[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 102 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.102 - ตอนที่ 102


102.


ตอนปีใหม่ ฉันเกิดนึกถึงเรื่องใหญ่ขึ้นได้ระหว่างกินเกาลัดเชื่อม
หรือว่าคาบุรากิจะโดนท่านยูริเอะสลัดรัก !?
ที่ผลสอบออกมากราวรูดแบบนั้นเป็นเพราะความช็อกจากการอกหักจนไม่มีกำลังใจอ่านหนังสือหรือเปล่านะ ที่ออกเดินทางคงเพื่อช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำสินะ

ยอดเลย ปีนี้ฉันสมองไวตั้งแต่ต้นปีเชียว...
แต่วิธีโดนทิ้งก็ผิดกับใน "Kimi Dolce" นะ ก็ในการ์ตูนไม่เห็นมีฉากออกเดินทางเยียวยาหัวใจเลย ตอนโดนทิ้งก็เริ่มรู้จักมักคุ้นกับวาคาบะจังแล้วด้วย
อืม~ ...หรือว่าเรื่องราวจะเริ่มผิดไปจากในการ์ตูนทีละน้อยกันนะ ก็ไม่มียัยตัวแสบคิโชวอิน เรย์กะที่คอยพ่นพิษใส่วาคาบะจังแล้วนี่นา 

จะว่าไป นิสัยของพวกตัวละครเอกก็ดูจะเพี้ยนๆ ไปหน่อย อย่างจักรพรรดิที่ฉันคอยกรี๊ดๆ ตอนอ่านการ์ตูนก็ไม่ใช่พวกบ้าพลังร้อนแรงกับแข่งขี่ม้าส่งเมือง แถมบ้างานกีฬาสีจนออกปากวิจารณ์ชุดแฟนซีของคนอื่นเขาซักหน่อย เยือกเย็นกว่านี้ตั้งเยอะ ส่วนเอ็นโจเองก็เป็นคนอ่อนโยนที่คอยดูแลความสัมพันธ์ระหว่างจักรพรรดิและวาคาบะจัง ไม่ใช่จอมวางแผนเลือดเย็นแบบนั้นเด็ดขาด ที่สำคัญ พอผมไม่ใช่สีน้ำผึ้งก็ผิดกับในการ์ตูนแล้วล่ะ
แล้วก็.... รู้สึกว่าวาคาบะจังจะดูต๊องๆ ยังไงชอบกล....
มันยังไงกันนะ กลิ่นอายแห่งความเสียของที่ลอยอวลอยู่รอบพวกตัวเอกนี่น่ะ...

เทียบกันแล้ว คาแรคเตอร์ที่ไม่ได้ออกมาใน KImi Dolce อย่างท่านพี่หรือท่านอิมาริหรือรุ่นพี่โทโมเอะยังดูดีกว่ากันเยอะ ! ถ้าคนพวกนี้ออกโรงมารับรองต้องป๊อบแน่ๆ ! โดยเฉพาะรุ่นพี่โทโมเอะน่ะมีรัศมีความผึ่งผายแบบจักรพรรดิในการ์ตูนเลยล่ะ
แถมยังเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอีกเยอะแยะ จะกลายเป็นคนละเรื่องกับในมังกะไปเลยหรือเปล่านะ เอาเถอะ ถ้าชีวิตฉันสงบสุขจะยังไงก็ได้ทั้งนั้นแหละ
ฉันเอาเงินแต๊ะเอียปีใหม่ทั้งหมดที่ได้มาเข้าฝากธนาคาร  ยกเว้นเงินแต๊ะเอียที่ได้จากท่านพี่ ฉันเอาใส่กรอบวางไว้ข้างหมอนกราบไหว้ทุกวันนะคะ


คาบุรากิไม่ปรากฎตัวออกมาในพิธีเปิดการศึกษาเทอม 3 ยังอยู่ระหว่างการเดินทางละมั้ง
เมื่อจักรพรรดิขาดหายแม้เมื่อเปิดเทอมใหม่ ไม่เพียงแต่ในชั้นม.ปลาย พวกนักเรียนม.ต้นก็ยังฮือฮากันให้แซ่ด ไม่นึกเลยว่านักเรียนขาดเรียนคนเดียวจะส่งอิทธิพลขนาดนี้ 
พอไปห้องสโมสร ก็เจอเอ็นโจนั่งอยู่  กำลังโดนสมาชิก Pivoine รอบล้อมซักไซ้เรื่องคาบุรากิอยู่พอดี

"มาซายะเป็นหวัดตั้งแต่ปีใหม่ ก็เลยขอลาหยุดรักษาตัวน่ะครับ อีกไม่กี่วันก็คงมาโรงเรียนได้แล้ว"

เป็นหวัด ? แสดงว่ากลับมาจากเดินทางเยียวยาหัวใจแล้วเหรอ เดี๋ยวๆ ยังไม่ชัวร์ซักหน่อยว่าเป็นเดินทางเยียวยาหัวใจ อาจจะเป็นเดินทางตามหาตัวเองก็ได้ แต่ส่วนตัวฉันว่ากะอีแค่ออกเดินทางก็หาเจอได้เนี่ย ตัวตนแบบนั้นคงไม่เท่าไหร่ละม้าง 

พอเห็นฉัน เอ็นโจก็ทักทายคนรอบข้างแล้วเดินเข้ามาหา

"สวัสดีปีใหม่ คุณคิโชวอิน"
"สวัสดีปีใหม่ค่ะ ท่านเอ็นโจ"

เอ็นโจชวนฉันไปในที่ลับตาคนแล้วส่งถุงอะไรให้

"เอ้านี่ ของฝากในนามของค่าปิดปากที่ได้มาตอนไปตามมาซายะที่โน่นที่นี่"

เอ๋... ชักน่ากลัวนะ

"...แหม ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะคะ"

ฉันรับของฝากที่ไม่อยากได้มาจากเอ็นโจผู้ยิ้มแย้ม
เอ็นโจ อุตส่าห์ไปตามคาบุรากิกลับมาเหรอเนี่ย แต่บอกว่าที่โน่นที่นี่แสดงว่าไปมาหลายที่เลยสินะ แค่ปลายปีต้นปีก็ยุ่งจะแย่อยู่แล้วแท้ๆ เอ็นโจนี่้ก็รักเพื่อนเหมือนกันนะ ดูแลคนดีจังนะนาย

"ท่านคาบุรากิเป็นหวัดเหรอคะ"
"ใช่แล้วล่ะ แต่ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่บ้าน ก็ไปมาแต่ที่หนาวๆ น่ะนะ แต่ที่เขาว่าโรคเกิดจากใจเป็นพิษน่ะจริงด้วยนะ ซึมไปเลยล่ะ"
"งั้นเหรอคะ...."

"ที่หนาวๆ" "โรคจากใจเป็นพิษ" นี่แสดงว่าเป็นเดินทางเยียวยาจิตใจจริงๆ สินะ !?
ที่ว่าไปที่หนาวๆ นี่ยุโรปเหนือหรือรัสเซียหรือเปล่าหนอ อา แต่จักรพรรดินโปเลียนไปรัสเซียแล้วพ่ายแพ้มานี่นา แต่พอนึกภาพคาบุรากิกลายเป็นก้อนน้ำแข็งอยู่ในไซบีเรียก็ฮาดีเหมือนกัน อาจจะได้เจอแมมมอธด้วยก็ได้ อุฮุฮุ

"แต่ไม่มีไข้แล้วล่ะ เดี๋ยวก็คงอาการดีขึ้น ถ้ามาซายะมาโรงเรียนเมื่อไหร่ก็ฝากคุณคิโชวอินด้วยนะ"
"...หุหุ ?"

ฉันเดาความหมายของคำพูดอีกฝ่ายไม่ออก เลยแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนไป


พอกลับมาบ้านฉันก็ลองเปิดถุงของฝากจากเอ็นโจดู

"คุกกี้โทจิมโบ" "บิสกิตน้ำตกเคเก็น" "ซาละเปาจุไก" 
(สถานที่ที่ว่ามานี่เป็นที่ฆ่าตัวตายชื่อดังทั้งนั้นเลยครับ...)  

ขอโทษที่หัวเราะนะคาบุรากิ
เดินทางไปที่พวกนี้เพื่อเยียวยาหัวใจเนี่ยนะ... คาบุรากิ~ กลับมาเถ้อ~! 
แต่ก็ตกใจนิดหน่อยนะที่ทายาทตระกูลคาบุรากิผู้ยิ่งใหญ่ อย่าว่าแต่ออกจากญี่ปุ่นเลย ยังไม่ได้ออกจากแผ่นดินใหญ่ด้วยซ้ำ


อีกไม่กี่วันให้หลัง คาบุรากิก็มาโรงเรียนหลังจากหายไปหนึ่งเดือน ท่าทางโทรมไปถนัดใจ
ทั้งผิวพรรณเส้นผมก็ไม่เปล่งปลั่ง ดวงตาตายสนิท หวา... หยั่งงี้ก็แน่แล้วล่ะ...
รอบข้างพากันเฝ้ามองคาบุรากิที่แผ่บรรยากาศยากเข้าใกล้ในความหมายที่ต่างจากปกติ ส่วนฉันทำเป็นมองไม่เห็น
คนส่วนมากลงความเห็นว่าคาบุรากิโทรมแบบนั้นเพราะเพิ่งฟื้นไข้ แต่ฉันว่าไม่ใช่หรอก สาวๆ ส่วนหนึ่งก็เริ่มกรี๊ดกร๊าดกันแล้วว่าท่านคาบุรากิซูบๆ ไปแบบนี้ก็เท่เหมือนกัน !

ตอนอกหักจากรุ่นพี่โทโมเอะฉันก็ซึมๆ ไป แต่ไม่ถึงขั้นนี้หรอกนะ คงเพราะรักแรกที่กินเวลาไม่กี่เดือนกับรักแรกที่แอบหลงรักเขาข้างเดียวมาสิบกว่าปีของคาบุรากิมันคงต่างชั้นกันมากละมั้ง
พอเห็นคนที่ปกติแข็งแรงดีมาซึมเศร้าเหงาหงอยแบบนี้ก็ชักจะปวดใจไปด้วย ตอนนี้แหละ เป็นโอกาสของรักครั้งใหม่แล้ว คาบุรากิ ! นายมีวาคาบะจังคนรักแห่งบุพเพฯ อยู่ใกล้ตัวแค่นี้เองนะ !
ส่วนวาคาบะจังคนนั้นกำลังหลั่นล้าเพราะผลสอบทั่วประเทศที่ได้มาติดอันดับท็อป ก็มีทุนการศึกษาเป็นเดิมพันนี่น้า
ทั้งโรงเรียนกำลังเป็นกังวลกับจักรพรรดิ แต่วาคาบะจังดูไม่ได้สนอกสนใจเท่าไหร่ แต่ก็เห็นทำหน้างงๆ อยู่เหมือนกัน
ทั้งสองไม่รู้จักกัน วาคาบะจังก็เลยไม่โดนพาลใส่จากการอกหัก แต่ตอนนี้คาบุรากิเองก็ดูไม่มีเรี่ยวแรงจะไปพาลใส่ใครด้วยอ่ะนะ


คุณไมฮามะมารับคาบุรากิถึงโรงเรียน ตามปกติคาบุรากิคงมองผ่านลูกเดียว แต่ตอนนี้ดันปวกเปียกหมดแรงจนโดนคุณไมฮามะคล้องแขนลากขึ้นรถไปได้ตามสบาย
ตอนงานเทศกาลโรงเรียนก็มีคนเห็นคุณไมฮามะอยู่เยอะแยะ พอทั้งสองคนกลับด้วยกันเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่อีก

"ใครน่ะ ยัยคนนั้น !"
"ไมฮามะ เอมะจากยูริมิยะไงล่ะ ! ทำเป็นสนิทกับท่านยูริเอะ กะเข้าหาท่านคาบุรากิแหงๆ !"
"ชั้นรับไม่ได้ถ้าท่านคาบุรากิจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ท่านยูริเอะ !"

หวาหวา ไปกันใหญ่แล้ว ทุกคนตีหน้ายักษ์กันหมดแล้ว !
พวกเด็กๆ กลุ่มฉันก็จ้องมองตามรถกันตามเขม็ง เซริกะจังกับคิคุโนะจังพ่นคำสาปตามไปด้วย
คาบุรากิ นายไหวแน่นะ... จะว่าไป เวลาแบบนี้เอ็นโจมัวทำอะไรอยู่นะ
พอมองหา เอ็นโจที่มักจะอยู่ข้างคาบุรากิเสมอกลับมองตามรถจนหายลับไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ทางนี้ก็ชักน่ากลัวเหมือนกัน ฉันเลยแอบผละออกมาห่างๆ ไม่ให้ใครสังเกตเห็น


ในคืนวันนั้น ท่านไอระเมล์มาหาว่ามีธุระอยากคุยด้วย
กระเพาะฉันปวดแปลบๆ อย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน

 




NEKOPOST.NET