Zombie Leaver! - ชายหนุ่มอับโชคเลือกเกิดมาเป็นซอมบี้ ~ถ้าได้ล้างแค้นอีกครั้งจะขอยอมกลายมาเป็นตัวร้าย~ ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Zombie Leaver! - ชายหนุ่มอับโชคเลือกเกิดมาเป็นซอมบี้ ~ถ้าได้ล้างแค้นอีกครั้งจะขอยอมกลายมาเป็นตัวร้าย~

Ch.5 - บทที่ 1: Dungeon of Magician : ตอนที่ 5 - 「การตัดสินคนจากภายนอกมันก็ไม่ต่างจากการดูถูก」


 

Zombie Leaver!

Ch.5 - 「การตัดสินคนจากภายนอกมันก็ไม่ต่างจากการดูถูก」

 

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ร่างกายที่แหลกเละถูกแทะเล็มออกด้วยเขี้ยวโง้งอันแหลมคม เหล่าแมงมุมยักษ์ผู้มีสิทธิดุจดั่งเพชฌฆาต ขณะเดียวกันนั้นพวกเขาเองก็ถูกเรียกว่าผู้คุ้มกัน

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ชั่วพริบตาของเวลาอาหาร พื้นดินที่เปรียบเสมือนโต๊ะก็ว่างเปล่าไร้ซึ่งอาหารใดๆ เมื่อหมดหน้าที่ของผู้คุ้มกันแมงมุมยักษ์จึงตัดสินใจเดินถยอยกันออกไป

 

            (อ่ะ...อะ..)

            ตัวผมที่มองดูอยู่หลังช่องว่างระหว่างกำแพงนั้นมองเห็นได้ทุกเหตุการณ์ และนั่นก็รวมไปถึงใบหน้าก่อนที่ผู้หญิงพวกนั้นจะตายด้วย...

            แปลกใจไหม...กลัวรึเปล่า...บอกเลยว่า..ไม่เลยครับ

            ถ้าเป็นปกติล่ะก็ผมคงจะอ้วกแตกไปตั้งแต่ที่เห็นเลือดไม่ก็ไส้อะไรพวกนั้นไปแล้วล่ะ ทั้งที่ได้เห็นเรื่องโหดร้ายแบบนั้นไปแล้วสำหรับผมตอนนี้จะยังเรียกว่าเป็นมนุษย์ได้อยู่รึเปล่า?

            ไม่สิก็เป็นซอมบี้นี่นา...ถ้าจะพูดให้ถูกจิตใจของมนุษย์ของผมมันหายไปไหนมากกว่า

            มีคนตายต่อหน้าต่อตามากมายด้วยการโจมตีของสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ แม้จะเป็นแบบนั้นแต่ผมก็ยังคงเยือกเย็นและมองออกไปโดยที่ไม่รู้สึกอะไร

            (น่ากลัว ตัวผมนี่มันน่ากลัวจริงๆ)

            ว่าแต่พอมาลองรวบรวมความคิดดูแล้วมันก็...ตั้งแต่ที่ถูกส่งมาที่นี่เราเองก็ไม่ได้ฉุกคิดเลยนี่นาว่ามันเป็นเรื่องแปลกและน่าตกใจมากแค่ไหน

            กับการกลับชาติมาเกิดนี่ถึงจะเคยได้ยินแต่ก็ไม่เคยได้เจอมาก่อน ทั้งที่ตัวเราควรจะแสดงอาการตกใจออกมาแท้ๆ มันอะไรกันนะ...

            “เฮ้ออ--...”

            ไม่รู้ว่าจะมาจากเหนื่อยใจหรือคิดเรื่องเมื่อกี้ไม่ออกก็ไม่รู้หรอก แต่ผมก็ถอนหายใจออกไปแล้วล่ะ ดูโล่งใจขึ้นมาบ้างแล้วสิ

            อยากจะรู้จริงๆว่าโลกนี้มีอะไรอยู่บ้างน้า ไม่มีพวกหนังสือแนะนำอะไรแบบนี้บ้างเลยหรอ...?

            ล้าหลังจริงๆน้า...ไม่หรอกถึงมีมันก็คงไม่ตกลงมาจากฟ้าแน่ๆล่ะ แล้วนี่สุดท้ายก็เผลอคิดอะไรไร้สาระออกไปจริงๆด้วย

            แต่มีอย่างหนึ่งที่มั่นใจได้ ก็คือพวกสัตว์ประหลาดที่อยู่ในดันเจี้ยนนี้น่ะไม่ทำร้ายผม  พิสูจน์ได้จากการที่พวกนั้นเดินผ่านผมไปโดยที่ไม่ได้สนใจเลยยังไงล่ะ

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            (หือ?)

            เสียงอันคุ้นเคยทำให้ผมต้องหันหลังกลับไปมองทันที อะไร...แมงมุม...ยักษ์? ไม่ใช่นี่นา ดูจากขนาดตัวแล้วมันเล็กกว่าเจ้าตัวยักษ์นั่นสัก 2 เท่าเห็นจะได้

            เป็นลูกรึเปล่านะ ถ้าใช่แล้วมาทำอะไรที่นี่กันล่ะเฮ้ย!

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            (.....)

            ลูกแมงมุมส่งเสียงแหลมเล็กมาพร้อมสายตาอ้อนวอนถึงบางอย่าง ถ้าดูจากระยะสายตานี่กำลังมองมาที่ท้องของผมรึเปล่า

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ลูกแมงมุมค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ

            อุ...เอาจริงดิ นี่กำลังมองเจ้านั่นอยู่ใช่ไหม!? ไม่ให้หรอกเฟ้ย ถ้าเอาไปฉันก็แย่สิ!

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ขาทั้งแปดยังคงเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ขณะเดียวกันนั้นขาทั้งสองของผมเองก็ค่อยๆถอยห่างออกไปเรื่อยๆ ไม่ให้เฟ้ย! ถึงตายยังไงก็ไม่ยอมให้มันหายไปเด็ดขาด

            『กิ๊ซซซซ...!!』

            ชั่วพริบตาของการลดการ์ดลงลูกแมงมุมก็กระโจนเข้ามาใส่ทันที มันแยกเขี้ยวที่ไม่ต่างจากพ่อหรือแม่ของมันออกมาอย่างอาจหาญ ตรงนี้เองแหละที่ผมเพิ่งจะสังเกตเห็นได้ว่าขาหน้าของพวกมันเองก็มีกรงเล็บที่หน้ากลัวไม่ต่างกันอยู่ด้วย

            “วะ-เหวอออ!!”

            จะมาจากอาการตกใจหรือปฏิกิริยาตอบโต้อันดีเยี่ยมก็ไม่รู้ล่ะ แต่ผมก็สามารถหลบการโจมตีนี้ไปได้อย่างงดงาม

            “อ้ากกก!!”

            โกหกน่ะ โดนเต็มๆเลยครับ แถมเจ็บแบบโคตรๆเลยด้วย นี่หวังอะไรกับซอมบี้ที่ร่างกายตายไปแล้วกันงั้นหรอครับ ถึงจะไม่อยากให้ผิดหวังแต่การที่คาดหวังนั่นแหละที่ผิด

            (พูดมากไปแล้วสิเรา)

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            การโจมตีของลูกแมงมุมสร้างความเสียหายเล็กๆให้ผมที่แทบจะล้มลงไปทั้งยืน นี่ขนาดลูกตัวเล็กๆนะเนี่ย! ไม่แปลกใจเลยเฟ้ยที่ทำไมเจ้าพวกนั้นมันถึงตายกันง่ายๆแบบนั้น

            ผมพยายามปิดช่องว่างของร่างกายและถอยห่างเพื่อสังเกตท่าทางของแมงมุม เป็นการต่อสู้ที่จะลดการป้องกันลงไม่ได้โดยเด็ดขาด! อื๋อ..? นี่ผมคิดจะสู้แล้วงั้นหรอ? ช่างเถอะ..

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ลูกแมงมุมเดินวนรอบตัวผมเพื่อที่จะหาช่องโหว่สำหรับการโจมตีครั้งต่อไป แต่เสียใจด้วยนะน้องพี่น่ะตอนนี้มีร่างกายที่ไม่ใช่มนุษย์อยู่ ดังนั้นถึงแม้ว่าแกจะโจมตีมายังไงก็ไม่มีวันโดนหรอกเฟ้ย!

            『กิ๊ซซซซ...!!』

            “อ้ากกก!!”

            แขนขวาของผมถูกกัดแหว่งจากการจู่โจมครั้งที่สอง น่ากลัวโว้ย! ตกลงนี่แกเป็นลูกแมงมุมหรือว่าสายพันธุ์ที่ตัวเล็กกว่าฟระ?

            แต่ถึงแม้จะถูกการโจมตีที่เสียเลือดมากไปแต่เลือดก็หยุดไหลและความเจ็บปวดเองก็หายไปอย่างรวดเร็ว แต่รอยแหว่งที่แขนก็ยังอยู่ที่เดิมนั่นแหละนะ เจ็บชิบ...

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            “อึ๋ยย!?”

            ในครั้งที่สามนี้ผมสามารถหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด หลบได้จริงๆนะ...

            แต่ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ล่ะก็ได้ตายจริงๆแน่ละ...ถึงก่อนหน้านี้จะอยากตายก็เถอะ แต่พอได้กลับมาลองใช้ชีวิตดูอีกครั้งแล้วมันก็ไม่เลวเลยไม่ใช่รึไง? ไม่ยอมตายง่ายๆแบบนี้หรอกน่า!

            (ใช่แล้วฉันไม่มีทางยอมตายแบบนี้หรอก และคนที่จะตายมันก็คือแกนั่นแหละ!!)

 

            『กริ๊ก!』

            【สถานะการเรียนรู้ได้รับการพัฒนา!】

            【ปลดล็อคความสามารถใหม่ 「จิตมุ่งมั่น」!】

            【ความสามารถทางด้านจิตใจถูกพัฒนาขึ้น Lv.19!】

 

            เกิดเสียงก้องดังขึ้นอีกครั้งจากที่ห่างหายไปนาน นี่มันเจ้าเสียงก้องที่ดังขึ้นเมื่อตอนนั้นนี่นา! ลืมไปเลยนะเนี่ย!

            แล้วนั่นมันอะไรน่ะ...ความสามารถ สถานะ? จะอะไรไม่รู้ล่ะแต่มันเคยโผล่ออกมาแล้วหลายครั้งงั้นก็แสดงว่าครั้งต่อไปเองก็อาจจะมีอีกสินะ

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            (อึ๋ย..เอาไว้ไปคิดทีหลัง หลังจากจัดการเจ้านี้ได้ก่อนดีกว่า..)

            ผมค่อยๆรักษาระยะห่างจากลูกแมงมุม ขณะเดียวกันนั้นก็มองหาอาวุธไปด้วย ใช่แล้ว อาวุธที่ผู้หญิงพวกนั้นพกติดมาด้วย คิดว่าคงจะมีประโยชน์แน่ล่ะ

            (ขวา...ค่อยๆ...อ่าช้าๆ...อย่ากระโจนเข้ามาน้า...)

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            นั่นปะไรไม่ทันขาดคำ ลูกแมงมุมพุ่งตรงเข้ามาพร้อมกรงเล็บมันวาวที่สะท้อนแสงส่องผ่านเข้ามาสู่ดวงต่อของผม เงา...อะไรมันจะเงาวับขนาดน๊านนน!!

            “ฮึ้ยย่าห์!!”

            ผมกระโดดหลบการโจมตีของลูกแมงมุมออกไปทางซ้าย ตอนนี้เริ่มจะชินกับการโจมตีแล้วสิ ต่อจากนี้แหละที่ง่าย เพราะการโจมตีที่ดูทื่อไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมของแกยังไงล่ะ หลังจากที่ฉันหาอาวุธมาใส่มือได้แล้ว สิ่งที่แกจะได้เห็นมันก็คือภาพที่ฉันยืนหัวเราะยังไงล่ะ วะ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ…

            (โอ๊ะ! เจอแล้ว)

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ผมวิ่งเบี่ยงออกไปทันทีที่เจออาวุธ เป็นดาบเงินธรรมดาที่ไม่ได้วิจิตรอะไรไว้ แต่ถึงจะเจอเป้าหมายแล้ว การไปหาเป้าหมายนี่สิที่เรียกว่ายาก...

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            “เย้ยย!!”

            ลูกแมงมุมเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความรวดเร็ว หรือผมช้าเองนะ... จะยังไงก็แล้วแต่หลังจากที่แกวิ่งตามมาขาของฉันก็ก้าวออกไปหลายก้าวแล้วเฟ้ย! อีกแค่นิดเดียวถ้าคิดว่าจะทำได้ก็ลองดูสิ!

            『กิ๊ซ...』

            (อะ-อูววววว!!)

            เส้นใยสีขาวมลถูกพ่นออกมาโดยมีขาขวาของผมเป็นตัวถูกยึด แย่แล้วไง ลืมไปเลยว่าเจ้านี่เองก็เป็นแมงมุม เอ่อ...ที่จริงก็แมงมุมแหละ แต่ที่ลืมน่ะคือความสามารถพื้นฐานของพวกแกต่างหาก นี่ไงล่ะคนที่ประมาทน่ะมักพบกับจุดจบเสมอ!

            ลูกแมงมุมหลังจากปล่อยใยเพื่อยึดขาของผมเอาไว้ มันก็กัดใยตรงบริเวณปากออกและนำไปยึดติดกับพื้นเพื่อเป็นการพันธนาการผมไว้ ไอ้นี่มันใช่ลูกแมงมุมจริงๆหรอ!? ฉลาดให้มันมีขอบเขตหน่อยเซ่!

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ลูกแมงมุมค่อยๆไต่ตัวขึ้นมาตามเส้นใยที่ยึดไว้อย่างช้าๆ มันคงจะมั่นใจมากเลยสินะว่าผมน่ะจะต้องถูกจัดการแน่ๆ....แต่คิดเหมือนกันเลยนะ

            ผมเริ่มมองเข้าไปในดวงตาของลูกแมงมุมตัวนี้ แหงล่ะก็สิ่งที่ทำได้น่ะมีแค่อ้อนวอนขอชีวิตไม่ใช่รึไง...ไม่สิๆ ฉันจะไม่ยอมมอบชีวิตอันใหม่นี้ให้ใครง่ายๆอีกแล้ว และก็จะไม่มีวันยอมให้ใครมาดูถูกอีกแล้วด้วย ถ้าจะตายทั้งทีก็ขอสู้จนสุดใจล่ะเฟ้ย!!

            “ย้ากกก!!”

            ผมรวบรวมแรงทั้งหมดใส่เข้าไปที่ขาและออกแรงดึงสุดชีวิต ถึงมันจะเหนียวและดูเหมือนว่าจะไม่ขาดออกง่ายๆก็เถอะ อย่างน้อยๆมันก็ต้องมียืดบ้างแหละน่า!

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            แน่นอนผมไม่คิดว่าลูกแมงมุมจะรอจนผมสลัดตัวเองหลุดออกไปได้หรอกนะ มันตัดสินใจพุ่งกระโจนเข้ามาใส่เหมือนทุกครั้ง หึๆ...แมงมุมน้อยเอ๋ย เจ้ารู้ไหมว่าข้าในตอนนี้นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณของนักสู้เลยนา แน่จริงก็จัดการให้ได้สิเฟ้ย

            『กิ๊ซซซ----...!?!』

            ผมหลบการโจมตีของแมงมุมด้วยการก้มตัวต่ำลงและใช้หัวกระแทกขึ้นไปทันทีที่มั่นใจว่าลำตัวของแมงมุมนั้นจะอยู่เหนือหัวของผม มันกระเด็นลอยตัวขึ้นและตกลงมาโดยที่ร่างกายนั้นสั่นเทา คงจะจุกนะนั่น...

 

---------⃟---------

 

            อาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงหลบได้ทั้งที่เป็นการโจมตีบริเวณกลางลำตัวสินะ งั้นจากนี้ผมจะขออธิบายโดยใช้พื้นที่ในส่วนของสมองหน่อยละ

            ลูกแมงมุม(คิดว่านะ)

            - มีการโจมตีตรงไปตรงมา

            - ร่างกายปราดเปรียวว่องไว

            - กรงเล็บและฟันที่แหลมคม

            - ความสามารถพื้นฐานเหมือนแมงมุมทั้งหมด

            - อาจมีพิษที่ฤทธิ์ถึงตาย

            นี่คือความสามารถของแมงมุมที่แบ่งย่อยออกมาเรียบร้อยแล้ว ดูจากข้อที่หนึ่งสิการจู่โจมของแมงมุมตัวนี้เพื่อที่จะลดความเสี่ยงในการก้มหลบมันจึงเลือกที่จะโจมตีกลางลำตัว เพราะไม่ว่าคุณจะกระโดด ก้มหลบ ก็จะมีหัวไม่ก็ขาของคุณแน่นอนที่ได้รับบาดเจ็บ อื๋อ..? ไม่คิดว่าแมงมุมจะเร็วได้ขนาดนั้นงั้นหรอ?

            งั้นลองนึกภาพเสือชีต้าวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่พุ่งเข้าใส่ดูสิ

            นอกเรื่องซะแล้ว...และการโจมตีที่ตรงไปตรงมานี้เองที่เป็นจุดอ่อนสำคัญในการโจมตี แน่นอนว่าถ้าหากผมถูกใยนั้นยึดติดไว้ทั่วทั้งร่าง ก็คงจะไม่สามารถจะใช้วิธีนี้ได้ ใช่แล้ว!!

            เพราะเป็นแบบนี้ไงล่ะถึงใช้วิธีนี้ได้ ลูกแมงมุมนั้นมองดูแล้วว่าการปล่อยใยมากเกินไปอาจทำให้สิ้นเปลือง ซึ่งผมอาจคิดไปเอง... แต่เพราะแบบนั้นการยึดผมให้ติดไว้ด้วยใยในลักษณะคล้ายการล่ามโซ่จึงเป็นการตัดสินใจที่ผิด

            ตามสัญชาตญาณของแมงมุมที่ใช้เวลาทั้งชีวิตในการอยู่บนใย การใช้ใยในการโจมตีเพื่อยึดติดศัตรูนั้นจะทำให้เกิดความเคยชินและ…เลือกที่จะตัดสินใจปีนไต่ขึ้นไปบนใย

            อะไรล่ะ...? ยังนึกไม่ออกงั้นหรอ..? ก็เพราะช่องทางการโจมตีด้านล่างก็จะถูกผนึกไปและจะเหลือเอาไว้แต่เพียงการโจมตีด้านบน ดังนั้นการที่ผมหลบการโจมตีและทำการเคาน์เตอร์กลับนั้นความเสี่ยงที่จะถูกโจมตีจึงกลายเป็นศูนย์!!

            แม้จะโจมตีไม่โดนแต่ก็สามารถหลบการโจมตีได้ นี่มันยิงนัดเดียวได้นกสองตัว ที่ไม่ว่าจะเลือกยิงนกตัวไหนก็ตาม ผมนี่มันอัฉริยะจริงๆน้า..---

 

---------⃟---------

 

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            (ฮึบ!)

            『ปึด!』เส้นใยถูกดึงจนขาดออกจากกันด้วยแรง เมื่อเห็นท่าว่าลูกแมงมุมเตรียมที่จะจู่โจมครั้งต่อไปผมก็รีบบึ่งไปเก็บดาบขึ้นมาทันที

            “เอาล่ะ เข้ามาเลยสิ!!”

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ผมตั้งท่าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ลูกแมงมุมเองก็เช่นกัน ดูเหมือนว่าอะไรหลายๆอย่างของเราจะเหมือนกันนะ...

            ระหว่างที่ทำการจดจ้องในการโจมตีเสียงร้องของผู้บุกรุกก็ดังขึ้นฉับพลันทำให้เราทั้งคู่เผลอลดการ์ดลงและหันมองไปยังทิศทางเสียง

            (.....!!— เย้ยเผลอเกินไปหน่อย!)

            『กิ๊ซซซซ--!!』

            และก็กลับมาสู่สภาวะเดิมอีกครั้ง...ดูเหมือนผมจะคงจะคิดมากไปที่คิดว่าลูกแมงมุมจะไม่สนใจเสียงและพุ่งเข้ามาทันที...แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะตอบสนองต่อเสียงได้ค่อนข้างดีเลยนะเนี่ย

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ลูกแมงมุมเริ่มเหลืออดกับช่องว่างที่ไม่มีทีท่าว่าจะเปิด มันจึงตัดสินใจพุ่งกระโจนเข้ามาโดยไม่รีรอ และแน่นอนผมได้เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งต่อไปไว้แล้ว

            『เคร้ง!』

            (__ ___)

            ลูกแมงมุมพุ่งผ่านคมดาบไปด้านหลังของผม พร้อมกันนั้นเองมันก็ทำการกางกรงเล็บตัดใบดาบลอยกระเด็นไปติดผนัง...น่ากลัวโว้ยยย!! มันคมจนถึงขนาดตัดเหล็กได้ง่ายๆแบบนี้เลยรึไง!? ยอมรับมาเถอะแกน่ะไม่ได้อยู่ในระดับของพวกลูกน้องสินะ!!

            『กิ๊ซ..กิ๊ซ..กิ๊ซ..』

            ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างทำให้ผมพอจะเริ่มเดาคำพูดของเจ้าลูกแมงมุมตัวนี้ออกมาได้บ้างแล้ว...ที่พูดก็คงประมาณว่า...

            “นี่ไงล่ะกรงเล็บที่แข็งแกร่งของฉัน ตกใจใช่ไหมล้า--!”

 

            『กริ๊ก!』

            【วิเคราะห์ 「ภาษาแมงมุม」 เสร็จสิ้น!】

            【สถานะสามารถพูดคุยได้โดยใช้ 「ภาษาแมงมุม」!】

            【ปลดล็อคค่าสถานะใหม่ 「ผู้ควบคุมแมงมุม」 Lv.1!】

 

            (เอ๋...?)

            เสียงก้องดังขึ้นอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้นั้นต่างออกไป เสียงก้องไม่ได้มาพร้อมข้อความชวนสงสัย ในครั้งนี้นั้นมันมาพร้อมไขความสงสัย เหตุผลที่ผมสามารถรู้ได้ว่าแมงมุมนั้นพูดอะไรก็มาจากความสามารถของเจ้าเสียงก้องงั้นหรอ?

            เอาจริงดิ!?! เหมือนกับเสียงบรรยายเวลาเราเลเวลอัพแบบในเกมน่ะหรอ?

            งั้นหลังจากที่รอดจากที่นี่ไปได้ก็คงต้องทดสอบกันดูหน่อยละ

            【นี่เจ้าซอมบี้! ส่งลำไส้ที่ดูน่าอร่อยนั่นมาซะ! ไม่อย่างนั้นล่ะก็ฉันจะฆ่าแกแน่นอน!】

            จู่ๆลูกแมงมุมก็ปล่อยประโยคที่สองออกมาให้ฟังโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว

            ไม่มีเจ้าเสียง กิ๊ช กิ๊ช น่ารำคาญนั่นอีกแล้ว...กลายเป็นเสียงของสาวน้อยวัยใสที่ถ้าลองหลับตาฟังดูก็อาจเคลิ้มเคลิ้มไปเพราะโทนเสียงอันไพเราะ ไม่ใช่แล้ว!! คาแรกเตอร์ที่ขัดกับรูปลักษณ์แบบสุดๆนี่มันอะร้ายยย!!

            เอ๊ะ...ไม่สิ ก็คุยกันรู้เรื่องแล้วนี่นา ปล่อยเรื่องตบมุขเอาไว้ก่อนแล้วมาลองเริ่มพูดคุยกันเถอะ

            “ขะ-ขอโทษนะครับ...”

            【เอ๊--!?! นี่เจ้าซอมบี้? แกพูดภาษาของฉันได้ด้วยงั้นหรอ?】

            “เอ่อ..ก็น่าจะอย่างนั้น..”

            เยี่ยม! ดูเหมือนว่าจะสามารถคุยกันรู้เรื่องได้ล่ะ ถ้ายังไปได้สวยแบบนี้ล่ะก็ ไม่แน่นะอาจจะเป็นเพื่อนกันได้ก็ได้

            【ช่างเถอะ! ส่งลำไส้น่าอร่อยนั่นมาซะ】

            “เอ๋...?”

            【ถ้าไม่ส่งมาจะฆ่านะ】

            “เอ๋-…!?!”

            อะไรกันอ้ะ? นี่กะจะกินกันอย่างเดียวเลยรึไง? ถ้าเอ็งเอาลำไส้ตูไปแล้วตูจะเหลืออะไรเอาไว้ย่อยอาหารกันล่ะ ไม่สิประเด็นมันอยู่ที่ว่าถ้าหายไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นมากกว่า....

            “ไม่ได้หรอกครับ...ก็ถ้าหายไปผมก็แย่สิ...”

            【ช่างหัวแกสิ!】

            บัดซบ! หยาบคายแบบสุดๆไปเลยนี่หว่า! ไม่มีแม้แต่มนุษยสัมพันธ์....ไม่มีแม้แต่แมงมุมสัมพันธ์!! คนแบบแกนี่แหละยังไงก็ตามไม่มีทางมีเพื่อนแน่ๆ

            ก่อนหน้านั้นถ้าฟังกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะก็ มีทางเดียวก็คือการสู้กันแบบเมื่อกี้สินะ

            “ยังไงผมก็ไม่มีทางปล่อยเจ้าลำไส้นี่ให้คุณไปแน่ๆล่ะ...เพราะงั้นถ้าหากไม่ยอมถอยไป ผมเองก็พร้อมที่จะสู้เช่นเดียวกัน!”

            ลูกแมงมุมยืนนิ่งไปชั่วครู่

            【นี่แกกล้าท้าทายฉันคนนี้งั้นหรอ?】

            “ก็แค่เก่งกว่าหน่อยเดียวอย่าคิดว่าจะล้มผมได้นะ!”

            เอ๋อ.........นี่ผมเผลอพูดประโยคฆ่าตัวตายออกไปรึเปล่า...? เจ้าลูกแมงมุมนั่นเองก็ดูนิ่งไปเลยด้วยสิ...แต่แกมันก็เป็นได้แค่ลูกแมงมุมนั่นแหละ ถ้าแกไม่มีพ่อหรือแม่ซะอย่างการจะจัดการแกด้วยดาบครึ่งท่อนมันก็เป็นไปได้เฟ้ย!

            【ดูเหมือนว่าฉันจะดูถูกนายไปสินะ...แต่ส่งลำไส้น่าอร่อยนั่นมาซะ】

            “ก็ถึงได้บอกอยู่นี่ไงล่ะโว้ย!!!! ว่าถ้ามันหายไปล่ะก็ได้แย่แน่ๆ”

            【ช่างหัวแกสิ!】

            (__ __)

            รู้สึกเหมือนบทสนทนาจะย้อนกลับมาที่เดิมนะ....แต่ก็ว่าเหอะ คิดว่าแกเป็นใครใหญ่มาจากไหนงั้นหรอถึงได้ทำตัวกร่างมาขอลำไส้คนอื่นเค้าแบบนี้ ช่วยหันไปดูพวกตัวใหญ่ๆทางนู้นหน่อยเถอะว่าเค้าทำตัวกันยังไง...

             “ถ้าคิดว่าล้มผมได้ด้วยร่างกายที่เล็กกระจิ๋วแบบนั้นก็ลองดูสิครับ”

            ผมเชิดหน้ามองต่ำและส่งสายตาดูถูกมองเข้าใส่ลูกแมงมุม ปฏิกิริยาที่สังเกตได้น่ะหรอ? ก็เห็นหน้ามีแต่เขี้ยวกับขนรุงรังเต็มไปหมดไม่ใช่เรอะ?

            【ถ้างั้นฉันก็จะ จัดการแกด้วยร่างที่แท้จริงเอง!】

            สิ้นสุดบทพูดเชิงฆ่าตัวตายของกันต์ไป ลูกแมงมุมก็ปล่อยประโยคเด็ดของเหล่ามินิบอสออกมา พลางบ่นพึมพำบางอย่างเกิดเป็นวงเวทย์แสงสีม่วงสว่างขึ้นมาใต้เท้าของลูกแมงมุม

            และร่างกายที่เล็กจิ๋วสูงไม่เกินครึ่งตัวของกันต์ ก็ถูกขยายออกจนกลายเป็นร่างกายอันใหญ่โตในชั่วพริบ เขี้ยวยาวโง้งยาวยิ่งกว่าแมงมุมยักษ์ตัวไหนๆที่กันต์เคยเจอ บริเวณกรงเล็บที่หากไม่สังเกตดูก็จะไม่สามารถมองเห็นได้ แต่ตอนนี้กลับมองเห็นได้ชัดเจนจนน่ากลัว

            ร่างกายที่ขยายขนาดจนมากเกินกว่าแมงมุมยักษ์ถึง 2 เท่ามองต่ำลงมายังซอมบี้ผู้ท้าทายเบื้องล่าง เขี้ยวยักษ์ถอยห่างจากกันคล้ายกับการฉีกยิ้มของอสูรกาย

            【เจ้าซอมบี้ หวังว่าแกจะสามารถล้มฉัน หัวหน้าผู้คุ้มกันดันเจี้ยนแห่งเมลออลชั้นที่ 1 ลงได้นะ จริงสิ...】

            【ชื่อของฉันคือ ‘มาเรีย’ แต่ไม่ต้องจำหรอก เพราะยังไงซะ เจ้าลำไส้นั่นก็ต้องเป็นของฉัน!】

            “ผมชื่อ กันต์ ฝากตัวด้วยฮัฟ!”

 

---------⃟---------

 




NEKOPOST.NET