[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 101 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.101 - ตอนที่ 101


101.

 

งานเทศกาลโรงเรียนเสร็จสิ้นลงไปได้ไม่เท่าไหร่ ซากุระจังก็ติดต่อมา 

"คุณไมฮามะ เอมะมาเที่ยวงานโรงเรียนซุยรันหรือเปล่า"
"อื้อ คนรู้จักของซากุระจังเหรอ ? โรงเรียนเดียวกันใช่ไหม"
"แค่เรียนอยู่ที่เดียวกัน แต่ไม่ได้สนิทกันหรอกนะ ระวังไมฮามะ เอมะไว้ให้ดีล่ะ ยัยนั่นไม่ถูกใจใครก็หาเรื่องแกล้งเขาทันควัน ที่โรงเรียนยูริมิยะก็มีคนตกเป็นเหยื่อมาเยอะแล้ว"
"จริงเหรอ เอ๋ หรือว่าซากุระจังก็เคยโดนคุณไมฮามะรังแกเอาด้วยเหรอ"
"หา ใครจะกล้า"

นั่นสินะค้า ~ ถ้าไปหาเรื่่องกับยัยแมวปีศาจซากุระจัง ต่อให้เป็นฉันก็ไม่แน่ว่าจะชนะได้... 

"ฉันไปเห็นยัยไมฮามะ เอมะนั่นกระแซะอยู่กับจักรพรรดิคนนั้นที่งานเทศกาล ก็เลยกะว่าเรย์กะคงงานเข้าน่ะสิ ยัยนั่นน่ะเที่ยวโม้ไปทั้งยูริมิยะน่ะแหละว่าตัวเองสนิทสนมกับจักรพรรดิแห่งซุยรันแค่ไหน"
"เห~"

มาดามคาบุรากิเชิญมางานเลี้ยงน้ำชาที่บ้าน ทำท่าสนิทสนมกับท่านยูริเอะด้วย ก็คงใกล้ชิดกับคาบุรากิพอควรละมั้ง ถึงจะดูไม่อยู่ในสายตาคาบุรากิเลยก็เหอะ
เอ้า อยากทำอะไรก็เชิญตามสบาย


งานเทศกาลโรงเรียนจบลงด้วยดี ฉันเองก็ใช้เวลาช่วงฤดูใบไม้ร่วงไปกับการพูดคุยกับเพื่อนๆ แวะไปชมรมงานฝีมือ ดื่มชาที่สโมสร Pivoine อย่างเพลิดเพลิน
ผ่านไปได้หนึ่งเดือนก็ถึงฤดูสอบปลายภาค ฉันทั้งไปเรียนพิเศษ ติวเข้มกับอาจารย์มาริน เข้าท้าทายกับข้อสอบปลายภาคอย่างเอาเป็นเอาตาย นี่เรียนหนักที่สุดตั้งแต่เข้าม.ปลายมาเลยนะ จะมีสิทธิ์ลุ้น Best 30 กับเขาบ้างไหมเนี่ย !?

ผลสอบที่นำมาประกาศในอีกไม่กี่วันให้หลังสร้างความช็อคไปทั่วโรงเรียน

ที่ 1  ทาคามิจิ วาคาบะ 
ที่ 2  เอ็นโจ ชูสุเกะ 
ที่ 3  มิซึซากิ อาริมะ 

ไม่มีชื่อคาบุรากิอยู่ที่ไหนเลย
เป็นอะไรไปน่ะ จักรพรรดิ !?   ร่วงลงมากราวรูดขนาดไม่ติด 30 อันดับเนี่ย ลืมเขียนชื่อหรือไง !? หรือว่าเผลอตอบสลับข้อ !? 
 จักรพรรดิผู้สมบูรณ์แบบคนนั้นเป็นอะไรไปแล้ว ! ไม่ใช่แค่ชั้นม. 4 แต่ทั้งโรงเรียนพากันลือเรื่องนี้กันให้แซ่ด
ส่วนตัวจักรพรรดิเองนั้นขาดเรียน
ฉันเองก็เข้าร่วมในบทสนทนาเกี่ยวกับปรากฎการณ์ลึกลับของจักรพรรดิขณะลอบเช็คชื่อทั้ง 30 ชื่อบนบอร์ดอีกครั้ง ไม่มีชื่อฉัน
ส่วนใบเกรดส่วนตัวที่ได้รับมานั้นแจ้งว่าฉันอยู่ลำดับที่ 31 ...บ้าจริง อีกนิดเดียวแท้ๆ

คาบุรากิไม่มาโรงเรียนอีกเลยนับแต่วันนั้น
ตอนแรกก็ลือกันว่าสงสัยจะล้มป่วยไม่สบาย แต่ไม่มีใครระบุได้ว่าป่วยเป็นอะไรหรือทำไมถึงขาดเรียน มิหนำซ้ำ คนใกล้ตัวที่สุดคือเอ็นโจก็ไม่ออกมาพูดอะไร ยิ่งทำให้คนคาดเดากันไปต่างๆ นานา
ตั้งแต่สอบเสร็จ เอ็นโจก็ไม่โผล่มาที่ห้องสโมสรของ Pivoine อีกเลย สมาชิกที่มาชมรมกันอยู่ที่ห้องสโมสรจึงยิ่งเป็นห่วงกันเข้าไปใหญ่
ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ หรือว่าช็อคที่คะแนนตกจนไม่กล้ามาโรงเรียน ! อ๊ะ หรือว่าขาดเรียนเพราะไม่อยากถูกบังคับให้เรียนเสริมสินะ !?

อื~ม จะว่าไปแล้ว ฉันไม่ได้เห็นหน้าสองคนนั้นมานานเท่าไหร่แล้วนะ ก่อนสอบห้องสโมสรก็แทบจะอยู่ในภาวะปิดตาย ก็เลยไม่ได้เจอกันเลย ก่อนหน้านั้นก็....

อืม เอ๊อะ ช่างเหอะ
ที่สำคัญกว่านั้น ไม่รู้ทำไม พอจักรพรรดิคะแนนตกขาดเรียนแล้ว ชื่อเสียงของวาคาบะจังถึงแย่ลงไปด้วย
คนเขาว่ากันว่า หนอย ฉวยโอกาสที่จักรพรรดิไม่สบายเตะร่วงลงจากบัลลังก์  แถมยังบังอาจแซงหน้าท่านเอ็นโจไปด้วย !  เดี๋ยวสิ วาคาบะจังไม่ได้ทุจริตในการสอบซักหน่อยนะ

ขณะที่พวกผู้หญิงส่วนมากยังช็อคที่ไม่มีชื่อจักรพรรดิแปะบอร์ด วาคาบะจังก็ดีใจว่า "ที่หนึ่งล่ะ !" ตรงนั้นแหละที่ดูเหมือนจะไปขวางสายตาชาวบ้าน  แฟนๆ คาบุรากิกับเอ็นโจเริ่มลือกันแล้วนะว่ายัยคนนั้นไปเล่นเล่ห์อะไรให้ตัวเองได้อันดับ 1 หรือเปล่า  หาเรื่องกันชัดๆ
แต่จังหวะไม่ดีเอาซะเลย ประธาน Pivoine คนใหม่นี้เชิดชู Pivoine เป็นอันดับหนึ่ง การที่สามัญชนอย่างวาคาบะจังมาแซงหน้าสมาชิก Pivoine แบบนี้ คงรู้สึกเหมือนโดนลบหลู่สุดๆ เลยละมั้ง
วาคาบะจัง จุดยืนแย่ลงฮวบฮาบเลยนะ ไหวหรือเปล่า !?

หลังเลิกเรียน ระหว่างที่ฉันเดินไปห้องชมรมงานฝีมือคนเดียวก็บังเอิญเจอเข้ากับเอ็นโจที่ถือกระเป๋ามามุ่งหน้าไปลานจอดรถเข้าพอดี

ชะ...

"สวัสดีค่ะ ท่านเอ็นโจ"

ฉันอยากเมินๆ ไป แต่เกรงจะเสียมารยาทก็เลยจำใจทักทาย

"ว่าไง คุณคิโชวอิน"

เอ็นโจว่าแล้วก็ยิ้ม ใบหน้าดูมีร่องรอยของความเหนื่อยล้า 

"ดูเหนื่อยๆ นะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า"
"อื๋อ ? ไม่เป็นไรหรอก แหม จริงๆ ก็มีหลายเรื่องน่ะนะ"

ก็ว่างั้น ตอนนี้ที่โรงเรียนก็พูดกันถึงแต่ "หลายเรี่อง" นั่นแหละ

"คุณคิโชวอินก็สนใจหรือเปล่า เรื่องของมาซายะน่ะ"
"เอ๋ ?"

จะว่าสนใจก็สนใจอ่ะนะ ก็เอะอะกันซะขนาดนี้ แต่จะแสดงความอยากรู้อยากเห็นออกไปตอนนี้ก็เท่ากับแส่หาเรื่องตายชัดๆ 

"ไม่หรอกค่ะ ก็เป็นห่วงว่าจะไม่สบายไปหรือเปล่าน่ะค่ะ"
"ไม่สบายนะ..."
"เอ่อ... สุขภาพทรุดโทรมลงหรือเปล่าคะ"
"สุขภาพ...ทรุดโทรมลงหรือเปล่านะ ยังไงกันน้า ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"เอ๋ !"

ไม่รู้เหรอ พวกนายเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่เหรอ !?

"ไม่ได้เจอมาซายะเลยน่ะ"
"ไม่ไปเยี่ยมหน่อยเหรอคะ"
"ไปเยี่ยมเหรอ คุณคิโชวอิน จะไปด้วยกันไหมล่ะ ไปเยี่ยมมาซายะน่ะ"

ให้ตายก็ไม่ไปหรอก...

"ล้อเล่นน่า ไปหาที่บ้านก็ไม่เจอมาซายะหรอก ตอนนี้เขาออกเดินทางน่ะ"
"ออกเดินทางเหรอคะ"
"ใช่ นี่ความลับนะ ถ้าเล่าให้ใครฟังละก็เจออะไรน่ากลัวแน่"
"ไม่พูดหรอกค่ะ"

ให้ปากฉีกก็ไม่พูดหรอกค่ะ แต่ว่าถ้างั้นก็อย่าพูดออกมาเองแต่แรกสิยะ ยิ่งย้ำว่าห้ามพูดก็ยิ่งอยากพูดน่ะมันคือธรรมชาติของมนุษย์นะ

"ไม่นึกเลยว่าอยู่ดีๆ เพื่อนสนิทก็จะเปลี่ยนจ็อบเป็นนักเดินทางซะงั้นน่ะน้า~"
"อ้อ...."

กลายเป็นนักเดินทางไปแล้วเหรอ คาบุรากิ แบบว่าเดินทางตามหาตัวเองไรงี้น่ะเหรอ

"แล้วท่านคาบุรากิจะกลับมาจากเดินทางเมื่อไหร่เหรอคะ"
"เพราะไม่รู้ถึงลำบากอยู่นี่ไง กำลังจะไปเกลี้ยกล่อมมาซายะอยู่นี่แหละ"
"อ้อ... คงลำบากนะคะ...."

เอ็นโจยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ย้ำว่าความลับนะก่อนจากไป
มีเพื่อนสนิทให้ต้องดูแลก็ลำบากเหมือนกันนะ...
แต่ว่าเดินทางเหรอ... คาบุรากิจะเดินทางไปไหนกันนะ คงเป็นทางเหนือละมั้ง มองเห็นภาพคาบุรากิยกปกคอเสื้อโค้ตตั้งเดินฝ่าพายุหิมะไปเลยล่ะ  


อีกไม่นานก็จะถึงปิดเทอมฤดูหนาวล่ะ พอขึ้นเทอมใหม่หลังปีใหม่จะกลับมาหรือเปล่านะ คาบุรากิ
แล้วปีหน้านี่ฉันจะได้เป็นสมาชิกตัวจริงของชมรมงานฝีมือซักทีไหมนะ
ฉันถือถุงงานฝีมือผ้าปักกำมะหยี่รีบเร่งไปยังห้องชมรม
ในวันปิดห้องชมรม สมาชิกทุกคนจะมีงานจิบน้ำชาร่วมกัน แต่ฉันก็ไม่ได้รับเชิญไปหรอกนะ

ในวันสุดท้ายของภาคการศึกษา ฉันไม่ได้รับคำชวนให้ไปต่อที่ไหน พอเดินออกจากอาคารเรียนกับเพื่อน ก็เจอหน้าคนรู้จักเข้าพอดี
คาซึรางินี่เอง
ฉันนึกวิธีแก้แค้นที่โดนเรียกว่ายัยหัวสว่านออกแล้ว

"คาซึรางิคุง มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยค่ะ"
"อะไรเล่า !"
"รู้จัก "อาซาโนะซาโกะโจ" หรือเปล่าเอ่ย"
"หา ?"
"คือว่านะ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วที่สมรภูมิแห่งหนึ่ง มีไพร่พลรบล้มตายเสียชีวิตมากมาย ตายไปทั้งๆ ที่ตาไม่หลับน่ะค่ะ วิญญาณของไพร่พลเหล่านี้ไปสู่สุขคติไม่ได้ กลายเป็นสัมภเวสีเที่ยวออกเร่ร่อนตามหาศัตรูผู้คร่าชีวิตของตัวเองอยู่ทุกคืน เลือดไหลทะลักออกจากลำคอที่ถูกบั่น อ้าปากออกมามีเสียงลมหายใจดังฮิ้ว~ ฮิ้ว~ พลางคร่ำครวญว่า "อาซาโนะซาโกะโจ" ว่ากันว่าคำนี้เป็นรหัสแยกแยะพวกตัวเองกับศัตรู ในรหัสนี้คำพูดลับซ่อนอยู่ คนที่ไขรหัสไม่ได้ก็จะถูกมองว่าเป็นศัตรูแล้วก็ถูกฆ่าทิ้ง แล้วคนที่ได้ฟังเรื่องนี้ ตกกลางคืนก็จะมีวิญญาณทหารมายืนอยู่ข้างหมอน ถ้าบอกความหมายของรหัสไม่ได้ก็จะโดนพาไปโลกฝั่งโน้นล่ะ"
"หา !? พูดอะไรของเธอน่ะ !"

ฉันยกแขนทั้งสองข้างห้อยๆ รุกเข้าหาตาไก่โง่ด้วยท่าทางเหมือนซอมบี้

"...ความจริงแล้ว วิญญาณทหารร่างอาบเลือดพวกนั้นมาที่บ้านฉันน่ะค่ะ แต่ฉันรู้ความหมายของรหัสก็เลยรอดมาได้ เด็กหัวดีอย่างคาซึรางิคุงคงถอดรหัสได้สบายใช่ไหมล่ะค่ะ วันนี้ตอนกลางคืน ถ้ามีพวกทหารหัวยุบมาหา ก็บอกเขาไปดีๆ นะคะ แล้วถ้าไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง วิญญาณทหารจะมาที่บ้านของคนๆ นั้นด้วย ระวังไว้ด้วยนะคะ"
"ฮะ เฮ้ย...!"
"เท่านี้แหละค่ะ ลาล่ะนะคะ คาซึรางิคุง"

ฉันหมุนตัวกลับไป

"เดี๋ยวก่อน ! ยัยสว่าน ! บอกคำตอบมาก่อนเซ่ !"
"ฉันไม่มีธุระต้องบอกอะไรกับคนที่ยังเรียกชื่อคนอื่นไม่ถูกหรอกค่ะ"
"อุ !.... คิโชวอิน"
"รุ่นพี่"
"....รุ่นพี่คิโชวอิน ...บอกหน่อยสิ"
"ขอโทษนะค้า~ ถ้าบอกความหมายของรหัสให้ใครไป ฉันก็จะโดนวิญญาณอาฆาตด้วยน่ะค่ะ~ ลองพยายามคิดด้วยตัวเองดูนะคะ~ ลาก่อนจริงๆ ละนะคะ~ สวัสดีปีใหม่ค่า~"
"เฮ้ย ! เดี๋ยวสิ ! เฮ้ย !"

ฉันเดินกระโดดโลดเต้นออกมาจากตรงนั้น 
สมน้ำหน้า ตางี่เง่านั่นไม่มีทางไขรหัสได้หรอก งี่เง่าขนาดนั้นก็คงกลัวเป็นจริงเป็นจังแหงๆ เคะเคะเคะเคะ ! สมน้ำหน้า ! นี่แหละการแก้แค้นของหัวสว่าน !

"....เอ่อ ท่านเรย์กะ ฉันบังเอิญได้ยินเรื่องเมื่อกี้เข้าด้วยน่ะค่ะ...."
"เอ๋ อ้อ โกหกน่า"
"โกหกเหรอคะ"
"อื้อ โกหก พวกทหารโดนบั่นคอ ลมหายใจรั่วออกมา ก็เลยพูดไม่ชัดไงล่ะ ความจริงก็คือ "อาซาโนะซังโกะเกียว" น่ะ แต่ยังไงนี่ก็เรื่องโกหกอยู่แล้ว ไม่ต้องไปสนใจหรอก"
"......."

ตาคาซึรางิหน้าซีดเชียว ! นี่อยู่ม.2 แล้วยังเชื่ออีกเหรอ งี่เง่านักก็ต้องเจองี้แหละ 
อา สบายใจจริงจริ๊ง ความแค้นของปีนี้ก็ต้องเอาคืนภายในปีนี้สิน่า

 

 

 




NEKOPOST.NET