P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 9 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.9 - ดินแดนแห่งเสียงเพลง กับหมอกควัน


วันที่ 12 มีนาคม ปี ค.ศ. 2042 เวลา 09:41 น.

 

หลังวิ่งฝ่าฝูงชนมากมายในตลาดหลักแกรนด์บาซ่าร์ตามสัญญาณที่ได้รับจากริสตี้ โฮชิโนะก็พานิลและเจมายังที่แห่งหนึ่งที่ทำให้ทั้งสองตาลุกวาว เอามือจับแก้ม ร้องเสียงโฮ่กันยกใหญ่

โฮ่

เสียงอุทายเสียงดังของทั้งสองทำให้คนรอบๆนั้นหันมากันหมด น่าแปลกที่คนแถวนั้นส่วนใหญ่จะใส่ผ้าคลุมโป่งปิดมิดทั้งตัว ก่อนทั้งหมดจะค่อยๆเดินมาหาพวกเขา

ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพูดทักทายด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม

“ขอตอนรับสู่ดินแดนแห่งเสียงสวรรค์ ‘Song of Happy’ ครับ ดินแดนแห่งเสียงเพลงและรอยยิ้มของเด็กๆ”

กลุ่มคนปริศนาต่างพากันถอดผ้าคลุมโยนขึ้นฟ้า เผยให้เห็นรูปร่างที่แท้จริงของตนเอง

“พี่นิล! พี่โฮชิ! ดูสิ คุณหมีล่ะ”

เจ ร้องตะโกน ดี้ด้า ด้วยความดีใจ นอกจากคุณกระต่ายก็ยังมีคุณกระต่าย คุณลิง คุณแมว และสารพัดสรรพสัตว์มากมายก่ายกองที่ ทุกตัวต่างถือเครื่องดนตรี

“เครื่องดนตรีล่ะ พี่ๆเห็นไหม”

เจเขย่ามือของโฮชิโนะและนิลด้วยสีหน้ายิ้มแย้มโชว์ฟันหน้าที่เพิ่งหงอก ก่อนที่จะหันหน้าให้ทั้งสองคน

โฮชิโนะเห็นดังนั้นก็ลูบหัวของเด็กสาว เธอกับริสตี้รู้ดีที่สุดว่าเด็กสาวชอบเครื่องดนตรี และเสียงเพลงนานาชนิด ยิ่งทำให้เด้กคนนี้อารมณ์ดีขึ้นเป็นเท่าตัว

เธอมักจะพาเจมาที่นี้บ่อยๆ เพราะนิสัยชื่นชอบส่วนตัวของเด็กสาวและที่นี้ก็ค่อนข้างจะปลอดภัยมาก เนื่องจากพื้นที่ของตลาดที่นี้อยู่ในดูแลของเครือสมาพันธ์ตุรกีที่คุมการตลาดของโลกในตอนนี้ ทำให้ระบบความปลอดภัยของที่นี้ต้องสูงมากเช่นกัน ยิ่งเป็นพื้นที่สำหรับเด็กๆ

แถมเธอยังไม่ต้องกลัวคนของสหพันธ์ด้วย เพราะในที่ๆยิ่งอันตรายเท่าไรก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น ดีไม่ดีตอนนี้คนของทางการคงช่วยป้องกันเหตุร้ายให้พวกเธอโดยไม่รู้ตัวเลยก็ได้ด้วยซ้ำ

ในตอนนี้เหมือนเธอเพิ่งจะนึกได้ว่ามีคนอีกคนหนึ่งมากับพวกเธอเช่นกัน เธอจึงสะกิดเจ ก่อนชี้ไปยังชายหนุ่มที่ตอนนี้ยืนค้างไปแล้ว

“พี่นิลไม่ชอบหรอค่ะ” เจถามพลางเอียงคอไปมา

เมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่าย นิลก็ดุจหลุดออกมาจากพะวัง ก่อนที่จะยิ้มให้เด็กสาวก่อนที่จะพูดออกมา

“พี่ชอบมากเลยล่ะ ขอบคุณน้องมากเลย”

นิลหลุดประโยคออกพร้อมกับลูบหัวเด็กสาว ทำให้เด็กสาวดีใจกระโดดโลดเต้น มาสค็อตใกล้ๆเมื่อได้ยินที่ชายหนุ่มพูดดังนั้น จึงพากันเข้ามาหาทั้งสองก่อนที่จะบรรเลงดนตรีไปด้วย เต้นน่ารักๆเลียนแบบสัตว์นานาชนิด เพื่อพาทั้งสองคนเข้าไปในดินแดนแห่งเสียงดนตรีแห่งนี้

สิ่งที่นิลทำลงไปทำให้ผู้ปกครองทุกคนที่พาลูกหลานของตัวเองมาที่นี้ พากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อเห็นอากัปกริยาน่ารักๆของทั้งสอง ที่เหมือนพี่ชายพาน้องสาวมาเที่ยวปานนั้น ทั้งหมดต่างพากันจูงมือเด็กของตัวเองเดินเข้าไปด้วยกันทั้งสิ้น

ยกเว้นโฮชิโนะ จริงอยู่ว่าการแสดงกริยาเมื่อครู่มันน่ารักก็จริง เล่นซะเธอเคลิบเคลิ้มไปกับการระทำเมื่อครู่ ก่อนที่จะหน้าถอดสีเมื่อเพิ่งนีกได้ถึงผลการตรวจสอบของหมออลันที่บอกว่า ‘นิลตอนนี้มีอายุสมองพอๆกับพวกเจ หรืออาจน้อยกว่าด้วยซ้ำ’

แต่กว่าที่ีหญิงสาวจะหลุดออกจากพะวัง ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปแล้ว เธอพยายามเรียกทั้งสองคน

“นี้เจจัง นิลคุง รอพี่ด้วย”

โฮชิโนะร้องด้วยเสียงตื่นตนก เพราะเธอกลัวว่าการที่นิลแสดงกริยาเมื่อครู่นี้จะทำให้ความทรงจำของนิลกลับคืนมาเร็วเกินไปก่อนที่พวกเธอจะได้กล่อมเขาเป็นพวก

ยิ่งคนที่อยู่กับคนที่กล้ำกึ่งว่าจะปลอดภัยหรืออันตราย ในตอนนี้คือคนที่สำคัญที่สุดขององค์กรเธอก็ได้

เธอพยายามวิ่งตามไปด้วย ก่อนที่เธอจะได้เข้าประตูทางเข้า ก็มีบางสิ่งบางอย่างปรากฏขึ้น

“ตึง ตึง ตึง”

เธอได้ยินเสียงดังขึ้นที่บริเวณด้านหน้าของเธอ

ปุ ปุ ปุ

เสียงระเบิดควันหลากสีดังขึ้นต่อหน้าพวกของหญิงสาว ก่อนที่จะมีควันลูกใหญ่ระเบิดขึ้น

โฮชิโนะรีบกระโดดถ้อยออกมาจากบริเวณหมอกควันในทันที ก่อนที่เธอจะเอามือซ้ายล้วงเข้าไปในอกเสื้อชุดนักซิ่ง และมือขวาล้วงไปยังกระเป๋ากางเกงที่บั้นท้ายตามสัญชาตญาณ

ตอนนี้โฮชิโนะอยู่ในสภาพพร้อมรบ พร้อมที่จะรับมือสถานการณ์ตรงหน้า

ก่อนที่ระเบิดควันหลากสีอีกจำนวนมากถูกโยนมาจากเหล่ามาสค็อตที่ยืนหลายล้อม ทำให้มีเพียงที่โฮชิโนะยืนอยู่เพียงที่เดีงเท่านั้นที่ไม่มีหมอกควันเกิดขึ้น

“แย่แล้ว! นี้มันกับดัก”

เธออุทานเบาๆ ก่อนที่มือซ้ายของเธอจะหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากชุดซิ่งและที่มือขวาของเธอตอนนี้กำลังถือมีดพกดัดแปลงพิเศษที่ทางองค์กรให้เธอมาด้วย

โฮชิโนะหันไปมารอบ แต่ก็มีแต่หมอกควันเต็มไปหมด ดูถ้าเธอคงจะไปไหนไม่รอดแล้ว ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเดินฝ่าหมอกควันด้านหน้าเธอเข้ามา

เธอระวังตัวเต็มที่ก่อนที่ปืนพกและมีดพกดัดแปลงของเธอจะเปล่งแสงสีฟ้าออกมา เพื่อเตรียมรับมือกับผู้มาเยือน

“ไม่ต้องใช้พลังอีเลเมนต์ก็ได้ครับ คุณนิชิกิ โฮชิโนะ

มีเสียงผู้ชายดังออกมาจากเงาลางๆด้านหน้าของหญิงสาว

“นี้แกรู้ชื่อของฉันได้ยังไงกัน”

หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ที่ผู้ชายในหมอกคนนี้รู้จักชื่อจริงของเธอด้วย ก่อนที่เพิ่งนึกได้ว่า อีกฝ่ายรู้ชื่อนามสกุลที่เธอไม่ได้ใช้แล้วมากกว่าสิบปี แสดงว่าอีกฝ่ายต้องรู้ตัวจริงของเจแน่นอน

“ผมไม่ใช้ศัตรูหรอกครับ  แล้วอีกอย่างผมไม่ได้สนใจ มิสเจสสิก้า ยูเรียล เลยสักนิดเดียว”

ชายในหมอกเกล่าออกมาก่อนที่จะมองไปยังหญิงสาวที่เพิ่งได้ฟังที่ตนเองพูดไปเมื่อครู่ เพื่อดูท่าทางของเธอ และเป็นอย่างที่เขาคิดตอนนี้หญิงสาวทำหน้าตาโกรธจัดแบบถึงขีดสุด อาวุธทั้งสองข้างที่อยู่ในมือเธอเปล่งแสงสีฟ้าออกมาจนสามารถเห็นอนุภาคบริเวณสีฟ้าได้ชัดเจน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้คิดที่จะมาหาเรื่องพวกคุณเลยแม้แต่น้อย ผมก็แค่อยากจะช่วยพวกคุณมันก็เท่านั้น”

เสียงของชายปริศนาทำให้ โฮชิโนะยกเลิกการใช้พลังก่อนที่กล่อนจะกลับมายืนตรงเช่นเดิม เพื่อพูดคุยกับอีกฝ่ายในแบบของเธอ

เธอเอามือที่ถือปืนท้าวเอว แล้วใช้มืออีกข้างควงมีดของเธอไปมา ก่อนที่จะถามอีกฝ่าย

“แล้วจะให้ดิฉันเชื่อได้ยังไงกันค่ะ ก็ในเมื่อพวกคุณเล่นรู้ข้อมูลของพวกเราเยอะขนาดนั้น”

หญิงสาวพูดจบก็ปามีดไปยังเท้าของอีกฝ่ายในทันที ในทันใดนั้นก็เกิดคลื่นลมพัดหมอกควันบริเวณนั้นออกไปทำให้ เธอสามารถมองเห็นหน้าตาของอีกฝ่ายได้

“แกมัน มาสค็อตหมีเมื่อกี้นี้นี่นา”

หญิงสาวมองไปยังอีกฝั่งอย่างตกใจ เมื่อกี้นี้เธอใส่พลังของเธอเข้าไปในมีดพกสุดพลัง อย่างน้อยก็น่าจะทำให้อีกฝ่ายกระเด็นไป แต่นี้อีกฝ่ายไม่เป็นไรเลยด้วยซ้ำ

“โอ้! ใช้พลังอีเลเมนต์ควบคุมความกดอากาศได้รุนแรงดีจังเลยน่ะครับ สร้างความกดอากาศสูงในฉับพลันทำให้อากาศที่มีความดันต่ำกว่าไหลมาที่ตำแหน่งของผมที่ความดันสูง”

ชายในชุดหมีกล่าวออกมาก่อนที่จะชี้ให้หญิงสาวสังเกตรอบตัวของตัวของเธอเอง

บ้าน่า!”

เมื่อหญิงสาวสังเกตก็พบว่าหมอกควันหลากสีไม่ได้ถูกพัดหายไป แต่ทั้งหมดก็แค่มีรัศมีห่างจากตัวเธอมากขึ้นเท่านั้น ก่อนที่จะพบว่าหมอกควันทั้งหมดจะเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

“นี้แก เป็นอีเลเมนเตอร์ผู้ควบคุมควันงั้นหรอ”

หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยสีหน้าแย่ถึงขีดสุด เพราะเดิมที่เธอที่สามารถควบคุมความกดอากาศได้ระดับที่เรียกว่าสูงมากแล้ว แต่อีกฝ่ายที่น่าจะควบคุมควันกลับใช้มันเอาชนะกระแสลมที่เธอสร้างขึ้นได้ ถ้าอีกฝ่ายจะฆ่าเธอก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

เมื่อชายในชุดหมีเห็นดังนั้นจึงส่ายหัวไปมา

“ถูกของคุณแค่ครึ่งเดียวคุณนิชิกิ อย่างที่คุณบอกผมเป็นอีเลเมนเตอร์ก็จริงอยู่ แต่ผมไม่ได้ควบคุมหมอกควัน หรืออะไรที่เกี่ยวกับอากาศหรอกครับ”

เมื่อชายในชุดหมีกล่าวออกมาดังนั้น โฮชิโนะจึงเก็บอาวุธทันที เพราะผู้ใช้อีเลเมนต์คนนี้ต้องเก่งมากแน่ เพราะไม่ได้ควบคุมหมอกควันรอบตัวโดยตรง ก้ต้องเป็นวิธีทางอ้อม ซึ่งทีแต่ผู้ใช้อีเลเมนต์ที่ระดับตั้งแต่ 8 ขึ้นไป ยิ่งตัวเลยยิ่งมากก็ยิ่งเก่ง ในปัจจุบันคนที่เก่งที่สุดก็เป็นระดับ 11

ตัวเธอในตอนนี้เป็นแค่ระดับ 7 คงสู้กับชายตรงหน้าไม่ได้ตรงหน้าไมได้แน่

“คุณต้องการอะไรจากฉัน”

หญิงสาวเปลี่ยนสีหน้าเป้นสีหน้านิ่งๆคุยกับอีกฝ่าย

“ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ผมต้องการให้คุณอย่าพูดชื่อ ‘นิล’ ในที่โจ่งแจ้งมากเกินไปก็แค่นั้นแหล่ะครับ อ่อ! แล้วกรุณาเรียกผมว่า ‘ตุ๊กตาหมี’ แทนก็แล้วกันครับ ”

ตุ๊กตาพูดออกมาก่อนที่จะพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“งั้นคุณตุ๊กตาหมี นิลมีความลับอะไรที่ต้องปิดบังรึไง”

หญิงสาวถามตุ๊กตาหมีตรงหน้า เพราะดูท่า นิลที่ความจำเสื่อมจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในความทรงจำที่สูญหายไป

“เรื่องนี้ผมคงตอบไม่ได้ แต่ถ้าจะให้ใบ้ ผมก็คงบอกได้ว่า ‘เหตุการณ์เพลิงฟ้าสีทอง’ เท่านั้นแหล่ะครับ”

ตุ๊กตาหมีพุดออกมาก่อนที่จะดึงมีดที่ปักบนพื้นขึ้นมาก่อนที่จะยื่นให้หญิงสาว

“เรื่องนี้ห้ามบอกคนอื่นน่ะครับ ส่วนคำใบ้ลองไปถามคุณลอร่าเองก็ได้น่ะครับ”

“นี้แก!”

โฮชิโนะพูดด้วยความเดือดดาลอีกครั้ง เพราะดุถ้าอีกฝ่ายคงบังคับให้หล่อนเดินไปตามหมากที่อีกฝ่ายกำหนดไว้ ซึ่งเธอไม่สบอารมณ์เลยแม้แต่น้อย

เมื่อตุ๊กตาหมีได้ยินเสียงคำรามของอีกฝ่ายจึงพูดอีกประโยคออกมาก่อนที่จะกระโดดเข้าหมอกควันหายไป

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ สัญญาที่คุณให้ไว้กับคุณลอร่า นอร์แมนผมไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับมันก็แล้วกันครับ”

“........?”

หลังจากนั้นไม่นานหมอกควันก็หายไปทิ้งไว้เพียงหญิงสาวที่ยังคงยืนนิ่งด้วยสีหน้าซีดเสียว ที่อึ้งในคำพูดของอีกฝ่าย

 

ก่อนที่เธอจะถูกดึงกลับออกมาจากพะวังด้วยเสียงของเพื่อนรัก

“เห้! โฮชิรอนานไหม ขอโทษที่มาช้าน่ะ พอดีสั่งของตามทางนานไปหน่อย”

ริสตี้พูดกับเพื่อนรักที่ตอนนี้เหมือนกำลังจะเหม่อลอยอะไรบ้างอย่าง

“โฮชิ!..”

“เอะ มีอะไร”ฉันเห็นเธอเหม่อน่ะ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

ริสตี้ถามอาการของอีกฝ่ายที่สีหน้ายังคงซีดอยู่

“อืม แค่รู้สึกวูบนิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก”

โฮชิโนะพูดออกมาเพื่อไม่ให้เพื่อนของเธอเองเป็นห่วง

“แล้วพวกเจกับนิลล่ะไปไหนแล้ว”

นิสตี้มองซ้ายมองขวาเพื่อมองหาเด็กๆ(?)ที่เธอดูแลอยู่

“ฉันให้พวกเขาวิ่งเข้าไปก่อนแล้วล่ะ เดียวฉันจะรอริสจัง ฉันบอกไปยังงี้ล่ะ”

โฮชิโนะทำท่าแลบลิ้น ก่อนที่จะจูงมือเพื่อนสาวของตัวเองวิ่งเข้าไปในดินแดนแห่งเสียงดนตรี

 

 

หลังจากทุกคนจากไป บริเวณมุมหนึ่งของลาน มวลอากาศบริเวณนั้นเกิดบิดเบี้ยว ก่อนที่จะปรากฏชายในชุดปิดทันตัว ก่อนที่เขาจะเปิดระบบสื่อสาร

“ยกเลิกระบบการพรางตัวผู้พันได้ยินใช่มั้ยครับ”

ชายคนนั้นหยิบปืนคู่กายออกมาเล็งบริเวณโดยรอบ เพื่อความแน่ใจว่าผู้ใช้อีเลเมนต์ปริศนาในชุดหมีคนนั้นไม่อยู่บริเวณนี้แล้ว

“ฉันได้ยิน ร้อยโท‘ไฮเยอร์’ รวมถึงบนสนทนาเมื่อกี้ด้วย”

“จะเอายังไงต่อล่ะครับผู้พัน”

ร้อยโทไฮเยอร์ถามหัวหน้าของตน

“ตอนนี้เรายังคงช่วยอะไรนิลไม่ได้ ตอนนี้คนของเบื้องบนกำลังไล่ล่านิลอยู่ คงต้องให้เคิร์กช่วยดูแลให้สักพัก เอาล่ะรีบถอนตัวออกมาเร็ว เดียวฉันจะส่ง ‘รีส’ กับ ‘ริสส่า’ ไปช่วย”

“ครับ ไฮเยอร์ ออกจากการสนทนา”

ปิ๊ป เสียงตัดสัญญาณดังขึ้น

“นายปลอดภัยดีนิ นิล เป็นห่วงนายแทบแย่เลย ด็อกเตอร์ครับนิลปลอดภัยครับ”

ชายคนนั้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา ก่อนที่จะเดินระบบพรางตัวอีกครั้งก่อนที่บริเวณนั้นจะไม่มีใครอยู่เลย

 

 

 

 

ณ พื้นที่สวนลอยมาสเตอร์วี.ไอ.พี. ตลาดแกรนด์บาซ่าร์(Grand Bazaar)

“ผมทำตามที่ท่านสั่งไว้เรียบร้อยครับ”

ตุ๊กตาหมีพูดกับชายผมสีทองที่กำลังดื่มกาแฟอยู่

“ดีแล้วล่ะ ‘ดีนอฟ’ ทำตามแผนต่อไปได้เลย”

ชายผมทองพูดจบก็ยืนขึ้นก่อนมองไปยังดินแดนแห่งเสียงสวรรค์ ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ และเต็มไปด้วยความสงสารอย่างจับใจ

“ท่าน ‘คีรีส’ ตอนนี้คนของสหพันธ์พบท่านนิลแล้ว จะให้ทำยังไงครับ”

ตุ๊กตาโค้งคำนับให้ชายผมสีทอง ก่อนที่อีกฝ่ายจะยกแก้วกาแฟขึ้นมา ก่อนที่จะค่อยๆ ราดน้ำกาแฟในแก้วกาแฟเปล่าอีกใบ

“ฟังน่ะ ดีนอฟ ทุกอย่างล้วนมีเหตุผลของมันอยู่ ฉันคงไปรั้งตัวหมอนั้นไม่ได้ ขึ้นอยู่กับตัวหมอนั้นเองก็แล้วกัน”

ชายคนนั้นกล่าวจบ จึงคว้าดอกกุหลาบสีแดงทับทิมเพลิงขึ้นมาจากแจกัน ก่อนที่จะขย้ำดอกไม้อย่างแรงจนหนามของดอกกุหลาบทำให้มือของเขาชุ่มโชกไปด้วยเลือด

“ทำตามความต้องการของตัวเองซะเถอะน่ะ ‘มีน’”

พูดจบเขาก็โรยกลีบดอกลงไปยังพื้นเบื้องล่างพร้อมกับเลือดที่ยังคงไหลรินเพื่อแสดงความรู้สึกของตัวเอง




NEKOPOST.NET