Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ ตอนที่ 6.2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ

Ch.6.2 - บทเสริม:การพบกันของโชคชะตา (2)



หมาป่าดาวตัวหนึ่งอ้าปากกระโจน เข้ามาที่ด้านหลังของเด็กสาว  เมื่อเธอหันไปก็พบกับหมาป่าขนาดใหญ่ ในระยะใกล้มาก ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมด ไม่สามารถขยับตัวออกจากจุดนั้นได้

 

(กริ๊ดดดดดดดดดด!!!!)

 

ปึ๊ก!!

 

(เกิดอะไรขึ้นน่ะ)

 

เด็กสาวเห็นชายหนุ่มขว้างอะไรบางอย่าง กลมๆสีแดง เข้าใส่หมาป่าดาวตัวนั้นแล้ววิ่งตรงมายังที่ที่เธออยู่ ด้วยความตกใจเธอเอือมมือเข้าไปเก็บของสิ่งนั้นมากอดไว้

 

「ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!」

 

ชายหนุ่มตะโกนแล้วรีบวิ่งเข้ามาอุ้มร่างของเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วรีบวิ่งออกจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว โดนมีฝูงหมาป่าวิ่งไล่ตามอยู่

 

( ทำไมเขาถึงต้องยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อมาช่วยฉันด้วยล่ะ? )

 

เด็กสาวค่อยๆเงยหน้ามองไปยังใบหน้าของชายหนุ่ม เธอประหลาดใจที่รู้สึกเหมือนว่าเธอจะเคยพบกับเขามาก่อน....

 

( ทำไมฉันรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า เหมือนว่าเคยเจอกันมาก่อนแล้ว ไม่สิเป็นไปไม่ได้ เราอยู่แต่ในที่มืดๆนั้นมาตั้งนานนี่นา )

 

ในขณะที่เด็กสาวจ้องมองอยู่นั้น ชายหนุ่มได้เลื่อนสายตาลงมามองเธอเหมือนกัน ทำให้หัวใจของเธอก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมา ใบหน้าของเธอเริ่มแดง เธอไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนี้เลยเอาลูกบอลทรงกลมขึ้นมาบังหน้าของเธอ

 

( ทำไมเรารู้สึกแปลกๆแบบนี้..... คนคนนี้เป็นอะไรกับฉันกันแน่....)

( ทั้งช่วยฉันออกมาจากสถานที่แห่งนั้น.... )

( ทั้งช่วยพาฉันหนีจากอันตรายแบบนี้อีก....)

 

อยู่ๆเด็กสาวก็ปวดหัวอย่างรุนแรง..... เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก....

 

( คนคนนี้คือ...”เจ้านาย”...ของฉัน )

 

ชายหนุ่มพยายามวิ่งหนีเอาตัวรอดเข้าไปป่า แต่แล้วก็ต้องเจอกับความสิ้นหวังเมื่อพวกเขาตกอยู่ในวงล้อมของหมาป่าดาวอีกรอบ ชายหนุ่มล้มตัวลงไปนั่ง เด็กสาวเงยหน้าเพื่อมองดูใบหน้าของเจ้านายผู้เป็นที่รัก ในตอนนี้เขาทำหน้าเหมือนกับตอนที่เธออยู่ในความมืดมิดนั่น ดวงตาของเขาไร้แววใดๆ แล้วก็วางเด็กสาวลงอย่านิ่มนวล

 

( ทำไมกันล่ะ ทำไมเจ้านายต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย? )

( เจ้านายเดี๋ยวฉันจะใช้เจ้าสิ่งนี้ช่วยเองนะคะ )

 

เด็กสาวพยายามยื่นลูกบอลทรงกลมสีแดงให้ชายหนุ่ม ชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจใดๆ เด็กสาวพยายามส่งเสียงเรียกทางสายตา แต่เจ้านายของเธอกลับมองไม่เห็น

 

( โธ่!! แบบนี้ฉันก็สื่อสารกับเจ้านายไม่ได้น่ะสิ หรือว่าเราจะทำผิดวิธี....ต้องลองออกเสียงให้ออกจากทางปากดูละกัน.... )

( เอาล่ะ!! ฟู่ เจ้านา....)

「 นี่เจ้าแมวน้อย…. 」

「เมี๊ยว...(มีอะไรคะ เจ้านาย?)」

 

( เดี๋ยวสิฉันจะพูดแบบปกติ ทำไมถึงออกไปกลายเป็น “เมี๊ยว” ล่ะ)

( สงสัยต้องลองอีกที....)

( ฟู่ เอาล่ะ....เจ้านา......)

 

「ฉันต้องขอโทษที่ลากแกเข้ามาเอี่ยวด้วยนะเจ้าแมว ถ้ามีโอกาสแกจงวิ่งหนีออกไปให้ไกลที่สุดเลยนะ… 」

「เมี๊ยว? ( เจ้านายจะไปไหนเหรอคะ? )  」

 

( โธ่ มาพูดขัดตอนที่ฉันกำลังจะพูดทุกทีเลย!! หือ? ทำไมอยู่เจ้านายพูดแบบนั้นกันล่ะ.... )

 

「แหะ…แหะ… สงสัยนี่เราจะเพี้ยนไปแล้ว…เข้าใจที่แมวพูดด้วยแหะ….. 」

 

( เดี๋ยวนะ!!! เจ้านายเข้าใจเสียง”เมี๊ยว” ของฉันงั้นเหรอ...)

( เย้!! เจ้านายเข้าใจที่ฉันพูดแล้ว ในที่สุดเราก็สื่อสารกับเจ้านายได้สักที)

 

ในขณะที่ดีใจอยู่ เด็กสาวสัมผัสกับบางสิ่งบางอย่าง ที่มีพลังมากกำลังเคลื่อนตัวมายังจุดที่พวกเขาอยู่

 

「 เมี๊ยว!! (มีบางอย่างกำลังเขามาคะเจ้านาย!!) 」

 

ภาพที่เห็นเด็กสาวกับชายหนุ่มเห็นตรงหน้าคือ หมาป่าสีดำขนาดใหญ่โต ยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อชายหนุ่มเห็นตัวก็สั่นอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าหมาป่าสีดำตัวนั้นกลับถามคำถามกับชายหนุ่ม ชายหนุ่มพยายามตอบควบคุมสติเพื่อตอบคำถามไป

 

「 กรรร…..(ดี!! เจ้ามาทำอะไรในลานหมาป่าดาวของข้าห๊ะ!! เจ้ามนุษย์) 」

「 เอ่อ…คือ…แบบว่า…ยังไงดีล่ะ…. 」

 

( แย่ละสิ ถ้าเจ้านายมัวแต่อ้ำอึ้งอยู่แบบนี้ท่าจะไม่ดีแน่ )

( ถึงจะเวลาที่ฉันจะได้ช่วยเจ้านายบ้างแล้ว )

 

เด็กสาวได้วางลูกบอลสีแดงลงแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ หมาป่าสีดำ

 

(จะเชื่อหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็ขอให้เจ้านายรอดไปได้ก็พอ)

「 เมี๊ยว!!(เจ้านาย ความจำเสื่อมคะ) 」

「 เมี๊ยว เมี๊ยว ม๊าว..(เมื่อคืน เจ้านายถูกเวทย์แปลกๆเข้า ทำให้อยู่ๆตกลงมาจากฟ้า หัวน่ากระแทกพื้นจำอะไรไม่ได้เลยคะ) 」

( อาจจะดูเหลื่อเชื่อไปหน่อยแต่เท่าที่สังเกตเห็น รอบๆตัวตอนที่ออกมา เราอยู่ในหลุมกับเจ้านายด้วย แบบนี้น่าจะรอดแหะ)

 

หมาป่าสีดำ ยืนนิ่งไม่ขยับ เหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

「 กรร….(อย่างงั้นเหรอ…) 」

 

ดูเหมือนสถานการณ์กำลังจะดีขึ้น พวกหมาป่าที่อยู่รอบๆตัวของเด็กสาวและเจ้านายของเธอก็หายเข้าไปในป่าแล้ว แต่แล้ว ชายหนุ่มก็สลบลงไป เด็กสาวรีบวิ่งไปยังร่างของชายหนุ่ม

 

「 เมี๊ยววว!!(เจ้านาย!!) 」

「 เมี๊ยว…(เจ้านาย!! อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ) 」

 

หมาป่าสีดำเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเลยอาสาจะช่วยชายหนุ่ม เด็กสาวเลยไปเก็บลูกบอลสีแดงขึ้นมา

 

「 กรรร..(จะเอาไปด้วยงั้นเหรอ ดูของเจ้าสิ่งนั้นจะเป็นของสำคัญสินะ) 」

「 เมี๊ยว!!(อือ!!  นี่นะเป็นไอเทมที่สำคัญกับฉันที่สุดเลยล่ะค่ะ) 」

( ถ้าเจ้านายไม่ขว้างเจ้านี่มา ฉันคงตายไปแล้วล่ะนะ.....)

( ขอบคุณนะคะเจ้านาย )

 

หมาป่าสีดำพาร่างของชายหนุ่มและเด็กสาวเดินทางไปยังหมู่บ้านของตน.....

 

เมื่อมาถึงหมู่บ้านหมาป่าสีดำพาไปยังบ้านพักซึ่งน่าจะเป็นบ้านของตนเอง แล้วคายร่างของชายหนุ่มลงบนฟูกในห้องด้านใน แล้วหมาป่าสีดำก็เดินหายเข้าไปในบ้าน จากนั้นอยู่ๆก็เกิดแสงสว่างสีทองขึ้นมาจากห้องๆหนึ่ง

 

「 เมี๊ยว…(เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!) 」

 

ด้วยความตกใจ เด็กสาวเผลอตะโกนออกไป เมื่อมองไปยังทางที่แสงสีทองออกมา ก็พบว่าเป็นทางเดียวกันกับที่หมาป่าสีดำเดินเข้าไป เมื่อแสงสว่างดับลงเธอจึงเดินตามไปดูสถานการณ์ ถ้ามีอันตรายจะได้รีบพาเจ้านายออกไป

 

แต่สิ่งที่เด็กสาวเห็นคือ.... หญิงสาวผิวสีแทน ผมดำปลายสีทอง มีหูหมาป่า และหางหมาป่าสีดำ ดวงตาเหลมคมสีทอง สูงประมาณ 180 เซน ใส่ชุดเดรสสีดำมีลายเสือดาวสีทองอยู่แถวๆขอบกระโปรง ยืนอยู่ท่ามกลางห้องที่เต็มไปด้วยตู้เก็บสมุนไพร

 

「 ใครน่ะ!! 」

 

หญิงสาวหันหน้ามายัง ตรงที่เด็กสาวยืนอยู่ และจ้องเขม็งมา เด็กสาวเดินเข้าไปในห้องแล้วกล่าวขอโทษ

 

「 เมี๊ยว..(ขอโทษที่แอบดูค่ะ) 」

「 นึกว่าใครที่แท้เจ้าแมวน้อยเองหรือเนี่ย ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องขอโทษหรอก มีอะไรงั้นเหรอ?  」

「 เมี๊ยว (เอ๋!? คุณเข้าใจที่ฉันพูดด้วยเหรอคะ?) 」

「 สำหรับเผ่าสัตว์อย่างข้าสามารถฟังที่สัตว์เข้าใจอยู่หรอก..... แต่กับเจ้าหนุ่มนั้นข้ายังสงสัยอยู่เลยว่า ฟังภาษาสัตว์ออกได้ยังไงทั้งๆที่ไม่มี [แหวนแปลภาษา]..... 」

「 เมี๊ยว ( อย่างงั้นเหรอคะ แสดงว่าเจ้านายเป็นคนที่พิเศษสินะคะ ) 」

「 จะว่าแปลกก็แปลกอยู่ 」

「 เมี๊ยว ( ว่าแต่คุณคงเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้สินะคะ พอดีมีคุณหมาป่าสีดำตัวใหญ่พาเจ้านายมาส่งไว้ที่นี่ ต้องขอรบกวนด้วยนะคะ ) 」

「 หือ? เจ้าจำข้าไม่ได้งั้นเหรอ? 」

 

หญิงสาว ทำท่าคิดอะไรสักอย่างอยู่แล้วหลับตาลง จู่ๆก็มีแสงสีทองขึ้นมารอบตัว จากนั้นเธอก็กลายเป็น หมาป่าสีดำ

 

「 เมี๊ยว ( คุณคือหมาป่าสีดำเหรอคะ? ) 」

 

หมาป่าสีดำ พยักหน้าลงแล้ว จากนั้นก็มีแสงสว่างสีทองเกิดขึ้นอีกครั้ง แล้วก็กลับเป็นร่างของหญิงสาวอีกครั้ง

 

「 ทำบ่อยๆก็เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย ไอ้การใช้ [จำแลงกาย] เนี่ย 」

「 เมี๊ยว ( จำแลงกาย? ) 」

「 อ่อ มันเป็นสกิลพิเศษสำหรับเผ่าสัตว์น่ะ มีไว้เพื่อเปลี่ยนร่างจากสัตว์ เป็นร่างอมนุษย์น่ะ 」

「 ร่างนี้น่ะสามารถทำอะไรได้เยอะขึ้นหน่อย หยิบจับอะไรก็ง่าย ข้าว่าจะมาทำอะไรให้เจ้าหนุ่มนั้นทานสักหน่อยน่ะ 」

「 เมี๊ยว ( อย่างนั้นเหรอคะ ) 」

「 คุยกันมาตั้งนาน ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลยสินะ ข้า “ จักรพรรดินีแห่งหมาป่า เรน่า” ผู้ปกครองลานหมาป่าดาว 」

「 เมี๊ยวววววว (เอ๋!?????? คุณเรน่า เป็นถึงจักรพรรดินีเลยหรือคะ? ) 」

「 ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็นะข้าก็แค่อยากปกป้องเหล่าน้องๆของข้าเอง แต่ไปๆมาๆข้าก็ได้เป็น “จักรพรรดินีแห่งหมาป่า” ไปซะแล้ว 」

「 นานแล้วสินะที่ไม่ค่อยมีคนอื่นมาคุยกับข้า นอกจากเหล่าน้องๆของข้าแล้วก็ไม่มีคนอื่นยอมมาคุยด้วยเลย 」

「 ว่าแต่ว่า…. เจ้าน่ะอยากจะเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์แบบข้าไหม? เจ้าแมวน้อย 」

「 เมี๊ยว…( ฉันทำได้ด้วยเหรอคะ? ) 」

「 จะว่าได้ก็ได้อยู่เพราะสกิลนี้น่ะจำเป็นต้องเป็นสัตว์อสูรที่มีจิตวิญญาณ ในระดับนึงเพื่อที่จะจิตนาการสร้างร่างมนุษย์ขึ้นมา ซึ่งเจ้าน่าจะผ่านเกณฑ์นั้นมาแล้วล่ะ 」

「 เมี๊ยว ( แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ? ) 」

 

เรน่า เดินไปยังตู้ไม้ แล้วหยิบเอากล่องข้าในออกมา เมื่อเปิดออกก็พบกับ ใบไม้เมเปิ้ลสีทอง เธอหยิบมันออกมาแล้วถือไว้

 

「 เมี๊ยว ( มันคืออะไรเหรอคะ คุณเรน่า ) 」

「 ใบจากต้น [โกลเด้นเมเปิ้ล] น่ะ เป็นต้นไม้ที่เติบโตอยู่แถวๆหมู่บ้านนี้แหละ แต่จะเห็นใบที่เป็นสีทอง ก็ต้องเป็นคืนที่มีพระจันทร์เต็มดวง และสีทอง เท่านั้นน่ะ…. 」

「 เมี๊ยว ( อย่างนี้ก็หายากมากเลยสิคะเนี่ย.... ) 」

「 ถ้าถามว่าหายากไหมก็ยากอยู่ แต่คนที่จะเอาไปใช้ประโยชน์ได้น่ะไม่ค่อยมีหรอกนะ.... 」

 

เรน่าเดินมาที่เด็กสาวในร่างแมว แล้วเอาใบเปิ้ลสีทองมาแตะที่หน้าผากของเด็กสาว

 

「 เอ้า!! จินตนาการถึงร่างกายมนุษย์ของเจ้าซะ!! 」

 

เด็กสาวจินตนาการถึงร่างมนุษย์ของเธอ โดยเริ่มจากผมยาว ดวงตากลมโต ใบหน้า สัดส่วนต่างๆ

 

「 ท่องตามข้านะ “ ดำดิ่งสู่ห้วงความคิด ก่อกำเนิดร่างใหม่ให้ข้า [จำแลงกาย] “ 」

「 เมี๊ยวเมี๊ยวมู่เมี๊ยวเมี๊ยว ม๊าวเมี๊ยวเมี๊ยวม๊าวเมี๊ยวเมี๊ยวมู่เมี๊ยว (ดำดิ่งสู่ห้วงความคิด ก่อกำเนิดร่างใหม่ให้ข้า [จำแลงกาย]  ) 」

 

ใบเมเปิ้ลสีทองค่อยๆเปล่งแสงออกมา แล้วคลุมร่างของเจ้าแมวน้อยไว้ จากนั้นก็ก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมา .....เมื่อแสงสีทองหายไปก็ปรากฏร่างที่เด็กสาวจินตนาการไว้ ยืนอยู่ตรงหน้าของเรน่า

 

「 เอ้าลืมตาได้แล้ว 」

 

เด็กสาวค่อยลืมตาขึ้นมา พบว่าตอนนี้ห้องใหญ่ๆที่เมื่อกี้อยู่ ตอนนี้กลับมาขนาดกำลังพอดี เมื่อสำรวจร่างกายตัวเองดูพบกว่า ตอนนี้เธอยืนอยู่ในร่างของมนุษย์ เรน่าเห็นดังนั้นเลย พาไปดูที่กระจกข้างๆ เด็กสาวเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ก็รู้สึกประหลาดใจ

 

( นี่คือตัวฉันสินะ.... )

「 ยินดีด้วยนะเจ้าแมวน้อย ตอนนี้เจ้าเรียน [จำแลงกาย] สำเร็จแล้ว 」

「 แต่ว่าตอนจินตนาการฉันไม่ได้มีหูกับหางแบบนี้นี่คะ 」

「 นั้นก็เพราะว่าเจ้าเป็นสัตว์อสูรน่ะสิ การใช้ [จำแลงกาย] มันมีข้อจำกัดตรงนี้แหละ ไม่สามารถทำให้ร่างกายกลายเป็นมนุษย์ได้หมด ยังคงเหลือส่วนที่เป็นสัตว์อสูรไว้อยู่ ไม่ว่าจะเป็นสีผม สีตา หู หรือ หาง 」

「 เข้าใจแล้วค่ะ 」

「 อีกย่างถ้าเจ้าจะกลับร่างเดิมของเจ้าก็แค่ ท่อง “จำแลงกลับ” ในใจของเจ้าก็พอ 」

「 เข้าใจแล้วต่ะ ขอบคุณคุณเรน่า ที่สอน [จำแลงกาย] ให้ฉันนะคะ 」

「 ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวข้าเตรียมยาให้เจ้าหนุ่มนั่นก่อนละกัน 」

「 ขอบคุณที่ดูแลเจ้านายนะคะ 」

 

เด็กสาวรีบวิ่งกลับไปหาร่างของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนฟูกด้วยความตื่นเต้น ……

 




NEKOPOST.NET