P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 99 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.99 - คำสั่งใหม่


ณ หอส่งสัญญาณ

“ที่นี้ศูนย์บัญชาการตอบด้วย ตอบด้วย ซ่า ซ่า ซ่า”

ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดรัดรูปสีดำมันวาวสับคันโยกเพื่อปิดระบบสื่อสารทั้งหมดทิ้ง ก่อนที่จะปลั๊กอินเข้าสู่ฐานข้อมูล

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ!

ข้อมูลค่อยๆถูกถ่ายโอนไปยังฮาร์ดแวร์ขนาดเล็ก จนในที่สุดเธอก็โอนข้อมูลทั้งหมดเรียบร้อย และยังไม่ลืมที่จะลบข้อมูลกับลงไวรัสเข้าสู่ระบบสื่อสารเพื่อให้มันทำลายข้อมูลภายในสถานีฯแห่งนี้

“นี้ของคุณ” ผู้หญิงคนนั้นโยนตัวก๊อปปี้ข้อมูลให้กับชายที่กำลังถูกตรึงกับเก้าอี้

แปะ!

ตัวดูดข้อมูลตกลงบนมือขวาที่วางแผ่บนขาอ่อน

“มีเป้าหมายอะไร” วิลถาม

“หน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ” เธอตอบสั้นๆ

วิลที่ได้ยินแบบนั้นจึงต้องเป็นฝ่ายเงียบ หลังจากที่เขาหมดสติ ตอนได้สติอีกทีก็ถูกตรึงไว้บนเก้าอี้ ทั้งที่ไม่มีเชือกหรือเหล็กตรึงร่างกาย แต่เขารู้สึกได้ว่าร่ายกายของเขาไม่สามารถลุกออกจากเก้าอี้เหมือนมีแรงบางอย่างกดร่างกายเขาไว้ แถมยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะอีก”

ผู้หญิงคนนั้นมองไปด้านนอกหอส่งสัญญาณที่ตอนนี้กำลังมีกองกำลังทหารหลายก่อสงครามขนาดย่อมอยู่ด้านนอก

“คุณผู้หญิง ทุกอย่างเตรียมพร้อม รอแค่คำสั่งเท่านั้น”  ผู้ชายอีกคนที่ใส่ชุดรัดรูปเหมือนสายลับเดินเข้ามาทำความเคารพ

“ดีมาก” ผู้หญิงคนนั้นตอบรับ “เปิดดาดฟ้า เราจะทำการกระจายสัญญาณภายในห้านาที” เธอยืนแขนไปด้านหน้าก่อนที่จะแปะลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ตืด!

คำสั่งเริ่มทำงานด้านนอกหอสั่งการเกิดเสียงไซเรนดังต่อเนื่องจนทหารที่กำลังยิงต่อสู้ถูกเรียกความสนใจ

“คำเตือน ตรวจพบการแพร่ระบาดของไวรัสในระดับสี่ จะทำการชำระล้างภายใน 5 นาที ผู้เกี่ยวข้องรีบออกจากพื้นที่โดยด่วน”

หลังจากนั้นดาดฟ้าก็เปิดออกอย่างช้าๆ ม่านเลื่อนค่อยๆพับเข้าและหอสัญญาณทรงประภาคารที่มีจานดาวเทียมค่อยๆขึ้นสู่ท้องฟ้า

ด้านล่างตกอยู่ในความยุ่งเหยิง ทหารที่กำลังรบต่างก็พยายามที่จะยึดหอส่งสัญญาณ แต่ในเมื่อมีหลายฝ่ายที่ต้องการก็ต้องไม่ให้ฝ่ายอื่นได้ไป แต่ตอนนี้มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายกำลังยึดหอและทำการป้องกันอย่างเหนี่ยวแน่นจนไม่มีใครสามารถหลุดเข้าไปแม้แต่คนเดียว คนที่เข้าไปจะได้รูกระสุนมาประดับร่างกายจำนวนหนึ่งไม่ก็ถูกกับดักที่วางระหว่างดีดจนตัวกระจุยเป็นชิ้น

ผู้หญิงคนนั้นหันไปทางวิลก่อนที่จะคำนับอย่างมีมารยาท “เพื่อนของคุณกำลังรอคุณอยู่ เดียวทางเราจะส่งไป”

‘มันหลอกเราหรือเปล่าว่ะ’ วิลสันที่อยู่ในหัววิลพูดขึ้น ‘ฉันก็ไม่รู้ แต่รู้ว่าต้องตามน้ำไปก่อน’

‘วัดดวง?’

‘แล้วมันมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้มั้ยล่ะ’

วิลสันที่อยู่ในหัวส่ายหัว ‘แบบนี้มันไม่สมเป็นนายเลยน่ะ’ ทางวิลเองก็ตาสั่นตัวชัก ‘รู้แล้วน่ะ แต่คง...เป็นเพราะฤทธิ์ของยา’ วิลสันสรุปจนหาเหตุผลที่เหมาะสมที่สุด วิลโดปยาเกินขนาด

ตอนนี้จิตของวิลคงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ผิวหนังร้อนรุม เหงื่อไหลออกมาเต็มพื้น ถ้าปล่อยไว้แบบนี้พวกเขาทั้งคู่คงจะขาดน้ำตาย

“งั้นฉันขอล่ะน่ะ” วิลสันพูดผ่านร่าง ตอนนี้เขาเป็นคนใช้ร่างกาย ส่วนวิลเขาคงให้พักไว้ก่อน

มันร้อนมาก ร่างกายของพวกเขาทั้งสองคนมันร้อน วิลสันไม่คิดเลยว่ามันจะร้อนขนาดนี้ นอกจากร้อนไม่พอยังรู้สึกว่าสมองกำลังถูกแช่เป็นน้ำแข็ง มิน่าละวิลถึงแปลกๆ

“นี้...คนของฉันอยู่ไหน” วิลสันถาม

“ถามถึงใคร” ผู้หญิงคนนั้นถามกลับ

“ก็ไอ้คนที่มากับฉันด้วยน่ะ”

“ฉันรู้แค่คุณ”

“เวร” วิลสันพยายามวิเคราะห์ ตอนนี้เขากับนิลถูกแยกจากกันโดยสิ้นเชิง ส่วนภารกิจจะเรียกว่าสำเร็จก็ได้แค่ครึ่งๆเพราะถึงจะได้ข้อมูลมาก็จริง แต่ก็มีคนได้มันไปด้วยเช่นกัน เอาไงดี?

‘วิลเอาไง’ วิลสันข้อความคิดเห็นของเพื่อนยากในหัว’

วิลที่เริ่มตั้งสติได้จึงเริ่มวิเคราะห์ในมุมมองของเขาเอง ‘นายพอขยับตัวได้ไหม?’

‘เดียวน่ะ’ วิลสันพยายามขยับร่างกายแต่ก็ขยับได้เพียงปลายนิ้วมือกับนิ้วเท้า ร่างกายส่วนขยับไม่ได้ทั้งที่เกร็งทั้งตัว

‘งั้นเหรอ’ วิลคำนวณ ร่างกายของพวกเขาขยับได้เพียงเล็กน้อย ซึ่งไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือทำปฏิกิริยาอย่างอื่น ร่างกายดูหนืดๆเหมือนกับภายในถูกยึดติดด้วยอะไรบางอย่าง และสมองสั่งการได้ช้าลงมากบวกกับอาการวิงเวียนศีรษะ เขาจึงพอสรุปได้

‘วิลสัน’

‘จ้า’

‘พวกมันควบคุมเลือดในร่างกายไม่ให้ไหลเวียนตามปกติ’

‘เห้ย! แล้วจะเอายังไง’ วิลสันพยายามจะสื่อกับวิล ถ้าเลือดในร่างกายถูกสั่งให้หยุดไหลเวียนหรือสั่งให้ไหลช้าลง อีกแบบนี้อย่าว่าแต่ขยับเลย จะสั่งการร่างกายได้หรือเปล่าเถอะ

‘ไม่ต้องห่วง สมองของพวกเรามันพิเศษ การที่ทั้งฉันและนายยังสามารถคิดคำนวณได้แบบนี้ก็แสดงว่า สมองของพวกเรายังพอรับไว้’ วิลสื่อ เอาจริงมันค่อนข้างตลกร้ายที่ว่าเขาเคยถูกทดลองกับสมองมนุษย์แบบเดียวกับที่มนุษย์ทดสอบกับสมองลิงชิมแปนซีมาก่อน ขนาดที่ว่าในสมองมีเส้นใจอะไรเพิ่มเติมสามารถสะสมพลังงานไว้ด้วย สะดวกดีแท้

เสาสัญญาณกระจายคลื่นความถี่ที่กระจายข้อมูล ข้อมูลจำนวนมากถูกส่งไปยังเสาส่งสัญญาณอื่นๆในทวีปเอเชียเพียงไม่กี่วินาที

‘วิลแย่แล้ว’ วิลสันสื่อสารกับวิล เพราะตัวรับการสื่อสารที่ฝั่งไว้ในสมองของพวกเขาทั้งสองคนกำลังรับข้อมูลบางอย่างเข้ามา สมองของพวกเขามีลิมิตเตอร์จึงไม่ต้องกลัวว่าจะรับข้อมูลมากเกินไปจนโอเวอร์โหลด แต่ข้อมูลที่พวกเขาได้ มันระบุว่าเป็นโครงการสร้างอาวุธชีวภาพกับอาวุธที่ขัดต่อสนธิสัญญาวันอาทิตย์ยามเที่ยงคืน

‘อ้า! ชัดเลยเป้าหมายของพวกนี้คือการทำให้เกิดสงครามโลก’ วิลตอนแรกก็สองจิตสองใจเรื่องแผนของวิลสันอยู่ แต่ถ้ากรณีของวิลสันพวกเขายังคงหามาตรการป้องกันเช่นข้อมูลที่ส่งไม่สมบูรณ์หรือมีข้อมูลเท็จเพื่อลดกระแสสงคราม แต่ข้อมูลที่พวกเขาได้รับคือข้อมูลอาวุธทำลายล้างของจริงที่มีรายละเอียดเช่นผลลัพธ์การวิจัย กับขั้นตอนการผลิต ขอแค่มีเงินทุนกับสถานที่ก็สามารถผลิตได้ทุกเมื่อ

“พวกแกคิดจะทำอะไรกันแน่” วิลที่ใช้ร่างชั่วคราวพูดขึ้น

ผู้หญิงคนนั้นหันมาพร้อมกับเอาปืนต่อกลางหน้าผากของวิล

“สิ่งที่สมควร”

ปัง!

เสียงกระสุนปืนดังขึ้น พร้อมกับร่างกายของวิลที่กระเด็นตกจากเก้าอี้

เลือดที่ไหลออกจากหน้าผากของวิลไหลเจิ่งนองพื้น ผู้หญิงคนนั้นที่เหนี่ยวไกปืนก้มลงเพื่อดูฝ่ามือของวิล

ตัวดูดข้อมูลเจาะเข้าไปในมือของวิล ตอนนี้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของเป้าหมาย

“เสร็จหน้าที่แล้ว พาตัวเขาออกไป” ผู้หญิงคนนั้นออกคำสั่ง ก่อนที่ผู้ชายที่เป็นสาวกจะแบกร่างของวิลไว้บนบ่า

“ท่านค่ะ” ผู้หญิงที่สูงเพียงเอวของหัวหน้าหญิงวิ่งเข้ามาพร้อมกับเปิดหน้าจอ “เราได้รับสัญญาณฉุกเฉินค่ะ”

“ถอย”

 

ณ ห้องทดลองชั้นใต้ดินของอลัน

ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!

“ตรวจพบขีปนาวุธจำนวนมากกำลังพุ่งมาทางนี้” โคบอลต์ที่กำลังตรวจสอบจากดาวเทียมตะโกนเสียงดัง

“ล้มเหลวงั้นเหรอ” อลันกัดเล็บ เขาไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายแบบนี้ เขาไม่คิดว่าจะมีกองกำลังหลายฝ่ายรู้ถึงการทดลองลับของเขาจนบุกโจมตีสถานีฯ

กองกำลังโคบอลต์ที่ค่อยขัดขวางกำลังเสริมจำเป็นต้องถอยออกมาเกือบทั้งหมดเพราะไม่สามารถต่อกรกับกองกำลังทหารจำนวนมากที่ถาถมใส่ได้

“ถึงศูนย์บัญชาการ” หวังลี้พูดผ่านเครื่องสื่อสาร

“เป็นยังไงบ้าง หวังลี้” อลันที่ให้หวังลี้กับกองกำลังโคบอลต์ส่วนหนึ่งรีบไปช่วยวิล/วิลสันกับนิลออกมากจากสถานีฯรู้สึกโล่งใจเมื่อมีหวังลี้รายงาน

“ดิฉันเจอวิลแล้วค่ะ แต่อาการเขาสาหัสมาก เราต้องรีบรักษาโดยด่วน” หวังลี้พูดตอบ หลังจากดูอาการของวิลแล้ว เขาถูกยิงตรงกลางหน้าผากพอดิบพอดี กระสุนไม่ได้ทำลายเนื้อสมอง แต่มันก็ยังฝั่งอยู่ในหัวของเขาอาการสาหัส

“แล้วนิลล่ะ”

“เราไม่สามารถเข้าไปใกล้กับสถานีฯได้แล้ว ขออภัยด้วย” หวังลี้ตอบด้วยความร้อนรน ตอนที่เธอกับโคบอลต์ไปถึงสถานีฯ หน้าสถานีฯก็กลายเป็นดงสัตว์ประหลาดที่มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์กับทหารต่อสู้กันอยู่ แล้วพวกเธอก็เจอกับวิลที่นอนพิงโขดหินใกล้กับจุดที่นิลจอดมอเตอร์ไซต์จึงรีบเข้าไปช่วย

อลันส่ายตา ‘ช่วยไม่ได้’

“หวังลี้รีบถอยกลับมา นี้คือคำสั่ง”

“อะไรน่ะ? แต่นิลยัง”

“ขีปนาวุธหัวรบนิวเคลียร์กำลังถึงที่หมายในอีกสองนาที รีบกลับมา!” อลันพูดพร้อมกับดูแผนที่ๆตอนนี้มีขีปนาวุธมากมายกำลังพุ่งมายังสถานีฯ ถ้าพวกเขาไม่รีบกลับมา พวกหวังลี้จะตายกันหมด

หวังลี้ที่อยู่ปลายสายลังเล แต่หน้าที่และประสบการณ์ของเธอบอกว่า นิลนั้นไม่มีทางรอด “เข้าใจแล้วค่ะ จะทำการเปิดประตูในทันที” เธอพูดด้วยความเจ็บปวด ถึงเธอกับนิลจะรู้จักกันได้ไม่นาน และตัวนิลเองก็ลี้ลับลับกับดูอันตราย แต่เขาก็เป็นเพื่อนที่มีการกระทำและแนวคิดเชื่อใจได้ในระดับหนึ่ง การเสียเขาไปมันก็เจ็บปวดไม่น้อย

“ทำการเปิดประตู ระบุพิกัดเรียบร้อย” โคบอลต์เรียบปรับความเสถียรของเครื่องมือเพื่อเปิดประตูมิติให้สามารถพาพวกพ้องกลับถึงฐาน

“ประตูจะเปิดใน สี่ สาม สอง หนึ่ง เปิด” สิ้นเสียง เขาก็กดปุ่ม

ทันใดนั้นที่ชั้นล่างของศูนย์วิจัยที่มีเครื่องจักรขนาดใหญ่ก่อตัวเป็นทรงหกเหลี่ยมส่องแสงสีเหลืองนวลก็เปิดออก ปลดปล่อยพลังงานสีฟ้าออกมาดูแสบตา

แว็บ!

หวังลี้ที่อุ้มวิลพร้อมกับโคบอลต์ที่ติดตามเข็นมอเตอร์ไซต์ของนิลเดินออกมาจากประตู

โคบอลต์ที่เฝ้าป้องกันเดินมาเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยไม่ให้สิ่งแปลกปลอมอย่างอื่นหลุดเข้ามา หลังจากที่ตรวจสอบเรียบร้อย พวกเขาก็ส่งสัญญาณให้กับหอสั่งการ

“ทำการปิดประตู” เจ้าที่โคบอลต์ที่ตรวจสอบแล้วว่าทุกคนผ่านเข้ามาแล้วจึงทำการปิดระบบ

ประตูแสงถูกปิดก่อนที่จะเครื่องจักรทรงหกเปลี่ยนจะเปลี่ยนเป็นทรงพีระมิดพร้อมกับแสงไฟสีดับลง

แพทย์สนาม!” หวังลี้ตะโกนเรียกแพทย์สนาม เพราะถ้าขืนปล่อยไว้จะเป็นอันตราย

“ไม่เป็นไร” วิลสันที่ใช้ร่างกายพูดพร้อมกับลุกขึ้นด้วยตัวเอง

“แต่ว่า..”

หวังลี้พยายามเตือน เพราะถึงจะดูแข็งแรง แต่กระสุนที่ฝั่งในศีรษะก็ดูน่ากลัวเหลือเกิน

“ภารกิจยังไม่จบ” วิลสันพูดขึ้น ตอนนี้เขาเริ่มไม่ได้ยินเสียงของวิลแล้ว แต่ก่อนที่เสียงของวิลเงียบ วิลออกคำสั่งบางอย่างให้ ซึ่งวิลสันเองก็เห็นด้วย

“หวังลี้ปล่อยเขาไป” อลันเดินลงบันได “ผมจะรักษาเขาเอง”

“มันต้องอย่างงี้สิ” วิลสันพูดก่อนที่ขาเขาจะอ่อนและกระแทกพื้น “ไอ้เพื่อนยากคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง” วิลสันที่เสียงค่อยๆเบาลงเพราะหมดสติ




NEKOPOST.NET