NEKOPOST
การแสดงผล

The Evil of Dimensional ฝ่าวิกฤติพิชิตราชันย์

Ch.0 - Day 00 : Prologue


มีคนกล่าวไว้ว่า คนส่วนใหญ่มักจะคิดได้เมื่อทุกอย่างสายไป... ตัวผมเองก็เช่นกัน ผมชื่อ ไลน์ อายุ 20 ปี ผมสั้นสีดำ สูง 180 ซม หน้าตาก็งั้นๆเป็นวัยรุ่นธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง ชอบอ่านนิยาย เล่นเกมส์ ดูการ์ตูน ดูหนัง แนวแฟนตาซีเป็นที่สุด เนื่องจากที่ผมชอบสิ่งเหล่านี้เอามากๆ บางครั้งผมถึงกับเพ้อฝันเกี่ยวกับว่า ถ้าตัวเองหลุดมิติไปโลกที่ไม่รู้จัก โลกแฟนตาซี โลกคู่ขนาน ที่ทำให้เหมือนผมมีชีวิตใหม่อีกครั้งได้ก็จะดีใจมาก

ทำไมน่ะเหรอ ...

ก็ตอนนี้ผมเหลือตัวคนเดียวแล้วยังไงล่ะ... ใช่แล้ว ครอบครัว พ่อ แม่ และน้องสาว รวมถึงผมด้วย ประสบอุบัติเหตุรถชนตกหน้าผาเมื่อ 2 เดือนก่อน แต่มีแค่ผมเดียวที่รอดมาได้ ตอนนี้ก็ยังอยู่ในโรงพยาบาล ในเวลา 2 เดือนที่ผ่านมาก็มีคนมาเยี่ยมผมบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนที่มีอยู่น้อยนิดของผม แต่ไม่มีญาติมาเยี่ยมสักคนเดียว

แฟนน่ะเหรอ

ถ้ามีก็ดีนะสิ... ผมเป็นพวกไม่รู้วิธีจีบผู้หญิง พอถึงเวลาเห็นคนที่คิดว่าใช่แต่ไม่รู้จะทำไงดีก็เลยตัดใจเอาดื้อๆไปซะอย่างงั้น เพราะงั้นจนถึงตอนนี้อายุ 20 ปี ผมก็ยังเวอร์จิ้นอยู่เลย ฮะๆ

สภาพผมตอนนี้เป็นยังไง

ก็นะ... ทั้งถูกรถชนแถมรถยังตกหน้าผาอีก ถ้ารอดครบ 32 ได้ก็กลายเป็นนิยายหรือละครแล้วล่ะ หลังจากรถตกหน้าผาเนื่องจากหน้าผาไม่ได้สูงชันมากนักทำให้ผมไม่ได้ตายคาที่ในทันที และมีรถที่ขับตามมาจอดรถลงมาช่วยซึ่ง พ่อ แม่ และน้องสาวของผม ตายในทันทีเพราะทั้ง 3 คนนั่งอยู่เบาะหน้า โดยที่น้องสาวผมนั่งอยู่บนตักแม่ และพ่อเป็นคนขับ

สภาพตอนนี้ของผมคือ...

เป็นอัมพาตทั้งตัวขยับแขนขาไม่ได้ตั้งแต่ช่วงคอลงไป และไม่มีแรงที่จะสามารถพูดคุยกับใครได้ ตัวผมเองนั้นได้แต่นอนรอความตายอยู่ที่เตียงคนไข้มา 2 เดือนจนวันนี้ ในที่สุดด้วยทั้งสภาพร่างกายและจิตใจของผมก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ผมรู้สึกเหนื่อยและง่วงนอน

- ติ๊ด  ติ๊ด  .....  ติ๊ด  .... ติ๊ดดดดดดดดดดด -

เสียงเครื่องตรวจชีพจรนั้นแว่วเข้ามาในหูผมอย่างแผ่วเบา

- เหมือนในหนังเลยแหะ พอกำลังจะตาย เครื่องมันจะร้องแบบนี้สินะ หะหะ -

สายตาของผมเริ่มพร่ามัว สิ่งที่คิดได้ในใจคงมีแค่ 「จะได้เกิดใหม่อีกไหมนะ」

แล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่รับรู้และสัมผัสได้กับดับวูบลงหลังความนึกคิดครั้งสุดท้าย

“เจ้าปรารถนาการมีชีวิตใหม่อีกครั้งอย่างงั้นเหรอ”

เสียงทุ้มๆดังมาจากไหนสักแห่งดังก้องกังวานอยู่ในหัวของผม ฟังดูก็พอจะรู้ได้ว่าเป็นเสียงของผู้ชาย จากเสียงน่าจะอายุช่วง 40 ปีโดยประมาณ

- ใครน่ะ... -

“เจ้าอยากจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งใช่รึไม่”

- อา... ถ้าเริ่มใหม่ได้ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อไม่เหลืออะไรแล้ว -

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทั้งที่  มองไม่เห็น  สัมผัสไม่ได้  พูดก็ไม่ได้  แต่กลับมีเพียงแค่ความรู้สึกที่รับรู้ได้ ยังไงตอนนี้ตัวผมเองก็หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว อา... นี่อาจเป็นการพาเราไปสู่สิ่งที่เรียกว่าสุขติสินะ

“เจ้ากำลังสงสัยอยู่สินะว่าเกิดอะไรขึ้น  เอาเถอะหากจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆคือเจ้ากำลังจะได้ไปเกิดใหม่”

- ไปเกิดใหม่สินะ -

นั่นสินะจากที่เคยเรียนวิชาสังคมและศาสนามารู้สึกว่าถ้ายังไม่หมดกรรมก็ต้องวนเวียนตายเกิดไปจนกว่าจะชดใช้กรรมหมดตายแล้วก็คงต้องมาที่นี่ก่อนงั้น เข้าใจแล้ว... ตายแล้วก็มาเจอแบบนี้ทุกคนเหมือนกันหมดเลยสินะ

“ไม่ใช่อย่างที่เจ้านึกคิดหรอก”

- อะ เอ๊ะ รู้สิ่งที่ผมแค่คิดด้วยเหรอครับ  -

“จะให้อธิบายมันก็คงจะยาวเอาเป็นว่าพูดให้เข้าใจง่ายๆก็คือเหมือนเจ้าถูกรางวัลที่หนึ่งนั่นแหละ เพราะเจ้าเป็นหนึ่งในหนึ่งร้อยล้านที่สามารถเลือกเกิดได้”

- เอ๋... หมายความว่ายังไง ผมไม่ค่อยเข้าใจเลยครับ -

“อืม... ยังไงดีล่ะ... ก็ประมาณว่าเจ้าสามารถเลือกที่จะเกิดเป็นอะไรก็ได้  โลกใดก็ได้ อะไรประมาณนี้”

- โลกแบบไหนก็ได้ ! เอาจริงดิครับ -

ผมเริ่มเข้าใจเหตุการณ์นะตอนนั้นในเมื่อตายแล้วอย่างงี้จะพูดไม่สุภาพคงไม่แปลกมั้ง แต่คนที่เราคุยด้วยอาจเป็นพระเจ้าก็ได้แหะ แต่ลองถามหลายๆเรื่องดูก่อนดีกว่า

“คำพูดของเราเป็นจริงเสมอ”

- คือผมออกจะเสียดายอยู่นะครับ -

“เจ้าเสียดายอะไรอย่างงั้นรึ ”

- ในเมื่อบอกว่าผมถูกรางวัลเลือกเกิดได้เลือกโลกได้แต่พอเกิดก็จะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นสินะ เพราะงั้นผมเลยออกจะเสียดายน่ะ -

“หึ หึ หึ เจ้าไม่อยากลืมเรื่องชาตินี้อย่างงั้นรึ”

- ใช่ครับ  อุตส่าห์เลือกเกิดได้ เลือกโลกแบบไหนก็ได้อย่างที่ผมเคยเฝ้าเพ้อเจ้อมาตลอด ผมก็ไม่อยากจะลืมเรื่องของตอนก่อนตายว่าเคยคิดแบบนี้มาตลอด อีกทั้งผมยังไม่อยากลืมเรื่องครอบครัวผมด้วย -

“นั่นสินะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ในเมื่อเจ้าเป็นหนึ่งในร้อยล้าน เราจะเซอร์วิสให้เจ้าก็ได้”

- ได้จริงดิ!  งั้นผมขอให้อายุและรูปร่างหน้าตาผมเป็นเหมือนเดิมได้ไหม แล้วก็อยากไปเกิดในโลกที่เต็มไปด้วย  เวทมนต์ มอนส์เตอร์  แบบในโลกแฟนตาซีที่ผมชอบน่ะ พอจะได้ไหมครับ -

เราขอมากไปรึเปล่านะ ไอ้โลกแบบนี้มันจะมีความเป็นไปได้จริงเรอะเอาเป็นว่าลองขอไปก่อนแล้วกัน

“ได้สิ ไม่มีปัญหาอะไร แต่เจ้าจะไม่สามารถเลือกฐานะและยศศักดิ์ได้”

- ถ้าแค่นั้นก็ไม่เป็นไรครับ ขอแค่ได้อยู่ในโลกแบบนั้นผมก็มีความสุขแล้ว -

“งั้นก็เป็นอันว่าตกลง เราจะส่งเจ้าไปแบบสุ่มๆละกันนะ”

- เอ๊ะ!!!  หมายความว่าไงน่ะ  ที่สุ่มๆน่ะ อ๊ะ หวาาาาาา -

“ก่อนไปจงจำไว้... จะทำอะไรจงคิดให้รอบคอบ โอกาสครั้งที่ 2 นั้นไม่ได้หามาได้ง่ายๆ”

แล้วผมก็วูบไปในทันที ทั้งๆที่กำลังสับสันอยู่นั่นเฮ้อช่างมันเถอะ...




NEKOPOST.NET