Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ

Ch.3 - เผชิญความซวย


 

「 ว๊ากกกกกกกกกก!! 」

「 แฮ่ก แฮ่ก กรรรรร 」

「ไอ้หมาบ้าเลิกตามสักทีสิเว้ย!!  」

 

ตอนนี้ยูกำลังหนีจากฝูงหมาป่านับสิบตัวที่ไล่ตามเขาอยู่ หลังจากที่เขาได้รับ อาวุธ!? และ สัตว์อัญเชิญเพื่อมาช่วย!? ที่ช่วยได้เยอะม๊ากกกก  ซึ่งตอนนี้ สัตว์อัญเชิญที่ว่า กำลังกอดฟัดอาวุธ!? ของเขาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

 

「 ให้มันได้แบบนี้เซ่!!! ขนาดตัวคนเดียวยังไม่รู้ว่าจะรอดไหม ดั๊น มีอีกนึงตัวมาเพิ่มภาระให้อีก!! 」

 

ย้อนกลับไปตอนที่ยูได้รับอาวุธ!? เสร็จ หมาป่าดาว ตัวนึง พุ่งเข้ามาทางด้านหลังของแมวดำ หวังที่จะขย้ำเหยื่อของมันให้ตายในทีเดียว ยูเห็นดังนั้นไม่รู้จะทำยังไงจึงขว้าง อาวุธ!? ที่เขาเพิ่งได้มาเข้าไปใส่….

 

ถ้ามันเป็นมีดบินทรงกลม หรืออะไรก็ตามแต่ หมาป่าดาวตัวนั้นคงจบชีวิตของมันไปแล้ว แต่สิ่งที่เขาขว้างไปกลับเป็น….

 

ลูกบอลไหมพรมสีแดง….

 

บึ๊ก!!

 

เสียงลูกบอลไหมพรมกระทบกับหัวของหมาป่า  แม้ไหมพรมดูเหมือนจะนิ่ม แต่ก็แข็งในระดับนึงเมื่อมัดรวมกันเป็นกลมๆหมาป่าดาวที่โดนลูกบอลไหมพรม ปาเข้าที่หัว หันไปมองทิศทางที่มันโดนปาเข้า เห็นยูกำลังพุ่งเข้ามา หมาป่าดาวเห็นดังนั้นทำท่าจะพุ่งมาขย้ำชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าแทน ส่วนหมาป่าดาวตัวอื่นๆก็กำลังวิ่งตามหลังเขามาอย่างรวดเร็ว

 

「 ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! 」

 

ยูตะโกนสุดเสียงในขณะที่วิ่งเข้าไปหาหมาป่าดาวข้างหน้าตั้งใจจะไปช่วยแมวน้อยก่อนฝ่าฝูงหมาป่าไป เขาเห็นหมาป่าดาวกระโดดขึ้นมา อ้าปากหมายที่จะงับคอของเขาอย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงต่ำ ทำให้หมาป่างับลมไป ในขณะนั้นเอง ยูได้วิ่งไปหลบไปด้านข้างแล้ว อุ้มเจ้าแมวน้อยที่กำลัง กลิ้งเล่นบอลไหมพรมอยู่….

 

「 สบายใจจริงนะเอ็ง…. 」

 

ยูวิ่งไปโดยไม่หันหลังกลับมา โดยมีฝูงหมาป่าวิ่งไล่ตามติดๆ ถ้ามีโอกาสก็หาที่ซ่อนตัวเพื่อพัก แต่สุดท้ายก็โดนหาเจอ ตอนแรกยูคิดว่าจะซ่อนอยู่บนต้นไม้ แต่หลังจากที่เห็น หมาป่าดาว บางตัวสามารถปีนต้นไม้ขึ้ไปเพื่อ ที่จะโจมตีจากด้านบน ทำให้เขาคิดว่าวิธีนี้ไม่น่าจะได้ผล แถมยังเป็นการลดพื้นที่การหนีของตัวเอง จนเวลาผ่านไปนาน รู้สึกเหมือนว่าจะทิ้งระยะห่างจากหมาป่าได้แล้ว แต่ฝูงหมาป่าดาว เห็นเหยื่อกำลังจะหนีไปได้ ตัวที่น่าจะเป็นหัวหน้าฝูงได้หยุดขู่คำรามออกมาก จากนั้นฝูงหมาป่าก็แยกออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มไล่หลัง มี 4 ตัว และ แยกออกทางซ้าย 3 ตัว ขวา 3 ตัว วิ่งหายเข้าไปพงป่าด้านข้าง  ไม่นานนัก ทางที่พวกยูกำลังตรงไป ก็มีหมาป่า กระโจนออกมาจากป่าทางด้านซ้ายและขวาพร้อมกัน  ดักทางด้านหน้าของยู ทำให้เขาต้องหยุดวิ่งไป และกำลังจะหันหลังกลับ ก็เจอกับ หมาป่าอีก 4 ตัว ที่ไล่ตามหลัง เขามาพอดี ตอนนี้เขาก็ตกอยู่ในวงล้อมของฝูงหมาป่าดาว อีกครั้ง….

 

「แฮ่ก…  แฮ่ก… พวกแก….คงไม่หยุดจนกว่าจะได้กินเนื้อฉันสินะไอ้หมาบ้า!!  」

 

ยูเหนื่อยที่วิ่งหนีมาซะไกล แต่สุดท้ายก็โดนล้อมได้อีกรอบ ตอนนี้ความสิ้นหวังเริ่มเกาะกินในใจเขาเรื่อยๆ ตอนนี้ตัวของเขาเย็นเฉียบ แทบจะคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์แบบนี้ไม่ออก ท้อแท้จนรับรู้ถึงความไร้พลังของตนเอง จนแทบอยากจะร้องไห้ออกมา

 

คงเป็นปกติสำหรับคนธรรมดาในยุคที่สงบเช่นเขา แม้เขาจะชอบเล่นเกมต่างๆ เมื่อถึงคราวที่ถูกศัตรูรุมรอบตัวละครก็จะมีพลังเอาตัวรอดออกมาได้ อย่างง่ายๆ หรือแม้แต่ในการ์ตูนที่เขาชอบอ่าน ก็เช่นกัน แต่มันคนละอย่างกับสิ่งที่เขาเจอตอนนี้ เมื่ออยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้ ทั้งตัวเขาที่เป็นเพียงแค่คนปกติ ไม่ได้มีพลังพิเศษเหมือนอย่างในเกมหรือในการ์ตูน การจะรอดไปจากที่นี่ได้แทบจะเป็นศูนย์….  ถึงเขาพยายามเรียกหาฮาลบัส แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาแต่อย่างใด ทำไมกัน                                                                                           

 

「นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ….  」

 

ความสิ้นหวังที่อยู่ในใจของเขา เริ่มทำให้เขาหมดแรงแม้แต่แรงที่จะยืนก็พลันหายไป เขาลดตัวลงมานั่ง ท่ามกลางวงล้อมกับหมาป่าดาว

 

「 กรรรรรรรรรร 」

「 เอาเถอะ ผมคงมาได้แค่นี้แล้วสินะ… 」

 

ยู วางเจ้าแมวน้อยสีดำที่กำลังเล่นลูกบอลไหมพรมอย่างเมามันส์ลงจากแขน

 

「 นี่เจ้าแมวน้อย…. 」

 

เหมือนเจ้าน้อยจะรู้ว่าเรียกมันอยู่ มันหยุดเล่นลูกบอลแล้วหันขึ้นมามองที่หน้าของ ยูแล้วเอียงคอ

 

「เมี๊ยว? (มีอะไรคะ เจ้านาย?) 」

「ฉันต้องขอโทษที่ลากแกเข้ามาเอี่ยวด้วยนะเจ้าแมว ถ้ามีโอกาสแกจงวิ่งหนีออกไปให้ไกลที่สุดเลยนะ… 」

「เมี๊ยว? (เจ้านายจะไปไหนเหรอคะ?)  」

「แหะ…แหะ… สงสัยนี่เราจะเพี้ยนไปแล้ว…เข้าใจที่แมวพูดด้วยแหะ….. 」

「หือ!?  」

「 ดะ….เดี๋ยวนะเราเข้าใจที่แมวพูด… ได้ยังไงกันล่ะ? 」

「โฮววววววววววววววววววว  」

 

ระหว่างที่ยูยังสับสนว่าทำไมตัวเองฟังแมวเข้าใจอยู่นั้น  หมาปาดาวที่ยืนล้อมพวกยูไว้ อยู่ๆพวกมันทุกตัวได้หอนขึ้นมา หลังจากหอนเสร็จก็หมอบลง ทำให้ตอนนี้บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบจนได้ยินเพียงแต่เสียงของสายลม

 

「 เกิดอะไรขึ้นน่ะ… 」

「 เมี๊ยว!! (มีบางอย่างกำลังเขามาคะเจ้านาย!!) 」

 

จากท้องฟ้าที่สว่างสดใจ อยู่ๆก็มืดครึ้ม ลมกรรโชกแรง ใบไม้ปลิวไปทั่ว สิ่งที่เข้ามาคือหมาป่าตัวสีดำ ขนาดใหญ่กว่าหมาป่าดาว ประมาณ 4 เท่า ดวงตาสีทอง ที่น่าเกรงขาม สายเสือดาวสีทอง ตัดกับขนสีดำ ค่อยๆเดินมายังกลุ่มหมาป่าดาวที่ล้อมพวกยูไว้ เมื่อมาถึง ฝูงหมาป่าดาว ก็เปิดทางให้ หมาป่าสีดำเข้ามาข้างหน้ายู

 

「 กรร… (เข้าใจที่ข้าพูดไหม เจ้ามนุษย์)  」

「 อาเร๊ะ?... 」

「 กรรรร!!…(ข้าถามว่าเข้าใจที่ข้าพูดไหม ไอ้มนุษย์!!) 」

「 ขะ…เข้าใจ 」

「 กรรร…..(ดี!! เจ้ามาทำอะไรในลานหมาป่าดาวของข้าห๊ะ!! เจ้ามนุษย์) 」

「 เอ่อ…คือ…แบบว่า…ยังไงดีล่ะ…. 」

 

ยู ยังสับสนอยู่ว่า ทำไมตัวเขาถึงได้เข้าใจคำพูดของเหล่าสัตว์ต่างๆ ไม่ทันได้คิดหาคำตอบเรื่องนี้ เพราะถ้าอยู่ๆเขาบอกไปว่าเขามาจากต่างโลกมันฟังดูเหลือเชื่อเกินไป แม้อีกฝ่ายเป็นหมาป่า ถ้าพูดออกไปแบบนั้น มีหวังเขาได้กลายเป็นเศษเนื้อแน่ๆ อยู่เจ้าแมวก็เดินไปข้างหน้า….

 

「โฮกกกก!! (อย่ามัวแต่เงียบเซ่ ตอบมา!! เจ้ามนุษย์)  」

「 เมี๊ยว!!(เจ้านาย ความจำเสื่อมคะ) 」

 

เรือหายแล้ว~~~~~~~ เดี๋ยวสิคร๊าบบบบบ ไอ้คุณแมวววว พูดแบบนั้นใครเขาจะไปเชื่อก๊านนนนนน ผมตะโกนในใจ ตอนนี้หน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้มซะอีก

 

「 เมี๊ยว เมี๊ยว ม๊าว..(เมื่อคืน เจ้านายถูกเวทย์แปลกๆเข้า ทำให้อยู่ๆตกลงมาจากฟ้า หัวน่ากระแทกพื้นจำอะไรไม่ได้เลยคะ) 」

「 กรร….(อย่างงั้นเหรอ…) 」

 

กรรม เชื่อซะงั้น เจ้าแมวนี่ปั้นเรื่องได้ดีเลยแหะ….

 

อยู่ๆก็มีหมาป่าดาวตัวนึง เดินเข้ามาที่ยู แล้วยื่นหน้ามาใกล้ จากนั้นก็ดมไปทั่วๆ แล้วก็เดินไปรอบๆตัวเขา

 

「 กรรร…(ไม่ได้กลิ่นของ ”เรส” เลยครับท่าน) 」

「 กรรรรร….(อย่างนี้พวกแกคงไม่ใช่พวกเดียวกันกับ”กลุ่มมนุษย์”ที่เข้ามาเพ่นพ่านแถวนี้หรอกนะ) 」

「 เอ๋!? แถวนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยเหรอ」

「 โฮกกกก(เจ้าจะอยากรู้ไปทำไม!!) 」

 

เสียงของหมาป่าดาว ตัวเมื่อกี้คำราม ใส่ยู หลังจากที่ได้ยินว่าแถวๆนี้มีมนุษย์เหมือนกับเขาอยู่ด้วย เป็นไปได้ว่าอาจจะมีเมืองอยู่ใกล้ๆ

 

「 กรรรร!!..(หยุด!! พวกเราเสียมารยาทกับเขามากไปแล้วนะ) 」

 

หมาป่าดาวสีดำ ขู่ใส่ หมาป่าดาวสีเทา ดูเหมือนว่า หมาป่าดาวสีดำ น่าจะเป็นตัวหัวหน้าแหะ

 

「 กรร…(แต่ว่า…พวกมัน) 」

「 กรรร…(พวกเจ้าอย่ามัวเสียเวลาเลย รีบออกไปตามหา”เรส”เถอะ) 」

「 โหววววว(ครับท่าน!!) 」

 

ฝูงหมาป่าดาวสีเทา หอนแล้วก็วิ่งหายเข้าไปในป่า

 

「กรรร…(ข้าต้องขอโทษ แทนเจ้าพวกนั้นด้วย ปกติพวกเขาไม่ได้โมโหร้ายแบบนั้นหรอกนะ…)  」

「 ยะ…อย่างนั้นหรอกเหรอ…. 」

 

ยูนึกถึงตอนที่เขาโดนไล่ล่าอยากเอาเป็นเอาตาย แค่นึกถึงหน้าเขาซีดเผือกทันที

 

「 อะ…เอาเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ผมเองก็ไม่ได้…เป็นอะไร……มาก… 」

「เมี๊ยววว!!(เจ้านาย!!)  」

 

หลังจากพูดจบยูก็ล้มลงไป เจ้าแมวที่อยู่ตรงนั้นก็รีบเข้าไปดูเจ้านายของตน ซึ่งตอนนี้สลบไปแล้ว น่าจะเพราะร่างกายได้รับภาระอันหนัก วิ่งมาทั้งวัน ข้าวก็ยังไม่ได้กิน แถมยังเจอสถานการณ์แบบนี้อีก

 

「 กรร…(ดูท่าจะเป็นอะไรแล้วล่ะ) 」

「 เมี๊ยว…(เจ้านาย!! อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ) 」

「 กรรร…(ไม่ต้องกังวลไปเจ้าแมวน้อย เดี๋ยวเราจะช่วยเจ้าหนุ่มนี่เอง) 」

 

หมาป่าดาวสีดำเดินมายังร่างของยู แล้วคาบร่างของอยู่ไว้ในปาก ท่าเหมือนแม่หมาเวาลาคาบลูก....

 

「 เมี๊ยวว!! (จะทำอะไรเจ้านายน่ะ!!!) 」

「 กรรรร…(ข้าแค่จะพาเจ้าหนุ่มนี่ไปที่หมู่บ้านของข้าเอง เอ้า รีบไปกันได้แล้วเดี๋ยวมันจะมืดซะก่อน) 」

 

เจ้าแมวน้อยเดินไปที่ลูกบอลไหมพรม แล้วใช้เล็บจิกไว้ในอุ้งมือของมัน ทำท่าจะเดินไปด้วยสามขา ทำให้เดินได้ช้า หมาป่าดาวสีดำเห็น แบนั้นเลยสงสัย

 

「 กรรร..(จะเอาไปด้วยงั้นเหรอ ดูของเจ้าสิ่งนั้นจะเป็นของสำคัญสินะ) 」

「 เมี๊ยว!!(อือ!!  นี่นะเป็นไอเทมที่สำคัญกับฉันที่สุดเลยล่ะค่ะ) 」

「 กรรร..(เฮ้อ ช่วยไม่ได้นะ เอ้ามานี่สิ) 」

 

หมาป่าสีดำคายร่างของยูลง ที่พื้น

 

「 กรร…(ขึ้นมาบนร่างของเจ้านี่สิ ข้าจะคาบแล้วจะได้เดินทางไปพร้อมกัน) 」

「 เมี๊ยว(ขอบคุณคะ) 」

 

เจ้าแมวน้อยเดินไปยังร่างของยู แล้วขึ้นไปนั่งอยู่บนตัวของเขา จากนั้นก็มีปากขนาดใหญ่อ้าเข้ามางับร่างของยูไป

 

「 เมี๊ยว(น่ากลัวจังเลยคะ แบบนี้เจ้านายจะไม่เป็นไรเหรอคะ) 」

「 กรรร…(ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้”กัด”พ่อหนุ่มนี่หรอกนะ ข้าแค่ยึดไว้ในปากแค่นั้นแหละ) 」

 

เมื่อเตรียมการทุกอย่างเรียบร้อย หมาป่าดาวสีดำก็วิ่งหายเข้าไปในป่า…

 

 




NEKOPOST.NET