[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 111 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.111 - ตอนที่ 111


111.

 

เอาล่ะๆ ตั้งแต่วันนี้ไปฉันก็เลื่อนชั้นขึ้นไปอยู่ม.5 ล่ะ จริงๆ ก็ภาวนาอยู่ทุกปีขอให้ได้อยู่ห้องเดียวกันกับเพื่อนสนิทๆ ด้วยเถอะน้า ~ หนูไม่อยากอยู่โดดเดี่ยวค่า... แล้วก็ขออย่าให้ได้อยู่ห้องเดียวกันคนวุ่นวายเลยนะคะ 
พอออกมาข้างนอกก็เจอสายลมฤดูใบไม้ผลิ ลมแรงจังเลย ฉันน่ะบอบบางเหมือนจะปลิว ต้องระวังไม่ให้โดนลมพัดปลิวไปแล้วสิ~  
ฉันกลัวผมที่อุตส่าห์ม้วนมาจะเสียทรง ก็เลยรีบขึ้นไปนั่งในรถ ควักกระจกออกมาเช็คเครื่องแต่งกาย วันแรกของการเปลี่ยนห้องต้องดูดีเสมอ ! ฉันลองยกมุมปากยิ้ม  ลักยิ้มยังออกมาอยู่ โอเค ! 
 
พอไปถึงโรงเรียนก็เจอพวกพวกนักเรียนร้องกรี๊ดกร๊าดกันอยู่บนหน้าบอร์ดแจ้งห้องกันเพียบเลย มีทั้งคนที่ดีใจที่ได้อยู่ห้องเดียวกับคนที่หมายตา คนที่หงอยจนเพื่อนๆ ต้องปลอบใจ ก็มีปฎิกริยากันไปคนละอย่างน่ะนะ
สำหรับคนที่ไม่มีหนุ่มที่ชอบอย่างฉัน ที่สำคัญที่สุดคือหารายชื่อเพื่อนผู้หญิงที่สนิทกันในห้องเดียวกัน ฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านคานทองก็จริง แต่ยังไม่อยากเป็นผู้ใหญ่บ้านไร้ญาติขาดมิตรด้วยหรอกนะจ้ะ 
 
ลองเช็ครายชื่อผู้หญิงห้องเดียวกับฉันดูสิ  มีชื่อชิราซากิ รุเนะจังด้วย ไชโย !  
รุเนะจังเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับฉัน ปีที่แล้วก็ยังไปเที่ยวคารุอิซาวะด้วยกันมาเลย  ดีใจจัง เท่านี้ก็รอดพ้นจากชะตากรรมโดดเดี่ยวในห้องล่ะ แล้วยังมีเด็กกลุ่มเดียวกันอีกหลายคน ค่อยโล่งใจหน่อย  

เอาล่ะ แล้วพวกผู้ชายเจ้าปัญหาล่ะ.... ฉันดูไล่ลำดับมาจากด้านบน มีชื่อหัวหน้าห้องด้วย โอ้ หัวหน้าห้อง ! ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันตั้งนาน ! ดีจังที่มีเพื่อนผู้ชายที่มีอยู่น้อยนิดอยู่ด้วย
ส่วนเด็กผู้ชายคนอื่น ดูๆ แล้วก็ไม่ค่อยมีพิษมีภัย พวกตัววุ่นวายไปอยู่ห้องอื่น ยะโฮ !! 
 
ปีนี้ฉันดวงเฮงแหงๆ ถึงดวงจะตกไปพักหนึ่งเพราะไปได้ไอเท็มต้องสาปมาก็เหอะ ตอนนี้ฉันเอาหนังสือกลอนนั่นห่ออย่างหนาแน่นแปะยันต์ทับ เก็บรวมไว้ในโกดังเดียวกับท่านฮินะไปแล้ว  เล่นคุณไสย์มาก็ต้องเอาคุณไสย์ไป  แต่ถ้ามีใครอยากได้ก็ยินดีมอบให้ทุกเมื่อนะคะ 
พอลองดูรายชื่อห้องอื่น ก็เจอเอ็นโจกับวาคาบะจังอยู่ห้องเดียวกัน แล้วยังมีสมาชิกกลุ่มคุณซึรุฮานะอยู่อีก 2 คน ห้องนี้ดูท่าจะเหนื่อยหนักแฮะ... ไม่ขอเฉียดใกล้ดีกว่า  

"ท่านเรย์กะ ! ได้อยู่ห้องเดียวกันด้วยละค่ะ !"
 
รุเนะจังวิ่งถลามาหาฉันด้วยรอยยิ้ม พวกเรากรี๊ดกร๊าดกันว่า "ดีใจจังเลยได้อยู่ห้องเดียวกัน" แล้วคนอื่นๆ ก็มาร่วมสมทบวี้ดว้ายเรื่องแบ่งห้องกัน ได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิทด้วย ไม่มีเด็กมีปัญหาด้วย หนึ่งปีนี้คงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขนะ 

ในห้องใหม่นี่ หัวหน้าห้องก็เป็นหัวหน้าห้องอีกตามปกติ ส่วนผู้หญิงมีคุณโนโนเสะอยู่ ฉันก็เลยแอบหวังว่าตัวเองจะรอด แต่ทั้งอาจารย์และหัวหน้าห้องต่างก็บอกว่า "เชิญเลย" ตัวคุณโนโนเสะเองก็บอกว่า "ฉันว่าคุณเรย์กะเหมาะสมที่สุดค่ะ"  ก็เลยต้องเป็นรองหัวหน้าอีกจนได้ ระยะนี้ฉันยอมแพ้ไปเยอะแล้ว พวกเด็กมีปัญหาก็ไม่มี แถมยังมีหัวหน้าห้องที่รู้ใจกันดีอยู่ด้วย เอ้า เป็นก็ได้ 
 
"ฝากตัวอีกครั้งนะ คุณคิโชวอิน"

หัวหน้าห้องทักอย่างยิ้มแย้ม หามิได้ ทางนี้ต่างหากล่ะคะ
แล้วยังกระซิบมาเบาๆ ด้วยว่า "ช่วยเป็นที่ปรึกษาความรักให้ด้วยนะ"  ที่ปรึกษาความรักเหรอ... นายนี่ก็แอบรักเขาข้างเดียวมานานจริงนะ ดีล่ะ ไว้ใจได้เลย ฉันจะอบรมให้หัวหน้าห้องเป็นลูกบ้านที่ดีเอง ! เริ่มจากอ่านหนังสือกลอนเล่มนั้นก่อนไหม 

"คิโชวอินคุง"

หา ? คิโชวอินคุง ?

ใครกันนะ เรียกชื่อฉันต่อท้ายด้วยคุง ? ---- ดิเทนั่นเอง

"คิโชวอินคุง ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม" 
 
วันนี้ผมทรงแอฟโฟรของอโฟรดิเทก็ระเบิดฟูฟ่องอีกแล้ว ไม่รู้เพราะทรงผมหรือเปล่า ดูใกล้ๆ แล้วรู้สึกว่าหน้าใหญ่จังเลยแฮะ  รู้สึกว่าคนที่ภายนอกแต่งตัวมีเอกลักษณ์ วิธีพูดก็เป็นเอกลักษณ์ด้วยอ่ะนะ
ไม่รู้ทำไมดิเทคนนั้นถึงมาอยู่ห้องเดียวกับฉัน ความจริงมองผ่านๆ ไปเพราะเห็นว่าไม่มีพิษมีภัยนะ 

"เดินทางไกลปีนี้จะมีงานแสดงประจำห้องอีกหรือเปล่า"
"งานแสดงเหรอคะ ? ไม่ได้ยินว่ามีนะคะ"
"...งั้นเหรอ แต่ถ้าจำเป็นต้องใช้ไวโอลินของฉันอีกเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ถ้าไม่มีนักเรียนที่ไล่ตามระดับไวโอลินของฉันได้ทัน จะเป็นบรรเลงเดี่ยวก็ยังได้ ยังไงขอฟังความเห็นของคิโชวอินคุงเกี่ยวกับเรื่องนี้หน่อยนะ !"  

เอ๋ ความเห็น...? คือตกลงอีตาอโฟรดิเทนี่แค่อยากโชว์เดี่ยวไวโอลินต่อหน้าทุกคนจนทนไม่ไหวงั้นสิ

"...แหม ก็ได้มั้งคะ"

แต่ไม่รู้ว่าจะมีแสดงหรือเปล่านะ 

"ใช่ไหมล่ะ ! สมแล้วที่เป็นคนที่ฉันคาดหมายไว้ เธอนี่คุยรู้เรื่องจริงๆ ! คิโชวอินคุง หนึ่งปีนี้ฝากตัวด้วยนะ !"
"....ฝากตัวด้วยค่ะ"

ดิเทคุงพยักหน้าหงึกๆ อย่างพออกพอใจ สะบัดผมทรงแอฟโฟรแล้วเดินจากไป

"สุดยอดยังไงไม่รู้เนอะ..."

หัวหน้าห้องที่อยู่ข้างๆ กระซิบ ดิเทคุง นี่นายเมินเฉยหัวหน้าห้องอย่างสิ้นเชิงเลยนะ จะดีเหรอ ? 

"พวกนักศิลปะเนี่ยมีคนสุดโต่งเยอะนะ... ปีที่แล้วตอนเดินทางไกลเขาก็เล่นไวโอลินมาในรถบัสตลอดทาง ไม่มีใครได้นอนกันเลยล่ะ"

จะว่าไปฉันก็ได้ยินเรื่องทำนองนั้นมาจากเด็กห้องเดียวกับเขาเหมือนกัน 
ขอถอนคำพูด มีตัววุ่นวายหลุดมาตัวหนึ่ง 


หลังเลิกเรียน ฉันแวะไปที่ห้องสโมสร Pivoine ขนมวันนี้เป็นแอปเปิลพายล่ะ ฉันชอบแอปเปิลพายมากเลย เนื้อพายกรอบ ส่วนแอปเปิลก็นุ่มเนียนอร่อยจัง~
มันอร่อยเกินไปจนฉันกินหนึ่งชิ้นหมดไปในพริบตา ถ้าขอเติมจะเป็นอะไรไหมนะ จะถูกมองว่ากินเยอะไหมนะ แต่ก็อยากกินนี่นา... 

ระหว่างที่ฉันกำลังต่อสู้กับความอยากอาหารในใจ ก็มีคนมาแจ้งว่ามีเด็กมาหาฉัน
นึกว่าใครกัน ที่แท้ก็มาโอะจังจากชั้นประถมนั่นเอง
การที่เด็กชั้นเปอตีต์อย่างมาโอะจังจะมาที่ห้องสโมสรของ Pivoine ออกจะแปลกอยู่ มาโอะจังก็ท่าทางประหม่าที่มาในห้องสโมสรที่มีแต่เด็กโตๆ 

"มาโอะจัง มีอะไรเหรอ เอ้า มานั่งนี่สิจ้ะ"
"ค่ะ" 

ฉันเชิญมาโอะจังมาที่โซฟาที่ตัวเองนั่งอยู่

"จะกินอะไรไหม จริงด้วย วันนี้มีแอปเปิลพายนะ มาโอะจังมาทานด้วยกันดีกว่า"
"เอ๋ แต่ว่า..." 

ดูเหมือนมาโอะจังจะอายๆ ที่นั่งกินอยู่คนเดียว ช่วยไม่ได้น้า

"เดี๋ยวพี่กินด้วยนิดนึงนะจ้ะ มาโอะจังจะได้กินด้วยกันไม่ต้องเกรงใจนะ"
"ค่ะ ขอบคุณนะคะ ท่านพี่เรย์กะ"
"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ไม่ต้องคิดมาก" 

พนักงานยกแอปเปิลพายมาเสิร์ฟตรงหน้าพวกเรา แล้วเราสองคนก็นั่งกินด้วยกันอย่างเพลิดเพลิน

"ดีใจจังที่มาโอะจังมาหา มีธุระอะไรกับพี่หรือเปล่าจ้ะ"
"อ๊ะ ค่ะ ! เดี๋ยวหนูจะจัดปาร์ตี้งานวันเกิดน่ะค่ะ ก็เลยอยากให้ท่านพี่เรย์กะมาด้วย... แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ" 
"ปาร์ตี้วันเกิด ?"
"ค่ะ ท่านพี่ฮารุโตะก็บอกว่าจะมาด้วย หนูอยากให้ท่านพี่เรย์กะมาด้วยกันค่ะ"
"เหรอ..."

ปาร์ตี้วันเกิดเหรอ ต้องไปเช็คตารางดูก่อนแฮะ แต่มาโอะจังที่น่ารักอุตส่าห์มาชวนทั้งทีก็น่าจะโผล่หน้าไปหน่อยละมั้ง 

"เข้าใจแล้วค่ะ ขอเช็คตารางก่อนแล้วจะให้คำตอบไปนะคะ" 

มาโอะจังยิ้มให้อย่างดีใจ น่ารักจังเลย
งานวันเกิดเด็กผู้หญิงเล็กๆ เหรอ... จะให้อะไรดีนะ อยากเลือกของขวัญดีๆ ให้ในฐานะพี่สาวจัง
 
พวกเรากินแอปเปิลพายแสนอร่อยพลางพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน
 




NEKOPOST.NET