[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 112 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.112 - ตอนที่ 112


112.

 

ริรินะขึ้นชั้นม.ปลายแล้ว ตอนเข้าม.1 มาทีแรกฉันยังเป็นห่วงอยู่ว่านิสัยเอาแต่ใจแบบนั้นจะหาเพื่อนได้หรือเปล่า แต่ตรงข้ามกับความห่วงใยของฉัน ริรินะกลับสร้างฐานกำลังของตัวเองขึ้นมาได้ ทั้งที่เป็นเด็กเข้าใหม่ กลายเป็นบอสตัวย่อมๆ ไปเรียบร้อย 
สมาชิก Pivoine ที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของริรินะเองก็เห็นว่าริรินะไม่ใช่แค่นักเรียนใหม่ธรรมดา แต่เป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันด้วย ก็เลยเขม่นกันออกหน้าออกตาไม่ได้ นี่แอบอ้างชื่อฉันลับๆ หรือเปล่าเนี่ย น่ากลัวจริงๆ ริรินะ 

ฉันขอร้องเพื่อนๆ ของริรินะไว้ว่าถ้าเด็กคนนั้นไปอาละวาดหรือไปรบกวนใครเข้าก็ช่วยมาบอกด้วย แต่ตอนนี้ดูท่าจะไม่มีปัญหาอะไรเป็นพิเศษ
มีแค่ครั้งเดียว ตอนได้ยินว่าริรินะไปตีกับเด็กรุ่นน้องเล่นเอาฉันใจหายวาบ แต่พอได้ยินว่าคู่กรณีคือตาไก่โง่ ฉันเลยปล่อยๆ ไป หลังจากนั้นริรินะก็มารายงานอย่างภาคภูมิใจว่า "จัดการตางี่เง่านั่นให้แล้วนะยะ !" ฉันผู้มีเมตตาเลยกล้ำกลืนคำว่า "พวกเดียวกัน" ลงไป 
เอาเป็นว่าขึ้นม.ปลายแล้วก็อย่าทำอะไรให้กระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงฉันเชียวล่ะ

สาวๆ ในชั้นปีนี้ จนถึงชั้นม.ต้นที่ผ่านมาก็มีกลุ่มอิทธิพลสองกลุ่มคือฉันกับคุณซึรุฮานะ แต่พอขึ้นม.ปลายมาก็มีกลุ่มอำนาจที่สามคือพวกนักเรียนจากข้างนอกเข้ามาด้วย จะประมาทไม่ได้ 
นายตัวสำรองเองก็ยังป๊อบในหมู่สาวๆ เหมือนเดิม ทั้งที่เป็นตัวสำรองเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมพวกผู้ชายถึงพากันเมินฉันล่ะ !? ขี้โกงนี่นา ฉันก็อยากป๊อบเหมือนกันนะ ! 
 แต่ผู้หญิงที่เป็นหัวหน้าแก๊งสาวๆ เนี่ย พวกหนุ่มๆ คงกลัวๆ อยากอยู่ห่างๆ ล่ะมั้ง...  ฉันปลอบใจตัวเองแบบนั้น ด้วยฐานะก็ช่วยไม่ได้อ่ะนะ แต่พออีกไม่กี่วันให้หลัง พอเห็นว่ากลุ่มริรินะที่โผล่มาที่โรงอาหารชั้นม.ปลายมีเด็กผู้ชายปะปนอยู่ด้วย ฉันก็ช็อกจนตัวสั่นไปหมด
ฉันไม่ดีตรงไหนนะ...
ฉันกวาดตาไปรอบๆ มองว่ามีหนุ่มที่ไหนแอบชอบฉันอยู่ซักคนหรือเปล่า แต่พวกผู้ชายที่สบตากับฉันพากันถอยกรูดไปด้วยท่าทางกลัวๆ 
ทำไงดีล่ะ ถ้าเป็นผู้ใหญ่บ้านคานทองไปชั่วชีวิตจะทำยังไงดี...  

ในเวลานั้น ฉันนึกถึงแสงสว่างลำหนึ่งได้ งานปาร์ตี้วันเกิดของมาโอะจังไงล่ะ
หลังมาโอะจังมาชวน พอไปเช็คตารางดูก็เห็นว่าน่าจะไปได้ พอบอกไป มาโอะจังก็ตบมือทำท่าดีอกดีใจมากๆ แหม น่ารักจังเลย ! 
แล้วคุณอิชิโนะคุระที่ดูแลฉันอย่างอ่อนโยนเหมือนกับเจ้าหญิงก็จะมางานนี้ด้วย นี่แหละแสงสว่างที่ช่วยเยียวยาจิตใจอันบอบช้ำของฉัน !  
ฉันขึ้นย่ำบนเสต็ปเปอร์ที่ไม่ได้งัดออกมาใช้รัวๆ เพื่อรักษาอิมเมจคุณหนูบอบบางราวจะปลิวในใจคุณอิชิโนะคุระไว้
สงสัยว่าเก็บไว้นานหรือเปล่านะ เสต็ปเปอร์ส่งเสียงแปลกๆ ออกมา หรือว่าจะถึงอายุขัยแล้ว  
ฉันดูช่องโฆษณา TV Direct พลางย่ำเสต็ปเปอร์ไปด้วย มีผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ออกมาเพียบ โหย น่าสนใจจัง... 
พอรู้ตัวอีกที ฉันก็ลงจากเสต็ปเปอร์มานั่งจดเบอร์โทรไว้แล้ว   


วันเกิดของมาโอะจังเป็นวันธรรมดา พอเรียนเสร็จฉันเลยขึ้นรถดิ่งไปบ้านมาโอะจังทันที 
ปาร์ตี้ที่บ้านซาวาราบิเริ่มขึ้นแล้ว มาโอะจังมีเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันล้อมรอบเต็มไปหมด 
 
"ท่านพี่เรย์กะ อุตส่าห์มาด้วยเหรอคะ !"
"สุขสันต์วันเกิดจ้ะ มาโอะจัง"

ฉันอวยพรพร้อมส่งของขวัญให้
ตอนแรกก็กลุ้มใจอยู่เหมือนกันว่าของขวัญวันเกิดสำหรับเด็กจะเอาเป็นอะไรดี แต่ลองหาดูหลายๆ อย่างแล้วก็ตกลงเอาเป็นหีบเพลงแบบโบราณที่ประดับประดาอย่างปราณีต บรรเลงท่วงทำนองเพลง "เจ้าชายในฝัน" พอเปิดฝาขึ้นก็จะมีตุ๊กตาเคลือบเจ้าหญิงและเจ้าชายออกมาเต้นระบำเป็นวงกลม

เป็นไงเอ่ย ~ จะถูกใจหรือเปล่าน้า ~ ฉันแอบเป็นห่วงนิดๆ แต่พอเปิดห่อของขวัญออก มาโอะจังก็ตาเป็นประกายอย่างดีอกดีใจ  เฮ้อ โล่งอกไปที

"ดีจังเลยนะ  มาโอะ"
"อื้อ !" 

ข้างๆ มาโอะจังเป็นเด็กผู้ชายชื่อยูริคุง เด็กที่สั่นระฆังด้วยกันกับมาโอะจังในซัมเม่อร์ปาร์ตี้นั่งอยู่ 
สำหรับมาโอะจัง ไม่ต้อรอเจ้าชายในฝัน แต่มีเจ้าชายอยู่ข้างๆ แล้วล่ะมั้ง อึ่ก นี่ฉันแพ้เด็กประถมเหรอเนี่ย....
แล้วตัวเลือกเจ้าชายของฉันอยู่ไหนล่ะคะ ฉันมองหาคุณอิชิโนะคุระ แต่น่าเสียดายที่ดูเหมือนจะยังมาไม่ถึง เฮ้อ อุตส่าห์เตรียมม้วนผมมาเป็นพิเศษแท้ๆ... 
ดูเหมือนจะเป่าเค้กเสร็จกันไปแล้ว แม่บ้านยกเค้กที่ถูกตัดเป็นชิ้นมาเสิร์ฟให้ฉัน พอขอบคุณแล้วลองทานไปคำหนึ่งก็พบว่าอร่อยมากๆ พอออกปากชมไปว่าอร่อยจังเลยค่ะ มาโอะจังก็บอกว่าทั้งเค้กทั้งอาหารส่วนมากคุณแม่มาโอะจังเป็นคนทำเอง ตกใจหมดเลย นึกว่าในสังคมชั้นสูงแบบนี้จะให้พ่อครัวหรือคุณแม่บ้านเป็นคนทำอาหารตามปกติเสียอีก 

พอกินอาหารอย่างอื่นนอกจากเค้กก็อร่อยไปหมดทุกจาน รสชาตินอกจากจะสูสีกับมืออาชีพแล้วยังให้ความอบอุ่นแบบคุณแม่ทำเอง ดีจังเลย 
 บ้านซาวาราบิก็มีฐานะดีขนาดมาโอะจังเข้าเป็นสมาชิกของเปอติต์ Pivoine ได้ ความจริงแล้วคุณนายคงไม่ต้องลดตัวลงมาทำครัวเองหรอกมั้ง แต่ฝีมือขนาดนี้นี่สุดยอดไปเลย ! 
พอฉันเอ่ยปากชมอาหารอย่างนับถือ คุณแม่ของมาโอะจัง พี่สาวของคุณอิชิโนะคุระก็ยิ้มให้บอกว่า "ทำอาหารเป็นงานอดิเรกของฉันน่ะจ้ะ" 
ทำอาหารเป็นงานอดิเรกเหรอ ดีจัง ความจริงฉันก็ทำอาหารไม่เก่งเท่าไหร่นะ แต่ก็พอทำได้อยู่
ในอนาคตถ้าบ้านคิโชวอินเกิดตกต่ำลงไปจริงๆ ฉันคงต้องเป็นคนดูแลงานบ้านทั้งหมดละมั้ง คงหวังกับฝีมือทำอาหารของท่านแม่ไม่ไหว ไม่เคยเห็นท่านแม่ยืนอยู่ในครัวเลยนี่นา ฉันคงต้องพยายามแล้วล่ะ
อา อยากขอเป็นลูกศิษย์คุณแม่มาโอะจังจังเลย ก่อนอื่น ในฐานะผู้ปรารถนาจะเป็นศิษย์ ต้องขอชิมฝีมืออาจารย์ก่อนละค่ะ  

ส่วนพวกเด็กๆ ชั้นประถม ตอนแรกก็ทำท่าอายๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ฉัน แต่พอเห็นฉันพูดคุยชวนกันกินกับมาโอะจังกับยูริคุงอย่างสนุกสนาน ก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้มากขึ้น เรียกฉันว่า "ท่านพี่คะ" "คุณพี่ครับ"  "ด้วยล่ะ ทุกคนน่ารักจังเลย !

พอฉันเล่าเรื่องตัวเองสมัยอยู่ชั้นประถมให้ฟัง ทุกคนก็นั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ พอเล่าว่าถ้าเอาชนะในศึกแข่งขี่ม้าส่งเมืองที่ซุยรันได้จะได้เป็นฮีโร่ พวกเด็กผู้ชายก็ทำตาเป็นประกาย บอกว่า "พี่ชายของผมก็พูดไว้เหมือนกัน ! ว่ามีจักรพรรดิในตำนานอยู่ ! จักรพรรดิเป็นเป้าหมายของผมกับพี่ชาย !" หวา...

พวกเด็กๆ พากันตักของที่ตัวเองคิดว่าอร่อยมาให้ ฉันเลยขอบใจแล้วนั่งกินไปเรื่อยๆ คีชผักโขมนี่ก็อร่อย พายเนื้อก็อร่อย ซีฟู้ปาเอญ่าก็อร่อย 
พวกเด็กๆ แสนน่ารักนำทีมโดยมาโอะจังกับอาหารอร่อยๆ  ฮ้า ดีจังที่มา~
ระหว่างที่ฉันกำลังขม้ำ Bruschetta คุณอิชิโนะคุระที่เพิ่งเสร็จงานก็เข้ามาพอดี 

"ท่านพี่ฮารุโตะ ช้าจังเลย--!"

มาโอะจังโวยวายแต่ก็วิ่งไปกอดคุณอิชิโนะคุระ คุณอิชิโนะคุระบอก "ขอโทษๆ" พลางส่งของขวัญให้มาโอะจัง
มาโอะจังกอดกล่องของขวัญพลางว่า "ท่านพี่ฮารุโตะ ! ท่านพี่เรย์กะมาด้วยล่ะค่ะ !"

"คุณเรย์กะ ?"

 คุณอิชิโนะคุระมองฉันที่มีเด็กๆ รายล้อมอยู่

"คุณเรย์กะ อุตส่าห์มาด้วยเหรอ ขอบคุณมาก"
"ทางนี้ก็เช่นกันค่ะ สนุกมากเลยละค่ะ"

ฉันแอบเช็ดซอสมะเขือเทศที่ติดปากออกก่อนส่งยิ้มให้

"มาโอะน่ะรอให้คุณเรย์กะมาตลอดเลยนะ"
"เป็นเกียรติมากค่ะ"

คุณแม่ของมาโอะจังเอาจานแบ่งใส่อาหารมาให้ บอกว่า "ฮารุโตะ เพิ่งกลับมาจากงานเหนื่อยๆ คงหิวล่ะสิ"   คุณอิชิโนะคุระรับจานมาถามฉันว่า "ขอนั่งข้างๆ ได้ไหม" แล้วนั่งลง 
 
"คุณเรย์กะกินอะไรหรือยัง อาหารฝีมือพี่สาวผมอร่อยมากเลยนะ"
"ค่ะ ทานแล้วค่ะ  ท่านพี่หญิงทำอาหารเก่งจริงๆ นะคะ"
"แต่เหมือนไม่ค่อยทานอะไรเท่าไหร่เลย...."

บนจานฉันเหลือเพียง  Bruschetta ที่แทะค้างอยู่ ก็อย่างอื่นฟาดเรียบไปหมดแล้วนี่นา  

"เมื่อกี้ทานไปเยอะแล้วค่ะ"
"จริงเหรอ ?"
 
จะว่าไป ตอนเจอกันครั้งก่อนคาแรคเตอร์ฉันเป็นคนกินน้อยนี่นา พอตั้งใจจะเล่นตามบท ก็ดันมีคนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

"คุณพี่เรย์กะทานไปเยอะแยะเลยน้า--"

คำพูดไร้เดียงสาของเด็กๆ นั่นเอง สำหรับพวกเด็กๆ แล้ว คงอยากช่วยยืนยันคำพูดของฉันที่คุณอิชิโนะคุระดูไม่ค่อยเชื่อถือ ถึงกับบรรยายอย่างละเอียดว่า โน่นก็กิน นั่นกิน นี่ก็กินเยอะแยะไปหมดเลย 
คุณอิชิโนะคุระทำหน้าชะงักค้างไปกับคำพูดของพวกเด็กๆ
โอย ฉันล่ะอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ... อายจังเลย !  จากคาแรคเตอร์กินน้อยกลายเป็นพวกกินล้างกินผลาญไปได้ ! 

"...งั้นเหรอเนี่ย คุณเรย์กะ กินเยอะเหมือนกันนะ"
".....ค่ะ"

ไม่ไหวแล้ว...
คิดดูดีๆ นี่ก็ไม่ใช่ปริมาณที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะกินเลยนี่นา ฉันประมาทไป ในบ้านคนอื่นเขาแท้ๆ
คุณอิชิโนะคุระทำท่าคิดนิดหนึ่งแล้วยิ้ม

"งั้นครั้งหน้าไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ ผมชอบคนกินเยอะๆ นะ"
"เอ๋ !" 

พระเจ้ายังไม่ได้ทอดทิ้งลูก !!
ดีจังที่เราเป็นพวกกระเพาะไม่มีก้น !


อีกไม่วันให้หลัง พอเอาภาพถ่ายงานวันเกิดไปส่งให้ที่ห้องสโมสรของชั้นเปอติต์ ฉันก็ได้เจอกับเด็กผู้ชายน่ารักราวกับเทวดาองค์น้อย 


 




NEKOPOST.NET