็นว่าทากาคิคุงมาเรียนพิเศษคนเดียว ฉันทักทายว่ามีอะไรไม่เข้าใจให้มาถามได้นะคะ แล้วกลับไปที่นั่งของตัวเอง  

"เด็กซุยรันใช่ไหม เป็นไงบ้าง"
"ค่ะ แต่คนละห้องกันก็เลยเพิ่งเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก แต่ดูเหมือนทางโน้นจะรู้จักฉันนะคะ"
"อะไร คุณคิโชวอินเป็นคนดังในโรงเรียนเหรอ"
"ก็คุณคิโชวอินดูสะดุดตาออกจะตายนี่นา" 
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่เรียนอยู่ซุยรันมาตั้งแต่ชั้นประถม ก็เลยมีคนรู้จักเยอะกว่านักเรียนสอบเข้าจากข้างนอกแค่นั้นเอง"  

พอจ้องๆ แผ่นหลังทากาคิคุงไป สงสัยว่าเจ้าตัวจะรู้สึกถึงสายตาก็เลยหันกลับมา พอสบตากันปุ๊บเขาก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นปั๊บ  อื~ม อิมเมจตัวฉันในสายตาทากาคิคุงเป็นไงบ้างนะเนี่ย...  

"อ้าว นี่อีกฝ่ายเขากลัวๆ คุณคิโชวอินหรือเปล่าเนี่ย"

อย่ามายุ่งน่า 

พอกลับบ้านมาก็มีเมล์ส่งมาว่า "สู้เค้า ! หนูเป็นเพื่อนเรย์กะทันนะ ! เป็นเพื่อนทางใจให้นะ จากเบียทริช" ขอบใจนะเบียทัน.... 
 


ในเช้าวันที่สดใสไร้เมฆหมอกแม้แต่ก้อนเดียว ฉันก็บังเอิญป๊ะเข้ากับเอ็นโจที่หน้าประตูโรงเรียน 

"อรุณสวัสดิ์ คุณคิโชวอิน" 
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านเอ็นโจ" 

แล้วไม่รู้ทำไมเราสองคนถึงต้องเดินไปตามทางเดินถึงห้องเรียนด้วยกัน พวกนักเรียนหญิงที่สวนมามองเอ็นโจแล้วทำท่าเคลิบเคลิ้ม น่าอิจฉาชะมัด... ทีฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ ผู้ชายที่เจอหน้ากันครั้งแรกก็ทำท่าผวาใส่แถมยังหลบตาอีกต่างหาก... 

"มีอะไรหรือเปล่า คุณคิโชวอิน"
"เปล่านี่คะ"  

เหรอ ? เอ็นโจส่งรอยยิ้มเจิดจ้ามาให้ พวกผู้หญิงที่มองมาจากข้างหลังพากันร้องกรี๊ด !

"เช้านี้ไม่ได้มากับท่านคาบุรากิเหรอคะ"
"ผมกับมาซายะไม่ได้มาโรงเรียนด้วยกันซักหน่อยนี่นา  เอ๋ อะไรนะ หรือว่าคุณคิโชวอินคิดว่าพวกเราสนิทสนมกลมเกลียวนั่งรถคันเดียวกันมาทุกวันเหรอ ขืนเด็กผู้ชายม.ปลายทำแบบนั้นมีหวังน่าขนลุกแย่ แค่มาเวลาเดียวกันก็เลยเจอกันบ่อยๆ แค่นั้นแหละ"
"อ้าว งั้นเหรอคะ"

แต่ก็เคยเห็นนั่งรถคันเดียวกันไปกลับด้วยกันตั้งหลายครั้งนะ
สงสัยจะอ่านสิ่งที่ฉันคิดได้จากสีหน้า เอ็นโจก็เลยว่า "ความจริงก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ไปรับถึงบ้านตอนเช้าน่ะนะ"

"ตอนนั้นเป็นช่วงที่ปล่อยมาซายะให้ห่างสายตาไม่ได้น่ะ จริงด้วย ตอนนั้นก็ได้คุณคิโชวอินช่วยแก้ปัญหาให้ด้วยนี่นา"

เอ็นโจยิ้มแย้ม
....ตอนนั้นเองเรอะ

"ตอนนั้นได้คุณคิโชวอินช่วยเสียสละตัวเองเพื่อปลุกปลอบใจมาซายะจนเข้มแข็งขึ้นเลยนี่นา ต้องขอบคุณมากเลยนะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ..."

เสียสละตัวเองเพื่อปลุกปลอบใจกะผีสิยะ นี่ประชดกันใช่มะ ทางโน้นคิดเองเออเองว่าฉันอกหักตะหาก ! 

"รู้สึกว่าจะช่วยดูแลน้องชายผมด้วยสินะ วันก่อนแกเอาตุ๊กตามาสค็อตที่เรียนกับคุณคิโชวอินมาให้ดู"
"อ้อ ตุ๊กตากระต่ายหิมะนั่นสินะคะ !"

ยูกิโนะคุง เทวดาน้อยตัวขาวผ่องที่ไม่เห็นจะเหมือนพี่ชายจอมเจ้าเล่ห์ซักนิด ขอให้เติบโตอย่างซื่อตรงแบบนี้ต่อไป อย่าได้แปดเปื้อนอิทธิพลร้ายของเอ็นโจเลยนะคะ

"เรียกว่านีดเดิลเฟลท์อะไรนี่ใช่ไหม ไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณคิโชวอินมีรสนิยมแบบนั้นด้วย น้องชายก็สนุกสนานมากเลยล่ะ"
"เหรอคะ ถ้ายูกิโนะคุงชอบฉันก็ดีใจด้วยนะคะ" 

นึกถึงรอยยิ้มไร้เดียงสาของยูกิโนะะคุงแล้วฉันก็เผลออมยิ้ม

"เห็นว่ากระต่ายหิมะนั่นเป็นของที่ระลึกถึงท่านเอ็นโจนะคะ เล่าให้ฟังด้วยว่าท่านเอ็นโจเคยปั้นตุ๊กตาหิมะกับท่านคาบุรากิสองคน ท่านเอ็นโจนี่รักเอ็นดูยูกิโนะคุงจริงๆ เลยนะคะ"
"แหม ก็น้องชายที่อายุห่างกันมากนี่นะ ร่างกายก็อ่อนแอ เห็นว่าคุณพี่ของคุณคิโชวอินก็รักเอ็นดูน้องสาวมากเลยไม่ใช่เหรอ ได้ยินข่าวเรื่องความบราค่อนของคุณคิโชวอินมาด้วยนะ แต่หลังๆ กระแสชักตีไปด้านต้องสงสัยว่าเป็นฟาเธ่อร์ค่อนแล้วสิ"

ทานุกิ !

"ฉันสนิทกับท่านพี่มาตั้งแต่สมัยก่อนแล้วล่ะค่ะ ส่วนข้อสงสัยเรื่องฟาเธ่อร์ค่อนเนี่ย เดาไม่ออกเลยจริงๆ ค่ะว่ากระแสมาจากไหน"
"เห งั้นเหรอ"

เอ็นโจหัวเราะอย่างสนุกสนาน

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องเรียนเอ็นโจท่ามกลางสายตาของสาวๆ  เอ็นโจก็กระซิบว่า อ้อ จริงด้วย 

"คุณคิโชวอินสนิทกับพี่ชายที่อายุห่างกันเยอะ ก็เลยชอบผู้ชายอายุมากกว่าด้วยหรือเปล่านะ"
"เอ๋"

เอ็นโจยิ้มเยื้อนพลางเดินเข้าห้องเรียนไป
....น่ากลัวชะมัด นี่นายพูดถึงใครกันน่ะ 

พอเดินไปห้องเรียนของตัวเองด้วยความรู้สึกว่าเช้าอันสดใสถูกทำลายไม่มีชิ้นดี คุณโนโนเซะกับมิฮารุจังที่ดวงตาเป็นประกายก็นั่งอยู่ก่อนแล้ว 

"ว่าแล้วว่าองค์หญิงคู่กับขุนพลไม่ได้หรอก องค์หญิงก็ต้องคู่กับองค์ชายสิ !"
"แต่ฉันเชียร์ขุนพลอยู่นี่นา"
"ลองไปให้กำลังใจดูไหม"

มีอะไรสนุกๆ กันหรือเปล่าคะ
คุณโนโนเซะกับมิฮารุจังหันไปคุยกับหัวหน้าห้อง หัวหน้าห้องก็ดูดีใจที่ได้คุยกับมิฮารุจังด้วย
ส่วนฉันโดนพวกรุเนะจังที่กำลังตื่นเต้นเข้ารุมล้อมซักถามว่าคุยอะไรท่าทางสนุกสนานกับท่านเอ็นโจคะ




NEKOPOST.NET