P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 97 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.97 - ความมืดมน


Time<Ninety Seventh>         ความมืดมน

ณ ทางเชื่อมท่าอากาศยาน

“มากันเยอะจริง” นิลที่กำลังวิ่งหนีกองทหารกำลังไล่ล่าเขา หลังจากที่ระบบสื่อสารของสถานีฯเริ่มกลับมาทำงาน ทหารประจำการก็ใช้ระบบนำร่องตรวจจับผู้บุกรุกจนเจอที่อยู่ของเขา นิลจึงต้องหนีสุดชีวิต

“ได้ยินฉันหรือเปล่า” เขาเปิดระบบสื่อสารโดยที่ไม่กลัวถูกดักฟัง ตอนนี้เขาต้องรีบติดต่อวิลเพื่อหารือว่าจะดำเนินภารกิจต่อให้เสร็จหรือถอนตัว

“ได้ยินแล้ว” วิลที่อยู่ปลายสายตอบหลับ นิลเองก็ได้ยินเสียงปืนจากปลายสาย แสดงว่าวิลเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

“ต่อ (Continue) หรือหยุด (Halt)” เขาถาม

“ต่อเลย” วิลตอบกลับพร้อมกับโชว์แผนผังล่าสุดของสถานีฯ “ตอนนี้มีมือที่สามนอกจากพวกเรา เจอกันที่มาร์คไว้ ลา!” คำพูดของวิลทำให้นิลเข้าใจว่า วิลอยากจะให้ใช้โอกาสที่มีฝ่ายที่สามบุกรุกดำเนินภารกิจต่อให้จบ หรือ พยาบาลตะโกนขอความช่วยเหลือ

นิลกระโจนไปด้านหลังลังเหล็กเพื่อหลบกระสุนก่อนที่จะสังเกตแผนผังของสถานีฯล่าสุดและจุดนัดพบ

“นี้มันตัวอะไรฟ่ะ” ทหารประจำสถานีฯตะโกนเสียงดังพร้อมกับสาดกระสุนไปทางทิศอื่น

นิลที่ได้ยินแต่ยังไม่ว่างใจที่จะโผล่หัวออกไปดู เขายังคงนิ่งไร้เสียง

สัญชาตญาณของเขาบอกว่าให้ก้มและเงียบ จงทำแค่นั้น นิลเดิมไม่อยากเชื่อในสัญชาตญาณเท่าไรเพราะในยุคสมัยนี้การปล่อยคลื่นจิตเพื่อหลอกล่อสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตมีให้เห็นเยอะแยะ(เสาปล่อยอีเลเมนต์สามารถใช้ควบคุมอารมณ์และจิตใต้สำนึกของมนุษย์ได้) แต่ครั้งนี้มันมีความว่างเปล่าเพียงอย่างเดียว ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่โล่งสบาย โล่งสบายจนน่ากลัว และแน่นอนว่ามันอันตรายกว่าสิ่งไหนๆที่เขาเคยเจอมา

“อ๊าก!!!!”

“ช่วยด้วยๆ อ๊าก”

“ระวัง กรี๊ด!!”

เสียงร้องของทหารกับเสียงปืนดังก้องต่อเนื่อง จนในที่สุดทั้งสองเสียงก็ได้หายไป

แก๊ง!! เศษกระจกเงาตกค้างๆนิลทำให้เขาเพ็งไปยังกระจกเงาเพื่อใช้สังเกตเหตุการณ์ด้านหลัง

“!!” นิลเพิ่งรู้ตัวว่าตัวสีผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง และที่สำคัญตัวเขาไม่มีรอยช้ำ แถมยังขาวผุดผ่องราวกับว่าอาการบาดเจ็บเพราะผลข้างเคียงของยาไม่เคยเกิดขึ้น

‘อาการเจ็บหายไป’ นิลที่รู้สึกดีขึ้นและเห็นว่าสถานการณ์เงียบสนิทจึงตัดสิ้นใจปรับทิศทางของกระจกเพื่อให้เห็นด้านหลัง

ศพมากมายก่ายกองคือภาพตกหน้า นิลจึงตัดสิ้นใจลุกขึ้นและเข้าไปสำรวจเพื่อที่ตัวเขาจะหาวิธีรับมือกับศัตรูที่เขายังไม่รู้จัก

สภาพศพชายหญิงที่ไม่ครบสามสิบสองนอนเกลื่อนน่าอนาถ บางศพตัวขาดและถูกแขวนติดกำแพงปล่อยให้เครื่องในไหลกอง บางศพสมองน่าขยะแขยง แต่ที่สำคัญคือทุกคนมีสีหน้าหวาดกลัวเหมือนกับเจอปีศาจที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต

“ตัวอะไรที่มันทำรอยแผลแบบนี้กัน” นิลดูจากศพก็ทำให้เขาพอจะรู้ได้ว่าสู้กับตัวอะไรยังตกตะลึง ปีศาจที่ฆ่าคนโชคร้ายต้องรู้วิธีการทำให้เหยื่อกลัวตรงๆ ไม่ใช่การเล่นของนักล่าที่หยอกล่อเหยื่อเพื่อความสนุก แต่อาศัยความกลัวของเหยื่อข่มขวัญเพื่อที่จะฆ่าให้ได้ง่ายๆ

‘ฝีมือมนุษย์’ หรือไม่ก็สิ่งมีชีวิตที่ฉลาดทัดเทียมมนุษย์ นิลนึกได้อย่างนั้น แต่มันไม่ใช่โคบอลต์แน่เพราะโคบอลต์ถนัดการซุ่มโจมตีแบบกองโจรมากกว่าการทำสงครามประสาทให้กลัวแบบนี้ อัลคาร์ดก็ไม่น่าจะใช้ถึงพวกอัลคาร์ดจะชอบเลือด แต่ก็ไม่ได้มีรสนิยมฆ่าให้คนอื่นกลัวแบบนี้ ถ้าแบบนี้ก็เหลือแต่มนุษย์ แต่มนุษย์ที่ไหนมันใช้เวลาสั้นๆจัดการทุกคนโดยที่ไม่มีเสียงเลย

“แย่ละ” นิลรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและไปยังจุดนัดพบ เขาเพิ่งสังเกตว่ามันมีรอยเลือดมุ่งตรงไปยังทิศเดียวกับที่นิลแอบอยู่ แสดงว่าตอนที่เขาเผลอมองดูตัวเองตอนั้นพวกมันก็เคลื่อนไหวผ่านตัวเขาไปโดยที่ตัวนิลเองไม่รู้ตัว ถ้าแบบนั้นมันมีสิทธิ์ที่จะผ่านจุดนัดพบ วิลกำลังตกอยู่ในอันตราย

 

ณ ท่าอากาศยานภายในสถานีฯ

“ไอ้บ้าอลันไม่เห็นบอกว่ามีตัวแบบนั้นอยู่ที่นี้” วิลที่กำลังนอนแผ่อยู่บนพื้นใช้แขนดันสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่ทับตนออก

วิลลุกขึ้นก่อนที่จะร้อง‘เหวอ’ เพราะเลือดกับไส้ในของมันเปรอะเปื้อนเสื้อของเขาจนน่าขยะแขยง

เขาเจอสัตว์ประหลาดตัวนี้ตอนที่มันกำลังไล่กระทืบคนในสถานีฯ สัตว์ประหลาดสูง 3 เมตร ลำตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างกับลิงกอริลลาวิ่งไล่ทุบ หมัดๆเดียวของมันสามารถขยี้ประตูเหล็กเสริมแกร่งได้สบาย ถ้าไม่ใช่เพราะว่าทหารที่ประจำการอยู่ทำให้มันบาดเจ็บหนัก และเขาก็อาศัยการยิงไปที่ข้อต่อของมันที่เจ็บอยู่จนมันเสียหลัก แล้ววิ่งเข้าไปขี่หลังมันและเอาระเบิดยัดปาก เขาคงไม่รอด แต่มันที่ถูกระเบิดหัวทิ้งก็เลยนอนหงายทับตัวเขาแทน

“นี้มันมีกี่‘มือ’ว่ะเนี่ย” วิลพูด ตอนแรกเขาคิดว่ามีคนอีกกลุ่มลอบเข้ามา ที่ไหนได้มันมีมากกว่าหนึ่ง ตอนอยู่ที่ลิฟต์เจอกับผู้หญิงพูดภาษาเยอรมัน ตอนที่สัตว์ประหลาดกอริลลาอาละวาท เขาได้ยินคนในสถานีฯพูดว่าถูก‘พวกอเมริกา’บุก

เอาแล้วไง ดูถ้านอกจากที่เจอแล้ว เกรงว่าจะมีคนร่วมวงศ์ไพบูลย์มากกว่านี้อีก

“เห้ย!! เล่นแบบนี้มันขี้โกงนี้หว่า” วิลสันพูดขึ้น

“เอ่อรู้แล้ว” วิลตอบ สติของเขาเริ่มไม่อยู่ตัวตั้งแต่เหมือนกี้นี้แล้ว ตอนที่เขาใช้ช่องลมมาที่นี้ถึงได้เพิ่งรู้ตัวว่ายาของเขามันหมดไปนานแล้ว วิลสันจึงเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หนักกว่าทุกที่เวลาเขาทำอะไร เขาจะเห็นภาพหลอนของวิลสันยืนข้างๆเขาตลอดเวลา และตอนนี้เขากำลังเห็นวิลสันยืนกอดอกไม่พอใจอยู่ข้างหน้า

“เล่นใช้ยาแบบนี้มันไม่แฟร์ แบบนี้ก็สมควร”

“ทำเป็นง่อนไปได้” วิลบ่ายเบี่ยง “ถ้าฉันตาย แกก็ไม่รอด”

“มันก็จริงแหะ” วิลสันเกาหัว  “แล้วจะให้ฉันทำไง ตอนนี้ฉันใช้ร่างไม่ได้ด้วยสิ แล้วแกยัง..” วิลสันตอบอย่างจนใจ เพราะเขาเองก็เหมือนกับวิลตรงที่เขาเห็นวิลตัวเป็นๆเลย แต่สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไร ดูอิดโรยไม่มีแรงเหมือนคนติดยาหนักแล้วเกิดขาดยาเอาดื้อๆ

“เออรู้แล้ว ฉันรู้สึกอยากยาชิบเป๋งเลยโว้ย” วิลรู้สึกหนาวๆร้อนๆทั่วทุกรูขุมขน ใครไปจะไปคิดว่าผลข้างเคียงของยามันจะแรงขนาดนี้ ขนาดแต่ก่อนเขาสูบกัญชาทุกวันแทนกินข้าวตอนเลิกผลข้างเคียงมันยังไม่หนักขนาดนี้

“แล้วแกทำอะไรได้บ้าง” วิลลองทำวิลสันดู เพราะถ้าวิลสันโผล่ออกมาให้เห็นทั้งตัวแบบนี้คงจะช่วยอะไรได้บ้าง

“โทษทีฉันไม่รู้” วิลสันส่ายมือทั้งสองข้าง

“เชอะ ลำบากฉันอีก” วิลพูดก่อนที่จะตรวจอุปกรณ์ให้พร้อม อย่างน้อยก็ควรมีอาวุธที่ใช้การได้สักหน่อย “แล้วนี้แกพอจะช่ว..”

วิลพยายามมองหาวิลสัน “มันหายไปไหนฟ่ะ” วิลสันหายไป “หรือว่ามันโผล่มาแปปเดียว อ๊อก!!”

วิลเอามิกุมขมับ เขาปวดหัวมาก และภาพที่มองเห็นเริ่มดำมืด

“มาได้แค่นี้เองเหรอ?” ก็ว่าทำไมวิลสันมันหายไป เขากำลังหมดสภาพ ประสาทสัมผัสเริ่มไม่ทำงาน ทั้งวิสัยทัศน์และเสียงค่อยๆหายไป

วิลไม่คิดว่ามันจะแรงขนาดนี้ ตอนแรกก็แค่คิดว่าผลของการขาดยาที่ทำให้หมดสติก็คือการทำให้หลับ แต่นี้ไม่ใช่ หัวของเขาปวดจนเหมือนกับมีคนเอาเหล็กร้อนเสียบเข้าไปและคว้านข้างใน

ตอนที่อลันบอกว่าเขาน่าจะปวดหัวแบบเดียวกับที่นิลปวดทำให้เขานึกได้เลยว่า นิลมันต้องอึดมากที่ทนความรู้สึกทุกทรมานราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

ตุบ! ตึก ตึก ตึก ตึก!

เข่าของเขากระทบพื้น เรี่ยวแรงทั้งหมดกลายเป็นศูนย์ ภาพตรงหน้าเริ่มช้าลงและค่อยๆหมุนๆจนมองอะไรไม่เห็น แต่ก่อนหน้านั้นมันมีกระทบกระทั้งบางอย่างเหมือนกับเสียงเท้าที่ทำให้เขากลัว ภาพที่เขาเห็นคือ เท้าของใครบางคนที่ชุมโชกไปด้วยเลือด

เสียงเท้าทำให้วิลเสียวสันหลังวาบ เขากำลังจะหมดสภาพแล้วดันมีเสียงเท้าปริศนา ตอนแรกก็คิดว่าเป็นนิล แต่ตอนนี้สถานการณ์มันยุ่งเหยิงมาก เกรงว่ามันจะไม่ใช้นิล




NEKOPOST.NET