[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 118 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.118 - ตอนที่ 118


118.


"ได้ยินว่าระยะนี้ ในชั้นม.5 มีเด็กที่ออกจะเหิมเกริมอยู่นี่คะ" 

ท่านประธาน Pivoine ว่า 

เมื่อวาคาบะจังได้ผลสอบกลางภาคเป็นอันดับหนึ่ง สายตาที่นักเรียนส่วนหนึ่งมองมายังวาคาบะจังก็ทวีความเข้มงวดขึ้นอย่างชัดเจน 
มองจากฉันแล้วก็เห็นว่าช่วยไม่ได้ เขาได้ที่หนึ่งมาด้วยความสามารถที่แท้จริงนี่  ถ้าทำได้ฉันก็อยากได้ที่หนึ่งเหมือนกันอ่ะนะ ดีจังเลยน้า ที่หนึ่ง... อื๋อ อย่างน้อยขอท็อป 5.... เอ๊ย ท็อป 10 ก็ได้ ถ้าได้ขึ้นมาจริงๆ ละก็อาจจะดีใจจนลืมตัวลุกขึ้นเต้นระบำหน้าท้องก็ได้นะคะ   

แต่ความจริงก็ตั้่งแต่ม.4 แล้วล่ะ หลายคนก็ทนไม่ได้ที่เด็กนักเรียนจากข้างนอกอย่างวาคาบะจังจะมาชิงบัลลังก์จากสัญลักษณ์แห่งความรุ่งเรืองของเด็กซุยรันสายเลือดแท้อย่างคาบุรากิกับเอ็นโจไป ทั้งที่มีนักเรียนกลุ่มนอกที่ทำคะแนนดีๆ ได้อีกหลายคนแท้ๆ ที่วาคาบะจังถูกเพ่งเล็งมากกว่าคนอื่นก็คงเป็นเพราะรูปลักษณ์ที่ดูเป็นสามัญชนอย่างเห็นได้ชัดละมั้ง  บางทีก็ทำหน้าเอ๋อๆ อ้าปากเผยอแบบนั้นน่ะดูยังไงก็ไม่เหมือนอัจฉริยะเลยซักนิดเดียว คนเขาก็เลยซุบซิบนินทากันว่า "หน้าตาอย่างเด็กคนนั้นน่ะเหรอ" "แอบเล่นลูกไม้หรือเปล่า"   
แล้วที่คาบุรากิกับเอ็นโจไปทักก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่  แค่เอ็นโจยังพอว่า แต่พอเป็นจักรพรรดิที่ปรกติวันๆ แทบไม่พูดจากับผู้หญิงเลยก็ยิ่งทำให้สาวๆ หึงกันหน้ามืดตามัว

สาวๆ ในกลุ่มฉันก็รู้สึกจะขวางหูขวางตาวาคาบะจังอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ทำไมถึงมาเชียร์ฉันว่า "ท่านเรย์กะ พยายามเข้านะคะ !"  แล้วจะให้ฉันพยายามอะไรล่ะคะ แล้วฉันก็พยายามในสอบกลางภาคนี่แล้วไง ทำไมไม่มีใครเห็นเลยล่ะคะ 

สุดท้ายใบประกาศลำดับก็ถูกปลดออกไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่านอกจากการต่อสู้ฟาดฟันของท็อป 3 ทาคามิจิ, คาบุรากิ, เอ็นโจแล้ว ในเงามืดนั้นยังมีชื่อคิโชวอิน เรย์กะแอบอยู่ในอันดับที่ 29 ด้วย....  

พยายามขนาดนั้นแท้ๆ แต่ไม่มีใครชม ไม่มีใครมองเห็นเลย เศร้าจัง...
งั้นฉันชงเองตบเองก็ได้  


ฉันคะเนเวลาที่ท่านพี่จะกลับมาจากงาน แอบเอาใบคะแนนไปโปรยไว้บนโต๊ะห้องนั่งเล่น แต่ถ้าเอาใบคะแนนมาวางไว้อย่างเดียวก็รู้เลยน่ะสิว่าอยากโชว์ ฉันเลยเอาพวกเครื่องเขียน ตำรา ชีทเรียนอะไรไปวางๆ ปนๆ กันไป ทำเหมือนตอนค้นหาของในกระเป๋านักเรียนแล้วเผลอหยิบเอาใบคะแนนติดมือออกมาด้วยอ่ะค่า~ 

อ้าว แปลกจัง ท่านพี่ยังไม่มาอีกเหรอ ?
ช่วยไม่ได้นะ เก็บเครื่องเขียนเข้ากระเป๋าไปก่อนแล้วกัน แล้วหยิบออกมาใหม่ ....ยังไม่มา เก็บใหม่ รื้อออกมาอีก
ระหว่างที่รื้อเข้ารื้อออกอยู่นั่นเอง ในที่สุดท่านพี่ก็โผล่มาที่ห้องนั่งเล่น  

"กลับมาแล้วเหรอคะท่านพี่ !" 
"กลับมาแล้ว นี่อะไรน่ะเรย์กะ รื้อของอะไรเต็มโต๊ะไปหมด" 
"พอดีหาของนิดหน่อยน่ะค่ะ..." 

ฉันทำเป็นควานหาในกระเป๋าว่างเปล่า ท่านพี่คะ ตรงโน้นมีใบคะแนนของน้องวางอยู่นะคะ !
ฉันแกล้งหยิบเอาของในกระเป๋าดินสอออกมาทีละอันๆ เพื่อถ่วงเวลา
ท่านพี่คะ ! ตรงหน้าน่ะค่ะ ! ตรงหน้า !

"อื๋อ ? นี่ใบคะแนนของเรย์กะไม่ใช่เหรอ"

ในที่สุดท่านพี่ก็สังเกตเห็น หยิบใบคะแนนขึ้นมาดู

"ว้ายตายแล้ว~ มันน่าอายนะคะท่านพี่ อย่าดูเลยค่า~"
 
อ๊าย กระเป๋ามันเกะกะ ฉันก็เลยกันไม่ให้ท่านพี่เปิดใบคะแนนออกดูไม่ทัน แย่จุงเบย~ 

"เห ! เรย์กะ ครั้งนี้ได้ที่ 29 เลยไม่ใช่เหรอ ยอดเลย พยายามได้ดีมาก!"
"เอ๋~ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่า ~"
"ที่ 29 ในชั้นม.ปลายก็มีชื่อติดบอร์ดด้วยน่ะสิ ยอดเลยๆ แบบนี้ต้องตบรางวัลตอบแทนความพยายามแล้วสิ"  
"เอ๋ ที่ 29 นี่ก็ไม่ได้เก่งอะไรเลยนะคะ~"
"ไม่จริงหรอก นี่เป็นของขวัญสำหรับความพยายามของเรย์กะไงล่ะ" 

ว่าแล้วท่านพี่ก็หัวเราะเบาๆ อย่างอ่อนโยนพลางลูบหัวฉัน
ท่านพี่ค้า~!!
สอบครั้งนี้น้องพยายามจริงๆ แหละค่ะ ถึงจะไม่มีใครมองเห็นเลยก็เถอะ
เฮ้อ..ในที่สุดฉันก็ได้รับผลตอบแทนซักที 

 
คุณอิชิโนะคุระชวนฉันไปกินข้าวฉลองสอบเสร็จ คราวนี้มาโอะจังไม่ได้มาด้วย เป็นร้านอาหารอิตาเลียนที่คุณอิชิโนะคุระแนะนำ แต่ก็ไม่ใช่ร้านหรูๆ แบบภัตตาคารหรอกนะ เป็นร้านเล็กๆ กะทัดรัดน่ะ
พอเข้าร้านไป ก็ได้กลิ่นหอมของกระเทียมผัดโชยมา เล่นเอาหิวเลย
ฉันเลือกพาสต้าซอสโบโลเยส ส่วนคุณอิชิโนะคุระเป็น Pescatore (ซีฟู้ดซอสมะเขือเทศ) ส่วนพิซซ่าเอาเป็นมาการ์ริต้า

"ทาน Bruschetta ด้วยใช่ไหม"
"เอาสิคะ"
"เอาสลัดมาด้วยนะ คุณเรย์กะชอบสลัดอะไรล่ะ"
"ฉันชอบสลัดคาปรีเซ่น่ะค่ะ"
"งั้นเอาเป็นนั่นแหละ อ๊ะ งั้นก็จะมีแต่เขือเทศน่ะสิ ผมเปลี่ยนพาสต้าดีกว่า เอาเป็นอะไรดีน้า..." 
 
ตอนแรกก็ลังเลอยู่ว่าจะเล่นเป็นคาแรคเตอร์กินน้อยตอนมากินข้าวกับคุณอิชิโนะคุระดีไหม แต่หนังมันลอกหมดแล้วตอนไปกินข้าวอบหม้อดิน ตอนนี้ฉันเลยฟาดเอาๆ ได้ไม่ต้องเกรงใจ
คุณอิชิโนะคุระเองก็เป็นคนกินเยอะ กินข้าวด้วยกันแล้วสนุกดี 
จานอาหารมาเสริ์ฟบนโต๊ะทีละจานๆ อย่างรวดเร็ว ให้ความรู้สึกเหมือนผู้แข่งขันกินจุเลย เอ้า ! ยกเข้ามาๆ !   
โบโลเนสอร่อยจัง ! เส้นพาสต้าแบนๆ เนี่ยสุดยอด ! พิซซ่ามาร์การิต้าก็ชีสยืดเลย~ ! อาหารมะเขือเทศของอิตาลีทำไมถึงได้อร่อยแบบนี้เนี่ย ได้ยินว่ามะเขือเทศนี่มีคุณสมบัติช่วยเผาผลาญไขมันด้วยนะ อาหารที่กินแล้วไม่อ้วนเนี่ยสุดยอด !
กินขนาดนี้ก็ต้องพุงกางแหงล่ะ ของหวานขอเป็นทีรามิสุนะคะ
คุณอิชิโนะคุระถามฉันว่าผลการสอบกลางภาคเป็นไง ฉันเลยตอบไปแบบถ่อมตัวว่าพอใช้ได้ 

"ที่ได้ฟังมาจากมาโอะ คุณเรย์กะหัวดีน่าดูเลยไม่ใช่เหรอ"
"ไม่จริงหรอกค่ะ มาโอะจังคุยเว่อร์ไปเท่านั้นเอง"
"ไว้มีโอกาสช่วยติวให้มาโอะบ้างนะ"  

อุฮุฮุ วางใจได้เลยค่ะ คนที่สอบกลางภาคได้ที่ 29 อย่างฉัน ติวเด็กๆ ชั้นประถมน่ะหวานหมูมากค่ะ 
ขากลับ คุณอิชิโนะคุระซื้อขนมกลับไปฝากมาโอะจังที่วันนี้ไม่ได้มาด้วย ฉันเลยขอเป็นคนจ่ายส่วนนี้ ก็ได้รับเลี้ยงทุกครั้งเลยนี่นา อย่างน้อยแค่นี้ขอจ่ายเถอะนะคะ ฉันเองก็กินไปซะเยอะด้วย...  
กว่าฉันจะฝ่าคุณอิชิโนะคุระที่ยืนกรานปฎิเสธไปจ่ายเงินได้ ก็เห็นว่าใกล้ๆ ที่คิดเงินมีขนม Amaretti (คล้ายๆ คุกกี้) วางอยู่ เลยซื้อกลับไปเป็นของฝากสำหรับตัวเอง เอาไว้กินพรุ่งนี้ดีกว่า ~

"ขอบคุณสำหรับของหวานนะ จะบอกมาโอะว่าเป็นของฝากจากคุณเรย์กะก็แล้วกัน"
"ทางนี้ต่างหากล่ะคะ ต้องขอบคุณมากที่พามาเลี้ยงเรื่อยเลย วันนี้อร่อยมากค่ะ โดยเฉพาะสลัดคาปรีเซ่เนี่ยถือเป็นท็อปทรีจากทั้งหมดที่เคยกินเลยนะคะ"
"เหรอ ดีใจที่ชอบนะ ร้านนี้เขาพิถีพิถันเรื่องมะเขือเทศเป็นพิเศษ"
"มิน่าถึงว่าอร่อยจัง แต่ชีสก็อร่อยนะคะ"
"ชีสเหรอ งั้นไว้ครั้งหน้าไปร้านริซอตโต้โดยเฉพาะไหม บลูชีสริซอตโต้เป็นเมนูแนะนำเลยนะ"
"ริซอตโต้เหรอคะ ! ชอบมากเลยค่ะ"
"งั้นเป็นอันตกลงนะ" 

พอกลับจากมื้ออาหารสนุกสนานกับอิชิโนะคุระ ท่านพี่ก็อ่านนิตยสารท่องเที่ยวอยู่พอดี จะไปไหนเหรอคะ ?
พอกลับมาที่ห้องตัวเอง ก็กิน Amaretti  ของฝากไปหนึ่งชิ้น อร่อยจัง... 
 

กลุ่มคุณซึรุฮานะพยายามจะขัดขาวาคาบะจังที่ทางเดิน แต่วาคาบะจังกระโดดดึ๋งๆๆ หลบไปได้อย่างสวยงามราวกับนักวิ่งฝ่าสิ่งกีดขวาง

ในชั่วโมงพละศึกษา มีแต่วาคาบะจังคนเดียวที่เหมือนเกมบาสเก็ตบอลจะกลายเป็นดอดจ์บอล..  
ออกจะเป็นห่วงนิดหน่อยว่าเป็นอะไรหรือเปล่า แต่เท่าที่เห็นวาคาบะจังก็ยังดูหลั่นล้าดีอยู่ ขอให้ฝ่าฟันผ่านอุปสรรคไปให้ได้นะ  
ขอโทษนะ แต่ลงโดนประธาน Pivoine หมายหัวแล้ว ต่อให้เป็นฉันก็ไม่กล้าเสนอหน้าไปช่วยวาคาบะจังซึ่งๆ หน้าหรอก  
ชิ  ว่าแต่คาบุรากิ ทำไมนายถึงไม่กระดิกตัวไปด้วยล่ะ  พรหมลิขิตหายไปไหนแล้ว  

 




NEKOPOST.NET