[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 110 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.110 - ตอนที่ 110


110.

 

ท่านซาราระกำลังพูดคุยกับป๊ะป๋าคาบุรากิอยู่พอดี คงคุยกันเรื่องหนังสือมาเนียล่ะสิ ถ้าเข้าไปทักจะรบกวนไหมเนี่ย 
ว่าแล้วท่านประธานคาบุรากิก็สังเกตเห็นฉันเข้าพอดี

"อ้าว คุณเรย์กะ เป็นไงบ้าง ได้ยินว่าวันนี้คุณเรย์กะมาด้วย ผมและภรรยาตั้งหน้ารอกันทั้งคู่เลยนะ" 
"สวัสดีค่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะที่กรุณาให้โอกาสมาชมซากุระแสนวิเศษแบบนี้ ซากุระงดงามมากจริงๆ ค่ะ ประทับใจจังเลย"
"เป็นเกียรติมากที่ถูกใจคุณเรย์กะ" 

รอยยิ้มแบบขรึมๆ ยังวิเศษเหมือนเดิมเลยค่ะ ดีจังเลย ถ้ามีคุณพ่อหล่อๆ แบบนี้ฉันมีหวังควงไปอวดให้ทั่วเลยล่ะ 

"สวัสดีค่ะ ท่านซาราระ"
"สวัสดีค่ะ ท่านเรย์กะ"

ท่านซาราระส่งยิ้มให้  แต่ฉันคงเข้ามาขัดจังหวะจริงๆ น่ะแหละ เห็นคุยกันสนุกเชียว 
  
"ฉันเข้ามาขัดจังหวะทั้งสองท่านหรือเปล่าคะเนี่ย เชิญคุยกันต่อไปเลยค่ะ ไม่เต้องเกรงใจนะคะ"
"ขัดขังหวะอะไรกัน แค่คุยถึงเรื่องหนังสือหายากที่ได้มาตอนไปเยอรมันเท่านั้นเอง"

เยอรมัน !? หรือว่าคนที่แนะนำให้คาบุรากิอ่านไฮเน่ก็คือป๊ะป๋าคาบุรากินี่เอง ?

"หนังสือของไฮเน่หรือเปล่าคะ..."
"เปล่า ไม่ใช่หรอก คุณเรย์กะชอบไฮเน่เหรอ"
"ไม่เลยค่ะ"

ฉันปฎิเสธอย่างหนักแน่น ท่านพ่อจะช่วยรับผิดชอบเอาหนังสือกลอนสุดรักของลูกชายกลับคืนไปได้ไหมคะ 

"วันนี้ทาคาเทรุคุงไม่มาด้วยเหรอ"
"ค่ะ ท่านพี่ติดงานมาไม่ได้จริงๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะ อุตส่าห์ให้เกียรติเชิญมา"
"ไม่ต้องใส่ใจหรอก ผมรู้ดีอยู่แล้วว่าทาคาเทรุคุงเก่งมาก แค่คุณเรย์กะมาร่วมงานก็พอแล้วล่ะ" 

โอ รอยยิ้มช่างเจิดจ้าเหลือเกินค่ะ

"ท่านประธานคิโชวอินกับคุณพี่ชอบเอาตัวคุณเรย์กะไปซ่อนไว้อย่างดี ก็เลยไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอเลย"
"แหม"
"ได้ยินว่าสนิทกับท่านพ่อมากนี่นะ ก่อนหน้านี้ก็เอาผ้าคลุมเข่าถักเองเป็นของขวัญให้ท่านพ่อสุดที่รักด้วยไม่ใช่เหรอ"
"แหม โฮะโฮะโฮะ" 
 
ไม่ได้พูดว่า "ท่านพ่อสุดที่รัก" ซักคำเลยนะยะ ทานุกิ ! นี่ยังไปโม้เหม็นไม่เข้าเรื่องไปทั่วไม่รู้จักเข็ดอีกเรอะ กลับไปเดี๋ยวได้เจอดีแน่

"สมัยเด็กๆ เคยพูดไว้ว่าถ้าโตขึ้นจะแต่งงานกับท่านพ่อด้วยไม่ใช่เหรอ แหม น่าอิจฉาจริงๆ"

หา !? ไม่ใช่แค่โม้อย่างเดียว ยังกล้าปั้นน้ำเป็นตัวด้วยเรอะ ทานุกิ !
ถ้าเป็นท่านพี่ยังไม่แน่ แต่อยากแต่งกับท่านพ่อเนี่ยนะ ฉันไม่ได้พูดแน่ๆ ! อย่ามาอำกันนะ!
ป่วยหรือเปล่านะ ท่านพ่อ ต้องสมองป่วยแน่ๆ ! 

"คุณเรย์กะเป็นฟาเธ่อร์ค่อนเหรอคะ"

ไม่ใช่น้า------!!

"ท่านซาราระ กรุณาอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่เคยทำแบบนั้นนะคะ"

ฉันปฎิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ป๊ะป๋าคาบุรากิกลับเอาแต่พยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ

"ก็วัยรุ่นนี่นะ สงสัยผมจะพูดมากไปละมั้ง แต่ความรู้สึกของคุณเรย์กะก็สื่อไปถึงคุณพ่อนะ ดีจังนะ ลูกสาวที่รักพ่อเนี่ย" 
 
 ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ ถ้ามีใครคิดว่าฉันจะอยากแต่งงานกับตาทานุกิน้ำหนักเกินนั่นก็บ้าจี้เต็มทีล่ะ ! 
ถ้าท่านพ่อเป็นอย่างป๊ะป๋าคาบุรากิล่ะก็อาจจะอยากแต่งงานด้วยก็ได้นะ แต่น่าเสียดาย ท่านพ่อของฉันก็คือตาทานุกิน้ำหนักเกินนั่นน่ะ  
  
"ท่านประธานคิโชวอินทำเป็นบ่นๆ ว่าลูกสาวติดพ่อแจ ลำบากจะแย่ แต่ความจริงก็ดีใจน่ะนะ" 

ทนไม่ไหวแล้วน้า ทานุกิ !!

ฉันเตรียมออกตามหาทานุกิจอมโกหกในงาน เจ้าทานุกิจอมโกหกเอ๋ย แม่จะจับมาต้มซุปเดี๋ยวนี้แหละ !
 ถ้าอยู่ตรงนี้นานไปกว่านี้ ใจฉันคงแห้งเหี่ยวตาย เลยรีบขอตัวออกมาทันที
ต้องรีบกู้ชื่อเสียงที่เสียไปคืนมา... ห้ามมาหยามกันแบบนี้เด็ดขาด !

ฉันวนเวียนอยู่ในสถานที่จัดงานพลางมองซากุระไปด้วย
บนโต๊ะมีอาหารน่าอร่อยเรียงราย แต่ไม่นึกอยากอาหารเลย

ก่อนออกมางานฉันกินแค่โรลเค้กที่ท่านพี่เอามาฝากไปก้อนเดียว... กระเพาะอาจจะยังไม่ฟื้นจากอาการอาหารเป็นพิษก็ได้
พอดื่มแต่น้ำไปมากๆ เข้าก็อยากไปห้องน้ำ รู้สึกหนาวๆ ยังไงชอบกล ไปขอเครื่องดื่มอุ่นๆ หน่อยดีกว่า ถ้าไม่มีช็อคโกแลตร้อนจะเอาเป็นมิลค์ทีดีไหมน้า โอ๊ะ มีจัสมินมิลค์ทีด้วย 
 
นั่งดื่มมิลค์ทีไปได้ซักแป๊บ ข้างๆ ฉันก็มีชายหนุ่มท่าทางเยือกเย็นแบบญี่ปุ่นมายืนใกล้ๆ

"สวัสดีครับ คุณเรย์กะ"
"....สวัสดีค่ะ"

เอ๋ ใครน่ะ ซวยล่ะ นึกหน้าไม่ออก อายุไล่ๆ กับท่านพี่ล่ะมั้ง ? ท่าทางอ่อนโยน ดูจะมีรสนิยมเป่าขลุ่ยญี่ปุ่นในเวลาว่าง ดูท่าจะเหมาะกับกิโมโนนะ...แล้วตกลงใครล่ะเนี่ย !?

"ผมชื่ออิชิโนะคุระ ฮารุโตะ เพิ่งมีโอกาสได้สนทนากับคุณเรย์กะเป็นครั้งแรก ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"แหม งั้นเองเหรอคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คิโชวอิน เรย์กะค่ะ"

อะไรกัน เจอกันครั้งแรกหรอกเรอะ โชคดีไป กำลังนึกอยู่พอดีว่าจะหลอกถามชื่อไม่ให้ความแตกว่านึกหน้าไม่ออกยังไงดี 
 
 "ขอนั่งข้างๆ ได้ไหม"
"ค่ะ เชิญค่ะ"
 
คุณอิชิโนะคุระนั่งลงข้างๆ ฉัน ในมือถือแก้วแชมเปญอยู่ อายุเกิน 20 แล้วชัวร์ๆ

"ความจริงผมอยากขอบคุณคุณเรย์กะน่ะ"
"ขอบคุณฉันหรือคะ ?"

เอ พวกเราเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกไม่ใช่เหรอคะ
 
"รู้สึกว่าคุณเรย์กะจะช่วยดูแลหลานสาวผมไว้ เด็กประถมที่ซุยรันชื่อซาวาราบิ มาโอะน่ะครับ"
"อ๋อ มาโอะจัง !"

มาโอะจังคือเด็กผู้หญิงที่มาสั่นระฆังกับเด็กผู้ชายเพื่อนร่วมชั้นในงานซัมเม่อร์ปาร์ตี้ พอเอารูปที่ถ่ายไปให้วันหลังก็ดีใจกันมาก เรียกฉันอ้อนๆ ว่าท่านพี่เรย์กะด้วยล่ะ เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ !

 "มาโอะบอกว่าคุณเรย์กะเอื้อเฟื้อมากในงานปาร์ตี้ ยังเล่าให้ผมฟังตั้งหลายหน ช่วยพาพวกมาโอะให้ไปสั่นระฆังน่ารักๆ นั่น ขอบใจมากนะ เด็กคนนั้นท่าทางดีใจมากจริงๆ เอาภาพถ่ายที่ได้จากคุณเรย์กะมาตั้งไว้ในห้อง เที่ยวโชว์คนอื่นไปทั่วเลยล่ะ"
"งั้นเหรอคะ จริงๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกค่ะ แต่ถ้ามาโอจังดีใจฉันก็สบายใจด้วย มาโอะจังเรียกฉันว่าท่านพี่เรย์กะด้วยนะคะ ดีใจจังเลย เป็นหลานสาวที่น่ารักจริงๆ นะคะ"
"ขอบใจนะ มาโอะเป็นหลานสาวคนแรกของผมเลยล่ะ เลยเอาใจกันเสียเคยตัว อยากได้อะไรก็ซื้อให้หมด" 
 
พอพูดถึงหลานสาว ใบหน้าคุณอิชิโนะคุระก็ปรากฎรอยยิ้มอ่อนโยน
คงเพราะรอบตัวฉันมีแต่คนนิสัยแรงๆ ละมั้ง เลยรู้สึกว่าคนนิ่งๆ อ่อนโยนอย่างคุณอิชิโนะคุระช่วยเยียวยาจิตใจได้ดีจัง 
ฉันเลยเล่าเรื่องชีวิตในรั้วโรงเรียนของมาโอะให้ฟัง คุณอิชิโนะคุระจบจากโรงเรียนชายล้วนชื่อดัง ไม่ได้จบจากซุยรัน ก็เลยสนอกสนใจโรงเรียนที่หลานสาวเรียนอยู่มาก

"จะว่าไปคุณเรย์กะทานอะไรบ้างหรือยัง  เห็นจิบแต่เครื่องดื่มอย่างเดียว ผมไปตักอะไรให้ไหม"

อืม~ ก็ไม่ได้หิวเหิวอะไรอ่ะนะ 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"
"เหรอ ? หรือว่ากินอะไรมาแล้ว"
"ยังค่ะ ตั้งแต่มาถึงงานยังไม่ได้กินอะไรเลย"

 คุณอิชิโนะคุระทำหน้าตกใจ ดูนาฬิกาก็เห็นว่าสองทุ่มกว่าแล้ว

"ทานมื้อเย็นมาแล้วเหรอครับ"
"เปล่าค่ะ"

ว่าแล้วคุณอิชิโนะคุระก็ทำหน้าซีเรียส เรียกฉันว่า

"คุณเรย์กะ กินอาหารครบทุกมื้อหรือเปล่า ไม่ได้นะ ต้องกินนะ คุณเรย์กะตัวเบาแทบจะปลิวอย่างนี้"
"เอ๋ !?"

แทบจะปลิว !? เอ๋ ฉันเนี่ยนะแทบจะปลิว !?
คำว่า "แทบจะปลิว" เนี่ย เป็น 1 ในท็อป 10 คำพูดที่เด็กผู้หญิงอยากให้มีคนมาพูดด้วยเลยนะ ! (หมายเหตุ : แรงค์กิงส่วนตัวของเรย์กะ) 

คุณเรย์กะแทบจะปลิวเลยนะ แทบจะปลิวเลยนะ แทบจะปลิวเลยนะ....

อา คำพูดของอิชิโนะคุระวนเวียนอยู่ในหัวฉันไม่หยุด

"แทบจะปลิวอะไรกันคะ... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นี่กินครบสามมื้อนะคะ"
"เอ๋ จริงเหรอ"

คุณอิชิโนะคุระยังทำหน้าเคลือบแคลง 

"ถ้าเป็นผลไม้คงพอทานได้ใช่ไหม ให้ผมไปเอาอะไรมาให้ดีกว่าไหม"
"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ฉันกินน้อยอยู่แล้ว..."
"อื้อ ก็ดูเป็นแบบนั้นแหละ แต่ต้องรับสารอาหารให้ครบนะ"
"ค่ะ ขอบคุณที่เอื้อเฟื้อนะคะ"

คุณอิชิโนะคุระยิ้มอย่างกังวล

"คุณเรย์กะบอบบางแบบนี้ ดูแล้วน่าเป็นห่วงจัง"
"เอ๋ !"

 บอบบาง !!
คำว่า "บอบบาง" เนี่ย เป็น 1 ในท็อป 5 คำพูดที่เด็กผู้หญิงอยากให้มีคนมาพูดด้วยเลยนะ ! (หมายเหตุ : แรงค์กิงส่วนตัวของเรย์กะ) บอบบาง !

คุณเรย์กะบอบบางแบบนี้  คุณเรย์กะบอบบางแบบนี้  คุณเรย์กะบอบบางแบบนี้...

อา อย่างกับฝันไปแน่ะ... วันนี้ดีจังที่มา !
ดีใจสุดๆ จนถ้ามีปีกบินก็คงลอยหายไปแล้วละค่ะ !
"แทบจะปลิว" "บอบบาง" ขอแค่สองคำนี้ฉันก็ลอยไปได้ถึงชั้นบรรยากาศเลยค่า ! 

จากนั้นคุณอิชิโนะคุระก็ยังปฎิบัติกับฉันอย่างทนุถนอมราวกับฉันเป็นคุณหนูบอบบางอ้อนแอ้นอ่อนแอ หันมาถามเป็นระยะๆ ว่า "หนาวไหม" "เหนื่อยไหม"
จะว่าไป ที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีใครทำกับฉันแบบนี้เลยนะเนี่ย ...อุฮุฮุ ดีใจจังเลย
ทำไงดีล่ะ สงสัยฉันจะชอบคุณอิชิโนะคุระเข้าซะแล้ว...

คิโชวอิน เรย์กะ อายุ 16 ปี สังหรณ์ใจถึงความรักครั้งใหม่ 

 

 




NEKOPOST.NET