Zombie Leaver! - ชายหนุ่มอับโชคเลือกเกิดมาเป็นซอมบี้ ~ถ้าได้ล้างแค้นอีกครั้งจะขอยอมกลายมาเป็นตัวร้าย~ ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Zombie Leaver! - ชายหนุ่มอับโชคเลือกเกิดมาเป็นซอมบี้ ~ถ้าได้ล้างแค้นอีกครั้งจะขอยอมกลายมาเป็นตัวร้าย~

Ch.1 - บทกำเนิด : ตอนที่ 1 - 「ความวางใจที่ถูกทลาย」


 

Zombie Leaver!

ตอนที่ 1 - 「ความวางใจที่ถูกทลาย」

 

            “จัดการแก้ไขแบบฟอร์มแล้วก็ส่งให้ทันภายในวันศุกร์นี้ด้วยนะ”

            คำสั่งพร้อมปึกกระดาษเอกสารถูกยื่นผ่านมือมาให้ผม

            ด้านข้างของผมคือเด็กสาวท่าทางพร้อมความมั่นใจกำลังแอ่นตัวแขนไขว้บนผนังกั้นระหว่างโต๊ะทำงานยืนมองอยู่ ถึงจะบอกว่าเด็กสาวแต่เธอคนนี้ก็อายุเลยเลขสามไปแล้วอยู่ดี

            “เข้าใจแล้วครับ...”

            ผมพูดตอบรับเพื่อให้เธอเลิกส่งสายตาดูถูกมองลงมา

            “แล้วก็อย่าให้พลาดเหมือนคราวก่อนอีกล่ะ ไม่งั้นละก็ฉันจะให้บอสลดเงินเดือนนายและจะไม่คิดค่าล่วงเวลาให้นายด้วย”

            “ขะ-..เข้าใจแล้วครับ!”

            เสียงแสดงความกลัวของผมเปล่งออกมาชัดเจน พอได้ยินแบบนั้นเธอก็ทำเสียง ‘หึ’ ออกมาและเดินจากไป

            “ฮู่--...”

            เมื่อครู่คือหัวหน้าแผนกฝ่ายบริหารบัญชี แน่นอนว่าทั้งหน้าตาและหน้าที่การงานก็ถือว่าอยู่ในระดับดี ดีพอที่จะดึงให้ผู้ชายในบริษัทอยากจะได้เธอไปครองเลยล่ะ

            แต่นั่นก็ไม่ใช่กับผม...คนที่รู้ธาตุแท้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นคนยังไง นิสัยชอบดูถูก  ขี้เกียจ เห็นแก่ตัว ถ้าไม่นับรวมหน้าตาขอบอกเลยว่าเธอคนนี้เนี่ยโคตรจะแย่เลยล่ะ

            แล้วถ้าไม่ติดว่ายังหาบริษัทใหม่อยู่ไม่ได้ล่ะก็นะ...

            ไม่สิ...ถึงหาได้ผมก็คงไม่กล้าหือกับเธออยู่ดีนั่นแหละ

            “โย่ว! เป็นไงบ้าง เจอยัยอรุณฤดีนั่นว่าอะไรอีกล่ะ?”

            ขณะกำลังคิดเรื่องอื่นเพลินๆระหว่างชั่วโมงพัก ชายคนนี้ก็โผล่ออกมา

            “ก็เหมือนทุกที...”

            “งั้นหรอ...ช่างเรื่องนั้นเหอะ! ว่าแต่เย็นนี้แกกับแฟนจะไปกินข้าวกันที่ไหนอ่ะ ขอฉันไปด้วยคนได้ป่ะ?”

            “ก็ได้อยู่หรอก...ว่าแต่ทำไมแกถึงชอบตามพวกฉันมาจังเลยล่ะ?”

            “ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกน่า แค่อยากไปกินข้าวกับเพื่อนซี้ก่อนที่แกจะวิ่งหายไปน่ะสิ”

            “วิ่งหายไป...อะไรล่ะนั่น?”

            “ฮ่า ฮา ๆ ๆ---... นั่นสิอะไรล่ะนั่น? ”

            ชายคนนี้คือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผม ชื่อของเขาคือ สุรสิงค์ เป็นผู้ชายส่วนสูงพอดี หน้าตาอยู่ในระดับผ่านเกณฑ์ของหญิงชาวไทยส่วนใหญ่

            แต่ถ้านิสัยก็ประมาณว่า...ชอบ ‘จุ้นจ้าน’ เรื่องของชาวบ้านไปทั่ว แถมยังชอบกวนโอ๊ยผมอยู่บ่อยๆ

            『ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ปิ๊บ---』

            เสียงสัญญานแจ้งเตือนมาพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋ากางเกงของผม

            ปิ๊บ! “อะ-อ่า...ฮาโหล มีอะไรงั้นหรอสายทิพย์?”

            「โทษทีน้า~ พอดีว่าวันนี้’ทิพย์ต้องไปงานเลี้ยงรุ่นกับเพื่อนๆที่มหาลัยอ่ะ ก็..เอ่อ...」

            เสียงกระตักเล็กน้อยท้ายประโยคส่อความหมายให้ผมรับทราบ ผมถอนหายใจเล็กน้อยและตอบเธอกลับไป

            “ไม่เป็นไรหรอก ถ้างั้นฉันก็จะไปกินข้าวพร้อมกับเจ้าสิงค์เอาแล้วกัน ยังไงเลิกงานเลี้ยงก็อย่ากลับบ้านดึกนักล่ะ เข้าใจไหม?”

            「อะ-อื้อ! เข้าใจแล้ว ไม่กลับดึกหรอกน่า สัญญาเลย~ถ้างั้นทิพย์วางสายเลยนะเดี๋ยวต้องไปเตรียมซื้อชุดใส่ไปงานอีก บ๊ายบาย」

            “บ๊ายบา- ปิ๊บ!”

            ยังไม่ทั