[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 107 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.107 - ตอนที่ 107


 107.

 

พอส่งท่านฮินะอันเป็นลางร้ายไปซ่อม ก็มาถึงช่วงสอบปลายภาคพอดี
คะแนนสอบที่แจ้งมาในอีกไม่กี่วันให้หลังก็คือ

อันดับ 1  เอ็นโจ ชูสุเกะ
อันดับ 2  ทาคามิจิ วาคาบะ
อันดับ 3  มิซึซากิ อาริมะ 
.
อันดับ 5  คาบุรากิ มาซายะ 

ก่อนสอบยังเป็นศพตายซากอยู่เลย ไหงฟื้นตัวปุ๊บก็พุ่งมาที่ 5 เลยล่ะ ! ขนาดฉันแข็งแรงแทบแย่ยังไม่ติดอันดับเลย ! หมายความว่าไง ! คำสาปท่านฮินะเรอะ !?
 ฉันนึกว่าพวกสาวๆ แฟนคาบุรากิกับเอ็นโจจะดีใจที่เอ็นโจได้ที่หนึ่งกับการที่คาบุรากิฟื้นคืนชีพ แต่ดันกลายเป็นว่าพวกนี้พาลหาเรื่องวาคาบะจังว่า "ได้อยู่ระหว่างท่านเอ็นโจกับมิซึซากิคุงเนี่ยขี้โกงชะมัด !"  

คาบุรากิมองบอร์ดประกาศลำดับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
....ช่วยเอาหนังสือกลอนนั่นคืนไปซักทีได้ไหมนะ ฉันลองพลิกๆ ดูแล้ว คาบุรากิอุตส่าห์เอาโพสต์อิทแปะย้ำบทกลอนที่ตราตรึงใจตัวเองไว้เหมือนจะย้ำให้อ่านด้วย ขี้ตื้อชะมัด...  แถมยังมีแต่ประโยคเห่ยๆ ทั้งนั้นเลย น่ารำคาญจัง... แอบเอาไปยัดไว้ใต้โต๊ะคาบุรากิดีไหมน้า  ถ้าไม่ได้จะทำฌาปณกิจเผาส่งไปให้ได้ไหมนะ  รู้สึกเหมือนหนังสือกลอนนั่นจะพกพาความซวยของคาบุรากิมาเต็มกระเป๋ายังไงก็ไม่รู้... 


วันที่ 14 มีนาคมเป็นวันไวท์เดย์ ฉันนั่งกินข้าวกลางวันกับเพื่อนกลุ่มเดิม ระหว่างพูดคุยเรื่อยเจื้อยก็มีเมล์เข้ามาหา 
พอเห็นเมล์ปุ๊บฉันก็โดดวิ่งไปถึงประตูโรงเรียน แต่มันเสียดท้องก็เลยลดความเร็วลงกลางคัน  

"ท่านคาซึมิ ! รุ่นพี่โทโมเอะ!" 

ท่านคาซึมิกับรุ่นพี่โทโมเอะยืนโบกมือรออยู่ที่หน้าประตู 

"ไม่ได้เจอกันตั้งสองสัปดาห์แน่ะ คุณคิโชวอิน"
"สวัสดีค่ะ ท่านเรย์กะ"
"ค่ะ ! สวัสดีค่ะ ท่านคาซึมิ รุ่นพี่โทโมเอะ" 

รุ่นพี่โทโมเอะในชุดไปรเวท ! พอไม่ได้อยู่ในชุดเครื่องแบบแล้วดูเป็นผู้ใหญ่จังเลยค่ะ ! เท่ห์ที่สุดเลย--!

"ขอโทษนะจ้ะ ที่เรียกมาตอนพักกลางวัน"
"ไม่หรอกค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ ! ดีใจมากเลยล่ะค่ะที่ได้เจอทั้งสองคน !"
"ความจริงแล้วมีของอยากให้คุณคิโชวอินวันนี้น่ะ เอ้า ของตอบแทนวันไวท์เดย์"

รุ่นพี่โทโมเอะส่งถุงขนมร้าน Guimauve (คล้ายๆ ขนมมาร์ชเมลโล่ของฝรั่งเศส) ชื่อดังให้ ! ไชโย ! ฉันชอบ Guimauve ของที่นี่มากเลยล่ะ เมื่อชาติก่อนฉันไม่เคยคิดว่ามาร์ชเมลโล่อร่อยเลยนะ แต่ Guimauve ของร้านขนมฝรั่งชั้นสูงนี่พอเอาเข้าปากก็ละลายหายไป แล้วรสผลไม้ก็ชุ่มฉ่ำมากด้วย
แถมถุงที่ได้มาก็หนักๆ คงใส่ไว้เยอะแน่เลย ...ดีใจจัง

"แล้วก็นี่ จากพวกเราสองคน" 
 
ว่าแล้วรุ่นพี่โทโมเอะก็ยื่นถุงร้านจิลเวอรี่มาให้

"เอ๋ !"
"พวกเราสองคนช่วยกันเลือกชิ้นที่น่าจะเหมาะกับคุณคิโชวอินมาให้"
"ท่านเรย์กะ ถ้าไม่รังเกียจก็ใช้ด้วยนะจ้ะ"
"ขอเปิดดูได้ไหมคะ"

รุ่นพี่โทโมเอะและท่านคาซึมิพยักหน้าให้ยิ้มๆ ฉันจึงขอเปิดออกดู
ที่ออกมาคือสร้อยคอรูปดอกไม้ ตรงกลางมีอควอมารีนเล็กๆ ติดอยู่ น่ารักจังเลย ! 

"ได้ของแสนวิเศษขนาดนี้ของตอบแทนสำหรับช็อคโกแลต จะดีจริงๆ เหรอคะ" 
"แน่นอน ! อิมเมจของคุณคิโชวอินคือดอกไม้นี่นา ต้องเหมาะมากๆ เลยล่ะ"
 
รุ่นพี่โทโมเอะเห็นอิมเมจฉันเป็นดอกไม้เหรอเนี่ย ! อา เลือดกำเดาลวงตามันจะ... 

"ขอบคุณนะคะ ฉันจะทนุถนอมไปชั่วชีวิตเลยล่ะค่ะ !"
"ชั่วชีวิตเลยเหรอ ดีใจจังเลยนะ"
"เห็นท่านเรย์กะดีใจ พวกเราก็ดีใจด้วยจ้ะ"

ที่นิ้วท่านคาซึมิที่ยกมือขึ้นมาปิดปากหัวเราะมีแหวนส่งประกาย ! 

"ท่านคาซึมิคะ แหวนนั่น"
"เอ๋ อ๊ะ นี่เป็นของขวัญไวท์เดย์จากเซ็นจุน่ะจ้ะ...."
 
ท่านคาซึมิหน้าแดง อ๊าย ! ดีจังเลยนะ คู่รักแสนหวานเนี่ย !
แต่ตัวฉันตอนนี้แค่ได้สร้อยคอนี่มาก็มีความสุขมากแล้วล่ะ 
ทั้งที่เป็นวันหยุดแถมยังเป็นวันไวท์เดย์ ทั้งสองคนยังอุตส่าห์กลับมาที่โรงเรียนเก่าเพื่อเอาของขวัญมาให้ ดีใจจริงๆ 

จากนี้ท่านคาซึมิกับรุ่นพี่โทโมเอะจะไปเดทกันต่อ ชิ ฉันยังต้องกลับไปเรียนต่ออีก น่าอิจฉาจังเลย  
อีกเดี๋ยวก็จะหมดคาบพักเที่ยงแล้ว ฉันจึงจำใจต้องลาจากสองคนนั้นมา ทั้งสองคนว่าถึงจะไปเรียนต่อมหาลัยแล้วก็จะแวะมาหา ฉันจะเชื่อแล้วก็รอคอยนะคะ  


ได้พบกับพวกรุ่นพี่โทโมเอะอีกครั้งโดยไม่คาดคิด ฉันดีใจจนเกือบกระโดดโลดเต้นเข้าอาคารเรียนไป แต่แล้วก็พลันรู้สึกถึงสายตาแรงกล้าจับจ้องมา 
ฉันกอดของขวัญแน่นด้วยมือทั้งสอง เหลียวซ้ายแลขวาไปรอบๆ จนหันไปเจอะคาบุรากิยืนอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย
คาบุรากิจ้องเขม็งมาทางฉัน  เอ๋...มีอะไรเหรอ  

คาบุรากิยังจ้องเขม็งมาอย่างเงียบงันจนแทบจะได้ยินเสียงดังชิ้ง....ดูน่าหยะแหยงเล็กน้อย ฉันเผลอถอยกรูด

"เอ่อ.. มีอะไรเหรอคะ"

ชิ้-------ง..... 

อะไรเล่า มีธุระอะไรยะ ฉันไม่มีวิชาอ่านใจนะ ต่อให้จ้องเป๋งเงียบกริบแบบนั้นก็เดาไม่ออกหรอกย่ะ แล้วมันก็น่ากลัวนะ ถ้ามีอะไรก็รีบๆ พูดออกมาซี่
 คาบุรากิจ้องเขม็งมาอย่างเงียบงัน ฉันถอยกรูดไปทีละน้อย โชคร้ายที่ไม่มีใครอยู่แถวหน้าประตูโรงเรียนเลย อะไรกันเนี่ย....
....อ๋า ?  ดูดีๆ แล้ว สายตาคาบุรากิจับจ้องอยู่ที่ถุงของขวัญที่ฉันได้มานี่นา ? 

หรือว่าเห็นฉันที่เป็นเพื่อนอกหักเหมือนกันไปรับของขวัญมาจากรุ่นพี่โทโมเอะแล้วมีอะไรอยากพูดหรือไง ? หรือเห็นว่าหักหลังกัน ? ที่ถุงมีตราโลโก้แบรนด์จิลเวอรี่หราด้วยสิ....
อ๊ะ หรือแค่อยากดูไว้อ้างอิงว่าจะซื้ออะไรคืนให้ในวันไวท์เดย์ ? 

"ท่านคาบุรากิ... วันนี้วันไวท์เดย์ ใช่ไหมคะ"   

ดวงตาคาบุรากิเบิกค้าง
ซวยล่ะ ไปจี้จุดเข้าพอดี ! ปีนี้หมอนี่คงไม่ได้ของขวัญวาเลนไทน์จากท่านยูริเอะแหงๆ ! ถ้าไม่ได้รับก็ไม่มีสิทธิให้ของคืน !
สายตานี่คือการกล่าวโทษอย่างเงียบงันว่าทำไมเพื่อนร่วมทุกข์อกหักอย่างฉันถึงได้ระเริงอยู่คนเดียว ! 
ตายแล้ว ! หมอนี่ไม่ได้ดีขึ้นเลยนี่นา ! ยิ่งจิตป่วยหนักกว่าเดิมอีก ! ถ้าอยู่ใกล้ๆ มีหวังฉันพลอยป่วยไปด้วยแหงๆ !
ไม่เอาแล้ว ! เผ่นดีกว่า ! ขอเผ่นไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย !
ช่วยไม่ได้นะ ! ฉันเปิดถุง Guimauve ที่ได้จากรุ่นพี่โทโมเอะออก 
เจอแล้ว
ในถุงมีกล่องโปร่งแสงใส่อยู่ เป็น Guimauve หลากหลายรสชาติ สีชมพูเป็นรสเหล้าราสเบอรี่, สีฟ้าเป็นมะนาว, สีส้มเป็นมะม่วง สีขาวเป็นพีช....
ฉันหยิบกล่อง Guimauve รสพีชออกมา ขยับเข้าไปใกล้คาบุรากิที่ยืนนิ่งอยู่ แล้วยัดกล่องใส่มือ
จากนั้นก็โกยแน่บออกมา !

ว่ากันว่าลูกท้อมีพลังในการขับไล่ปีศาจมาแต่โบราณ เคยอ่านมาว่าในตำนานโคจิกิ ตอนอิซานากิหนีออกจากแดนยมโลกก็ขับไล่มารร้ายที่ไล่ตามมาโดยการโยนลูกท้อปัดเป่า 
ทางเดินนี้คือเส้นทางทอดไปสู่ยมโลก ! จะหันกลับไปไม่ได้ ! เพื่อกลับสู่พื้นโลกอย่างปลอดภัยจะเหลียวกลับไปไม่ได้ ! 
ไปผุดไปเกิดซะไป๊ คาบุรากิ ! 


วันนี้เป็นพิธีจบการศึกษาของชั้นมัธยมต้น ฉันเตรียมช่อดอกลอลลี่ป๊อบกับท่านพี่ไว้ให้เป็นบริการพิเศษเพื่อลูกพี่ลูกน้องที่แสนจะไม่น่ารัก 
ท่านพี่งานยุ่งมากก็จริง แต่ฉันก็ตื้อๆ ออดอ้อนจนท่านพี่โดดงานมาได้  ริรินะเอ๋ย จงขอบพระคุณในเความเมตตาของฉันซะเถอะ
ส่วนช่อดอกไม้ฉันให้ท่านพี่เป็นคนถือไว้

"เรย์กะเป็นคนให้เองก็ได้นี่นา"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าท่านพี่เป็นคนให้ ริรินะคงดีใจมากกว่า"

ริรินะออกมาแล้ว พอเห็นท่านพี่เข้าก็ทิ้งเพื่อนพุ่งเข้ามาหาทันที

"ท่านพี่ทาคาเทรุ ! อุตส่าห์มาด้วยเหรอคะ !"
"ยินดีด้วยนะ ริรินะ"
"นี่ดอกยูรินี่คะ ! ดอกไม้ของริรินะ ! ขอบคุณมากนะคะท่านพี่ทาคาเทรุ !"

 ริรินะทำหน้าดีอกดีใจรับช่อดอกไม้มาจากท่านพี่ เอาเถอะ ยกท่านพี่ให้ยืมแค่วันนี้วันเดียวนะ
ฉันแจกดอกไม้ช่อเล็กกว่าและคำอวยพรให้เพื่อนๆ ของริรินะด้วย เตรียมมาเผื่อเยอะ คงพอเนอะ  

"ขอบคุณมากค่ะ !
"ได้ดอกไม้จากรุ่นพี่เรย์กะด้วย !"
"ขอบคุณมากนะคะ รุ่นพี่เรย์กะ"
 
เหล่ารุ่นน้องที่น่ารักที่พูดขอบคุณฉันกันไม่ขาดปาก ฉันเป็นคนขอให้พวกเขาเรียกฉันว่ารุ่นพี่เรย์กะ ไม่ใช่ท่านเรย์กะเองแหละ อุฮุฮุ ดีจริงๆ ด้วยน้า คำว่ารุ่นพี่เนี่ย เหมือนเป็นที่ปลาบปลื้มของรุ่นน้องเลย

"ขอบใจที่ช่วยเป็นเพื่อนกับเด็กเอาแต่ใจอย่างริรินะนะ คงเหนื่อยใช่ไหมล่ะ ยัยนี่เด็กแท้ๆ เลย"
"เดี๋ยวเถอะ ! ว่าอะไรน่ะยะ !"

สงสัยจะได้ยินที่พวกเราคุยกัน ริรินะแยกเขี้ยวเข้ามาเชียว เฮ้อ หนวกหูชะมัดๆ

"ริรินะเนี่ย ขนาดพิธีจบการศึกษายังโหวกเหวกโวยวายอยู่ได้"
"เพราะเธอน่ะแหละ !"
"เฮ้อ หนวกหูจัง นี่ล่ะน้าเด็กๆ"
"ว่าไงนะยะ !"
"สองคนนี้นี่ พิธีจบการศึกษาทั้งที"
"แหม ท่านพี่ทาคาเทรุเนี่ย !" 
 
ริรินะดึงแขนเสื้อท่านพี่ยืนกรานว่าฉันเป็นคนผิด

"ว่าแต่คุณเรย์กะน่ะมาทำอะไรกันล่ะ ขนาดคำอวยพรซักคำยังไม่มีเลย"
"อ้าว ลืมไปสนิทเลย ยินดีด้วยที่เรียนจบนะ ริรินะ"
"ช้าไปแล้วย่ะ" 

ไม่น่ารักเลยจริงจริ๊ง
ท่านพี่ดูนาฬิกา นี่แอบหนีการประชุมออกมา คงถึงเวลาแล้วล่ะมั้ง

"ขอโทษนะ ริรินะ พี่ต้องกลับไปทำงานล่ะ"
"เอ๋ ~"
"เดี๋ยวพี่ไปทักทายคุณน้าคุณอาของริรินะก่อนแล้วจะขอตัวกลับเลยนะ"
"...ค่า~ ถ้าเป็นงานก็ช่วยไม่ได้นะคะ วันนี้ขอบคุณนะคะ ท่านพี่ทาคาเทรุ" 
"อื้อ ยินดีด้วยนะ"
"น้องขอกลับพร้อมท่านพี่เลยนะคะ ทุกท่าน ยินดีด้วยนะคะ ต้องขอตัวก่อน สวัสดีนะคะ" 

ฉันโบกมือให้ทุกคนทำท่าจะกลับ แต่ริรินะที่ซุกหน้าไว้ในช่อดอกไม้เรียกไว้เสียก่อน

"คุณเรย์กะ..... ดอกไม้นี่ ขอบคุณนะ"  

เฮอะ

"มาดอนน่าลิลี่น่ะยังเร็วไปสิบปีย่ะ หน้าด้านชะมัด ริรินะน่ะเหมาะกับดอกลอลลี่ป๊อบแล้วล่ะ"
"หนวกหูย่ะ !"

ฉันเบื่อจะเล่นกับลูกพี่ลูกน้องที่แสนไม่น่ารักแล้ว เลยเดินออกมากับท่านพี่

"ไม่ไหวเลย เล่นอะไรกันนะสองคนนี้"
"แหม ท่านพี่เนี่ย อย่าจับน้องเหมารวมกับริรินะสิคะ" 
 
เฮ้อ มัวแต่เล่นกับเด็กจนท้องหิวเลย ถ้าท่านพี่ตรงกลับบริษัทเลย ข้าวกลางวันจะเอาไงดีน้า จะกลับบ้านกินที่บ้านก็ได้ แต่แวะหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับก็ดีเหมือนกัน อ๊ะ อยากกินนางาซากิจัมป้งจังเลยแฮะ 

จู่ๆ ก็มีเด็กนักเรียนชายคนหนึ่งโดดผางเข้ามา

"เฮ้ย !"

หนุ่มน้อยคาซึรางิ ตาไก่โง่น่ะเอง  

"ไม่ได้เจอกันนานะ คาซึรางิคุง สบายดีหรือเปล่าคะ"
"นี่หล่อน ! ฉันรู้แล้วนะ ! เรื่องนั้นโกหกใช่ไหม !"

เรื่องนั้น ? เรื่องอะไรกันนะ ? โกหก ?

"รหัสอะไรนั่นน่ะฉันไขออกแล้ว ! แล้วก็ไม่มีทหารร่างโชกเลือดมาหาด้วย !"

อ๋อ ! ไอ้นั่นเองน่ะเหรอ แบบนี้ดูทีจะลำบากใช่ย่อยล่ะสิ แล้วที่ว่าทหารโชกเลือดไม่มาหา ก็แหงล่ะ อ้าว ? หรือว่าวันนั้นยังไขไม่ออก เลยตัวสั่นกลัวทหารจะมาหาเหรอ ?

"โชคดีจังเลยนะคะ งั้นพวกฉันขอตัวก่อน"
"แค่เนี้ยเรอะ !"
"อ้าว อยากฟังเรื่องอื่นอีกเหรอคะ" 

คาซึรางิคุงทำท่าเตรียมหลบฉากออกไปทันที ฉันเลยชวนท่านพี่เดินไปถึงที่จอดรถ
ตาไก่โง่ยังร้องขันกระโต๊กกระต๊ากอยู่ข้างหลัง สงบสุขดีจังเลยน้า ~ อีกไม่นานก็จะถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วสินะ ~

"เรย์กะ ปล่อยทิ้งไว้จะดีเหรอ"
"ค่ะ ไม่รู้ทำไมรอบตัวน้องถึงมีแต่พวกคนงี่เง่าเต็มไปหมด..."
"คงเป็นเพราะว่า...."

ท่านพี่ลูบหัวฉันด้วยรอยยิ้มลำบากใจ

เมื่อไหร่จะปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิซักทีน้า~ 
 
 
 

 




NEKOPOST.NET