[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 115 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.115 - ตอนที่ 115


115.

 

รู้สึกจะมีคนมาขอสมัครเข้าชมรมงานฝีมืออยู่เรื่อยๆ  ที่่ว่า "รู้สึก" นั้นเป็นเพราะฉันไม่ได้มีเอี่ยวโดยตรง ก็เลยไม่รู้แน่ชัด
ตามที่หัวหน้าชมรมว่าก็คือ ความเป็น Pivoine ของฉันทำให้พวกเด็กใหม่รู้สึกหวาดผวาเล็กน้อย ระหว่างที่มีคนมาดูกิจกรรมชมรมก็ขอให้ช่วยนั่งเงียบๆ อย่าแสดงออกมากนัก  
จะว่าไปก็ใช่นะ เด็กที่อยากเข้าชมรมงานฝีมือส่วนมากก็มีแต่เด็กเงียบๆ เรียบร้อยทั้งนั้น คงจะกลัวอำนาจอาญาสิทธิ์สูงสุดอย่าง Pivoine ละสิ ฉันเข้าใจความรู้สึกพวกเธอนะ แต่ฉันเองก็เป็นสมาชิกของชมรมคนหนึ่ง เค้าก็อยากมีประโยชน์บ้างนี่นา !  
ฉันใช้เข็มถักตุ๊กตากำมะหยี่อยู่ด้านในมุมห้อง พลางแอบมองพวกเด็กๆ ที่มาทัศนศึกษาแว้บๆ ไม่มีใครอยากถามอะไรฉันมั่งเหรอ~ แล้วเด็กคนหนึ่งก็ส่งเสียงเรียกฉันอย่างเกรงๆ  ดีล่ะ ! 

"มีคำถามอะไรคะ"
"ค่ะ คืออยากจะถามเรื่องจักรเย็บผ้าที่ใช้ในชมรมงานฝีมือน่ะค่ะ...."

จักรเย็บผ้า ? 

นี่ไม่ได้อวดนะ แต่ฉันไม่เคยใช้จักรเย็บผ้าของชมรมเลย คือจริงๆ แล้วฉันใช้ไม่เป็นอ่ะ คือจำลำดับร้อยด้ายไม่ได้ แล้วพอด้ายมันพันกันจะแก้ออกก็ยากด้วย จะว่าไป สมัยก่อนฉันเคยพยายามดึงด้ายออกจากจักรเย็บผ้าที่ด้ายเข้าไปพันกันจนเครื่องมันติด ดึงไปดึงมาเครื่องก็ควันขึ้นขโมง เครื่องจักรเนี่ยยุ่งยากจังเลยน้า 
แต่อุตส่าห์มีคำถามจากเด็กใหม่ผู้สมัครเข้าชมรมทั้งที ต้องตอบให้ได้สิน่า ! 

"อยากถามอะไรเกี่ยวกับจักรเย็บผ้าเหรอคะ"
"ไม่ทราบว่าจักรเย็บผ้าที่นี่ใช้ยี่ห้ออะไร แล้วมีจักร Lockstitch แบบ 4 เข็มหรือเปล่าคะ"

...Lockstitch คืออะไร ? 4 เข็มคืออะไรคะ ?  

"ฉันเคยใช้แต่แบบ 3 เข็มน่ะค่ะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากลองใช้แบบ 4 เข็มดูบ้าง" 

???
ทำไงดีล่ะ เขาอุตส่าห์ถามมาแล้วแต่ดันฟังไม่รู้เรื่อง.... แต่ในฐานะที่เป็นสมาชิกตัวจริง จะให้เรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงเด็กใหม่ไม่ได้เป็นอันขาด

"รอซักครู่นะคะ ตอนนี้พอดีฉันมือไม่ว่าง เดี๋ยวจะไปเรียกสมาชิกคนอื่นมาให้นะคะ อธิบายเรื่อง Lockstitch นะคะ"

ใครก็ได้ ! มีใครรู้จักไอ้เจ้า  Lockstitch นี่บ้างคะ !?
ระหว่างที่ฉันไปเรียกสมาชิกคนอื่นที่ว่างๆ อยู่ เด็กคนอื่นก็เข้ามาเตือนเด็กที่ถามเรื่องจักรเย็บผ้าว่า "ท่านผู้นั้นคือท่านเรย์กะของ Pivoine นะ ! จะไปทำอะไรให้พวกท่านๆ Pivoine ขุ่นเคืองไม่ได้ ! ถ้าเกิดเขาไม้สบอารมณ์ขึ้นมาจะทำไงล่ะ" 

พอฉันพาสมาชิกที่เชี่ยวชาญเรื่องจักรเย็บผ้ากลับมา เด็กหญิงจักรเย็บผ้าก็ก้มหัวปลกๆ "ต้องขอโทษด้วยค่ะ ! ฉันเป็นเด็กที่เพิ่งสอบเข้ามาปีนี้ ไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอกค่ะ !"  ไม่เป็นไรหรอกค่ะ... แต่ไม่อยากให้ความแตกว่าไม่รู้เรื่องที่ถามมา เลยทำเป็นงานยุ่งไปอย่างงั้นเอง ไม่ต้องหวาดกลัวตัวสั่นหรอกน้า~  ในหมู่ Pivoine นี่ฉันถือเป็นเผ่าสามัญชนแล้วนะคะ  
ว่าแต่นี่ฉันควรจะไปหาความรู้เรื่องจักรเย็บผ้าเพิ่มเติมสินะ...  

ในตอนนั้นเอง ริรินะก็ลากเพื่อนมาที่ชมรมงานฝีมือพอดี ร้องทักว่า "ว้าย คุณเรย์กะเนี่ย มาอยู่ในชมรมจืดชืดแบบนี้เองเหรอ !"  

ยัยลูกพี่ลูกน้องงี่เง่า ! เปลวเพลิงพิโรธในใจฉันลุกฮือ แต่คิดๆ ดูแล้ว ริรินะพกลูกกระจ๊อกมาเพียบ ถ้าริรินะเข้าชมรมมาก็จะได้สมาชิกใหม่เป็นฝูงเลยน่ะสิ !? ฉันเลยต้อนรับอย่างอ่อนหวานว่า "แหม เชิญเลยจ้ะ คุณริรินะ สนใจชมรมงานฝีมือเหรอ" แต่ยัยนั่นดันตอบว่า "ไม่มีทาง ! ชั้นไม่มีทางเข้าชมรมเล็กกระจิ๋วอย่างชมรมงานฝีมือหรอก แค่มาแหย่คุณเรย์กะเล่นน่ะ !"  ฉันเลยไล่ตะเพิดออกไปโดยไม่พูดไม่จา  

โชคร้ายที่เด็กใหม่ที่มาดูชมรมเผอิญเห็นฉากเผชิญหน้าของพวกเราเข้าพอดี เหล่าเด็กใหม่คนสำคัญจึงพากันผวาเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว นังริรินะตัวแสบ---! 
หัวหน้าชมรมดันๆ หลังฉันให้กลับไปประจำตำแหน่งซุกมุมด้านในสุดที่เดิม ตรงหน้าฉันมีหุ่นลองเสื้อยืนขวางเรียงรายอย่างกับฉากกั้นห้อง  
โดนหุ่นลองเสื้อรายล้อมตัดขาดอยู่เพียงลำพัง เหงาเหลือเกินค่ะ...   


หัวหน้าห้องดูสีหน้าไม่ค่อยดี พอถามไปว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ก็ดูเหมือนจะมีสาเหตุมาจากการที่มิฮารุจังไปสนิทสนมกับเพื่อนผู้ชายร่วมห้อง

"ผมก็อยู่คนละห้องด้วย เสียเปรียบชัดๆ ทำไงดีล่ะ คุณฮนดะจะชอบเขาหรือเปล่านะ"
"อื~ม"  

ฉันเองก็ไม่ได้สนิทสนมกับมิฮารุจังเท่าไหร่ ก็เลยไม่มีโอกาสถาม  หัวหน้าห้องหน้านิ่วคิ้วขมวดเชียว 
จะว่าไป รู้สึกว่าคุณโนโนะเสะจะสนิทกับมิฮารุจังนี่นา เคยเห็นนั่งกินข้าวด้วยกันในโรงอาหารอยู่บ่อยๆ  

"ฉันลองไปถามๆ คุณโนโนะเสะให้เอาไหมล่ะคะ"
"เอ๋ ! จริงเหรอ!? ขอบคุณมากนะ คุณคิโชวอิน!"

สีหน้าสาวน้อยในห้วงรักสดใสขึ้นทันที ก็ได้อยู่หรอก แต่ถ้ามิฮารุจังเกิดไปชอบใครคนอื่นเข้าจริงๆ ล่ะก็ หัวหน้าห้องจะทำไงล่ะ 
 
วันรุ่งขึ้นพออรุณสวัสดิ์ยามเช้ากับคุณโนโนเสะแล้ว ฉันก็ชวนคุยเรื่องทั่วไปเรื่อยเปื่อยนำไปก่อน จู่ๆ จะให้ถามว่า มิฮารุจังมีแฟนหรือยังก็ไม่ไหวอ่ะนะ 
 
"ตอนที่เราไปเข้าค่ายด้วยกันสมัยม.ปลาย ฉันก็ได้คุณโนโนเสะช่วยดูแลไว้มากเลย ต้องขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วยสนับสนุนลีดเดอร์ที่ไม่ได้เรื่องอย่างฉัน ปีนี้ฉันก็ต้องเป็นรองหัวหน้าห้องอีกแล้ว ยังไงก็ขอรบกวนด้วยนะคะ" 
"แน่นอนค่ะ ! ไม่รู้ว่าฉันจะเป็นประโยชน์กับท่านเรย์กะได้บ้างหรือเปล่า แต่คิดถึงตอนเข้าค่ายจัง" 
 
จากนั้นพวกเราก็รำลึกถึงความหลังครั้งเข้าค่ายอย่างครึกครื้น 

"รู้สึกว่าคุณมิฮารุเองก็เข้าร่วมทุกปี มีแต่ปีนั้นปีเดียวที่ติดธุระมาไม่ได้ใช่ไหมคะ"
"อ๊ะ จริงด้วยค่ะ ตอนนั้นฉันก็ส่งเมล์จากค่ายไปหามิฮารุจังด้วยนะคะ"
"แหม ส่งไปว่าไงเหรอคะ"
"เอ่อ... ลืมไปแล้วละค่ะ คงทำนองว่าดอกไม้ไฟสนุกจังเลย อะไรทำนองนั้นมั้่งคะ" 
"งั้นเหรอคะ ถ้าได้อยู่ห้องเดียวกับคุณมิฮารุคงสนุกแน่เลย" 
" จริงด้วยนะคะ ตอนเปลี่ยนห้องเรายังบ่นกันอยู่เลยว่าน่าเสียดายจัง"
"เหรอคะ ถ้ามิฮารุจังอยู่ห้องเดียวกับพวกเรา รองหัวหน้าห้องต้องเป็นมิฮารุจังแน่เลย ท่าทางจะเข้ากับหัวหน้าห้องได้ดีด้วย"  
"งั้นเหรอคะ... แต่ฉันว่าหัวหน้าห้องกับท่านเรย์กะเป็นรองหัวหน้าดูเหมาะสมกันมากกว่านะ ท่านเรย์กะคิดยังไงกับหัวหน้าห้องบ้างคะ"
"หัวหน้าห้อง ?  ก็เป็นคนเอางานเอาการน่าเชื่อถือดีค่ะ"
"จริงเหรอคะ ~! ท่านเรย์กะสนิทสนมกับอิวามุโระคุงชมรมยูโดด้วยไม่ใช่เหรอคะ คิดยังไงกับเขาบ้างคะ"
"อิวามุโระคุงเหรอคะ ? ก็เป็นคนที่มีความอุตสาหะ อยากทำอะไรก็มุ่งมั่นไม่ย่อท้อมั้งคะ" 

รู้สึกว่าตั้งแต่ได้มาส์คหน้าจากฉันไป อิวามุโระคุงจะใส่ใจดูแลผิวหน้าไม่ขาด จนตอนนี้มีผิวสวยเปล่งปลั่งที่สุดในชมรมยูโดโชกเหงื่อแล้วนะคะ 
 
"แบบนี้นี่เอง~" 

คุณโนโนะเสะพยักหน้าอย่างสนุกสนาน เอ่อ ฉันอยากถามเรื่องมิฮารุจังนะคะ ไม่ใช่เรื่องตัวฉันเอง  

"คุณมิฮารุนี่มีเพื่อนผู้ชายที่สนิทๆ กันในห้องไหมคะ"
"เพื่อนผู้ชายที่สนิทกันเหรอคะ ?  เอ ก็ไม่เคยมิฮารุจังเล่าอะไรให้ฟังนะคะ อ้าว ท่านเรย์กะนี่ก็ชอบเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เกินคาดนะคะเนี่ย"
"เอ่อ ก็ไม่ใช่อย่างงั้น..."
"ฉันอยากรู้เรื่องหวานๆ ของท่านเรย์กะบ้างจังค่ะ~ แต่คงถามไม่ได้ใช่ไหมคะ"  

คุณโนโนเสะทำหน้าเสียดายนิดๆ แหม คือฉันไม่มีเรื่องราวดีๆ จะให้เล่าน่ะสิคะ 

"ข่าวลือเรื่องความรักของท่านเรย์กะที่พวกเราได้ยินมามีแต่เรื่องโรแมนติคทั้งนั้นเลยนะคะ น่าอิจฉาจัง"
"หา ? ข่าวลือเรื่องความรัก ?"
"หนังสือรวมบทกวีรักเนี่ย ฉันยังเคลิ้มไปด้วยเลยค่ะ จะเป็นขุนพลหรือทหารเลวก็ไม่ได้สินะคะ ฉันเชียร์ท่านเรย์กะค่ะ !"
"เอ๋ ? ขุนพล ? ทหารเลว ?"  

ก่อนจะได้ถามถึงคำศัพท์แปลกๆ เกินความเข้าใจที่คุณโนโนเสะปล่อยออกมา กริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นเสียก่อน เราเลยต้องหยุดคุยไว้แค่นั้น
อะไรกันนะ...
แต่มีคำที่จะมองข้ามไม่ได้อยู่นะ หนังสือรวมบทกวีรัก นี่หมายถึงคาบุรากิเหรอ ? หนังสือนั่นมีเศษเสี้ยวของความโรแมนติคอยู่ตรงไหนน่ะ ! นั่นมันไอเท็มต้องสาปชัดๆ !
หัวหน้าห้องชำเลืองมองมาทางนี้ โทษทีนะ หัวหน้าห้อง คว้าน้ำเหลวล่ะ

ดิเทกลับมาถามความคืบหน้าเรื่องงานแสดงในการเดินทางไกล 
ขอโทษ ลืมซะสนิทเลย
เขาส่งแผ่นซีดีให้ฉันด้วย บอกว่าให้ช่วยเลือกเพลงบรรเลงให้หน่อย เห็นว่าเป็นซีดีบทเพลงบรรเลงไวโอลินฝีมือดิเท นี่ต้องฟังจริงๆ เหรอเนี่ย...  

 




NEKOPOST.NET