NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.119 - ตอนที่ 119


 119.

 

 ปรกติฉันจะทานกลางวันกับพวกเซริกะจัง แต่วันนี้มีคำสั่งลงมาจากประธาน Pivoine สมาชิกทุกคนก็เลยต้องมานั่งทานกลางวันด้วยกัน

"เพื่อกระชับสัมพันธ์ของ Pivoine เราก็น่าจะมานั่งทานข้าวด้วยกันบ้างนะคะ ที่สำคัญ อาหารกลางวันก็ควรจะมานั่งทานด้วยกันกับสมาชิกที่ที่นั่งพิเศษเฉพาะของ Pivoine ถึงจะดีที่สุด" 

ท่านประธานอารมณ์ดีเชียว กลุ่มสมาชิกที่เทิดทูน Pivoine เหนืออื่นใดก็พยักหน้ารับคำไปด้วย 
แต่ฉันอยากนั่งทานกับเพื่อนมากกว่าอ่ะนะ... ไม่อยากกลายเป็นผู้ใหญ่บ้านไร้ญาติขาดมิตรด้วย
แต่คนที่ได้แต่ไหลไปตามน้ำอย่างฉันก็ได้แต่ปั้นยิ้มคลุมเครือทานกลางวันไป ส่วนคาบุรากิกับเอ็นโจทานกลางวันก็ในที่นั่งพิเศษเฉพาะตามปกติทุกวันอยู่แล้ว ถึงคนจะเพิ่มขึ้นก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังกินไปคุยเรื่องกีฬากันไปสองคนเหมือนเดิม

"ได้อยู่กับคนที่โตมาด้วยกันในซุยรันตั้งแต่ประถมสบายใจกว่าจริงๆ ด้วยล่ะนะ พอถึงชั้นม.ปลายก็มีคนที่ไม่เข้ากับวัฒนธรรมของซุยรันมาปะปนจากข้างนอกเยอะแยะไปหมด" 
 "นั่นสิคะ อยากให้งดเว้นการกระทำที่จะเสื่อมเสียมาถึงชื่อซุยรันเสียจริงๆ"
"เด็กม.4 ปีนี้เป็นไงบ้าง"
"เพิ่งจะเข้าเรียนมาได้ไม่นาน ไม่มีเด็กจากข้างนอกคนไหนทำท่าจะก่อปัญหาค่ะ"
"เหรอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ใช้ชื่อของ Pivoine สั่งสอนให้เขาเข้าใจถึงจุดยืนของตัวเองด้วยล่ะ"
"ทราบแล้วครับ จะไม่ยอมพวกนั้นมาก่อเรื่องที่ซุยรันของพวกเราเด็ดขาด"  
"จริงๆ เลย จะหลงใหลได้ปลื้มซุยรันยังไงก็เชิญ แต่ถ้าไม่รู้จักเจียมตัวเข้าโรงเรียนมาก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ" 

น่าหงุดหงิด... 
โดยทั่วไปแล้ว ฉันมักจะไปนั่งโปรยยิ้มนั่งกินจิบชากินขนมอยู่ที่สโมสร Pivoine เฉยๆ แต่ในสมาชิกกลุ่ม Pivoine เนี่ยมีคนที่คิดว่ากลุ่มตัวเองเป็นอภิสิทธิ์ชนอยู่เยอะแยะเลยนะ...พวกสมาชิก Pivoine เนี่ยมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีไม่ธรรมดาจริงๆ
ก็เลยมีเรื่องกระทบกระทั่งกับสภานักเรียนบ่อยๆ ด้วย
ปีที่แล้วรุ่นพี่โทโมเอะเป็นสมาชิกสภานักเรียน ก็เลยสร้างสมดุลได้สบายๆ น่ะนะ... 

"ว่าแต่ว่า ในชั้นม.5 มีเด็กจากข้างนอกที่คอยส้ร้างปัญหาอยู่นะ..."

มาแล้ว 

"อ้อ เด็กนักเรียนหญิงที่ชื่อทาคามิจิใช่ไหม"
"ตอนเห็นใส่บู๊ทยาวกับชุดนักเรียนซุยรันน่ะ ฉันช็อคจนหน้ามืดเลยล่ะค่ะ"
"น่าตกใจจริงๆ เลยนะคะ ไม่มีสามัญสำนึกบ้างเลย..."
"จริงด้วย ทำให้ซุยรันต้องอับอายไปถึงภายนอก ไม่อยากให้ใครเห็นแม่นั่นเป็นนักเรียนซุยรันเลยจริงๆ" 
"ก่อนหน้านั้นก็เห็นกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงทางเดิน หยาบคายจริงๆ แค่เห็นก็รู้สึกหงุดหงิดแล้วล่ะค่ะ"
"ผมก็ชี้ๆ ด้วยหรือเปล่า ไม่รู้จักดูแลเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายบ้างหรือไง"
"เคยเห็นวิ่งหน้าตั้งไปสถานีตอนขากลับด้วยนะคะ ใส่เครื่องแบบซุยรันวิ่งบนถนนเนี่ย น่าอับอายจริงๆ อยากจะลงจากรถไปเตือนเลยล่ะค่ะ"
"แหม จริงเหรอคะ... ช่างเป็นเด็กที่ไม่เหมาะสมกับซุยรันเอาเสียเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าคะแนนนั่นได้มาด้วยความสามารถของตัวเองหรือเปล่า..."
"แซงหน้าท่านคาบุรากิบท่านเอ็นโจไปเนี่ย... เป็นไปไม่ได้...."

ตรงหน้าพวกเจ้าตัวนี่ยังไงก็ต้องลดเสียงลงล่ะนะ แต่คนของ Pivoine โกรธหยั่งกับคาบุรากิ เอ็นโจโดนเอาโคลนป้ายหน้า ก็แล้วจะให้ทำยังไงล่ะยะ บอกให้วาคาบะจังลดคะแนนตัวเองลงเรอะ จะให้นักเรียนทุนพิเศษทำแบบนั้นได้ไง แน่จริงก็ไปบอกคาบุรากิกับเอ็นโจให้ตั้งใจเรียนรักษาตำแหน่งหน่อยสิยะ ! ยังจะสร้างสรรค์กว่าอีก แต่ก็รู้หรอกนะว่าไม่มีใครกล้าหรอก 
แล้วที่ต้องโดดไปโดดมาบนทางเดินก็เพราะว่าถ้าไม่กระโดดข้ามสิ่งกีดขวางจะล้มกลิ้งเอาต่างหาก 
บ่นเรื่องใส่บู๊ทยาว ผมชี้โดเด่ วิ่งบนทางเดิน Pivoine เนี่ยหยั่งกับแม่ผัวจอมจู้จี้เลย... 

"ยังไงซะก็ต้องระวังคนนั้น โดยเฉพาะสมาชิกม.5 คอยจับตามองเด็กคนนั้นให้ดีล่ะ ท่านเรย์กะ"
"...เอ๋ !" 

นี่อุตส่าห์นั่งเงียบๆ เก็บซ่อนตัวตนแล้วนะ จู่ๆ โดนเรียกชื่อแบบนี้ตกใจหมดเลย

"ต้องฝากท่านเรย์กะด้วยนะคะ ถ้าเห็นอะไรไม่เข้าตาก็เชิญตัดตอนได้เลยค่ะ"

ตัดตอน... 
 
ช่างเป็นคำที่น่ากลัว ฉันได้แต่หัวเราะกล้อมแกล้มไป
แม้จะเหลียวหาใครช่วย แต่ท่านซาราระที่ทานอาหารเสร็จแล้วก็เข้าสู่โลกของตัวเองอ่านหนังสือไป ท่านฟุยุโกะที่อยู่กลุ่มเดียวกันก็เพียงแต่ยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยนไม่เปลี่ยน  ส่วนคาบุรากิกับเอ็นโจที่เป็นสาเหตุปะทุของเรื่องก็ดันคุยเรื่องอื่นติดลมกันอยู่ไม่ได้ฟังเลย...
ไม่เอาด้วยนะ ตัดตอนเนี่ย  ฉันไม่ใช่แคเธอรีน เดอ เมดิซี่นะคะ ไม่กล้ามอบถุงมือพิษให้วาคาบะจังหรอกค่ะ... ฉันมันแค่ราชินีโรโคโร่ แต่คนที่ส่งมาการองที่เป็นของโปรดของราชินีโรโคโร่มายังฝรั่งเศสก็คือแคเธอรีน เดอ เมดิซี่นี่นา ต้องขอขอบคุณจริงๆ ขากลับแวะซื้อมาการองกลับบ้านดีกว่า  

เสร็จสิ้นมื้อกลางวันแสนเหนื่อยใจกับ Pivoine แล้วฉันก็ตรงกลับห้องเรียน ระหว่างทางบังเอิญเจอเข้ากับวาคาบะจังที่หอบสมุดการบ้านส่งอาจารย์หนักอึ้งด้วยสองมือจนเดินเซไปเซมา ไม่รู้ว่าโดนใครยัดเยียดมาหรือเปล่า
พวกนักเรียนที่เดินอยู่ใกล้ๆ ถึงจะสังเกตเห็นแต่ก็ไม่มีใครช่วยเลย.. การอบรมสุภาพบุรุษของซุยรันไปไหนแล้ว ! 
นายตัวสำรองวิ่งเข้ามา ดึงหนังสือเรียนไปจากข้างๆ ครึ่งหนึ่ง  

"ช่วยนะ"
"เอ๋ แต่เราคนละห้องกันนะ"
"ไม่เป็นไรน่า ไปที่ห้องอาจารย์เหรอ"
"อื๋อ ไปที่ห้องเตรียมการสอน..."
"เข้าใจแล้ว" 
 
นายตัวสำรองว่าแล้วก็เดินสวบๆ นำหน้าวาคาบะจังไป ทิ้งให้วาคาบะจังไล่ตามมาอย่างรีบร้อน
โอ้ ! นายตัวสำรองก็ยังตั้งใจทำหน้าที่พระรองดีอยู่นี่นา เยี่ยมมาก นายตัวสำรอง สมเป็นตัวสำรองแห่งความยุติธรรมจริงๆ
แต่พวกนักเรียนหญิงที่เห็นเหตุการณ์พากันพึมพำอย่างเจ็บแค้นว่า "อะไรเนี่ย ทำเป็นอ่อยผู้ชาย" 
วาคาบะจัง อีกสองปี จะไหวหรือเปล่านะ  

รู้สึกจิตใจห่อเหี่ยวยังไงชอบกล หลังเลิกเรียนฉันเลยแวะไปเยียวยาตัวเองที่ห้องเปอติต์
สัญญาว่าจะติวหนังสือให้มาโอะจังด้วย ติวหนังสือเด็กป.2 น่ะหวานหมู พอไปถึงห้องเปอติต์ มาโอะจังกับยูริคุงก็ยิ้มแย้มรอคอยอยู่แล้ว น่ารักจัง ดีใจจัง
ฉันช่วยพวกมาโอะจังทำการบ้านวิชาเลข ระหว่างที่ทั้งสองคนแก้โจทย์ ฉันก็เอาอุปกรณ์เย็บผ้ากำมะหยี่ออกมาเย็บฉึกๆ 

"ทำอะไรอยู่เหรอฮะ"

พอหันไป เทวดาน้อยยูกิโนะคุงก็กำลังมองมาที่มือฉันอย่างสนอกสนใจ 

"เขาเรียกว่านีดเดิลเฟลท์จ้ะ ใช้เข็มพิเศษแบบนี้ปักลงไปทำให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาไง"
"เห น่าสนุกจังเลย..."

ยูกิโนะคุงดูสนใจเอามากๆ ฉันก็เลยลองส่งผ้ากับเข็มให้เผื่อให้ลองทำดู เทวดาน้อยพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเป็นประกาย
ยูกิโนะคุงนั่งลงข้างฉันแล้วเริ่มลงมือปักผ้ากำมะหยี่ฉึกฉึก

"ตอนแรกลองทำเป็นกลมๆ ขึ้นมาก่อนนะ"
"ฮะ"

สงสัยว่าจะมือไม้คล่องแคล่ว แค่สอนนิดเดียว ยูกิโนะคุงก็เริ่มปักเป็นรูปเป็นร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว ความจริงแล้วเด็กผู้ชายมีสมาธิมากกว่า อาจจะเหมาะกับพวกงานฝีมือมากกว่าก็ได้ จะว่าไป ปีนี้มีเด็กผู้ชายเข้าเป็นสมาชิกใหม่ชมรมงานฝีมือคนหนึ่งนี่นา  เด็กใหม่คนนั้นฝีมือดีกว่าฉันซะอีก 

"ทำได้แล้ว !"

ยูกิโนะคุงทำอะไรเป็นรูปครึ่งวงกลมสีขาวๆ มีหูสีเขียวกับตาสีแดงขึ้นมา ....กระต่ายเหรอ ? 

"นี่กระต่ายเหรอจ้ะ ?"
"ใช่ฮะ กระต่ายหิมะ ผมร่างกายอ่อนแอมาแต่เด็กแล้ว ถึงหิมะจะตกลงมาก็ไม่ค่อยได้ออกไปเล่นข้างนอก ท่านพี่ก็เลยทำตุ๊กตากระต่ายหิมะมาให้ผมที่ได้แต่นอนซมอยู่แต่บนเตียง"
"แหม"

ตาเอ็นโจจอมเจ้าเล่ห์นั่นน่ะเหรอทำอะไรน่ารักแบบนั้น ! 

"ท่านพี่กับท่านพี่มาซายะช่วยกันทำตุ๊กตาหิมะไว้ให้ตรงที่ผมจะมองเห็นจากหน้าต่างห้องได้ แล้วตุ๊กตาหิมะก็ต้องมีหมวกเป็นถังสีแดงๆ ท่านพี่มาซายะก็เลยอุตส่าห์ไปซื้อถังสีแดงมาครอบไว้ตรงหัวด้วยล่ะฮะ"

ท่านพี่มาซายะเนี่ยคาบุรากิเหรอ !  คาบุรากิ นี่กระทั่งตุ๊กตาหิมะยังจะเรื่องมากอีกเหรอ...

"ยูกิโนะคุงนี่สนิทกับท่านพี่ดีจังเลยนะจ้ะ"
"ฮะ"

ยูกิโนะคุงยิ้มอายๆ "ผมขอเก็บกระต่ายหิมะนี่ไว้ได้ไหมฮะ อยากให้ท่านพี่ดูว่าผมเป็นคนทำขึ้นมาน่ะฮะ"  น่ารักจังเลย ! 

เผลอมองเอ็นโจกับคาบุรากิใหม่แล้วสิ แค่นิดหน่อยนะ...




NEKOPOST.NET