[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 105 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.105 - ตอนที่ 105


105.

 

เรื่องวาคาบะจังใส่บู๊ทยาวมาโรงเรียนในวันหิมะตกกลายเป็นปัญหาขึ้นมานิดหน่อยในหมู่ Pivoine ประมาณว่าเสื่อมเสียเกียรติซุยรันอะไรทำนองนั้น  
ก็แค่บู๊ทยาวเอง แต่สำหรับคนที่หวงแหนแบรนด์ซุยรันมากๆ ก็คงอภัยให้ไม่ได้ละมั้ง ระหว่างที่ฉันเอ็นจอยชมรมงานฝีมืออยู่ทุกวัน ประธาน Pivoine ก็เข้าไปตำหนิวาคาบะจังอย่างรุนแรง
พอโดนประธาน Pivone เพ่งเล็ง นักเรียนหลายคนก็เริ่มวางตัวห่างเหินวาคาบะจังไป 
แต่วาคาบะจังก็ขอโทษแต่โดยดี แล้วก็ให้สัญญาว่าจะไม่สวมบู๊ทมาโรงเรียนอีกแล้วนะ   
ส่วนช่วงนั้นคาบุรากิทำอะไรอยู่น่ะเหรอ ก็นั่งซึมอ่านกลอนของไฮเน่อยู่น่ะสิ เห็นท่านยูริเอะเป็นอเมเลียหรือไงนะ น่าเบื่อชะมัด...
แต่ถ้าคาบุรากิซังกะตายแบบนี้ไปเรื่อยๆ ยันเรียนจบ ชีวิตม.ปลายของฉันก็สะดวกสบายหายห่วงน่ะสิ ไม่ต้องฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้วละมั้ง ?!  
เอ็นโจเองพอเห็นคาบุรากิล้มเลิกการออกเดินทางคนเดียวแล้วก็ดูเหมือนจะปล่อยวางได้ ปีนี้ดูท่าจะเป็นปีที่ดีนะ  


พอไปโรงเรียนสอนพิเศษ อีกไม่นานก็จะถึงวันวาเลนไทน์ คุณโมริยามะกับคุณซากากิก็เลยคุยเรื่องช็อกโกแลตกันอยู่ คุณโมริยามะที่ดูแมนๆ จะทำช็อคโกแลตเองล่ะ

"คุณคิโชวอินจะให้ช็อกโกแลตกับคนที่แอบชอบคนนั้นหรือเปล่า ?"

อ๋า จะว่าไปก็เตี๊ยมกันไว้อย่างงั้นนี่นา  ฉันไม่ได้เจอท่านอิมาริบ่อยๆ จะส่งช็อคโกแลตไปทางไปรษณีย์ก็ดูแปลกๆ ก็เลยไม่เคยมอบให้เลย  

"ไม่มีอะไรพิเศษหรอกค่ะ ปกติก็ให้ช็อคโกแลตวาเลนไทน์แต่กับคนในครอบครัว"
"เอ๋ ต้องพยายามให้มากกว่านั้นหน่อยซี่"
"ฉันแค่แอบชอบเขาฝ่ายเดียว ไม่อยากให้เขารู้ถึงความรู้สึกของฉันหรอกค่ะ"
"หื--ม"

พวกหนุ่มๆ อุเมวากะคุงและอีกสองคนก็เข้ามาร่วมวงด้วย "อะไรนะ วาเลนไทน์ทำไมเหรอ !?"

"ยังไงซะอุเมวากะก็คงไม่มีใครให้ช็อคโกแลตอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ ชั้นให้นายเองก็ได้"

คุณโมริยามะเสนอตัวแบบเนียนๆ ว่าแล้วไง
เขาว่า "สายตาของครอบครัวมันทิ่มแทง อยากได้เยอะๆ อ่ะ" เลยกลายเป็นว่าต้องให้ทุกคนคนละก้อน แล้วไหงฉันต้องให้ด้วยล่ะ 
แต่ฉันไม่เคยให้ช็อกโกแลตตามธรรมเนียมมาก่อนเลยนะ 

 "ช็อคโกแลตของคุณคิโชวอินคงหรูน่าดูแหงๆ !"

ดวงตาคุณโมริยามะทอประกายวาบกับคำพูดอุเมวากะคุง  เหวอ น่ากลัวชะมัด หนุ่มสองคนนั้นเอาช็อคโกแลตธรรมดาไป ส่วนของอุเมวากะคุงเอาเป็นช็อคโกแลตสำหรับเบียทันก็แล้วกัน เท่านี้ก็ไม่ต้องให้อุเมวากะคุงกับมือโดยตรงด้วย... 
เฮ้อ~ วาเลนไทน์ที่ไม่มีช็อคโกแลตตัวจริงเนี่ยน่าเบื่อจังเลย -- 


ที่โรงเรียน พวกเซริกะจังก็คุยกันว่าจะส่งช็อกโกแลตให้จักรพรรดิ ร่าเริงเบิกบานกันทุกวันเชียวล่ะ ฉันก็เลยแนะนำไปว่า "สำหรับท่านคาบุรากิแล้ว อย่าได้เรียกว่าช็อกโกแลตนะคะ ให้เรียกว่า "ช็อคโกล่า" เถอะค่ะ"

 ฉันรู้สึกเหมือนไม่เข้าพวกเรื่องเทศกาลวาเลนไทน์อยู่คนเดียว ก็เลยไปเดินเล่นเซ็งๆ อยู่ในโรงเรียน แล้วก็ได้เจอรุ่นพี่โทโมเอะที่เพิ่งออกมาจากห้องอาจารย์เข้าพอดี  

"รุ่นพี่โทโมเอะ !"
"อ้าว คุณคิโชวอิน" 

ฉันถลาเข้าไปหา อีกไม่นานรุ่นพี่โทโมเอะก็จบการศึกษาแล้ว ได้เจอกันแบบนี้ถือเป็นสมบัติล้ำค่าของฉันเลยล่ะ

"รุ่นพี่โทโมเอะ ได้ยินว่าสอบติดคณะที่ตั้งเป้าไว้แล้วสินะคะ ยินดีด้วยค่ะ !"
"ขอบใจนะ" 
 
รุ่นพี่โทโมเอะส่งรอยยิ้มสดใสให้ฉัน อุฮุฮุ เป็นอาหารตาจริงๆ ค่ะ  

"ถ้าจะขอให้ของขวัญอะไรสำหรับการสอบผ่านจะได้ไหมคะ..."
"ของขวัญเหรอ ไม่ต้องหรอก แค่ความรู้สึกก็พอแล้วล่ะ ขอบใจนะ"

อื--ม ก็คงงั้นล่ะนะ จะรับของขวัญฉลองสอบผ่านจากรุ่นน้องธรรมดาคงไม่ดีละมั้ง... แต่ก็นะ อีกไม่นานรุ่นพี่ก็จะเรียนจบแล้ว อยากทำอะไรให้บ้างจัง 
ว่าแล้วรุ่นพี่โทโมเอะก็ยื่นข้อเสนอมาให้

"เอาเป็นช็อคโกแลตวาเลนไทน์ฉลองสอบผ่านก็ได้นะ"
"เอ๋ !"

ช็อคโกแตวาเลนไทน์ให้รุ่นพี่โทโมเอะเหรอคะ !?
 
ได้ทำอะไรเหมือนฝันอย่างนั้นจะดีเหรอคะ !? ปีนี้ฉันดวงเฮงจริงๆ ด้วย ! 
จะยังไงก็ต้องมอบให้รุ่นพี่โทโมเอะให้ได้ค่ะ ! ฉันสัญญาอย่างหนักแน่น ก่อนมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนม.6 อย่างรวดเร็ว 
 ฉันจะเข้าร่วมในอีเวนต์วาเลนไทน์แสนสนุกด้วย ! แต่ยังไงก็ต้องไปขอความยินยอมจากท่านคาซึมิ แฟนตัวจริงของรุ่นพี่โทโมเอะก่อน
เมื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ท่านคาซึมิเพื่อจะขอมอบช็อคโกแลตให้รุ่นพี่โทโมเอะ ท่านคาซึมิก็อนุญาตด้วยรอยยิ้ม "เซ็นจุชอบของหวานๆ เลือกช็อคโกแลตอร่อยๆ ให้เขาด้วยนะจ๊ะ" วางใจได้เลยค่ะ ! 
 
ฉันโผล่หัวเข้าร่วมวงกับพวกเซริกะจัง ทำวิจัยจากซากุระจัง ใช้เครือข่ายข้อมูลทั้งหมด จนคัดสรรช็อคโกแลตสุดเริ่ดมาได้ ลองชิมดูแล้วด้วยนะ
ถึงจะเป็นความรักแบบเพ้อๆ ก็สนุกดีนะ เพิ่งจะเคยเลือกช็อคโกแลตจริงจังขนาดนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ นี่ละมั้งความรู้สึกของแฟนๆ ที่่ส่งช็อคโกแลตให้ไอดอล   

พอถึงวันวาเลนไทน์ ฉันก็มอบช็อคโกแลตเข้าคู่กันให้กับท่านคาซึมิและรุ่นพี่โทโมเอะ แล้วในการ์ดก็ใส่ชื่อย่อ S&K ของทั้งคู่ลงไปด้วย ในฐานะผู้ใหญ่บ้านคานทอง ฉันขออวยพรให้คู่รักมีความสุขมากๆ นะคะ !
ช็อคโกแลตนี่อร่อยที่สุดในบรรดากองที่ฉันลองทานมาเลยล่ะ มอบให้ด้วยความมั่นใจสุดๆ !

รุ่นพี่โทโมเอะยิ้มให้บอกว่า "ขอบใจนะ ดีใจมากเลย"  กรี๊ด !
ถึงจะเป็นการเลื่อนขั้นภายในก็เถอะ ยินดีด้วยนะคะที่ได้เข้าคณะที่หวังไว้ รุ่นพี่โทโมเอะ ของขวัญเนี่ยเป็นของที่ให้แล้วหมดไปดีกว่าจริงๆ ด้วยเนอะ 

"ให้ฉันด้วยเหรอ ขอบคุณนะจ๊ะ ท่านเรย์กะ"  

ท่านคาซึมิก็รับถุงของขวัญไปด้วยท่าทางดีใจ อร่อยนะคะ ทานเยอะๆ เลยค่ะ

"แล้วท่านคาซึมิให้ช็อคโกแลตอะไรเหรอคะ"
"เอ๋ ฉันให้เค้กทำเองน่ะ...."

โอ้ ! ตัวจริงต้องเป็นของทำมือจริงๆ ด้วย !!  
ดีจังเลย น่าอิจฉาจัง ซักวันฉันก็อยากมอบช็อคโกแลตทำเองให้คนที่ชอบบ้างจัง
จากนั้นฉันก็เม้าท์กับท่านคาซึมิเรื่องวาเลนไทน์ต่อ เมื่อโดนถามว่า "ท่านเรย์กะไม่ให้ช็อคโกแลตคนที่ชอบเหรอ"  ก็เลยตอบไปว่า "ไม่มีคนที่ชอบนี่น่ะสิคะ ถ้ามีคนอย่างรุ่นพี่โทโมเอะอยู่ก็ดีหรอก" ท่านคาซึมิก็ตอบว่า "อ้าว อย่างเซ็นจุน่ะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วล่ะจ้ะ อุหุหุ"  นี่มันคนอวดแฟนนี่นา ! อุกี๊--! ปีหน้านี่ฉันก็ต้องทำได้เหมือนกัน !  

ที่เหลือที่ฉันควรทำในวันนี้ก็แค่กลับบ้านไปทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ให้ท่านพี่กับท่านพ่อ ก็เลยตั้งใจจะกลับบ้านเร็วหน่อย พอออกมาจากอาคารเรียนกับเพื่อนๆ ก็เจอฝูงชนมุงกันอยู่ตรงหน้าประตูพอดี

ฉันมองตามนิสัยขามุง แล้วก็เห็นว่าคุณไมฮามะอุตส่าห์บุกมาถึงซุยรันเพื่อมอบช็อกโกแลตให้คาบุรากิ ผมม้วนหลวมๆ ริมฝีปากแย้มยิ้มหยิ่งๆ 

"ท่านมาซายะ ช็อกโกวาเลนไทน์ที่สัญญาไว้ค่ะ"
"......."
 
อ๊ะ ! ช็อคโกแลตนั่น ของร้านที่ฉันซื้อมาเป็นของฝากตอนไปงานเลี้ยงน้ำชาที่บ้านคาบุรากิตอนฤดูร้อนนี่นา ! ถ้าเป็นช็อคโกแลตของคนที่ชอบก็ต้องหาเองชิมเองสิยะ ! แล้วหลุดปากว่า "ช็อคโก" ออกมาได้นะ ! บ้องตื้นแท้ๆ !  
ท่ามกลางออร่าเคืองแค้นของสาวๆ ในซุยรัน คาบุรากิผู้หมดอาลัยตายอยากกับชีวิตก็รับช็อคโกแลตมาด้วยท่าทีซังกะตายสุดๆ 
ช็อกโกแลตที่คาบุรากิได้รับมานั้นมีปริมาณเยอะเกินกว่าจะหอบไหว ทางบ้านจึงส่งคนมาขนไป มีแต่ช็อคโกแลตของคุณไมฮามะที่ห้อยอยู่ในมือคาบุรากิ ใบหน้าพวกสาวๆ จึงทวีความโหดขึ้นทุกที
ฉันยืนดูอยู่กับพวกเซริกะจังที่โกรธเกรี้ยว คุณไมฮามะเหลียวมาเห็นฉันเข้าพอดี

"อ้าว คุณเรย์กะ"

หวา วุ่นวายชะมัด

"สวัสดีค่ะ คุณไมฮามะ"
"เดี๋ยวฉันจะไปกินวาเลนไทน์ช็อคโกแลตกับท่านคาบุรากิละค่ะ"
"งั้นเหรอคะ"
"คุณแม่ของท่านคาบุรากิเป็นคนออกปากชวนฉันเองนะคะ เดี๋ยวคุณเรย์กะจะไปเจอกันที่บ้านท่านคาบุรากิด้วยหรือเปล่าคะ"
"ไม่นี่คะ"
"ว้าย~! คุณแม่ไม่ได้เรียกคุณเรย์กะไปเหรอคะ  ตายแล้ว ขอโทษนะคะ คอยเก้อเลยสิเนี่ย" 

พวกเด็กๆ รอบข้างฉันจิตสังหารลุกพรึ่บเมื่อได้ยินคำพูดถากถางจากคุณไมฮามะ 
คุณไมฮามะคงอยากโชว์ว่าตัวเองเหนือกว่า แต่ระหว่างที่มัวแต่หันมาพูดกับฉัน คาบุรากิก็ขึ้นรถของทางบ้านกลับไปก่อนแล้ว อ้าวๆ รถออกไปแล้วนะจ้ะ ทิ้งคุณไมฮามะค้างไว้ตรงนั้นแหละ

"ท่านมาซายะ ?!"

 คุณไมฮามะรีบขึ้นรถของตัวเองตามไปติดๆ  จี้ดีแฮะ 

"ยัยนั่นบังอาจเสียมารยาทกับท่านเรย์กะ !"
"อภัยให้ไม่ได้ ! ท่านเรย์กะ ! ใช้ฟ้อนเหล็กฟาดยัยไม่เจียมนั่นเลยค่ะ !"
 
เซริกะจังกับคิคุโนะจังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเกาะแขนสองข้างของฉันไว้
น่าๆ ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนั้นเลย ดูๆ ไปก็ตลกดีออก

"ปลาซิวปลาสร้อยน่ะค่ะ" 
 
พวกเซริกะจังค่อยสงบลงด้วยคำพูดของฉัน  ใช่ แค่เห็นผมม้วนก็รู้แล้ว กระจิบกระจอกปลาซิวปลาสร้อย อยู่คนละโรงเรียนด้วย ปล่อยไปเถ้อ
ภารกิจทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ของฉันสำคัญกว่าละครลิงของคุณไมฮามะ ฉันเลยขอตัวกลับก่อน ยังไงซะเดี๋ยวก็ชุมนุมประชุมเพลิงคุณไมฮามะกันต่อใช่ไหมล่ะ 
ฉันเห็นวาคาบะจังเดินออกมากจากตัวอาคาร งานอดิเรกของวาคาบะจังคือการทำขนมนี่นา วันนี้จะทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ด้วยไหมนะ
 
 
ปีนี้ฉันตั้งใจะว่าจะทำช็อคโกแลตเค้กธรรมดาๆ
ผสมส่วนผสมที่เตรียมไว้เข้าด้วยกัน แล้วจากนี้ไปจะเป็นสูตรออริจินัลของเรย์กะ 
เพื่อให้ได้รสชาติอย่างผู้ใหญ่ ครั้งนี้ฉันลองลดปริมาณน้ำตาลลง แล้วก็ใส่เหล้าลิเคียวร์ลงไปแทน นี่แหละรสชาติซ่อนเร้นของผู้ใหญ่ล่ะ 
เพื่อสร้างความเป็นเอกลักษณ์ของเหล้าลิเคียวร์ ฉันเลยเทไปหลายขวดผสมๆ กัน หืมหืมหืม~

จะเอาสูตรลงไปเวบไซต์ทำอาหารด้วยดีไหมนะ อ๊ะ ! งั้นก็น่าจะถ่ายรูปตอนทำไว้ด้วย ! ต้องมีภาพประกอบสิถึงจะดี ช่วยไม่ได้นะ ครั้งนี้ผ่านไปก่อนก็แล้วกัน... น่าเสียดายจัง
ช็อคโกแลตเค้กที่ทำเสร็จมีกลิ่นเหล้าโชย อื้อ ก็โอเคดีนี่นา
พอลองชิมดูก็รู้สึกว่าขมนิดหน่อย...
คนสามัญคงไม่รู้หรอก แต่ช็อคโกแลตชั้นสูงส่วนมากเป็นช็อคโกแลตขมนะ ช็อกโกแลตหวานๆ น่ะเป็นช็อคโกแลตราคาถูกจ้ะ

ท่านพี่ดูท่าจะกลับช้า ฉันเลยตัดให้ท่านพ่อทานก่อน ทานุกิทานไปคำหนึ่งแล้วก็อุบอิบๆ ว่า "เดี๋ยวพ่อต้องไปตรวจร่างกาย...." กินๆ ไปเถอะน่า ทานุกิ อัดแน่นไปด้วยความรักของลูกสาวเชียวนะ
  
ส่วนท่านพี่... น้องตัดไว้ให้ชิ้นเล็กๆ พอนะคะ
 




NEKOPOST.NET