NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.106 - ตอนที่ 106


106.

 

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันจบการศึกษาของรุ่นพี่โทโมเอะ
แน่นอนว่ารุ่นพี่โทโมเอะเป็นคนอ่านสุนทรพจน์จบการศึกษา อา วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะได้เห็นรุ่นพี่ในชุดเครื่องแบบแล้ว ลาก่อน รักแรกของฉัน ...แค่อยากลองละเมอเพ้อพกดูบ้างอ่ะนะ 
ฉันไปอำลารุ่นพี่ Pivoine ที่จบการศึกษาไป จากนั้นก็ไปหารุ่นพี่โทโมเอะ รอบข้างรุ่นพี่โทโมเอะมีรุ่นพี่ม.6 ที่เรียนจบพร้อมกันอยู่เต็มไปหมด ชักจะตื่นเต้นแล้วสิ

"รุ่นพี่โทโมเอะ ยินดีกับการจบการศึกษาด้วยนะคะ !"
"ขอบใจนะ คุณคิโชวอิน"

อุ พออยู่ใกล้ๆ แล้วน้ำตาจะไหล... เหงาจังเลย

"ขอบใจสำหรับช็อคโกแลตเมื่อตอนนั้นด้วยนะ คาซึมิก็ดีใจมากเลยล่ะ"
"ค่ะ" 
 
อ๊ะ ออกชื่อท่านคาซึมิมาจะดีเหรอคะ
สงสัยคำถามจะออกมาทางสีหน้า รุ่นพี่โทโมเอะหัวเราะแล้วผงกหัวให้ฉัน

"คาซึมิ !"

ท่านคาซึมิที่ยืนอยู่กับเพื่อนๆ ไกลออกไปทำหน้าตกใจ
รุ่นพี่โทโมเอะเดินไปหาท่านคาซึมิ กอดไหล่ดึงเข้าหาตัวแล้วประกาศสายฟ้าแล่บว่า "พวกเราคบกันอยู่นะ !" 

รอบข้างร้องฮือฮาในความรักของอดีตประธานนักเรียนกับสมาชิก Pivoine 
ทั้งสมาชิกสภานักเรียนหรือ Pivoine ต่างก็ตะลึงอึ้งกันไป
แต่ฉันประทับใจจนปรบมือออกมาดังๆ หวาหวาหวา นี่แหละโลกของการ์ตูนผู้หญิงที่ฉันชื่นชอบล่ะ ! 
เรียนจบไปแล้วจะเป็นสภานักเรียนหรือ Pivoine ก็ไม่เกี่ยวกันแล้วนี่นา ! ที่มหาลัยก็เดินจับมือกันไปได้ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว !
คนอื่นๆ ทยอยกันปรบมือตามฉันมา จนเสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อยๆ
รุ่นพี่โทโมเอะเผยยิ้มกว้างโบกมือให้ทุกคน ส่วนท่านคาซึมิหน้าแดงแจ๋ทำตัวหดจิ๋วลง แต่ก็ดูท่าทางปลื้มๆ  อ๋า ! ท่านคาซึมิร้องไห้ด้วย ! แย่ล่ะ ฉันเองก็พลอยน้ำตาไหลไปด้วย ! ดีจังเลยนะคะ ท่านคาซึมิ ! อุตส่าห์ปิดมาตั้งนาน คงปวดใจสินะคะที่ไม่มีโอกาสได้พูดกับใคร  

รุ่นพี่โทโมเอะและท่านคาซึมิที่ถูกรายล้อมด้วยผู้คนที่ตกใจกับการเผยตัวของทั้งคู่แหวกคนเดินเข้ามาหาฉัน
ฉันปรบมือให้อีกครั้ง

"ขอบใจนะ คุณคิโชวอิน"
"ขอบคุณนะจ้ะ ท่านเรย์กะ"
"ฮะ ฮินดี ด้วยนะฮะ !" 

 ตายล่ะ ร้องไห้จนจมูกตันไปหมดแล้ว~!
ฉันถือผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาแล้วแอบสั่งน้ำมูกเนียนๆ ....เฮ้อ ค่อยหายใจสะดวกหน่อย

"ดีจังเลยนะคะ ท่านคาซึมิ ในที่สุดก็เปิดเผยได้แล้ว"
"ที่ผ่านมาขอบใจมากนะจ้ะ ท่านเรย์กะ ที่คอยรับฟังเรื่องของฉัน ดีใจมากเลยละจ้ะ"
"ท่านคาซึมิ~"

ฉันน้ำตาไหลพรากอีกรอบ ท่านคาซึมิน้ำตาคลอกุมมือฉันไว้  อ๊ะ ไม่ได้นะคะ ท่านคาซึมิ ผ้าเช็ดหน้านั่นเปื้อนน้ำมูกฉัน...
 
"ฉันก็เห็นคุณคิโชวอินเป็นน้องสาวที่น่ารักมาตลอด ที่ผ่านมาขอบใจมากนะ เรียนจบไปแล้วก็ขอให้สนิทกับคาซึมิไว้ด้วยนะ"
"ค่ะ จะเชียร์ทั้งสองคนไปตลอดเลยล่ะค่ะ"  

รุ่นพี่โทโมเอะลูบหัวปั่บๆ  ว้า~ย ! จะดีเหรอคะมีน้องสาวไม่เอาไหนแบบนี้ ~!?
ฉันเนี่ยโชคดีจัง รายล้อมไปด้วยพี่ชายแสนวิเศษ ทั้งพี่ชายตัวจริง ท่านอิมาริ แล้วก็รุ่นพี่โทโมเอะ !

ส่งพวกรุ่นพี่โทโมเอะไปแล้ว ในที่สุดต่อมน้ำตาของฉันค่อยแห้ง กลับมาเป็นผู้เป็นคนหน่อย
ร้องไห้ไปตั้งเยอะแยะ น่าอายจัง ฉันต้องแอบหนีไปที่มุมอาคารเรียน ตรงนี้คงไม่มีใครหรอกมั้ง  ฉันดึงทิชชู่ออกมาแล้วสั่งน้ำมูกแรงๆ ฮ้า -- ค่อยโล่งหน่อย ! 
เฮ้อ แหม ประทับใจจังเลย รุ่นพี่โทโมเอะนี่สุดยอดจริงๆ น่ะแหละ ขอแค่ครั้งเดียวก็ได้ ฉันอยากถูกสารภาพรักในพิธีจบการศึกษาแบบนั้นมั่งจังเลยน้า ! 
ขณะที่ในหัวฉันลั่นระฆังกิ๊งก่องกิ๊งก่องอยู่ ก็มีมือมาตบบ่าปั่บ  อื๋อ ?
พอเหลียวไป ก็เห็นคาบุรากิยืนทำหน้าโศกอยู่
ไหงมาอยู่ตรงนี้ได้ ?  

"เอ่อ... ไม่ทราบว่ามีอะไรคะ ?"

พอฉันถามความในใจไป คาบุรากิก็เปิดปากออกด้วยใบหน้าเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม มือยังค้างอยู่ที่บ่าฉัน

"เธอนี่ ยอดมากเลยนะ..."
"เอ๋ ?"

ยอดอะไรคะ ? 
 
"ชอบประธานนักเรียนคนนั้นมาตลอดไม่ใช่เหรอ"
"เอ๋ ?" 
"โดนเขาเห็นเป็นแค่น้องสาว คงปวดใจมากสินะ..."
"เอ๋ ? ไม่นี่คะ..."

คาบุรากิตบบ่าฉันหลายครั้งเป็นทำนองว่าเข้าใจดี เจ็บนะ นี่ ช่วยอย่าเข้าใจผิดคิดเองเออเองได้ไหมยะ หมอนี่คิดอะไรอยู่นะ 
 
"ฉันอยู่ในฐานะเดียวกับเธอ ก็เลยเข้าใจความรู้สึกดี  คนที่ชอบเห็นเป็นแค่น้อง...!"

คาบุรากิบีบบ่าฉันแน่นอย่างพลุ่งพล่าน โอ๊ยๆๆๆ !
 
"แต่เธอนี่ยอดมากเลยนะ ยังยิ้มแล้วก็อวยพรให้ทั้งคู่มีความสุขได้อีก ทำได้ดีมาก"

คราวนี้เริ่มตบหลังฉันป้าบๆ มันเจ็บน้า !! ฉันไม่ใช่นักกล้ามนะยะ !

"ท่านคาบุรากิ เข้าใจอะไรผิดอยู่หรือเปล่าคะ ?" 
 
ฉันเขยิบทิ้งระยะออกมา เตรียมเผ่นออกจากมือคาบุรากิ แต่คาบุรากิตะปบบ่าสองข้างของฉันไว้แน่น  

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจนะ ไม่ต้องแกล้งทำหรอก เห็นเธอแล้วฉันก็ได้กำลังใจ ทั้งที่เห็นสองคนนั้นไปด้วยกันแท้ๆ...! เยี่ยมมาก คิโชวอิน ! ฉันได้เรียนรู้จากเธอเพื่อก้าวต่อไปข้างหน้าแล้ว... เธอเองก็อย่ายอมแพ้ให้ความอกหักนั่นล่ะ !" 
 
ตบบ่าสองข้าง ป้าบๆๆ โอ๊ยๆๆๆ ! หน้าฉันจะคะมำลงดินแล้ว !  
ทั้งบ่าทั้งหลัง ฉันเจ็บจนน้ำตาซึม คาบุรากิเองก็เริ่มน้ำตาคลอ  

"ถ้าปวดใจก็มาคุยกับฉันได้นะ ฉันจะรับฟังเอง พวกเรามาพยายามไปด้วยกันนะ... พวกเราสองคนต้องผ่านไปให้ได้..."

 คาบุรากิรีบหันหลังกลับไปคล้ายจะซ่อนน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา เช็ดๆ ตาแล้วว่า "อย่าคิดอะไรไม่เข้าท่าล่ะ" ก่อนจะจากไป 

............................

เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ

"อะไรไม่เข้าท่า" น่ะมันอะไรกันยะ คิดว่าฉันจะออกเดินทางหรือไง จะบ้าเรอะ ไม่ไปหรอกย่ะ ผาโทจิมโบมันหนาวจะตาย 
ว่าแต่คาบุรากิ นายจะเพ้อเจ้อมากไปหน่อยแล้วนะ ทำอีท่าไหนถึงเข้าใจผิดว่าฉันอกหักจากรุ่นพี่โทโมเอะได้ยะ นั่นเรื่องโบราณนานมาแล้ว แถมพอเห็นว่าฉันถูกทำเหมือนน้องสาวอกหักมาเหมือนตัวเอง ก็เลยนับเป็นพวกเดียวกันงั้นสินะ ไม่ไหวเลย
ก็คิดๆ อยู่หรอกนะว่านายมันงี่เง่า แต่นี่มันงี่เง่าของจริงเลย
เจ็บไหล่ชะมัด.... 

วันรุ่งขึ้น ฉันแปะกอเอี๊ยะที่ไหล่และหลังไปโรงเรียน แล้วก็โดนคาบุรากิเรียกไว้ หมอนั่นยื่นหนังสือรวมบทกวีให้เงียบๆ  เอ๋ ฉันกะจะส่งคืนให้เพราะไม่อยากได้ แต่ก็โดนตบบ่าแล้วพยักหน้าให้อีก บอกว่า "ความคิดคำนึงของพวกเราร้อยเรียงไว้ในนี้..." 
พวกเรานี่มันใครกันหา... อย่ามาเหมารวมนะยะ 
  
.....ความรักเข้าตาแล้วทำให้คนเพี้ยนไปจริงๆ 
นี่นายไม่ได้เรียนรู้อะไรจากบทกวีนี่เลยสินะ คาบุรากิ 

"แล้วก็นะ คิโชวอิน ระวังหน้าตาตอนร้องไห้ไว้ด้วยล่ะ ดูไม่ได้เลยล่ะ"
"....หา ?" 
 
คาบุรากิพูดอะไรที่อยากพูดเสร็จก็ทำหน้าอิ่มใจออกจากห้องเรียนไป
เอ็นโจทำหน้ายิ้มแย้มสุดๆ บอกว่า "เพราะคุณคิโชวอินช่วยให้มาซายะกลับมาร่าเริงขึ้นได้ ขอบใจนะ"
....หา !? 
อย่ามาปั้นฉันเป็นสาวอกหักแล้วเข้มแข็งขึ้นเอาเองได้มั้ย ! โทษทีนะยะที่ร้องไห้แล้วดูไม่ได้ ! ถ้าจะให้อะไรก็ขอกอเอี๊ยะเถอะย่ะ ไม่ต้องเอาบทกวีหรอก ! เอากอเอี๊ยะแบบไม่มีกลิ่นด้วยนะ !   

มีสายตาคนมองอยู่ ฉันจะโยนทิ้งก็ไม่ได้ พอเดินถือหนังสือรวมบทกวีเข้ามาในห้องเรียน สาวๆ ก็กรี๊ดกร๊าดกันระงมว่า "ท่านเรย์กะได้หนังสือกลอนรักจากท่านคาบุรากิล่ะ--!"  เฮงซวยที่สุด...!
 สาวๆ เคลิบเคลิ้มกันว่า "ท่านคาบุรากิที่ให้หนังสือกลอนกับผู้หญิงช่างมีเซนส์ที่แสนวิเศษ !"  เอาจริงสิ ? ฉันไม่เห็นดีใจเลยซักนิด 
หนังสือรวมบทกวีที่ผู้ชายอกหักไร้รักอ่านซ้ำอ่านซ้ำซากอยู่กว่าสองเดือน ถ้าเก็บไว้คงฉุดดวงความรักของฉันให้ตกต่ำแหงๆ เป็นลางร้ายชะมัด !  


พอกลับมาบ้านแล้ววางกระเป๋าใส่หนังสือบทกวีกระแทกๆ ศีรษะของท่านฮินะก็ร่วงผล็อยลงมา... 

 




NEKOPOST.NET