Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ ตอนที่ 17 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ

Ch.17 - เลขาส่วนตัว!?


หลังจากเสียงที่ดังขึ้นในหัวของยูเงียบลง ยูก็เกิดความสงสัยว่าทำไมอยู่ๆถึงมีเสียงแบบนั้นขึ้นมาในหัวเขาได้ ทั้งที่แต่ก่อนไม่มีนี่หว่า มองไปรอบๆไม่เจอใคร แต่แล้วเสียงของฮาลบัสอาจารย์ของเขาก็ดังขึ้นในหัว

 

「 (ยะโฮ่ ว่าไงเจ้าลูกศิษย์ ยังไม่ตายสินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า) 」

「 โผล่มาก็แช่งให้ตายกันแบบนี้เลยเหรอครับอาจารย์ ทีท่านหายไปดื้อๆทิ้งผมไว้กลางดงสัตว์ประหลาดพวกนั้นนี่รอดมาได้ก็ดีแล้ว 」

「 (พอดีสาวน้อยเวทมนต์ตับแตกพักเบรกโฆษณาน่ะเลยแวะมาคุยกับเจ้าสักหน่อย ไหนดูสิ....) 」

「 (ฮุ ฮุ ข้าไม่อยู่ดูเจ้าแปบเดียว กลายลูกศิษย์ข้าเติบใหญ่เป็นสาย SM ซะแล้วด้วย อู้ว~ อู้ว~ ดีนะเจ้ายังไม่ใส่หน้ากาก ไม่งั้นดูโรคจิตกว่านี้แน่ เจ้าลูกศิษย์พลัง S*) 」

「 ไม่ใช่แล้วเฟ้ย!! 」

「 (ฮ่า ฮ่า เห๊ะ นี่เจ้าเรียนรู้ในการใช้อัญเชิญ (Summon) ได้เองเลยรึเนี่ย ทั้งๆที่ข้ายังไม่ทันจะได้สอน ไหนดูสิ มีสัตว์อัญเชิญด้วยแหะ โอ้ว เป็นเจ้าแมวนี่เหรอ อืมๆ ดูท่าว่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วสินะ) 」

「 ไม่มีปัญหา? ยังไงเหรอครับ 」

「 (อ่อ ก็เรื่องที่ในตัวเจ้ามีวิญญาณของเจ้าแมวนี่อยู่น่ะ ข้ายังไม่ได้เหล่าไปหรอกหรือ) 」

「 ไม่เห็นจะเคยพูดสักนิด!! 」

「 (ฮ่า ฮ่า ดูท่าว่าข้าจะลืมเล่าสินะ จะให้เล่าตอนนี้ก็คงอีกนานเอาเป็นว่าข้าขอเล่าย่อๆละกัน คริสตันที่ข้าใส่ไว้ในหนังสือเวทน่ะ เป็นคริสตันที่มีวิญญาณเทียมอยู่ ซึ่งตอนที่เจ้าทำการเรียกสัตว์อัญเชิญครั้งแรกบางส่วนของมันก็ออกมาซึ่งก็คือ เจ้าแมวสีดำที่เจ้าเรียกออกมาน่ะ ตอนนั้นข้านึกว่าจะดึงวิญญาณทั้งหมดออกมาแล้วแล้วซะอีก แต่กลายเป็นว่าออกมาได้เพียงครึ่งเดียวซะอย่างนั้น เพราะงั้นอีกครึ่งหนึ่งก็ยังอยู่ในตัวเจ้า ซึ่งเจ้าก็น่าจะได้เจอกันแล้วสินะถึงได้มีพันธสัญญาได้ ) 」

「 หมายถึงมิยะ กับ มิว สินะครับ... 」

「 (จะว่ายังงั้นก็ได้ ดูท่าว่าข้าคงห่วงเจ้ามากไปสินะเนี่ยเจ้าลูกศิษย์ ) 」

「 หมายความว่ายังไงน่ะครับอาจารย์ 」

「 (ข้าอุตสาห์สร้าง “เลขาส่วนตัว” ให้กับเจ้าแล้วน่ะสิ เอ้าลองหลับตาลงแล้วเข้ามาเจอเธอสักหน่อยเป็นไง 」

 

ยูหลับตาลงตามที่ฮาลบัสบอก เมื่อเขาหลับตาลงก็พบแต่ความมืด ที่ด้านหน้าของเขาก็ปรากฏประตูสีขาวขึ้นมา ที่ด้านหน้าประตูมีกุญแจสีขาวลอยอยู่ ยูเดินเข้าไปเก็บกุญแจ แต่ทว่ากุญแจได้สลายและหายเข้าไปในตัวของยู จากนั้นประตูสีขาวที่อยู่ด้านหน้าก็เปิดออก แสงที่อยู่ภายในสาดส่องออกมา

 

เมื่อบานประตูเปิดออก บรรยากาศโดยรอบก็พลันเปลี่ยนไป รอบๆตัวเขาตอนนี้กลายเป็นท้องฟ้ายามค่ำคืน พื้นที่เขาเหยียบตอนนี้จากสีดำก็กลายเป็นทุ่งหญ้าสีเขียว ด้านหน้าของเขามีบ้านไม้สองชั้นตั้งอยู่ บรรยากาศที่เงียบสงบจนได้ยินเพียงแต่เสียงของใบไม้พัด ยูก้าวเดินไปที่บ้านหลังนั้น เมื่อเดินไปถึงประตูก็เปิดออกราวกับเชื้อเชิญให้เขาเข้าไป ยูเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น เมื่อเข้าไปยูก็พบกับห้องรับแขก ภายในห้องประกอบด้วยโซฟายาวที่ปรับเป็นที่นอนได้สีแดง กับโต๊ะแก้ว ที่ผนังมีจอทีวีขนาดใหญ่ติดอยู่ และรอบๆมีตู้หนังสือ บนเพดานมีโคมไฟระย้า ระหว่างที่ยูสำรวจห้องอยู่นั้น แสงไฟจากคริสตันที่อยู่บนโคมไฟก็ส่องแสงออกมา ทำให้ห้องสว่างขึ้น

 

「 โฮะ โฮะ โฮะ ยินดีต้อนรับสู่บ้านของข้านะเจ้าลูกศิษย์ 」

 

เสียงชายแก่ที่คุ้นเคยกว่างทักทายเขา จากนั้นชายแก่ก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันมาหายู พร้อมกับเรียกให้ไปนั่งด้วยกันที่โซฟา

 

「 ขอรบกวนด้วยนะครับอาจารย์ 」

「 เอาขนมไหม? เจ้าลูกศิษย์ 」

「 ก็ได้ครับอาจารย์ 」

 

ฮาลบัสปรบมือ สองที ที่ด้านหน้าของยูก็ปรากฏร่างของเด็กสาวหูแมว ผมสีทอง นัยน์ตาสีฟ้า สวมแว่นตา ใส่ชุดเมดสีขาวดำ เปิดไหล่พร้อมผ้ากันเปื้อนลายแมวน่ารัก กระโปรงสีดำ รองเท้าสีดำ นำไอศกรีมมาเสริฟให้กับยู

 

「 เชิญค่ะ 」

「 ขอบคุณครับ เอ๊ะ เสียงนี้มันที่ผมได้ยินนี่น่า 」

「 จะแนะนำให้รู้จักละกัน เธฮคนนี้คือ “สเตลล่า” เป็นหุ่นกลเวท (Magic Puppet) ที่ข้าสร้างขึ้นมาจากมานาของข้า...ไม่สิต้องเรียกว่า เกิดจากมานาของเจ้าเองมากกว่า ข้าแค่เอาข้อมูลตอนเจ้าเรียกเจ้าแมวออกมา สร้างใหม่โดยใช้พลังเวทของเจ้าเป็นวัตถุดิบน่ะนะ 」

「 ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ นายท่าน 」

「 ส่วนบุคลิก นิสัย ข้าก็ไปค้นๆมาจากในตัวเจ้าน่ะนะ แหม่นอกจากจะเป็นเจ้าลูกศิษย์พลังS แล้วยังเป็นพวกคลั่งสาวใช้หูแมวอีกนะเนี่ย ฮุ ฮุ ฮุ 」

「ม่ายยยยยยยยยยย!!! อย่ามาค้นความชอบส่วนบุคคลสิเฟ้ยยยยยยยยย!! 」

 

สเตลล่าเดินเข้ามาที่ด้านข้างของยูแล้วก็คว้าแขนของเขาไว้ พร้อมกับพูดว่า

 

「 นายท่านจะอาบน้ำก่อนดี หรือจะทานข้าวก่อนดี หรือว่า..... 」

 

พร้อมทำท่าอ้อนแบบลูกแมวน้อยกับแขนของยู

 

「 ไม่เอาเฟ้ย!!!! แต่ก็น่าสนแหะ... 」

「 ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชอบใช่ไหมล่า!! เจ้าลูกศิษย์ ข้าอุตสาห์สร้างขึ้นมาให้แกเลยนะ หน้าที่ของเธอน่ะก็คือคอยซัพพอร์ตเจ้าแทนข้า พร้อมกับรายงานให้กับข้าในช่วงเวลาที่ข้ากำลังยุ่งๆอยู่น่ะนะ 」

「 ไม่ใช่ว่าจะอู้งานไปดูอนิเมะเหรอครับ.... 」

「 ข้าได้ยินนะเฟ้ย เอาเถอะก็ยินดีด้วยที่รอดมาได้ แต่ว่าข้าจะบอกเจ้าไว้อย่าง ข้าจับพลังงานบางอย่างที่อันตรายได้ เพราะงั้นเจ้าต้องระวังด้วยล่ะ 」

「 ครับอาจารย์ 」

「 อ่อ อีกอย่าง สเตลล่าจะเป็นเหมือนเลขาของเจ้า เวลามีสกิลใหม่ หรือต้องการคำอธิบายต่างๆถามเธอได้เลย ข้าติดตั้งสกิลอ่านสถาณการณ์ไว้กับเธอแล้ว เพราะงั้นเธอจะช่วยเจ้าในยามลำบากได้ เฮ้ย สาวน้อยเวทมนต์ตับแตกมาแล้ว ข้าต้องไปแล้ว ตอนนี้ในตัวเจ้ามีกุญแจที่เข้ามาที่นี่แล้วจะเข้ามาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ข้าไปละ 」

 

พูดเสร็จฮาลบัสก็ดีดนิ้ว หายตัวไปทิ้งเขากับสเตลล่าไว้ภายในห้อง

 

「 เอ่อ...สเตลล่าจะปล่อยแขนผมได้หรือยังครับ 」

「 นายท่านไม่ชอบเหรอค่ะ 」

「 เอ่อ....ไม่ใช่ไม่ชอบหรอก แต่ว่าผมต้องไปแล้วเหมือนกัน ผมต้องรีบไปช่วยมิยะน่ะ 」

「 …เข้าใจแล้วค่ะนายท่าน 」

「 เอาไว้เดี๋ยวผมจะแวะมาหาใหม่นะสเตลล่า 」

「 ค่ะนายท่านแล้วฉันจะรอจนกว่าจะได้พบนายท่านค่ะ 」

 

สเตลล่าปล่อยแขนของยูออก หน้าตาของเธอดูเศร้าลง ยูจึงลูบหัวเธอเบาๆ แล้วเดินออกไปทางประตู โดยที่มีสเตลล่าเดินตามมาส่ง ก่อนที่จะเปิดประตูออกไปยูหันหน้ากลับมาแล้วพูดว่า

 

「 ไว้เดี๋ยวจบเรื่องแล้วผมมาหาใหม่นะ 」

「 ...ค่ะนายท่าน 」

 

ยูเปิดประตูออก จากนั้นบรรยากาศรอบๆก็กลายเป็นสีดำ ยูค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเขากลับมาที่โลกเดิมแล้ว ในหัวเขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากที่ไกลๆ เมื่อหันไปยังทิศที่มาของเสียง ก็พบกับอัศวินชุดเกราะสีเขียว มีลวดลายดอกไม้สีทองประดับอยู่ที่ตัวเกราะ ความสูงประมาณ 2 เมตร ชุดเกราะเป็นแบบเต็มตัวสร้างมาจากไม้ กำลังวิ่งมาหายูด้วยความเร็ว ยูคิดว่าเป็นศัตรูจึงได้ตั้งท่าพร้อมต่อสู้

 

「 (มาช่วยแล้ว!!! เห้... ไม่เหลืออะไรเลยเหรอ... ) 」

「 เสียงนี้มัน คุณฟิราเทียเหรอครับ? 」

「 (อืมข้าเอง โทษทีที่นานไปหน่อย ข้าต้องรวบรวมพลังเวทในการสร้างชุดเกราะน่ะ) 」

「 อย่างนั้นเหรอครับ... 」

 

พอได้ยินว่าชุดเกราะพวกนั้นสร้างมาจากพลังเวท ยูก็คิดว่าเขาจะสร้างได้แบบฟิราเทียไหม แต่มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวของยู ซิ่งเป็นเสียงของสเตลล่า

 

「 (นายท่านคะ การสร้างชุดเพราะเวทของสายพันธุ์พฤกษา จะสร้างขึ้นมาจากร่างกายของตนเองค่ะ โดยทั่วไปพวกพฤกษาจะใช้ร่างกายของตนเป็นสื่อกลางในการใช้เวทมนต์ โดยพลังเวทที่ใช้จะมาจากธรรมชาตินำมาผ่านร่างของตนเพื่อปลดปล่อยออกมาเป็นเวทมนต์ แต่ในกรณีการสร้างชุดเกราะเวท จะเป็นการรวมพลังเวทเข้ามากักเก็บไว้ที่ร่างของตนแล้วค่อยๆ นำพลังเวทมาสร้างเกราะขึ้นมาใหม่โดยใช้ร่างของตนเอง เพราะแบบนั้นเผ่ามนุษย์แบบนายท่านจึงไม่สามารถสร้างชุดเกราะเวทแบบนั้นได้ค่ะ แต่ว่านายท่านสามารถสร้างชุดเกราะเวทได้เมื่อนายท่านมีวัตถุดิบที่สามารถกักเก็บพลังเวทได้ เช่น มิธริล และอื่นๆ แต่นายท่านต้องมีความชำนาญในการสร้างชุดเกราะเสียก่อนนะคะ ซึ่งฉันสามารถช่วยเรื่องการเรียนรู้สกิลงานช่างให้นายท่านได้ค่ะ ) 」

 

ยูได้ยินที่สเตลล่าอธิบายเรื่องเกราะเวทของฟิราเทียมา ก็เกิดสนใจในการที่จะสร้างชุดเกราะของตนเองขึ้นมา ดีไม่ดีเขาอาจจะใช้มันในการหาเงินในอนาคตได้ เพราะงั้นการเรียนสกิลงงานช่างก็จำเป็นเช่นกัน

 

「 อ่า ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะสเตลล่า ฝากเรื่องสกิลงานช่างด้วยนะ 」

「 (ไม่เป็นไรค่ะนายท่าน มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู้แล้วค่ะ) 」

 

ฟิราเทียนเห็นยูพึมพำอะไรอยู่คนเดียว ก็ส่งเสียงเรียกยู

 

「 (เจ้าพูดกับใครอยู่น่ะ) 」

「 อ๊ะ!! เปล่าครับ...แหะ แหะ 」

「 (ดูเหมือนตรงนี้จะใกล้ที่สุดแล้วแหะ เจ้าพร้อมหรือยัง ข้าจะสร้างเส้นทางให้แล้วนะ) 」

「 เส้นทาง? เหรอครับ ไหนเหรอครับ 」

「 (ตอยดูเถอะ...ฮึบ!!...ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!) 」

 

ฟิราเทียยกแขนข้างขวาขึ้นมา ที่มือของเธอเปล่งประกายแสงสีเขียว แล้วหอกขนาดใหญ่สีเขียวก็ปรากฏออกมาจากมือของฟิราเทีย ตัวหอกปลายแหลม ความยาวกว่า 2 เมตรกว่าๆ ที่ผิวของมันมันวาวราวกับโลหะ หอกที่ฟิราเทียเรียกออกมาเริ่มทำการเชื่อมต่อกับแขนของเธอ โดยมีเส้นเถาวัลย์ยึกติดกับแขนของฟิราเทียไว้ ทำให้ตอนนี้แขนขวาของฟิราเทียกลายเป็นหอกขนาดใหญ่ เมื่อการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น ฟิราเทียก็โดดขึ้นไปบนฟ้าแล้ว กลับตัวเอาปลายหอกแทงลงมาที่พื้น

 

「 ([ฮอว์ก ไดร์ฟ!!!! (Hawk Drive)]) 」

 

เกิดแสงสีเหลืองที่ปลายหอกของฟิราเทีย แล้วเธอก็พุ่งลงมาที่พื้นอย่างรวดเร็ว จนเห็นเป็นเปลี่ยนลำแสงที่พุ่งลงมาที่พื้น

 

ตู้ม!!!!!!!

 

เกิดแรงระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงในจุดที่ฟิราเทียพุ่งลงมา ยูรีบวิ่งเข้าไปหาฟิราเทียหลังจาก แรงกระแทกจากการที่ฟิราเทียพุ่งลงมาหายไป เมื่อยูไปถึงจุดที่ฟิราเทียพุ่งลงมาก็กับหลุมขนาดใหญ่lสีดำ โดยที่หลุมนั้นเป็นรูกว้างขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 4  เมตรเห็นจะได้ ยูลองมองไปในหลุมก็แทบจะมองไม่เห็นก้นหลุมเลย มีเพียงแต่รอยเถาวัลย์สีเขียวที่น่าจะมาจากพลังเวทของฟิราเทียสร้างขึ้นไว้เพื่อไว้ใช้กลับออกมา ยูทดลองโยนก้อนหินลงไปเพื่อเช็คว่าหลุมลึกเท่าไหร่ แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับมา

 

「 (นายท่านคะ หนทางที่อยู่ข้างหน้ามีมานามอนเตอร์ระดับสูงอยู่ค่ะ ซึ่งน่าจะอยู่ปลายทางของหลุมนี้พอดีค่ะ ฉันลองคำนวณดูเรื่องอัตราการฟื้นตัวของเจ้ายักษ์นี่แล้ว นายท่านมีเวลาเพียง 30 นาที ในการเข้าไปจัดการมานามอนเตอร์ระดับสูง และกลับออกมาก่อนที่หลุมบนร่างของเจ้ายักษ์นี่จะปิดโดยสมบูรณ์ ซึ่งถ้านายท่านอยู่ในร่างของเจ้ายักษ์ นายท่านจะโดนมันย่อยสลายหายไปพร้อมกับมันค่ะ ได้โปรดระวังตัวด้วยค่ะ) 」

「 อือ ทราบแล้วขอบใจมากนะสเตลล่า 」

 

ยูหายใจเข้าให้เต็มปอดแล้ว กระโดดเข้าไปยังหลุมสีดำที่อยู่เบื้องหน้า โดยที่เป้าหมายของเขาคือการเข้าไปจัดการมานามอนเตอร์ระดับสูง เพื่อช่วยมิยะและกลับออกมาอย่างปลดภัยพร้อมกับทุกคน

 

「 ผมมาแล้วมิยะ อดทนอีกนิดนะ!! 」

 

……

…..

….

..

.

 

===============================================================

 

เกล็ดเล็กสะเก็ดน้อย โดย ท่านอาจารย์ ฮาลบัส

เอาล่ะวันนี้ข้ามีเรื่องจะมาสอน พวกเจ้าให้รับรู้ไว้ว่า S และ M มันคืออะไร เผื่อพวกเจ้าจะค้นพบแบบเจ้าลูกศิษย์ยู ฮ่า ฮ่า ฮ่า

 

*S ย่อมาจาก Sadism ซึ่งหมายถึง พวกที่ชอบทำร้ายคนอื่นอย่างโรคจิตด้วยโซ่ แส้ กุญแจมือ และน้ำตาเทียน เมื่อได้ทำร้ายก็จะเกิดความรู้สึกฟิน อู้ว!! ฟังดูน่าสนใจใช่ไหมล่ะ เอาพวกเจ้าถ้าอยากเดินทางสู่เส้นทางนี้  Go Google it ซะนะพลังของชุดหนังรัดรูป และหน้ากาก จงสถิตอยู่กับเจ้า

 

*M ย่อมาจาก Masochism ซึ่งหมายถึง พวกที่ชอบการโดนทำร้ายให้ได้รับความเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นทางกายหรือใจแล้วก็จะฟิน เอาง่ายๆสายนี้เหมือนขั้วตรงข้ามของ S นั้นแหละ อุปกรณ์ของสายนี้งั้นเหรอ Go Google it สิจะมัวรออะไร

 

ห๊ะ ถามว่าข้าชอบสายไหนเหรอ....เห้ย สาวน้อยเวทมนต์ตับแตกมาแล้ว ข้าต้องไปก่อนนะ ไว้เจอกันวันหลัง....




NEKOPOST.NET