[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 103 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.103 - ตอนที่ 103


103.

 

ฉันนัดเจอกับท่านไอระในช่วงบ่ายวันอาทิตย์ที่คาเฟ่

"ขอโทษที่เรียกมานะ เรย์กะจัง"
"ไม่หรอกค่ะ ดีใจมากเลยค่ะที่ได้เจอท่านไอระ"

ฉันสั่งคาเฟ่ลาเต้ ร้านนี้วาดลาเต้อาร์ทให้ด้วยล่ะ ฉันก็เลยรีเควสต์รูปแกะไป

"แกะน่ารักจังนะ จะว่าไปตอนงานโรงเรียน เรย์กะจังก็ติดหูแกะด้วยนี่นา"
"ค่ะ"

กระแสตอบรับพ่อบ้านแกะดีกว่าที่คิด ตั้งแต่นั้นมาฉันก็เลยพลอยชอบแกะไปด้วย ฮ้า ไม่อยากทำให้เสียรูปเลย
ขณะกำลังเล่นกับลาเต้อาร์ทอย่างเพลิดเพลิน ท่านไอระก็ทักมาอย่างเกรงใจ

"คือว่านะ ที่เรียกมาวันนี้ก็ไม่ใช่อะไรหรอก เรื่องยูริเอะกับมาซายะนั่นแหละ"

ว่าแล้ว... กะแล้วเชียวว่าต้องเรื่องนี้ ฉันดื่มลาเต้เบาๆ ไม่ให้เสียรูป อร่อยจังเลย

"เรย์กะจังก็สังเกตเห็นใช่ไหมว่ามาซายะแปลกไป"
"....ค่ะ"

เหลือแต่คราบสังขารขนาดนั้น ใครไม่สังเกตเห็นก็แปลกล่ะ
แถมเอ็นโจยังเคยเล่าว่าคาบุรากิออกเดินทาง เอาของฝากแปลกๆ มาให้ซะอีก

"ความจริง...ในที่สุดยูริเอะก็ตัดขาดกับมาซายะแล้วล่ะ...."
"อ๋า....."

ว่าแล้ว...

"ยูริเอะก็เห็นมาซายะเป็นคนสำคัญมาตลอด แต่ก็เหมือนความรักที่มีให้น้องชายน่ะแหละ เจ้าตัวคงมองว่าถึงเวลาต้องพูดให้ชัดเจนแล้ว พวกเราก็อายุ 20 แล้วนะ ต้องให้มันเด็ดขาดลงไปแล้วล่ะ"
"ค่ะ....."

ตอนโดนทิ้งในการ์ตูน Kimi Dolce ก็ประมาณนี้แหละ แบบว่า "ฉันเห็นมาซายะเป็นแค่น้องชายเท่านั้น ตอบรับความรู้สึกของเธอไม่ได้หรอกนะ"  แต่คาบุรากิก็ตามตื้อว่า "ไม่ ! ฉันไม่ยอมแพ้เด็ดขาด !" แต่สุดท้ายแล้วท่านยูริเอะก็ไม่ได้ถอนคำพูด เพื่อทั้งสองคนเองด้วย

"พูดกับมาซายะให้ชัดๆ หลังเสร็จงานเทศกาลโรงเรียนได้แป๊บนึงละมั้ง แต่กว่าจะถึงจุดนั้น พอมาซายะเข้าชั้นม.ปลาย ยูริเอะก็เริ่มวางระยะห่าง เปิดโอกาสให้เขามองสาวๆ คนอื่นบ้างแล้วนะ นั่นไง จำเด็กที่ยูริเอะพามาในงานเทศกาลได้หรือเปล่า"
"คุณไมฮามะ เอมะสินะคะ"
"ใช่ เด็กคนนั้นเรียนชงชาอยู่ที่เดียวกับยูริเอะ รู้จักกันมานานแล้ว เด็กคนนั้นติดยูริเอะแจ แล้วก็ปลื้มๆ มาซายะด้วย ตามไปบ้านมาซายะหลายครั้งแล้วล่ะ มาซายะเองพอเห็นว่าเป็นเด็กที่ยูริเอะเอ็นดูก็ทำเมินไม่ได้..."
"งั้นเหรอคะ..."
"งานเทศกาลโรงเรียนน่ะ ตอนแรกฉันกับยูริเอะก็ตั้งใจจะมากันสองคน แต่คุณเอมะก็ตามติดมาด้วย มาซายะอารมณ์เสียเลย แทนที่จะได้ไปเดินดูงานกับยูริเอะกลับโดนคุณเอมะเกาะแจ พอไปบ้านยูริเอะต่อ คุณเอมะก็ยังตามมาอีก... คงจะเครียดมาก มาซายะก็เลยตะคอกใส่ยูริเอะว่า "คิดจะทำอะไรน่ะ !""
"..........."
"แล้วยูริเอะก็บอกว่าตัวเองคิดกับมาซายะแค่น้องชายเท่านั้น ตัดใจเถอะ ไม่ว่ามาซายะจะคิดยังไงความรู้สึกของตัวเองก็ไม่เปลี่ยนหรอก มาถึงตรงนี้แล้วก็ขอพูดให้ชัดเจนเลยก็แล้วกัน"
"เจอแบบนี้เข้าไปก็เลยได้ผลสอบแบบนั้นมาสินะคะ..."
"...อ้อ เห็นว่ามาซายะอันดับร่วงกราวรูดเลยสินะ เพิ่งมารู้ทีหลังน่ะ ยูริเอะก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกัน คือว่าหลังจากนั้นผู้ชายชาวอังกฤษที่รู้จักกันตอนไปโฮมสเตย์มาญี่ปุ่นด้วยเรื่องงาน ยูริเอะกับพวกเราก็เลยไปต้อนรับ แต่พอมาซายะเห็นแบบนั้นก็เลยโวยวายใหญ่ว่า "อ๋อ ที่แท้มีแฟนแล้วก็เลยพูดแบบนั้นสินะ !"  แต่คุณคนนั้นช่วยดูแลพวกเราไว้มาก ยูริเอะก็เลยโมโหมาซายะที่ทำตัวเสียมารยาทเอามากๆ ตวาดใส่ว่า "ฉันจะคบหากับใครก็ไม่เกี่ยวกับมาซายะ ! ไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว !".... แต่ยูริเอะก็ไม่ได้คบหากับคุณคนนั้นหรอกนะ"
"เข้าใจแล้วค่ะ"

ก็เลยช็อคจนออกเดินทางพเนจรสินะ
ว่าแต่คาบุรากิ นี่ไม่ได้โตขึ้นจากสมัยประถมเลยเรอะ ทำไมทำพลาดซ้ำรอยเดิมอยู่ได้นะ

"ชูสุเกะเล่าให้ฟังหรือเปล่าว่ามาซายะปิดบังร่องรอยตัวเองไว้ พอจะเดาได้คร่าวๆ หรอกนะว่าไปไหนบ้าง แต่ก็ไปแต่สถานที่สุ่มเสี่ยงทั้งนั้น ยูริเอะหน้าซีดเลยล่ะ บอกว่าไม่นึกว่าคำพูดคำเดียวของตัวเองจะทำให้มาซายะเตลิดไปขนาดนั้น มาร้องไห้กับฉันโฮใหญ่ ชูสุเกะเองก็โทรไปกล่อมมาซายะทุกวัน พอรู้สถานที่ก็บินไปรับตัวกลับมา... คุณลุงคุณป้าบ้านคาบุรากิอลหม่านกันใหญ่ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายตัวเองจะทำยังไงดี ยูริเอะก็สลดหดหู่ บอกว่ารู้สึกผิดกับคุณลุงคุณป้าจริงๆ ไม่กล้าไปสู้หน้าแล้ว เป็นส่งท้ายปีเก่าที่แย่สุดๆ เลยล่ะ"

ระหว่างที่ฉันเบื่อโอโซจิหันมาซดถั่วแดงต้มอยู่ ท่านไอระลำบากขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย...

"กว่าจะลากมาซายะกลับมาได้ก็แทบแย่ เพราะเป็นหวัดอาการแย่ลงก็เลยเดินทางต่อไม่ไหว แต่พอหายดีแล้วก็ยังซึมๆ ไปอย่างกับเป็นคนละคน พวกเราก็เป็นห่วงเหมือนกัน"
"งั้นเหรอคะ"

ฉันก็เผลอฟังไปเยอะ... ดูท่าไม่ค่อยดีแล้วไง

"คนนอกอย่างฉันรับรู้ไปด้วยขนาดนี้จะดีเหรอคะ"

ฉันเน้นคำว่า "คนนอก" แต่ก็เปล่าประโยชน์...
"คืองี้นะ" ท่านไอระโน้มตัวออกมา

"อยากให้เรย์กะจังช่วยเป็นกำลังให้มาซายะฟื้นตัวได้ไวๆ น่ะ ขอร้องละนะ เรย์กะจัง"
"อย่างฉันคงเป็นกำลังให้ไม่ได้มากหรอกค่ะ... เราไม่ได้สนิทอะไรกันด้วย ลองไปขอร้องคุณไมฮามะดูไหมคะ..."

ท่านไอระว่า "ไม่จริงหรอก" แล้วบีบมือฉัน

"ถ้าเป็นเรย์กะจังต้องช่วยเป็นกำลังให้ได้แน่นอน ! ก็ตอนงานเทศกาลโรงเรียน มาซายะที่อารมณ์บูดมาตลอดทางเปลี่ยนสีหน้าแค่ครั้งเดียวตอนเห็นชุดพ่อบ้านของเรย์กะจัง  พูดว่า ยัยนั่นไม่ได้ทำตามที่ฉันแนะนำเลย ปรกติมาซายะไม่เคยสนใจผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ยูริเอะหรอกนะ"

ฉันว่านั่นไม่ใช่การแสดงความสนใจในตัวฉันหรอกค่ะ แค่อยากตอกย้ำความห่วยของชุดมากกว่า 

"พูดอย่างนี้ก็ไม่ดี  แต่คุณเอมะสั่นคลอนหัวใจมาซายะไม่ได้หรอก"

ท่านไอระพูดเด็ดขาด

"แหม แต่ว่า~"
"ขอร้องล่ะ เรย์กะจัง ! ยูริเอะก็รู้สึกต้องรับผิดชอบจนจิตใจอ่อนล้าลงไปทุกทีแล้ว ช่วยไปพูดคุยหรือให้คำแนะนำอะไรให้มาซายะเข้มแข็งขึ้นทีนะ นะ ขอร้องล่ะ"

อุอุอุ... ฉันแข็งใจปฎิเสธคำขอของท่านไอระไม่ลงหรอกค่ะ
แต่แย่จังเลย ฉันไม่มีสกิลล์ช่วยฟื้นฟูจิตใจคนเป็นทุกข์ด้วยสิ จริงๆ ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายแบบนี้ด้วยอ่ะนะ

"เรย์กะจัง"
"อุ.... ทราบแล้วค่ะ"

-------------- ขาข้างหนึ่งก้าวลงบ่อไร้ก้นไปแล้วไง 

คำแนะนำเหรอ แล้วจะให้คำแนะนำยังไงดีล่ะ
วิธีทำใจจากการอกหักนะ ความจริงถ้ามีความรักครั้งใหม่กับวาคาบะจังไปซะก็คงฟื้นตัวได้เร็วที่สุดน่ะแหละ แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นวี่แววอะไรเลย
ลองไปอ่อยๆ วาคาบะจังดูดีไหมนะ ไม่สิๆ อย่าหาเรื่องใส่ตัวมากไปกว่านี้ดีกว่า
เอาไงดีน้า...

"เอ่อ ท่านคาบุรากิคะ"

ฉันทักคาบุรากิที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องสโมสรอย่างเกรงๆ ข้างๆ กันเป็นเอ็นโจที่นั่งยิ้มแย้มอยู่

"ลืมทุกข์โศกทางโลกไปเข้าร่วมนิกายฝึกตนตัดกิเลสจากสตรีที่ยุโรปดีไหมคะ ท่านคาบุรากิต้องเหมาะกับเสื้อคลุมยาวแน่ๆ เลยค่ะ เป็นโลกแบบในนิยาย "สมัญญาแห่งดอกกุหลาบ" เลยนะคะ"
"......."
"คุณคิโชวอิน ขอเวลาหน่อยสิ"

เอ็นโจจับแขนฉันลากไปที่มุมห้อง

"ทำไมมาซายะต้องไปเข้าร่วมนิกายอะไรนั่นด้วยล่ะ แถมเป็นที่ยุโรปด้วย"
"ระดับท่านคาบุรากิต้องไปสถานที่ต้นตำรับเท่านั้นค่ะ"
"ขอปฎิเสธ"

จู้จี้จังน้า
ฉันกลับไปหาคาบุรากิอีกหน

"ท่านคาบุรากิคะ ที่ญี่ปุ่นยังมีวัดฝึกตนที่เขาฮิเอย์กับเขาโคยะอยู่ ว่าไงคะ ละทิ้งโลกียโลกปลงผมเข้ารับใช้พระพุทธศาสนาดีไหมคะ ท่านคาบุรากิต้องเหมาะกับหัวล้านเลี่ยนแน่เลยค่ะ อาจจะได้พบกับโฮมุนครูสที่ไซเกียวสร้างขึ้นด้วยก็ได้นะคะ"
".........."
"คุณคิโชวอิน ขอเวลาหน่อย"

เอ็นโจลากแขนฉันไปด้วยแรงที่เยอะกว่าเดิม

"ช่วยเอาความคิดจะจับมาซายะบวชไปห่างๆ ได้ไหม คุณคิโชวอิน นี่คิดจะเอาเรื่องวุ่นวายไปปิดผนึกไว้ไกลๆ ตัวใช่ไหมล่ะ"
"อะไรกันคะ ฉันแค่อยากแนะนำให้เปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างเท่านั้นเอง หวังดีนะคะ"
"โกหก"

โหดร้าย ไม่เชื่อในความหวังดีของฉันเลยเหรอ จิตใจของเอ็นโจบิดเบี้ยวไปซะแล้วล่ะ

"เสื้อคลุมยาว...หัวล้าน...."

ได้ยินเสียงคาบุรากิกระซิบเบาๆ

"เห็นไหมคะ ท่านคาบุรากิเริ่มสนใจแล้วนะ ท่านคาบุรากิคะ ฉันแนะนำเสื้อคลุมยาวนะคะ !"
"คุณคิโชวอิน พอแล้วล่ะ"

เอ็นโจปัดคำแนะนำดีๆ ของฉันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี อุตส่าห์คิดว่าเป็นไอเดียดีๆ แท้เลยเชียว
หวังดีจริงๆ นะคะ


ท่านไอระส่งเมล์มาว่า "พวกเราจะหาทางจัดการกับเรื่องของมาซายะเอง ขอบใจนะ"
อ้าว งั้นเหรอคะ ขอโทษนะคะที่ทำประโยชน์ให้ไม่ได้ 

 




NEKOPOST.NET