[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 100 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.100 - ตอนที่ 100


100.

 

งานออกร้านในงานเทศกาลโรงเรียนของห้องเราคือคาเฟ่สลับชายหญิง
ตอนแรกก็จะเอาเป็นคาเฟ่ธรรมดา แต่ซินเดอเรล่าของอิวามุโระคุงเกิดเป็นที่ชื่นชอบกันขึ้นมา ก็เลยกลายเป็นคาเฟ่แต่งหญิงกันไปอีกจนได้
แล้วก็กลายเป็นว่าพวกผู้หญิงก็ต้องแต่งชาย พวกผู้ชายเลยต้องแต่งชุดเมด ผู้หญิงแต่งชุดพ่อบ้านกันไป
ชุดเมดเหรอ... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ถ้าจะแต่งทั้งทีก็อย่าเอาเป็นชุดเมดธรรมดาเลย เอาเป็นแฟชั่นแบบโกธิคโลลิต้าดีกว่า พอฉันเสนอไปทุกคนก็เห็นด้วยทันที  อิวามุโระคุงตาเป็นประกายเชียว ไว้จะให้คำปรึกษาเรื่องชุดเมดทีหลังนะ
ฉันตั้งใจว่าจะทำงานเป็นคนเตรียมเมนูอยู่เบื้องหลัง แต่ซาโตมิคุงประกาศว่า "คุณคิโชวอินต้องทำงานข้างหน้านะ !" เลยต้องพลอยแต่งชุดพ่อบ้านกับเขาด้วย
แต่ฉันหน้าผู้หญิ๊งผู้หญิงออกอย่างนี้ ผมหลอดด้วย คงแต่งชายไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่หรอกมั้ง

พอลองดูตัวเองที่แต่งชุดพ่อบ้านในกระจก ก็ดูไม่ค่อยสมชายเท่าไหร่จริงๆ ด้วย จะลองเก็บผมดีไหมน้า แหม แต่ถ้าเข้าไปยืนในหมู่พวกผู้ชายแต่งหญิงที่อุบาทว์ๆ หน่อยก็คงไม่มีใครมาสนชุดพ่อบ้านของฉันแล้วล่ะ ช่างมันเถอะ
ระหว่างที่ครุ่นคิดแบบนั้น ซาโตมิคุงก็ยื่นที่คาดผมติดหูสัตว์มาให้ฉัน

"นี่อะไรคะ"
"หูแกะไงล่ะ พ่อบ้านแกะ น่ารักดีออกนา คุณคิโชวอินต้องลองใส่ให้ได้เลยนะ อ๊ะ ไม่ต้องรวบผมหรอก นั่นมันเอกลักษณ์ของคุณคิโชวอินเลยนะ ผมหลอดๆ แบบนี้ก็ดูเป็นน้องแกะดีออก"

จ้ะ ฉันลองสวมหูแกะลงบนหัว สัตว์อีกแล้วเหรอ... แต่ว่า

"แค่หูอย่างเดียวเหรอคะ"
"อื้อ ทำไมเหรอ"
"ตอนวิ่งแข่งแฟนซี ท่านคาบุรากิตำหนิฉันว่าทำไมใส่แต่หูหนูไม่ยอมติดจมูกมาด้วยล่ะ น่ะค่ะ"
"เอ๋... ต่อให้เป็นผมก็ไม่กล้าขอให้คุณคิโชวอินติดจมูกแกะหรอกนะ"
"ฉันก็ว่าคงหายใจลำบาก ไม่อยากติดหรอกค่ะ"
"...งั้นครั้งนี้เอาเป็นหูอย่างเดียวละกัน"
"ตกลงตามนั้นค่ะ"
"อื้อ !"

ซาโตมิคุงทำให้ฉันเป็นแกะด้วยรอยยิ้มแสนสดใส
"ก็คุณคิโชวอินเป็นแกะที่สวมหนังหมาป่านี่นะ เหมาะเลยล่ะ" เขาว่างั้น นี่ ซาโตมิคุง รูปลักษณ์ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ 

ฉันจ้องเงาตัวเองในชุดพ่อบ้านติดหูแกะในกระจกเขม็ง
จะไหวแน่หรือเปล่านะเนี่ย ตัวฉัน หรือว่าฉันกำลังจะถลำลึกลงไปในทิศทางที่แปลกประหลาดแซงหน้าอิวามุโระคุงไปแล้ว ฉันควรเป็นราชินีโรโคโค่แท้ๆ ไหงพลิกมาอยู่บนเส้นทางขายหัวเราะได้ล่ะ หรือว่าฉันแค่คิดมากไปเองนะ...

อิวามุโระคุงมาปรึกษาฉันเรื่องชุดเมดโกธิคโลลิเรียบร้อยแล้ว หลายเรื่องเลยล่ะ จะใส่หมวกบอนเนตต์หรือว่าที่คาดผมดี เป็นชุดวันพีซดีหรือว่าใส่เสื้อกับกระโปรงคอร์เซตต์ดี แล้วต้องใส่สุ่มให้กระโปรงบานๆ หรือเปล่า 
ความร้อนแรงที่อิวามุโระคุงมีให้ชุดโกธิคโลลิน่ะไม่ธรรมดาเลยล่ะ ไม่ยอมทำแบบขอไปทีเด็ดขาด
สุดท้ายก็เลยเอาเป็นใส่หมวกบอนเนตต์ ส่วนที่เป็นผมหลอดก็ใส่วิกเอา รู้สึกว่าวิกนั่นดูคุ้นๆ ชอบกลนะ... เหมือนทรงผมฉันหรือเปล่า ? แต่ผมฉันก็ไม่ได้ม้วนหลอดแน่นขนาดนั้นหรอกนะ

"หลงใหลในทรงผมแบบเจ้าหญิงของอาจารย์มานานแล้วฮ่ะ...."

อิวามุโระคุงบิดร่างกายใหญ่โตอย่างเอียงอาย รู้สึกว่าอิวามุโระคุงจะไปไกลเกินกว่าจะกลับมาแล้วนะ ต้องขอโทษทางคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะคะ
แล้วฉันก็จำไม่เคยได้เลยนะว่าไปเป็นอาจารย์หรือไปรับลูกศิษย์ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่  อย่าเข้าใจผิดเชียวนะ อาจารย์ของนายอยู่ที่ชมรมยูโดโน่น
แต่ฉันก็ช่วยแต่งหน้าให้อิวามุโระคุง จะได้เป็นเมดโกธิคโลลิน่ารักๆ 
ครั้งนี้พอมีเวลาผิดกับตอนวิ่งแข่ง ฉันก็เลยติดขนตาปลอมวิ้งๆ ให้ด้วย จะลองทำเล็บดูด้วยดีไหมนะ

อื้ออื้อ อิวามุโระคุง สวยมากเลยล่ะ


คาเฟ่ในห้องฉันคนแน่นแต่เช้า 
พวกผู้ชายที่ตอนแรกโวยวายว่าไม่อยากทำ-- พอได้แต่งชุดเมดเข้าก็เริ่มค้นหาความงามในเส้นทางของตัวเองกันใหญ่ สุดท้ายแล้วก็ได้ผลงานที่ไฮควอลิตี้สุดๆ หรือว่ามีชายอยากแต่งหญิงมากกว่าที่คิดกันนะ
พวกเราพ่อบ้านก็เลยกลายเป็นผู้ช่วยพวกคุณเมดไป "คาเฟ่แกะดอลลี่" ของพวกเรามีให้เลือกระบุตัวสาวเสิร์ฟได้ด้วย คุณเมดที่ขายดีก็เลยยุ่งมากๆ
รู้สึกว่าชื่อร้านนี่จะมาจากพ่อบ้านแกะกับเมดตุ๊กตา แต่ไหงคนที่ติดหูแกะมีแค่ฉันคนเดียวล่ะ
แล้วคาเฟ่แกะดอลลี่ก็ไม่ได้ใช้ผลิตภัณฑ์ที่ผ่านการตัดต่อยีนด้วยนะคะ 

มีคนระบุชื่อฉันด้วย
คนที่เรียกฉันไปเป็นคนแรกก็คือรุ่นพี่โทโมเอะ !

"รุ่นพี่โทโมเอะ ! ยินดีต้อนรับค่ะ !"
"มาแล้วนะ คุณคิโชวอิน หูน่ารักจังเลยนะ เป็นพ่อบ้านเลยต้องเป็นแกะเหรอ" (มุขเล่นคำพ้องเสียง ฮิซึจิ (แกะ) กับ ชิซึจิ (พ่อบ้าน) ครับ)
"รู้สึกจะอย่างงั้นนะคะ..."

หูแกะนี่แปลกหรือเปล่านะ แต่ก็ป่านนี้แล้ว...

"งั้นคุณแกะ ขอเซ็ทเค้กรัมเรซิ่นหน่อยสิ"
"ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

ฉันรีบไปบอกออเดอร์ของรุ่นพี่โทโมเอะให้ทางด้านหลัง
รุ่นพี่โทโมเอะอุตส่าห์มาหาด้วยเหรอเนี่ย ดีใจจัง ! เอะเฮะเฮะ ได้รับคำชมว่าหูแกะน่ารักด้วยล่ะ !
รู้สึกเหมือนจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากๆ เลย !
จากนั้นเพื่อนห้องอื่นก็แวะมาเที่ยวบ้าง โดนริรินะจิกหัวใช้งาน "พ่อบ้านพิลึกคนนั้นน่ะ รีบๆ ไปยกชามาสิยะ !" บ้าง ฉันก็ยุ่งพอตัวเหมือนกันนะ แต่ก็ยังแพ้อิวามุโระคุงโกธิคโลลิที่ฮ็อตสุดๆ
ซาโตมิคุงยังอุตส่าห์ชมว่า "สมเป็นคุณคิโชวอิน ! ตัวเรียกแขกเลยล่ะ !"
พรุ่งนี้จะเป็นวันที่แขกภายนอกมาเยี่ยมชมได้ด้วย สู้เขา ! 


ตอนว่างๆ ฉันก็แวะไปส่องชมรมงานฝีมือ
ชมรมงานฝีมือจะทำชุดแต่งงานทุกปี ปีนี้ก็เริ่มปรึกษาเรื่องดีไซน์กันตั้งแต่เดือนเมษา ผลงานจากความอุทิศตนของทุกคนถูกประดับไว้กลางห้อง
ชุดได้รับการเย็บปักอย่างปราณีตจนถึงชายกระโปรง เป็นผลงานที่ออกมาเลิศเลอจนไม่คิดว่าเป็นฝีมือนักเรียนม.ปลายเลย
ฉันเองก็เป็นสมาชิก (ปลอม) ของชมรมคนหนึ่ง ได้ช่วยทำดอกกุหลาบสำหรับบูเก้ดอกหนึ่งด้วยล่ะ ฉันแค่จ้องมองคนเขาเย็บชุดเดรสกันเขม็งเงียบๆ แค่นั้นเองนะ เขาก็มาขอให้ช่วยแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไปกดดันอะไรเขาหรอกนะ

มีแขกแวะมาดูผลงานหลายคน หัวหน้าห้องยืนอยู่ตรงหน้าชุดแต่งงาน ทำตัวเป็นสาวน้อยที่กำลังเคลิบเคลิ้ม

"หัวหน้าห้องก็อยากใส่ด้วยเหรอคะ"
"หวา ! คุณคิโชวอิน !"

พอฉันส่งเสียงทักจากข้างหลัง หัวหน้าห้องก็สะดุ้งเฮือกหันขวับมา

"ผมไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้นนะ แค่คิดว่าสวยจังเลย แค่นั้นเอง"
"หืม แสดงว่าจินตนาการถึงคนใส่อยู่สินะคะ"
"พูดอะไรเนี่ย แหม แย่จังเลย~"

หัวหน้าห้องสาวน้อยยิ่งหน้าแดงขึ้นทุกที งั้นเหรอๆ ขอให้สมปรารถนาในเร็ววันนะ
แล้วอิวามุโระก็เข้ามาด้วย มาเคลิ้มอยู่ต่อหน้าชุดแต่งงานเหมือนกันเลย
หัวหน้าห้องสาวน้อยกับชมรมยูโดสาวน้อย เป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์สายโอโตเมะด้วยกันได้นะ

วันรุ่งขึ้น "คาเฟ่แกะดอลลี่" ก็คนแน่นอีกเช่นกัน
วันที่เปิดสาธารณะเป็นระบบตั๋ว จึงมีแต่ผู้เกี่ยวข้องกับนักเรียนเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ นายคนบ้าหมาขอว่า "ต้องเชิญไปด้วยนะ !" แต่ฉันเกรงจะโดนหมอนั่นมาเรียกเป็นหมาถึงในโรงเรียนเลยปฎิเสธไปอย่างสุภาพ 

แล้วถ้าเห็นฉันติดหูแกะ เขาอาจจะตีขลุมเอาว่า งั้นหูหมาก็โอเคสินะ ! ก็เป็นได้ แค่นี้ตอนอยู่โรงเรียนฉันก็ต้องทำเหมือนหมาเฝ้าฝูงแกะจะแย่แล้ว ไม่เอาด้วยหรอกนะ
ส่วนโรงเรียนของอาโออิจังก็จัดงานโรงเรียนซ้อนกันพอดี ก็เลยชวนมาไม่ได้ น่าเสียดายจัง
ในตอนนั้น ก็มีคนเรียกฉันออกไปเสิร์ฟ

"ซากุระจัง !"

ซากุระจังมากับอาคิสะวะคุงด้วยล่ะ

"สวัสดีค่ะ คุณเรย์กะ"
"สวัสดี คุณคิโชวอิน ซากุระโกะบอกว่าอยากมาก็เลยพามาน่ะ"

อาคิสะวะคุงพาสาวมาด้วย พวกชายแต่งเมดเลยพากันซุบซิบกันใหญ่

"คุณเรย์กะ แต่งชุดพ่อบ้านเหมาะมากเลยนะคะ หูนั่นก็เป็นเอกลักษณ์ดีจัง"

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ตาซากุระจังกำลังหัวเราะอยู่ชัดๆ เชอะ
ซาโตมิคุงแว้บออกมาจากด้านหลัง

"คุณฟุคิโอกะ ยินดีต้อนรับ วันนี้มาเที่ยวงานกับอาคิสะวะคุงเหรอ"
"ไม่ได้เจอกันนานนะคะ ซาโตมิคุง มาเพราะอยากเห็นคุณเรย์กะแต่งชุดพ่อบ้านน่ะค่ะ"
"งั้นเหรอ สนิทกับคุณคิโชวอินเหรอเนี่ย" 
"ค่ะ เป็นเพื่อนกับคุณเรย์กะมาตั้งแต่สมัยประถมน่ะค่ะ"

ฉันตะหงิดๆ มาซักพักแล้วนะ ซากุระจัง ไหงไม่เรียกชื่อฉันห้วนๆ เหมือนเดิมล่ะ แล้วรอยยิ้มแบบผู้ดีนั่นมันอะไรกันยะ
ได้ยินเสียงกระซิบจากหมู่หนุ่มเมดมาว่า "ใสบริสุทธ์" "ยามาโตะ นาเดชิโกะ" ยอดไปเลยนะ ซากุระจัง หนังแมวเธอเนี่ยมันระดับแมวปีศาจเลยนะ 
จากนี้ไปพวกซากุระจังจะไปเดินดูงานโรงเรียนต่อ ยังไงซะเป้าหมายของซากุระจังคือให้คนในซุยรันรู้ถึงตัวตนของตัวเอง จะได้เป็นการปรามพวกผู้หญิงที่จะเข้าใกล้อาคิสะวะคุงไว้ใช่ไหมล่ะ อาคิสะวะคุงที่ไม่ได้ตระหนักถึงกรงเล็บแมวปีศาจเลยนี่ก็ช่างมีความสุขจริงๆ นะ

พอเข้าช่วงบ่ายได้ซักพัก จู่ๆ ที่ทางเดินก็เกิดเอะอะกันขึ้นมา กำลังนึกสงสัยอยู่ จักรพรรดิกับเอ็นโจก็เดินเข้ามาใน "คาเฟ่แกะดอลลี่" ! ตามมาด้วยท่านยูริเอะและท่านไอระ ! แล้วก็คุณไมฮามะที่เจอกันเมื่อฤดูร้อน

คนทั้งหมดอึ้งกับแขก VIP ที่ปรากฎตัวโดยไม่คาดหมาย ดูเหมือนจะไม่ได้ระบุตัวใครเป็นพิเศษ ฉันเลยออกไปรับออเดอร์ 

"เรย์กะจัง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน"

ท่านไอระร้องทัก ฉันเองก็ทักทายทุกท่าน

"คุณคิโชวอิน ต่อจากหนูก็เป็นแกะเหรอ ทุกคนฮือฮากันใหญ่เลยนะ"

เอ็นโจพูดแล้วก็หัวเราะ 

"แล้วจมูกแกะล่ะไปไหน"

ตาคาบุรากิยังจะย้ำอยู่นั่นแหละ
พอตอบไปว่า "เอามาติดจมูกแล้วมันหายใจไม่ออกค่ะ" หมอนั่นก็ว่า "หาทางพัฒนาหน่อยซี่"  พัฒนาอะไรล่ะยะ

"คุณเรย์กะเนี่ยเป็นถึงคุณหนูตระกูลคิโชวอินแท้ๆ แต่ช่างแต่งตัวประหลาดดีจังเลยนะคะ"

สงสัยจะเคืองที่คาบุรากิมาคุยกับฉัน คุณไมฮามะบิดปลายผมพลางแซะฉันแรงๆ

"เอมะ ขอโทษนะจ้ะ คุณเรย์กะ"

ท่านยูริเอะปรามคุณไมฮามะ ส่วนคุณไมฮามะก็ค้องว่า "แหม ~ท่านพี่ยูริเอะเนี่ยล่ะก็~"

"ทั้งแต่งแฟนซีทั้งอดอาหาร คุณเรย์กะเนี่ยทำอะไรแปลกๆ เรื่อยเลย" 

คุณไมฮามะหัวเราะหึหึ  อย่าเรื่องอดอาหารมาประจานตรงนี้สิยะ !

"นี่เป็นการวิจารณ์คุณแม่มาซายะคนต้นคิดโปรเจคต์นี้หรือเปล่านะ ไว้ผมไปบอกคุณน้าให้เอาไหม"

เอ็นโจพูดอย่างยิ้มแย้ม คุณไมฮามะรีบลนลานกลบเกลื่อน ยัยบ้าเอ๊ย แล้วก็เอ็นโจนายคนเจ้าเล่ห์ พูดได้ดีมาก
รับออเดอร์เสร็จแล้วกลับเข้าไปข้างหลัง โต๊ะนั้นก็ยังเป็นที่จับตามองจากทุกมุมในคาเฟ่
คุณไมฮามะนั่งข้างคาบุรากิ ชวนคุยโน่นนี่ ส่วนคาบุรากิก็ตอบแบบขอไปที ส่วนท่านยูริเอะกับท่านไอระวิจารณ์หนุ่มเมดกันอย่างสนุกสนาน
ที่ซุยรัน การมากระแซะกับคาบุรากิอย่างออกหน้าออกตาหมายถึงการประกาศตัวเป็นศัตรูกับสาวๆ ค่อนโรงเรียน บรรยากาศในคาเฟ่เริ่มทวีความมาคุขึ้นทุกที รู้สึกถึงสายตาฆ่าฟันจากบรรดาสาวๆ ข้างนอกคาเฟ่ด้วย คุณไมฮามะยังส่งรอยยิ้มผยองในชัยชนะกลับไปได้ด้วยนะ น่ากลัวชะมัด !

"คุณคิโชวอิน เอ้านี่"

 ซาโตมิคุงส่งชามาให้พร้อมกับคุกกี้รูปแกะที่เป็นบริการพิเศษเฉพาะลูกค้าผู้หญิง
ฉันวางชาลงตรงหน้าแต่ละคน สำหรับท่านยูริเอะและท่านไอระเป็นบัตเตอร์คุกกี้แกะสีเหลืองทอง ส่วนคุณไมฮามะเป็นคุกกี้แกะดำ
คุกกี้แกะดำเป็นของที่มีไว้เสิร์ฟลูกค้าพิเศษเท่านั้น รีบๆ กลับไปซะ ยัยตัวอัปมงคล !

ก่อนกลับ ท่านไอระทำหน้าลำบากใจขอโทษว่า "ทำให้เสียอารมณ์กันไปหมด ขอโทษนะ เรย์กะจัง" ทั้งที่ท่านไอระไม่เห็นจะมาต้องรับผิดชอบเลย  ส่วนคาบุรากินั้นโดนคุณไมฮามะพัวพันแทบจะสิงร่างกลับออกไปด้วยใบหน้าเซ็งๆ แล้ว

อิวามุโระคุงมายืนข้างๆ ฉันที่เหนื่อยแฮ่ก

"ผมยังม้วนได้ครึ่งๆ กลางๆ อยู่เลย ไม่ได้เศษเสี้ยวของอาจารย์หรอกฮ่ะ"

....อื้อ ขอบใจนะ อิวามุโระคุง




NEKOPOST.NET