[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 117 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.117 - ตอนที่ 117


117.

 

มื้ออาหารที่ไปทานกับมาโอะจังและคุณอิชิโนะคุระเป็นแพนเค้กตามรีเควสต์ของมาโอะจัง 
ฉันคิดมาตลอดเลยนะว่าแพนเค้กเนี่ยมันขนมไม่ใช่เหรอ  
พอเปิดเมนูดูก็เห็นภาพวิปครีมกองสูงเป็นหอคอยอยู่เพียบ ฉันไม่เข้าใจเซนส์ของคนฮาวายที่กินของแบบนี้เป็นอาหารมื้อหลักเลยล่ะ นี่สวาปามวิปครีมกันขนาดนี้แต่เช้าไม่จุกแน่นหน้าอกบ้างเหรอ หรือแค่เราไม่ชินเองนะ  
ถึงจะว่างั้น แต่ฉันก็หลั่นล้าสั่งแพนเค้กช็อคโกบานาน่ากับวิปครีม  ส่วนของมาโอะจังเอาเป็นสตรอว์เบอรี่ คุณอิชิโนะคุระเลือกฟรุตแพนเค้กที่ไม่มีวิปครีม   

"หวา ! น่าอร่อยจังเลย !" 

มาโอะจังตาเป็นประกายเมื่อแพนเค้กถูกยกมาเสิร์ฟที่โต๊ะ  แพนเค้กนี่ให้เยอะกว่าที่คิดไว้อีกนะ  

"แพนเค้กของท่านพี่เรย์กะก็น่ากินจังเลยค่ะ !"
"มาโอะจังจะลองชิมดูหน่อยไหมล่ะจ้ะ"
"ได้เหรอคะ ! งั้นลองชิมของหนูบ้างสิคะ !" 

พวกเราแบ่งแพนเค้กกันกินอย่างสนิทสนม ช็อคโกบานาน่าแพนเค้กอร่อยจังเลย ! เวลากินเครปฉันก็เลือกช็อคโกบานาน่าล่ะ ของหวานๆ แบบนี้จะบอกว่าเป็นอาหารเย็นมันก็เกินรับไปหน่อย แต่ถ้าเป็นขนมล่ะก็สุดยอดเลย 
แต่ทำไมร้านถึงทอดแพนเค้กออกมาได้สวยแบบนี้น้า  เมื่อชาติก่อนตอนทอดฮอตเค้ก ฉันมักจะใส่ส่วนผสมลงไปในกระทะเย้อเยอะ~ แล้วก็หยอดซ้ำลงไปอีกชั้นนึงจะได้ฮอตเค้กหนาๆ แบบรูปบนซอง แต่สุดท้ายก็จะได้ฮอตเค้กหน้าตาอีเหละเขละขละมากองในจานทุกที กว่าจะกินหมดก็แทบแย่แน่ะ แถมยังข้างนอกไหม้ข้างในดิบอีกตะหาก...  
คงไม่มีบ้านคนธรรมดาที่ไหนทอดฮอตเค้กออกมาได้สวยอย่างในรูปแหงๆ นั่นมันรูปถ่ายเกินจริงเพื่อการโฆษณาชัดๆ 
หวา บนสตรอว์เบอรี่ของมาโอะจังมีชูการ์พาวเดอร์โรยอยู่ด้วย อร่อยจังเลย~! 

"คุณอิชิโนะคุระจะรับช็อคโกบานาน่าด้วยไหมคะ อร่อยนะคะ"
"ทานสตรอว์เบอรี่ของหนูด้วยสิคะ ท่านพี่ฮารุโตะ !"
"อืม~ ไม่ไหวแล้วล่ะ"

อ้าว  ถอดใจง่ายไม่เหมือนครั้งข้าวอบหม้อดินเลย  

"คุณอิชิโนะคุระ ไม่ค่อยชอบของหวานหรือเปล่าคะ"
"ไม่ใช่อย่างงั้นหรอก ผมชอบของหวานๆ อยู่นะ แต่เจอวิปครีมเยอะขนาดนี้ก็ไม่ไหว"  

คุณอิชิโนะคุระว่าแล้วยิ้มแห้งๆ พอเข้าใจนะคะ 

"ท่านพี่ฮารุโตะ ไม่ชอบแพนเค้กเหรอคะ"

มาโอะจังทำหน้าจ๋อยๆ  พอเห็นแบบนั้น คุณอิชิโนะคุระก็รีบแก้ตัว 

"ใช่ที่ไหนล่ะ มาโอะ งั้นขอชิมหน่อยนะ"
"จริงเหรอ"
"จริงสิ" 

คุณอิชิโนะคุระตัดแพนเค้กสตรอว์เบอรี่ของมาโอะจังมากินนิดนึง 

"อื้อ อร่อยจัง ขอบใจนะ มาโอะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย ทานอีกเยอะๆ สิคะ"
"เดี๋ยวจะไม่เหลือให้มาโอะกินน่ะสิ จานของพี่ยังมีอยู่เลย ไม่เป็นไรหรอก มาโอะจะลองชิมของพี่ดูไหมล่ะ"
"อื้อ !"  

มาโอะจังตักเอาผลไม้มาวางบนแพนเค้กแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ

"อร่อยจัง ! อ๊ะ แต่สงสัยจะตักผลไม้มาเยอะเกินไปล่ะมั้ง ขอโทษนะคะ หนูแบ่งวิปครีมให้แทนคำขอโทษนะ !"

มาแล้วมาโอะจังก็โปะวิปครีปพูนๆ ใส่จานแพนเค้กคุณอิชิโนะคุระ
มาโอะจังจ้ะ....  

"ได้มาทานแพนเค้กที่อยากทานมานานกับท่านพี่ฮารุโตะกับท่านพี่เรย์กะ หนูมีความสุขจังเลย"

มาโอะจัง ทำไมพูดอะไรน่ารักจังเลย !
คุณอิชิโนะคุระก็ยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน 

"มาโอะก็ปลื้มๆ คุณเรย์กะมานานแล้วนี่นา"
"อื้อ ท่านพี่เรย์กะทั้งสวย ทั้งใจดี เรียนก็เก่ง สมบูรณ์แบบไปเลยค่ะ"

มาโอะจัง จะให้ค่าสูงไปแล้วล่ะจ้ะ.... 

"ชมกันแบบนี้ดีใจจังเลย แต่พี่ไม่ใช่คนเก่งอย่างที่มาโอะจังคิดหรอกจ้ะ เรียนก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น..."
"ไม่จริงหรอกค่ะ ! อาจารย์ยังบอกเลยว่าท่านพี่เรย์กะเป็นนักเรียนดีเด่นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ! แล้วก็เป็นคนที่ทำงานเป็นตัวอย่างของห้องด้วย"
"อาจารย์ ?"

รู้สึกว่าอาจารย์ประจำห้องมาโอะจังจะเป็นคนเดียวกันกับที่ยัดเยียดงานคณะกรรมการจัดงานกีฬาสีกับกรรมการชั้นปีให้ฉันสมัยประถมนี่เอง ฉันเปล่าเสนอตัวเลยนะคะ 

"ได้รับความเชื่อใจจากอาจารย์ตั้งแต่ยังเด็กๆ คะแนนก็อยู่ในระดับท็อปคลาส สมเป็นท่านพี่เรย์กะจริงๆ ค่ะ !"
"เอ่อ มาโอะจังจ้ะ...."
"เห คุณเรย์กะนี่สุดยอดไปเลย"
"ใช่แล้ว ! หนูอยากเป็นอย่างท่านพี่เรย์กะค่ะ!"
"งั้นเหรอ งั้นมาโอะก็ต้องขยันเรียนนะ"
"ค่า~"
"......."
 
ภาพในจินตนาการอันเลิศหรูที่มาโอะจังวาดฝันไว้ตกลงมาบนบ่าหนักอึ้งของคนขี้ขลาดอย่างฉัน สอบกลางภาคครั้งนี้ต้องพยายามแล้วสิ...

"จะว่าไป ยูกิโนะคงก็ยังเรียกท่านพี่เรย์กะว่าคุณพี่แสนใจดีเลยนะคะ"
"เอ๋ ยูกิโนะคุงน่ะเหรอ ?!" 

เทวดาน้อยเรียกฉันว่าคุณพี่แสนใจดี !? 

"ในชั้นประถมด้วยกันเอง ยูกิโนะคุงก็ป๊อบมากเลยล่ะค่ะ มีคนเรียกว่าองค์ชายน้อย ขนาดมีคนจากชั้นม.ต้นม.ปลายมาแอบดูด้วยนะ แต่ยูกิโนะคุงร่างกายอ่อนแอ ก็เลยมีสาสน์จากท่านประธาน Pivoine กำกับมาด้วยว่าให้ทุกคนช่วยกันปกป้องยูกิโนะคุงจากฝูงผู้หญิงพวกนั้น"
"งั้นเหรอคะ"

จะว่าไปก็ได้ยินบทสนทนาทำนองนั้นกับเอ็นโจเหมือนกัน 

"เด็กที่ชื่อยูกิโนะคนนั้นเท่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

คุณอิชิโนะคุระทำท่าสนใจ  แต่วิปครีมบนจานไม่พร่องเลยนะคะ... 

"ไม่เรียกว่าเท่ ต้องเรียกว่าน่ารักมากกว่าเนอะคะ ท่านพี่เรย์กะ"
"ใช่จ้ะ"
"พวกเรายังบอกว่าน่ารักเหมือนเทวดาน้อยๆ เลยล่ะ" 

ว่าแล้วว่าทุกคนต้องคิดเหมือนกัน เหมือนเทวดาน้อยจริงๆ นี่นา 
ฉันผงกศีรษะหงึกๆ 

"เทวดาเหรอ.. อยากลองเจอซักครั้งจังแฮะ"
"ท่านพี่ของยูกิโนะคุงก็วิเศษมากเลยล่ะค่ะ เมื่อก่อนเคยมารับยูกิโนะคุงที่ห้องสโมสรครั้งหนึ่ง แล้วก็ยิ้มแย้มกับพวเราบอกว่า "ฝากน้องชายด้วยนะ" ! พวกท่านพี่ผู้หญิงชั้นสูงๆ เคลิ้มกันใหญ่เลยล่ะ ท่านพี่ของยูกิโนะคุงก็เหมือนเจ้าชายเหมือนกันนะ" 
"ยอดไปเลยนะ"

เจ้าชาย ? เอ็นโจเนี่ยนะ ?! ตายแล้ว ! มาโอะจังที่น่ารักของฉันกำลังถูกหลอกลวง !

"แล้วเพื่อนสนิทของเจ้าชายก็เท่มากๆ เลย ท่านพี่เรย์กะอยู่ชั้นเดียวสองคนนั้นใช่ไหมคะ"
"อ่า ...ก็ใช่"
"ดีจังน้า คงสนิทกันแน่เลยใช่ไหมคะ ยูกิโนะคุงยังบอกเลยว่าคุณพี่เรย์กะสนิทกับพี่ชายผม ดีใจจัง" 
"เอ๋ !?" 
 
ยูกิโนะคุง ขอโทษนะจ้ะ เข้าใจผิดอย่างมหันต์แล้วจ้ะ ! แต่เป็นเพราะฉันไปพูดอะไรเหลวไหลเลื่อนเปื้อนไว้นี่นา !? 
ซวยล่ะ ถ้าเอ็นโจคิดว่ายัยนี่มาเป่าหูน้องชายคนสำคัญมั่วซั่วว่าสนิทสนมอะไรกันจะทำยังไงดี ?! 

มาโอะจังหัวเราะอย่างไร้เดียงสา ในขณะที่กระเพาะฉันหนักอึ้ง  

มื้อนี้ฉันได้รู้แล้วว่ามาโอะจังมองความสามารถฉันผิดไปขนาดไหน เพื่อไม่ให้อิมเมจพังทลายทำให้มาโอะจังผู้น่ารักต้องสิ้นหวัง ฉันเลยตั้งใจดูหนังสือสอบอย่างเอาเป็นเอาตาย ขนาดสมุดจดคำศัพท์มาโผล่ในฝันนั่นแน่ะ
ผลจากการดูหนังสือจนต้องซดเครื่องดื่มชูกำลังสองขวดรวด สมองตื่นตัวสุดๆ ทำให้ชื่อฉันไปปรากฎอยู่บนบอร์ดประกาศคะแนนสอบกลางภาคได้เป็นครั้งแรก ที่ 29 แน่ะ
ท่องหนังสือขนาดนี้ยังได้แค่ที่ 29... โคตรเฉียดอ่ะ... เอาเถอะ แต่เราก็ได้พยายามแล้วนี่ !
แต่ฝูงชนที่มุงดูลำดับกันอยู่สนใจอยู่แค่จุดเดียวเท่านั้น  

ที่ 1  ทาคามิจิ  วาคาบะ
ที่ 2  คาบุรากิ มาซายะ
ที่ 3  เอ็นโจ ชูสึเกะ
ที่ 4  มิซึซากิ อาริมะ 

 ในที่สุดวาคาบะจังก็แซงหน้าคาบุรากิกับเอ็นโจขึ้นครองตำแหน่งท็อปจนได้ 

 ครั้งก่อนตอนวาคาบะจังได้ที่ 1 เป็นตอนที่จักรพรรดิซึมเพราะอกหัก คะแนนเลยร่วงกราวรูด แต่ครั้งนี้ผิดกัน เป็นการเอาชนะด้วยความสามารถแท้ๆ   
สอบครั้งแรกในม.5 ก็ได้ผลแบบนี้ออกมา รอบข้างมีบรรยากาศอึมครึมลอยอวล
แล้วคาบุรากิกับเอ็นโจก็มาถึง พอเห็นลำดับคะแนนสอบบนกระดาน คาบุรากิก็เลิกคิ้วข้างหนึ่ง
 
"...ทาคามิจิ วาคาบะคนนี้อยู่ห้องเดียวกับชูสึเกะใช่ไหม"
"ใช่แล้ว ร่าเริงดีนะ"
"หื~ม"
"อ๊ะ กำลังพูดถึงอยู่พอดี คุณทาคามิจิ ยินดีกับที่ 1 ด้วยนะ" 

วาคาบะจังเดินมาได้ผิดจังหวะจริงๆ 

"เอ๋ ที่ 1 !?  อะ...ขอบคุณค่ะ..."

วาคาบะจังทำท่าประหม่าๆ จากสายตารอบข้าง ก็เหมือนจะโดนว่ากระทบไปหลายครั้งแล้วนี่นา 

"เธอน่ะเรอะทาคามิจิ"
"อ๊ะ ค่ะ...." 

วาคาบะจังทำตัวหดจิ๋วลงภายใต้สายตาของคาบุรากิ
คาบุรากิจ้องวาคาบะจังเงียบๆ อยู่ซักพักก็เดินกลับไปอาคารเรียนโดยไม่พูดไม่จา เอ็นโจโบกมือให้วาคาบะจัง ร้องว่า "แล้วไว้เจอกันนะ" แล้วตามหลังคาบุรากิไป
แต่สายตาที่ทิ่มแทงวาคาบะจังที่เหลืออยู่คนเดียวนี่สิ... 

เอ่อ~ ว่าแต่ฉันเพิ่งมีรายชื่อติดอันดับบนบอร์ดครั้งแรกตั้งแต่เข้าม.ปลายมา ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยเหรอคะ
ลำดับที่ 29 มีชื่อคิโชวอิน เรย์กะเขียนอยู่นะค้า~... 

 




NEKOPOST.NET