P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 94 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.94 - โชว์ออฟ (1)


วันที่ 16 เมษายน  ค.ศ. 2042 เวลา 23: 56 น. ตามเวลาท้องถิ่น

ทะเลอารัล ห่างจากไบโคนูร์คอสโมโดรม 200 กิโลเมตร

บรืน!!

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นก้องภายในช่องเขาที่เกิดจากการระเบิดในช่วงมหาสงคราม แต่น่าแปลกที่ไม่ใครสนใจในเสียงนี้เลยนอกจากคนสองคนที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์หิมะ

“เราต้องเร่งเครื่องให้เร็วมากกว่านี้!” วิลที่กำลังขี่มอเตอร์ไซต์หิมะที่ดัดแปลงให้เข้ากับภูมิทัศน์ทะเลทรายควบตะบึงผ่านแนวชั้นหินด้วยความเร็วสูง

“ครับ” นิลที่ขี่ตามมาตอบรับผ่านเครื่องสื่อสาร

หลังจากที่ประชุมแผนการกันเสร็จ วิลกับอลันก็เข้าไปคุยเรื่องอะไรบ้างอย่าง ส่วนนิลก็ช่วยหวังลี้ดันแปลงมอเตอร์ไซค์หิมะให้เข้ากับสภาพแวดล้อม และเตรียมชุดปฏิบัติการไว้หลายชุด วิลที่จัดการธุระกับอลันเสร็จจึงเข้ามาช่วยด้วย และตอนนี้พวกเขาทั้งสองจึงขี่มอเตอร์ไซต์ไปยังจุดหมายปลายทาง

แต่ปัญหาดันเกิดขึ้นเพราะไอ้เจ้าสถานีอวกาศภาคพื้น(?)เนี่ยมันเคลื่อนที่ได้ ใช่มันเคลื่อนที่ได้สมชื่อสถานีอวกาศ ต้องบอกว่ามันเป็นสถานีอวกาศทรงแปดเหลี่ยมที่ใช้ไอพ่นกับระบบโฮเวอร์ในการเคลื่อนที่ แต่ในฐานะที่มันฐานทัพอวกาศเคลื่อนที่ยังสร้างไม่เสร็จมันจึงต้องมีการดัดแปลงและปรับปรุงก่อนที่จะสามารถส่งมันขึ้นสู่อวกาศ ตอนที่พวกวิลกำลังไปยังสถานีอวกาศภาคพื้นนั้นมันก็ดันกำลังออกเดินทางออกห่างจากพวกเขา ความเร็วของมันถือว่าไม่ใช่เรื่องเล่นๆเพราะขนาดที่ใหญ่มากของมัน มันยังเคลื่อนที่ได้รวดเร็วจนพวกวิลที่ต้องหลบหลีกด่านตรวจของกองกำลังอื่นๆต้องใช้เส้นทางช่องเขาสุดอันตรายที่เต็มไปด้วยไวรัสที่ตกค้าง (ดีหน่อยที่พวกเขาเตรียมชุดป้องกันเชื้อที่ใช้เดินทางในทะเลทรายมา)

นิลที่ดูแผนที่ดิจิตอลกำลังคำนวณเส้นทางที่พวกเขาต้องไปต่อเพื่อไล่สถานีอวกาศให้ทัน แต่เวลาเริ่มไม่เป็นใจให้พวกเขา อีกไม่เกินสิบนาทีบวก สถานีอวกาศจะไปถึงฐานทัพทหารภาคพื้นใกล้ๆ และทหารรัสเซียจำนวนมากที่เตรียมการอยู่จะยกพลขึ้นสถานีอวกาศเพื่อใช้มันในจุดยุทธศาสตร์สำคัญ

“วิล ข้างหน้ามีเนินเขาที่มีอนุภาคอีเลเมนต์เข้มข้นมาก” นิลส่งข้อมูลให้กับวิล

“เข้าใจแล้ว” วิลตอบ เขาเปิดใช้งานพลังสำรองทั้งหมดที่มีเพื่อพุ่งไปยังเนินเขาด้านหน้าด้วยความเร็วสูง เขาใช้แขนกลที่ติดมากับตัวเครื่องแปะระเบิดตามเส้นทางที่นิลระบุมาในขณะที่นิลได้ทำการขี่แยกไปอีกทาง

นิลหยิบหลอดแก้วที่บรรจุอนุภาคอีเลเมนต์ออกมาเตรียมพร้อม

“หวังลี้พอจะบอกได้ไหมครับว่าผมต้องใช่ตัวไหนบ้าง”

“ใช้สาร LGA154W-4 สองส่วนต่อ QUA154W-4 หนึ่งส่วนตามจุดที่กำหนดไว้”  หวังลี้ตอบกลับ

“โอเค” นิลดูสารปริศนาที่เขาไม่เข้าใจรู้สึกว่า L154W-4 จะมีสีส้มอ่อนเป็นอนุภาคอีเลเมนต์ที่อัดจนเป็นของเหลวเหนียวข้น ส่วน Q154W-4 จะมีสีเขียวขี้ม้ารู้สึกว่าจะเป็นสารเคมีสกัดที่ได้จากการเอาแร่ธาตุเคมีมาอาบคลื่นพลังงานอีเลเมนต์จนมันตกผลึกคล้ายทรายแก้ว

นิลลงระบบให้กับเครื่องจักรทำการมัดหลอดแก้วเป็นสามจุก เขาทำการโยนมันลงพื้นตามที่ตำแหน่งระบุ

ทันทีที่หลอดแก้วกระทบพื้น มันแตกออก ปฏิกิริยาอีเลเมนต์เกิดขึ้นทันทีที่สารเหล่านั้นสัมผัสกับอากาศ มันก็บิดเบี้ยวจนเป็นสสารสีดำสนิททรงกรวยอ่อนนุ่มโผล่พรวด ฐานของมันเหมือนกับรากไม้ที่ชอนไชพื้นดินเพื่อสร้างฐาน ขนาดของมันใหญ่ขึ้นสูงว่า 30 เมตร ตอนนี้มันโผล่ออกมาพ้นหุบเขา

นิลยังคงโยนตามจุดที่ระบุจนมีเสาไม้(?)โผล่ออกมาอย่างอลังการ เขาโยนตามจุดที่ระบุเรียบร้อยจึงดูการเคลื่อนที่ของเป้าหมายที่เริ่มเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนที่ คนที่ควบคุมมันอยู่คงรู้ถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นและกำลังหลีกเลี่ยงตามสถานการณ์เบื้องต้น

“วิลระเบิดเลย” นิลออกคำสั่ง

“ให้มันได้ยังงี้สิ” วิลที่ต้องควบคุมมอเตอร์ไซค์หิมะที่เคลื่อนเร็วเกินพิกัดบ่นออกมา ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะระบบช่วยควบคุมอัตโนมัติเขาคงคว่ำตาย “ได้เวลาแล้ว”

วิลเกี่ยวเชือกเข้ากับมอเตอร์ไซต์ ตอนนี้เขากำลังรอให้มอเตอร์ไซค์ไปยังเส้นตรงยาว แต่ดูเหมือนพลังงานกับเครื่องยนต์จะถึงขีดจำกัด อย่าว่าแต่เครื่องยนต์ ที่กันชนด้านหน้าผุผังเพราะแรงกระแทก ล้อตะขาบสองข้างเริ่มหลุดจนเห็นเพลา ระบโฮเวอร์ด้านหลังเริ่มดับ มันคงจะไม่ไหวแล้ว

ปี๊บ!  ปี๊บ!

วิลกดปุ่มสองปุ่มไล่เลี่ยกัน ก่อนที่เขาจะกระโดดตัวออกจากมอเตอร์ไซค์ที่เพิ่มความเร็วมากกว่าเดิมหลายเท่า เขาสั่งให้มันเอาพลังงานทั้งหมดพุ่งไปข้างหน้า

พรึบ! ร่มชูชีพสีดำไม่สะท้อนแสงขนาดเล็กกางออกนำพาร่างของวิลที่ผูกตัวเองกับเชือกเชื่อมกับมอเตอร์ไซต์ลอยตัวขึ้นฟ้า เมื่อความเร็วกับความสูงเพิ่มขึ้นก็มีร่มชูชีพอีกตัวซึ่งขนาดใหญ่กว่าก่อนหน้ากางออก

วิลควบคุมสมดุลของร่มชูชีพ เขาเห็นรากไม้ประหลาดที่เพิ่มจำนวนขึ้นกำลังเคลื่อนที่ไปยังทิศทางของสถานีอวกาศ เพื่อเป็นการตอกฝาโลง เขากดปุ่มเพื่อสั่งระเบิดที่เขาวางไว้ระเบิดทั้งหมด

ตูม

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมกับแสงไฟพวยพุ่งสู่ท้องฟ้ายิ่งสถานที่นี้เป็นหุบเขาแคบๆ แรงระเบิดก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเป็นทวีคูณ วิลอาศัยแรงลากกับแรงระเบิดพุ่งตัวไปด้านหน้าก่อนที่เขาจะปลดเชือกที่ล็อกตัวเขากับมอเตอร์ไซค์ที่พุ่งชนหน้าผากจนระเบิดตามกันไป

วิลที่ปลดเชือกออกก็ได้กางร่มอันสุดท้ายที่อยู่ด้านหลังและมีขนาดเล็กที่สุดเพื่อใช้ควบคุมทิศทางให้ได้ตามที่เขาต้องการ

รากไม้ยักษ์(?)กับแรงระเบิดอาจจะสร้างความตื่นตะลึงให้กับเจ้าหน้าที่ที่ประจำการในสถานีอวกาศได้บ้าง แต่ความน่ากลัวที่แท้จริงมันต่อจากนั้น

รากไม้เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่อย่างฉับพลัน พวกมันพุ่งไปยังแรงระเบิดที่ยังระเบิดไม่หยุด รากไม้เหล่านั้นฝั่งรากเพิ่มเติมและทำการดูดพลังงานที่เกิดจากการระเบิดเข้าไปก่อนที่ความเร็วมันจะเพิ่มขึ้นและพุ่งเข้าจู่โจมทุกสิ่งที่ปล่อยพลังงานความร้อนมหาศาลในบริเวณใกล้เคียง

“เว่อ!” นิลรีบปิดเครื่องยนต์กับกางล้อหลังก่อนที่จะปล่อยให้มอเตอร์ไซค์อาศัยความเร็วที่เหลืออยู่ขับต่อโดยใช้ระบบโอเวอร์ที่ระบายความร้อนต่ำเพื่อหลีกเลี่ยงรากไม้ที่เข้าจู่โจม

“ว้าว” รากไม้พุ่งผ่านนิลไปดื้อ เป้าหมายของพวกมันมีอย่างเดียวคือสถานีอวกาศที่ปล่อยความร้อนสูงและมีพลังงานมหาศาล นิลต้องหลบหลีกรากไม้ที่พุ่งไปยังสถานีอวกาศ ถ้าเขาหลบไม่พ้นคงกลายเป็นเศษเนื้อ

เปรี้ยง!!! ต้าม!!!

รากไม้พุ่งชนสถานีอวกาศอย่างจัง สถานีอวกาศเสียหลังจนมันกระแทกลงสู่พื้น รากไม้รัดสถานีอวกาศที่ใหญ่กว่ามันอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะเสียดสีดังสนั่น แต่สถานีฯเองก็ไม่ใช่เล่น มันมีความทนทานที่สูงมาก นิลแค่ดูก็รู้แล้ว ถึงด้านนอกจะถูกรัดจนไม่มีชิ้นดี แต่โครงสร้างภายในก็ยังแข็งแกร่งและทนต่อแรงรัดได้ แต่รากไม้เองก็เลยรุกล้ำเข้าไปภายในมากขึ้นเรื่อยๆ

นี้เป็นแผนการหยุดสถานีอวกาศที่พวกเขาคิดเอาไว้ อลันวางแผนไว้ว่าเมื่อพวกเขาถึงตัวสถานีอวกาศแล้วให้ทำการใช้สารเคมีผสมกันเพื่อสร้างรากไม้อีกรูปแบบหนึ่งทำการยึดตัวสถานีฯเอาไว้ไม่ให้เคลื่อนที่ แต่เป็นเพราะมีการเปลี่ยนแปลงพวกเขาจึงต้องใช้สารอีกตัวซึ่งจำเป็นต้องอาศัยพลังงานจำนวนมากแทน แต่วิธีนี้ต้องอาศัยการระเบิดอย่างรุนแรงซึ่งจะเป็นการเรียกร้องความสนใจของกองกำลังทั้งหมดโดยรอบ โดยเฉพาะทหารรัสเซียที่ประจำการใกล้ๆจะรู้ตัวแล้วรีบบุกมาเต็มอัตราศึก

‘คงไม่ต้องลอบเร้นแล้ว’ ทั้งนิลและวิลคิดได้พร้อมกัน พวกเขาที่ตอนแรกกะจบด้วนการลอบเงียบโดยอาศัยรากไม้ที่ปล่อยอนุภาครบกวนการสื่อสารรอบเร้นบ่อนทำลายและให้โคบอลต์ที่ซุ่มเงียบเริ่มจู่โจม แต่ในเมื่อสถานีฯมันเคลื่อนไปแล้ว และตอนนี้ก็เสียดังเอิกเกริก พวกเขาจึงคิดจะใช้แผนB ทำการบุกโจมตีทั้งทางพื้นดินและทางอากาศพร้อมกัน โคบอลต์จะอาศัยตำแหน่งใหม่ทำการเปิดช่องว่างระหว่างมิติตามมาทีหลัง แต่พวกเขาจะลอบโจมตีดักกองกำลังต่างๆที่มาเสริมทัพและส่งคนส่วนหนึ่งเขามาช่วยบุก

วิลที่ใช้ร่มชูชีพล่องลอยอยู่บนฟ้า หยิบสารเคมีตัวหนึ่งออกมาก่อนที่จะกดปุ่มให้สารเคมีภายในทำงานและโยนใส่รากไม้

สารเคมีกระจายก๊าซสีขาวลงไปทั่วบริเวณ รากไม้สีดำเมื่อถูกกับมันก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มและแข็งตัวเหมือนกับหินปูนแบบแห้งเร็ว

“อะไรว่ะนั้น” ทหารประจำการที่รอดชีวิตตะโกนเสียงดังหลังเห็นควันประหลาดร่วงหล่นใส่รากไม้ เขาเป็นคนเดียวที่รอดหลังจากคนในหมวดทั้งหมดกำลังรักษาความปลอดภัยในโซนนี้ถูกรากไม้ประหลาดเข้าโจมตี คนในหมวดกลุ่มแรกถูกรากไม้บดขยี้ในทันที อีกส่วนก็ตกจากที่สูงเพราะแรงสั่นสะเทือน แต่ที่แย่กว่าก็คือระบบสื่อสารใช้การไม่ได้ทั้งหมด เขาไม่สามารถติดต่อกับภายในสถานีฯและกองกำลังภายนอกได้เลย และตอนนี้ก็ยังมีควันประหลาดอีก แต่ก่อนที่เขาจะได้ตกใจหรือหวาดกลัวไปได้มากกว่านี้

แคว่ก! ปัก!

วิลกดปุ่มที่อยู่บนกระเปาร่มชูชีพ และปลดมันออก เขากระโดดลงบนร่างของทหารผู้โชคร้าย ก่อนที่ทหารจะได้ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด วิลใช้แขนคว้าที่หัวของทหารและหมุนจนหัวของทหารหมุน 180 องศา เขาวางร่างทหารคนนั้น ก่อนที่จะควักเครื่องปล่อยคลื่นรบกวนวางลงบนพื้น หลังจากที่สารเคมีทำงานทำให้รากไม้หยุดการทำงานของมันเอง ตอนนี้ระบบสื่อสารจะเริ่มกลับมาอีกครั้ง ควันสีขาวจะเริ่มกระจายตัวไปเรื่อยๆและรากไม้จะเริ่มหยุดทำงานมากขึ้น เครื่องนี้คงพอช่วยระงับระบบการสื่อสารได้เพียงชั่วคราว(จนกว่ามันจะถูกทำลายหรือแบตหมด) แต่ก็มากพอที่จะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว

วิลที่เมื่อเห็นว่าเริ่มมีความพร้อมเขาจึงค้นศพทหารทั่วเพื่อบริเวณเพื่อหาอาวุธหรือแหล่งพลังงานพวกแบตที่ยังไม่ถูกทำลายมาใช้ชั่วคราว เพราะตอนนี้นอกจากปืนพกกับมีดที่ใช้ในระนะประชิดแล้วก็มีระเบิดสังหารสองลูก ระเบิดแสงกับควันอย่างละสามลูก ถ้าจะถล่มเข้าไปต้องหาอาวุธมาเพิ่ม

“ปืนกลเบารุ่นเก่านี้หว่า” วิลที่ค้นศพทหารเจออาวุธปืนรุ่นเ MP5Kติดที่เก็บเสียงเขาค่อนข้างชอบมันมากเลยถึงมันจะเก่าแต่แรงถีบที่ต่ำกับความแม่นยำของมันถือว่าใช้ได้ดี และที่สำคัญยังแต่งลายไม้วินเทจซ่ะด้วย ‘เดียวเก็บไว้ใช้ข้างใน ตอนนี้ขอใช้เจ้านี้ก่อนละกัน’ เขาพูดพร้อมกับหยิบปืน AK-74 กับปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่นใหม่ของรัสเซียอย่าง AKG-131U ติดลำกล้องติดระบบช่วยเล็งพิเศษ

“ส่วนอีกอันคงต้องเป็น...” วิลที่กำลังเลือกคลังอาวุธอยู่ได้ยินเสียงคนเคลื่อนที่คงไม่ใช่นิลแน่เพราะพวกเขาคุยกันไว้ว่าถ้าระบบสื่อสารถูกตัดเพราะตัวระบกวนให้ใช้ตัวสื่อสารพิเศษแทน แต่ระยะมันสั้นมากต้องอยู่ในรัศมีไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรเท่านั้นถึงจะสามารถติดต่อได้ “มาแล้วสิน่ะ”

วิลหยิบอุปกรณ์อีกตัวมาใช้งาน มันมีขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ แต่ประสิทธิภาพของมันเหนือกว่าเห็นๆ ตัวนี้เมื่อติดตั้งจะทำให้อาณาเขตรอบบริเวณเป็นเขตไร้เสียงชั่วคราว วิลรีบวิ่งไปยังกำแพงและแปะตัวดูดเสียงบนกำแพงและทำการผิงตัวเพื่อรอโอกาส

ทหารกลุ่มหนึ่งพังประตูที่เสียหายจนใช้การไม่ได้เพื่อออกมาข้างนอก แต่มันผิดปกติตั้งแต่ตอนที่พวกเขาพังประตูออกไป เสียงทั้งหมดหายไปโดยฉับพลัน พวกเขารู้แล้วว่าสถานการณ์ผิดปกตินี้มีคนจงใจก่อขึ้น แต่ทั้งเสียงและระบบสื่อสารใช้การไม่ได้สักอย่าง

วิลที่ยืนผิงกำแพงด้านหลังทหารรัสเซียสามคนที่ออกมาดูภายนอก เขาอาศัยสถานการณ์เพียงไม่ถึงวินาทีโยนระเบิดสังหารเข้าไปในประตูและควักปืนกลในมือลั่นไกสั่งหารทหารทุกคนตรงหน้าก่อนที่เขาจะปาระเบิดแสงและระเบิดควันตามเข้าไป ที่วิลทำแบบนี้ก็เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจทหาร เขารู้ดีถ้าตัวเองวิ่งเข้าเข้าไปด้านในถึงจะไม่มีเสียง แต่ทหารด้านในที่ได้รับความเสียหายต้องสาดกระสุนสังหารสิ่งผิดปกติด้านนอกแน่นอน วิลจึงเลือกที่จะใช้ระเบิดที่มีสร้างความปั่นป่วนและรีบหนีไปยังส่วนอื่นที่ทหารน้อยกว่า เพราะถึงเขาจะได้เปรียบเรื่องสถานการณ์แต่ก็ไม่มีทางสู้ทหารที่มีจำนวนมากกว่าซึ่งๆหน้าได้ต้องจู่โจมแบบลอบกัดเท่านั้น

วิลไม่ลืมที่จะเอาระเบิดแสงทำเป็นกับดัก ไว้ตรงขอบและตัวเขาเองก็ใช้เชือกที่พกมาห้อยตัวลงไปชั้นล่าง เขาลองคำนวณดูแล้วตัวดูดเสียงจะทำงานได้เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆเพราะแบตมันน้อย แต่ก็เพียงพอสำหรับเขา

วิลโหนไปตามแรงเหวี่ยงของเชือกจนเขอกับช่องลมที่พังเพราะรากไม้ เขาเกาะที่ช่องลมและปิดเข้าไปก่อนที่จะเก็บเชือกด้วยกลไกเพราะไม่อยากให้มีคนรู้สถานที่ล่าสุดที่เขาอยู่

ปัง

“อ๊าก!!!!” ระเบิดแสงทำงานพร้อมกับเสียงของทหารผู้โชคร้ายที่ตกใจเพราะระเบิดจนตกลงไปสู่พื้นด้านล่าง

วิลมองออกไปเล็กน้อยจนร่างของทหารที่โชคร้ายกระแทกพื้นจนตัวแหลกเหลว แบบนี้ก็ขอใช้ศพให้เป็นประโยชน์หน่อยเถอะ

วิลปรับโหมดของปืนพกให้เป็นแบบปืนพลุก่อนที่จะยิงกระสุนไฟพิเศษใส่ศพทหารเบื้องล่าง และรีบมุดช่องลมเพื่อลักลอบเข้าไปด้านใน หวังว่านิลจะเห็นแสงนี้

กระสุนไฟทำปฏิกิริยากับศพของทหารจนเกิดไฟสีเขียวพวยพุ่งเป็นแสงเจิดจ้า




NEKOPOST.NET