NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.108 - ตอนที่ 108


108.

 

"อุฮุฮุฮุฮุ...."

เลขศูนย์ที่เรียงรายต่อท้ายกันในสมุดบัญชี ค่าเล่าเรียนมหาลัยเอกชนตลอดสี่ปีของฉันเก็บออมไว้แล้ว เท่านี้ต่อให้สอบตกมหาลัยรัฐบาลก็ยังมีที่เรียนต่อล่ะ

แต่ว่าน้า.... ค่าเล่าเรียนได้แล้ว แต่ค่าครองชีพยังไม่มีเลย ถ้าทำงานพิเศษจะพอไหวหรือเปล่าน้า ฉันคนเดียวยังพอว่า แต่หาเลี้ยงคนทั้งครอบครัวนี่ดูท่าจะลำบาก โดยเฉพาะทานุกินี่ดูท่าจะกินเยอะ
คงต้องตั้งใจเรียนให้ได้ทุนการศึกษาถึงจะไหวล่ะมั้ง

 "ไม่มีโอกาสทำเงินเป็นกอบเป็นกำหล่นอยู่แถวไหนมั่งเหรอ"

อย่างเช่นพวกคลังสมบัติไรเงี้ย 

ฉันลองค้นหาห้องใต้ดินที่บ้านและบ้านพักร้อนดูแล้ว แต่ไม่มีอะไรออกมาเลย อย่างน้อยขุดเจอเหรียญทองซักเหรียญก็ยังดี
เฮ้อ ส้มหล่นนี่ช่างเป็นคำที่วิเศษอะไรอย่างนี้ ฉันเนี่ยเป็นพวกไม่อยากลงทุนได้แต่กอบโกยจริงๆ

จะว่าไป เคยมีนิทานคุณหมาเห่าบอกทรัพย์นี่นา ขอยืมเบียทริชของนายบ้าหมาไปภูเขาดีไหมน้า พันธ์นี้มาจากสุนัขล่าสัตว์ด้วยนี่นา เริ่มจากเขาอาคางิก่อนดีไหมนะ  

นายบ้าหมาอุเมวากะคุงส่งขนมไวทน์เดย์ให้ฉันพร้อมกับโปสการ์ดทำมือของเบียทัน บอกว่า "พิเศษสำหรับคุณคิโชวอินนะ" มีข้อความจากเบียทันว่า "ขอบคุณสำหรับช็อคโกนะ อร่อยมากเลยล่ะ !" แนบมาด้วยล่ะ
รู้สึกว่าคุณโมริยามะจะมีปฎิกริยากับคำว่า "พิเศษ" จนฉันกลัวหน่อยๆ  ถ้ายังไงยกเบียทันโปสการ์ดนี่ให้เอาไหมคะ 

นายบ้าหมาทำงานพิเศษเพื่อทุ่มเทให้เบียทริชที่รักด้วย เห็นว่าซื้อชุดลายลูกกวาดกับเครื่องประดับขนเข้าชุดกันให้เป็นของขวัญในวันไวท์เดย์แน่ะ
ว่าแต่ให้ของคืนในวันไวท์เดย์ แปลว่าต้องได้ของขวัญวาเลนไทน์จากเบียทันในวันวาเลนไทน์มาด้วยสินะ พอฉันถามเล่นๆ หมอนั่นก็ตอบด้วยรอยยิ้มว่า "แน่อยู่แล้ว ! พวกเรารักกันจะตาย !" เห~ง้านเหรอ~
ขอโทษด้วยนะ คุณโมริยามะ ตัดใจจากนายบ้าหมาซะเถอะค่ะ... เขามีแฟนที่รักใคร่กันดีอยู่แล้วนะ  

แต่หมาที่ถูกเลี้ยงอย่างทนุถนอมแบบนั้นอาจจะสูญเสียสัญชาติญาณสัตว์ป่าไปแล้วก็ได้นะ อย่างรวมภาพเบียทันที่เคยดูเมื่อก่อน มีภาพเบียทันวิ่งเล่นกับคลื่นที่ชายหาดก็จริง แต่ไม่เห็นมีภาพเปื้อนโคลนเลอะเทอะในภูเขาเลย จะให้คุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาเหมือนไข่ในหินมาขุดคุ้ยหาเหรียญทองก็คงฝันเกินตัวไปล่ะมั้ง 

เฮ้อ ~ ก่อนจะฝันเฟื่องอะไรแบบนั้น น่าจะเอาเวลามาคิดหาสิ่งประดิษฐ์เจ๋งๆ มากกว่านะ เอาแบบหากินจากค่าสิทธิบัตรไปได้ตลอดชีวิตน่ะ... ชีวิตแบบมี passive income... 
ฉันหันหน้าเข้าหาโต๊ะเปิดสมุดโน้ตออก เริ่มลุยจากเครื่องใช้ในครอบครัวก่อนดีกว่า  


พอเข้าปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ฉันก็นัดเจอกับซากุระจัง อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว ฉันสั่งช็อคโกแลตร้อนไป ใจก็คิดว่านี่คงเป็นช็อคโกแลตร้อนถ้วยสุดท้ายแล้ว อร่อยจังเลยน้า 

"อ้าว เรย์กะ สร้อยคอน่ารักดีนี่"
"อุฮุฮุ ใช่ไหมล่า นี่เป็นของขวัญไวท์เดย์จากรุ่นพี่โทโมเอะกับท่านคาซึมิน่ะ" 

ฉันดึงสร้อยคอขึ้นให้ซากุระจังเห็นถนัดๆ ต้องอวดหน่อยล่ะ

"รุ่นพี่โทโมเอะนี่ใช่คนที่เรย์กะเคยชอบหรือเปล่า ตอนนี้ยังชอบอยู่อีกเหรอ"
"เปล่านะ แค่ปลื้มๆ เฉยๆ  ก็รุ่นพี่โทโมเอะมีท่านคาซึมิอยู่แล้วนี่นา"

ฉันเล่าเรื่องรุ่นพี่โทโมเอะกับท่านคาซึมิในพิธีการศึกษาให้ฟัง ซากุระจังถึงกับเคลิบเคลิ้ม "วิเศษไปเลย..."

"ทาคุมิจะมาร่วมพิธีจบการศึกษาของฉันบ้างได้ไหมนะ แล้วก็ประกาศแบบซึ้งๆ ที่ยูริมิยะแบบนั้นด้วยนะ"
"ไม่ไหว อาคิสะวะคุงทำอะไรแบบนั้นไม่ไหวหรอก"
"อะไรยะ ดูถูกทาคุมิเหรอ"
"ไม่ใช่ซักหน่อย คนเรามีอะไรเหมาะกับไม่เหมาะไม่เหมือนกันน้า~"

จะว่าไป ประวัติความรักข้างเดียวที่ซากุระจังมีให้อาคิสะวะคุงก็ยาวนานน่าดูเหมือนกันนี่นา จะบอกว่ารักเดียวใจเดียวก็ฟังดูดีอยู่ แต่เอาจริงๆ ความรักฝังใจแบบนี้ก็คล้ายๆ คาบุรากิอยู่นะ พันธ์เดียวกันแบบนี้ คาบุรากิน่าจะให้ซากุระจังมาเทศน์ให้ฟังน่าจะเหมาะกันดีนะ 

อ๊ะ จริงด้วย ส่งหนังสือกลอนนั่นให้ซากุระจังดีกว่า วันนี้ไม่ได้เอาติดมาด้วย เอาไว้ส่งไปรษณีย์ไปที่บ้านซากุระจังดีไหมนะ

"เรย์กะ ทำหน้าเป็นตัวร้ายเชียว วางแผนอะไรอยู่ยะ"
"เอ๋ คิดไปเองหรือเปล่า"
"...ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าทำอะไรแปลกๆ ล่ะก็ชั้นไม่เอาไว้แน่"
"ค่ะ....."

เชอะ 

"พูดถึงไวท์เดย์ ยัยไมฮามะ เอมะเริงร่าใหญ่เลยล่ะว่าจะได้ของขวัญวันไวทย์เดย์จากจักรพรรดิแห่งซุยรัน"
"เอ๋ ! คาบุรากิ...ท่าน จะให้ของขวัญวันไวท์เดย์เหรอ ? ให้คุณไมฮามะเนี่ยนะ ?!"
 
 คาบุรากิได้ช็อคโกแลตวาเลนไทน์จำนวนมหาศาลทุกปี แต่ไม่เคยได้ยินว่าให้ของขวัญวันไวท์เดย์กับใครเลย ยกเว้นท่านยูริเอะคนเดียวนะ 
ส่ง
ของขวัญวันไวท์เดย์ที่ไม่เคยให้ใครนอกจากท่านยูริเอะ จะเปลี่ยนไปให้คนอื่นแทนแล้วเหรอ เห็นคุณไมฮามะเป็นคนพิเศษจริงๆ น่ะ ? แต่ดูจากท่าทางตอนวันวาเลนไทน์แล้วยังจินตนาการไม่ออกเลยแฮะ  

"แต่พอวันรุ่งขึ้นก็ไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้เลยล่ะ แค่ว่าได้ของขวัญแล้วแต่ไม่ยอมบอกว่าได้อะไร คงโกหกแหงๆ ยัยคนนั้นซะอย่าง ถ้าได้อะไรมามีหรือจะไม่อวดไปทั่ว ที่ยูริมิยะก็มีคนเชื่อว่าไมฮามะ เอมะสนิทสนมกับจักรพรรดิอยู่เหมือนกัน แต่เรื่องจริงน่ะเป็นไงเหรอ"
"ไม่รู้สิ... ฉันเองก็ไม่ได้สนิทกับคาบุรากิซะด้วย แต่ตกใจหมดเลยนะที่เห็นเขามาให้ช็อคโกแลตถึงซุยรันน่ะ" 
"อา ป่าวประกาศไปทั่วเลยล่ะว่าเดี๋ยวจะเอาช็อคโกแลตไปให้จักรพรรดิแล้วไปนั่งเล่นด้วยกัน ทาคุมิเล่าให้ฟังว่าเอะอะกันใหญ่เลย ยัยไมฮามะ เอมะก็ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของจักรพรรดิซุยรันมานานแล้ว แต่พอเข้าปีนี้ยิ่งรุกหนัก ถึงขนาดไปต่อว่าพวกสาวๆ ที่กรี๊ดกร๊าดจักรพรรดิซุยรันเหมือนตัวเองเป็นแฟนตัวจริงเลยนะ"
"หวา....."  
 
คุณไมฮามะนี่อาการหนักกว่าที่คิดอีกนะ ขนาดคิโชวอิน เรย์กะในการ์ตูนยังไม่กล้าถึงขนาดปล่อยข่าวลือว่าตัวเองเป็นแฟนจักรพรรดิเลย
อ๊ะ จริงด้วย ส่งหนังสือกลอนนั่นให้คุณไมฮามะดีไหมนะ ถ้ารู้ว่าเป็นหนังสือรักของคาบุรากิล่ะก็ต้องทนุถนอมอย่างดีแน่เลย ถือเป็นของปลอบใจจากฉันให้คุณไมฮามะที่ดีใจเก้อไปตอนไวท์เดย์ เอาล่ะ จะส่งไปให้ยังไงดีน้า 

 

ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิยังอุตส่าห์มีการบ้านด้วย ฉันเลยขอยืมแรงอาจารย์มารินช่วยจนเสร็จ แล้วยังมีเรียนเสริมช่วงฤดูใบไม้ผลิตด้วย แค่เรียนอย่างเดียวปิดเทอมก็ทำท่าจะหมดแล้ว  ถ้ามีเพื่อนออกไปไหนมาไหนด้วยก็ดีน่ะสิ... ลองติดต่ออาโออิจังดูดีไหมนะ 

ระหว่างอยู่ในห้อง ท้าทายว่าจะเลี้ยงดินสอไว้บนคางได้กี่วินาที ท่านแม่ก็ถือบัตรเชิญยิ้มร่าเข้ามาหา

เป็นบัตรเชิญซมซากุระจากบ้านคาบุรากิ

แขกที่ได้รับเชิญไปงานนี้ทุกปีล้วนเป็นผู้ใหญ่เป็นหลัก ที่ผ่านมาแม้พ่อแม่จะชวนไปด้วยแต่ฉันก็ปฎิเสธยืนกรานว่าไม่เกี่ยวมาตลอด แต่ครั้งนี้มีตัวอักษร "เชิญคุณเรย์กะมาด้วยนะจ้ะ" กำกับมาด้วย สงสัยจะหนีไม่รอดแล้ว  

อุหวา~ ไม่อยากไปสุดๆ นอกจากจะไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับบ้านคาบุรากิแล้ว ฉันยังไม่ค่อยชอบซากุระราตรีด้วย ซากุระตอนกลางวันมันก็สวยดีหรอก แต่ซากุระตอนกลางคืนเนี่ยน่ากลัวยังไงไม่รู้  

คนสมัยก่อนก็เคยพูดไว้ ว่าใต้ต้นซากุระมีศพฝังอยู่... 
 ท่านแม่หลั่นล้าจะจับฉันใส่ชุดกิโมโนฟุริโซเดะ ซากุระราตรีกับสาวน้อยในชุดกิโมโน เรื่องผีชัดๆ...

ฉันพยายามคิดหาทางหนี เอาเป็นว่าป่วยการเมืองดีกว่า ก่อนอื่นลองแช่ตัวน้ำอ่างอาบน้ำเย็นๆ มันเย็นจัดก็เลยทนอยู่ได้ไม่ถึงนาที อย่างกับหัวใจหยุดไปพริบตาหนึ่งแน่ะ ริมฝีปากกลายเป็นสีม่วง ฟันสั่นกระทบกันกึกๆ หนาวชะมัด ! จะตายแล้ว ! แต่ถ้าทนได้อาจจะเป็นหวัดขาดงานไปก็ได้ ! วันรุ่งขึ้นต้องมีไข้สูงแน่ๆ   
หนาวสุดๆ ปลายนิ้วฉันหนาวสั่นเจ็บแปล๊บๆ ขนาดมุดตัวเข้าในเตียงยังตัวสั่นพั่บๆ แต่พอเช้ามากลับไม่จามซักแอะ ฉันลองเช็คดูว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติตรงไหนไหม แต่ก็อยากอาหารตามปกติ ไม่มีอาการเจ็บไข้ใดๆ มาแผ้วพาน
รู้สึกว่าร่างกายฉันจะสร้างมาทนทานกว่าที่คิดนะ ผิดหวังจริงๆ

ดีล่ะ ครั้งต่อไปทดลองของเน่าดูดีกว่า.... 
 

 




NEKOPOST.NET