[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 113 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.113 - ตอนที่ 113


113.


คนที่เปิดประตูห้องเปอติต์ให้ฉันคือเทวดาองค์น้อยที่ถูกแสงส่องมาจากทางด้านหลังดูเป็นประกายระยิบระยับ

เทวดาองค์น้อยผิวขาวผมสีอำพันกำลังยืนยิ้มให้ฉันด้วยตากลมแป๋วไร้เดียงสา นะ น่ารักจัง---!!
โลกเรามีเด็กน่ารักแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ !? นี่ใช่คนจริงๆ เหรอ ? เป็นตุ๊กตาขนาดเท่าตัวจริงหรือเทวดาจริงๆ หรือเปล่า ?!

"สวัสดีฮะ คุณพี่ม.ปลาย มีธุระอะไรเหรอ"

เทวดาองค์น้อยพูดเสียงแจ๋วเหมือนระฆัง สมเป็นเทวดา แม้แต่เสียงก็ยังน่ารักน่าเอ็นดู !
หน้าตาตอนเอียงคอน้อยๆ ทำหน้างงก็น่ารัก ! อยากให้ท่านแม่ที่ชอบตุ๊กตาได้เห็นจัง ! พากลับบ้านได้ไหมน้า...

"คุณพี่ฮะ ?"

เทวดาน้อยทำหน้าลำบากใจแล้ว
อ๊ะ ! ไม่ได้การล่ะ ! ฉันทำตัวให้เทวดาองค์น้อยน่ารักคิดว่าเป็นบุคคลต้องสงสัยไปแล้วเหรอ!? คิดว่าผู้หญิงที่มาเบิกตาโพลงจ้องเอาๆ ไม่พูดไม่จานี่เป็นคนประหลาดน่าสงสัยสินะ ! ไม่ใช่นะ ฉันแค่อยากจับเทวดาองค์น้อยมาฟัดๆๆๆ เท่านั้นเอง เป็นโรโคโค่ที่ไม่มีพิษมีภัยนะคะ 

"อ๊ะ ขอโทษจ้ะ พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อยก็เลยเหม่อๆ พี่นัดเจอกับซาวาราบิ มาโอะจังที่นี่น่ะจ้ะ พี่อยู่ม. 5 เป็นสมาชิก Pivoine ชื่อคิโชวอิน เรย์กะนะจ้ะ" 

เทวดาน้อยพยักหน้ารับคำพูดของฉันด้วยรอยยิ้มแสนบริสุทธ์ แล้วดึงมือฉันเข้าไปข้างในบอกว่า "เชิญเลยครับ" มือเล็กๆ ของเทวดาองค์น้อย นิ่มจังเลย~! อย่างกับมาร์ชเมลโล่วแน่ะ ! อุ่ก~! เอากลับบ้านไม่ได้จริงๆ เหรอ ?
พอก้าวเข้าไปในห้องสโมสรตามคำเชิญของน้องเทวดา มาโอะจังก็สังเกตเห็นฉันส่งยิ้มกว้างให้ทันที 

"ท่านพี่เรย์กะ !"
"มาโอะจัง"

มาโอะจังวิ่งซอยเท้ามาหาฉันแล้วคล้องแขนด้านตรงข้ามกับที่เทวดาน้อยจับไว้

"ท่านพี่เรย์กะ ขอบคุณมากนะคะที่มาร่วมงาน !  ดีใจจัง ! หนูชอบกล่องดนตรีนั่นมากๆ เปิดฟังทุกวันเลยละค่ะ"
"แหม พี่ต่างหากล่ะที่ต้องขอบคุณสำหรับงานสนุกๆ ดีใจด้วยนะที่ชอบกล่องดนตรีนั่น" 

ระหว่างที่กำลังพูดคุยกับมาโอะจัง พอรู้สึกตัวอีกทีเทวดาน้อยก็ปล่อยมือฉันเดินเตาะแตะหายไปข้างในแล้ว อ๋า ! น้องเทวดา ! รอพี่ก่อนจ้ะ !

"ท่านพี่เรย์กะ ?"
"...อื๋อ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ"

อยากจับผมฟูๆ นั่นจังเลย...

"วันนี้แวะมาหาหนูเหรอคะ อ๊ะ ! ท่านพี่เรย์กะ เชิญนั่งก่อนค่ะ"

มาโอะพาฉันมานั่งที่โซฟา ยูริคุงก็นั่งอยู่ด้วย คงกินอะไรกันอยู่ บนโต๊ะมีเค้กที่กินค้างไว้และน้ำชาวางอยู่

"สวัสดีครับ คุณพี่...เรย์กะ"

ดูเหมือนยูริคุงจะอายๆ ที่จะเรียกฉันว่าคุณพี่ พอพูดไปแล้วก็มักจะทำท่าเขินๆ น่ารักจังเลย เยียวยาดีจริงๆ 

"สวัสดีจ้ะ วันนี้เอารูปถ่ายงานปาร์ตี้วันนั้นมาให้น่ะ" 

ว่าแล้วฉันก็ส่งสมุดอัลบั้มที่เขียนหน้าปกว่า "Happy Birthday !" ให้มาโอะจัง

"ว้าว !" 
"มีรูปถ่ายคู่กับยูริคุงเยอะแยะเลยนะ"
"อ๊ะ จริงด้วย"
"มาโอะ ขอผมดูด้วยสิ"   

มาโอะจังกับยูริคุงดูรูปถ่ายด้วยกันอย่างตั้งอกตั้งใจ ความจริงฉันอยากให้อุเมวากะคุงสอนวิธีทำสมุดรวมภาพให้ แต่ถ้าไปชวนอุเมวากะคุงคุยสงสัยเรื่องจะยาวเลยตัดทิ้งไป ฉันเผลอไปแลกเมล์กับนายบ้าหมานั่นเข้า เลยมีภาพเบียทริชส่งเข้าเมล์มาทุกวันอย่างกับเป็นเมล์แมกกาซีน  
ก่อนหน้านี้ฉันตอบเมล์เรื่องเบียทันพอเป็นมารยาทไปว่า "ช่วงนี้หนาวจัง เบียทริชไม่เป็นหวัดเหรอ" แล้วก็มีเมล์ตอบมาอย่างยืดยาวว่า "หนูเบียทริช หนูนอนหลับกับอาทันทุกคืนค่ะ สบายมาก แล้วก็ใส่ชุดนอนอุ่นๆ หนาๆ นอนด้วยนะ"  เมล์จากหมา....เอ๊ย เมล์จากเด็กผู้ชายม.ปลายที่ทำตัวเป็นหมาตอบเมล์แทนอย่างกระตือรือร้น... ชักอาการหนักแฮะ  

แล้วชื่อจริงของนายบ้าหมาก็คือ อุเมวากะ อาสึกะ  ชื่ออาสึกะเลยกลายเป็นอาทันสินะ นี่กล้าเรียกตัวเองว่าอาทันด้วยเหรอ
แต่งงานกับเบียทริชไปเลยเหอะ นายบ้าหมา  

ระหว่างที่ฉันจินตนาการถึงอนาคตการแต่งงานข้ามสายพันธ์ของเพื่อน เทวดาน้อยก็ถือถาดสีเงินใส่น้ำชาและขนมเค้กเข้ามา มือทั้งสองจับแน่นระวังไม่ให้ตก

อ๊า เทวดาน้อย ! ท่าทางเอาจริงเอาจังก็น่ารัก !

"คุณพี่ เชิญฮะ"
"เอ๋ !?"

น้ำชากับขนมเค้กนี่ยกมาให้ฉันเหรอ !? ที่ปล่อยมือฉันเดินหายไปก็เพื่อไปเตรียมนี่มาให้เหรอ ?!  อา ! ทำไมเป็นเด็กดีอย่างนี้นะ ! เทวดาน้อย !
ส่วนขนมเค้กที่เทวดาน้อยยกมาให้คือขนม Cremet d Anjou (ขนมเค้กครีมไส้ราสบอรี่) เทวดาน้อยเอาขนมเทวดามาให้ฉันเหรอ ! 

"ขอบใจนะจ้ะ ถือมาคนเดียวคงหนักแย่เลย"
"ไม่หรอกฮะ แค่นี้สบายมาก"  

แต่มือจับถาดซะแน่นเลย ฝ่ามือแดงหมดแล้วนะจ้ะ

"เอ้า เชิญเลยฮะ" เทวดาน้อยยิ้มแย้ม ฮ้า~! น่ารักจัง ! เทวดาน้อย สนใจจะมาเป็นลูกบ้านคิโชวอินไหมจ้ะ ? 
"อุตส่าห์ยกน้ำชามาให้ท่านพี่เรย์กะเหรอ ขอบใจมากนะ ยูกิโนะคุง"
"ไม่เป็นไรฮะ"
"ยูกิโนะคุง ?  ชื่อยูกิโนะคุงเหรอจ๊ะ ?"

เป็นชื่อที่เหมาะสมกับเทวดาน้อยตัวขาวผ่องเลย !

"ฮะ ผมชื่อเอ็นโจ ยูกิโนะ ฝากตัวด้วยนะฮะ คุณพี่เรย์กะ" 

เทวดาน้อยยิ้มแย้มอย่างน่ารัก ....อื๋อ ? 

.....เอ็นโจ ? 

"เอ่อ... ยูกิโนะคุง เป็นอะไรกับท่านเอ็นโจ ชูสุเกะหรือเปล่าจ้ะ ?"

ฉันถามหวาดๆ ช่วยบอกว่าไม่เกี่ยวทีเถอะ อย่างน้อยเป็นญาติห่างๆ ก็ยังดี ขอแค่อย่างเดียว อย่าเลยนะ...

"เอ็นโจ ชูสุเกะเป็นพี่ชายผมเองฮะ"

แกว๊ก----!!
 
น้องชายเอ็นโจ !? เอาจริงสิ ? ไม่เห็นเหมือนกันเลยซักนิด ! น้องชายจอมเจ้าเล่ห์นั่นไหงออกมาเป็นเทวดาน้อยไร้เดียงสาแบบนี้ !
 
จะว่าไปถ้าดูแต่หน้าก็มีเค้าอยู่เหมือนกัน ถึงจะสีผมผิดกันก็เถอะ  ...เดี๋ยวสิ สีผมแบบนี้คล้ายๆ เอ็นโจในการ์ตูน Kimi Dolce เลยนี่นา ทางโน้นผมสีน้ำผึ้ง ส่วนยูกิโนะคุงสีอำพัน อ๊ะ หรือว่าความดีงามในส่วนของการ์ตูนจะมาตกอยู่กับน้องชายพร้อมสีผมกันนะ 
แต่ไม่อยากให้เป็นน้องชายร่วมสายเลือดกันเลยจริงๆ พับผ่า...

"เอ่อ... พี่ชายทำไมเหรอฮะ ?"

สงสัยฉันจะเผลอทำตัวทำหน้าเครียดไปโดยไม่รู้ตัว  ยูกิโนะคุงจ้องหน้าฉันอย่างห่วงๆ ฉันเลยรีบยิ้มกลบเกลื่อน

"เปล่าจ้ะ พอดีพี่อยู่ชั้นเดียวกับพี่ชายของยูกิโนะคุง เลยตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่รู้มาก่อนเลยว่าท่านเอ็นโจมีน้องชายน่ารักแบบนี้"
"จริงเหรอฮะ ?" 

อ๊า ! อย่าทำหน้ากังวลแบบนั้นสิจ้ะ

"พี่ยังเคยพูดคุยกับท่านพี่ในห้องสโมสรของ Pivoine อยู่บ่อยๆ เลยน้า จริงด้วย ! ตอนเปิดเทอมฤดูหนาวยังเคยได้ถุงของฝากเป็นขนมจากท่านเอ็นโจเลยนะ !"
"ของฝากจากท่านพี่ ?"
"จ้ะ รู้สึกว่าจะไปเที่ยวน้ำตกกับป่าที่มีชื่อเสียงมานะ อร่อยมากเลยล่ะ"
"งั้นเหรอฮะ"

พอได้ฟังเรื่องของฉัน ยูกิโนะคุงก็ค่อยกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง

"เอ่อ ขอผมนั่งข้างๆ ได้ไหมฮะ"
"ได้สิจ้ะ !" 

ยูกิโนะคุงนั่งจุมปุ๊กลงข้างๆ ฉันแล้วส่งยิ้มให้ เทวดาแท้ๆ....
ก็รู้อยู่หรอกนะว่าไม่ควรจะไปเกี่ยวข้องกับน้องชายตาเอ็นโจจอมเจ้าเล่ห์นั่น แต่ฉันขัดขืนรอยยิ้มเทวดาน้อยไม่ได้จริงๆ !
ฉันทานเค้กสีขาวที่เทวดาน้อยเอามาให้ ฟูฟ่องละลายในปากเลย-!

"อร่อยมากจ้ะ ขอบใจนะ ยูกิโนะคุง"
"ฮะ" 
 
พอฉันเอ่ยปากขอบคุณ ยูกิโนะคุงก็ยิ้มแย้มอย่างดีใจ
ยูกิโนะคุงเล่าว่าเป็นเด็กป.หนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นประถมในปีนี้ ดูแล้วยังตื่นๆ อยู่เลย~ ตัวเล็กนิดเดียวเองด้วย
ยูกิโนะคุงคอยเป็นห่วงฉัน ถามว่าจะรับชาเพิ่มไหมฮะด้วยนะ น่ารักจัง ! ฉันไม่เคยเห็นพี่ชายยูกิโนะคุงรินชาให้ใครเลยนะ  

"ท่านพี่เรย์กะ อุตส่าห์มาหาถึงนี่ ช่วยพูดคุยกับพวกเราบ้างสิคะ"

มาโอะจังดึงแขนฉันอย่างงอนๆ มียูกิโนะคุงกับมาโอะจังล้อมรอบทั้งซ้ายขวา ที่นี่คือสวรรค์เหรอเนี่ย !?   

"ขอโทษนะจ้ะ มาโอะจัง"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่านพี่เรย์กะคะ ครั้งหน้าจะไปทานข้าวกับท่านพี่ฮารุโตะใช่ไหมคะ"
"อื้อ นั่นสินะ สัญญากันไว้อย่างนั้นน่ะ"
"ท่านพี่ฮารุโตะรู้จักร้านอร่อยๆ เยอะเลยละค่ะ รอไว้ได้เลยนะคะ !"  

จริงเหรอ งั้นจะรอละนะ
ฉันมุ้งมิ้งไปกับพวกเด็กๆ ทานขนมเค้ก Cremet d Anjou แสนอร่อย จนอำลาจากเปอติต์มาในที่สุด
มาโอะจัง ยูริคุงกับยูกิโนะคุงอุตส่าห์มาส่งถึงหน้าประตูด้วย
ทุกคนน่ารักจังเลย  

พอกลับมาถึงบ้านก็เจอเมล์นัดหมายวันไปทานอาหารของคุณอิชิโนะคุระมาถึง 
ไปทานข้าวกับคุณอิชิโนะคุระ ตื่นเต้นจัง--! อ๊ะ แต่ฉันควรจะเล่นเป็นคาแรคเตอร์ฟาดแหลกต่อไปดีไหมนะ หรือว่าจะฝืนใจเล่นเป็นคาแรคเตอร์กินน้อยดี... ข้อไหนจะเป็นคำตอบที่ถูกต้องของสาวน้อยกันนะ ?  

 




NEKOPOST.NET