P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.8 - มาที่ตลาด


วันที่ 12 มีนาคม ปี ค.ศ. 2042 เวลา 09:27 น.

ณ ตลาดแกรนด์บาซ่าร์(Grand Bazaar) ประเทศโคลัมเบีย

 

“นี้พี่ริสตี้ครับ”

เสียงของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้น

“หือ..”

อีกฝ่ายหันมองไปยังต้นเสียงที่เป็นหนึ่งในเด็กชายสามคนที่ตอนนี้กำลังทำหน้ายิ้มๆให้ตัวเธอเองอยู่ ก่อนที่เด็กชายคนนั้นจะพูดต่อในทันที

“ทำไมพวกเราต้องมาตลาดก่อนครับ”

พวกเขาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เพราะมีเด็กคนหนึ่งในกลุ่มเคยทำสีหน้าแปลกจนโดนอีกฝ่ายชกลอยมาแล้วจึงต้องทำหน้ายิ้มเขาไว้ ซึ่งก็ดีเกินคาดพวกเขาจะได้ถามเหตุผลของพี่สาวอารมณ์แปรปรวนตรงหน้าได้

“มาซื้อของ แล้วพวกแกทุกคนจะซื้ออะไรบ้างไหม เดียววันนี้ฉันจ่ายให้”

หญิงสาวพูดพร้อมใช้สายตากวาดมองไปยังร้านค้าต่างๆในตลาด

“อือ”

เด็กคนหนึ่งเอามือลูบปลายคางพร้อมทำหน้าสงสัย

“(น่าสงสัย เห็นทีต้องสืบหน่อยแล้ว)”

เด็กคนหนึ่งทำหน้านิ่งก่อนที่จะยิ้มเพราะพูดออกมาเบาๆ ก่อนมองหน้าไปยังน้องชายของตน

“...”

เด็กอีกคนไม่ตอบกลับ ก่อนมองไปยังคนอีกกลุ่มหนึ่ง ที่ประกอบด้วยผู้ใหญ่สามคนที่เป็นเพศชายสองคน เพศหญิงหนึ่งคน และยังมีเด็กผู้หญิงหนึ่งคนในกลุ่ม เดินตามพวกเขาอยู่

“พี่ริสตี้มาซื้อของให้พี่นิลใช่ไหมครับ”

โรโต้ที่เงียบขรึมที่สุดในกลุ่มตอบออกไป

“ยังฉลาดเหมือนเดิมเลยน่ะ โรโต้คุง”

โฮชิโนะที่เดินตามพวกเด็กชายกล่าวชม ก่อนที่จะมีเสียงโว้ยวายดังขึ้น

“มันไม่ยุติธรรม ทำไมเจ้านั้นถึงมีสิทธิ์ได้ของใหม่ล่ะ ทีพวกเราแค่เกมส์แผ่นเดียวยังไม่ได้เลย”

ฟลิบตะโกนโว้ยวายเสียงดัง ก่อนที่จะมีเสียงสนับสนุนอีกหนึ่งเสียง

“ใช่! เป็นอย่างที่ฟลิบบอก ทำไมมันมีสิทธิ์มาเดินตลาดทั้งที่พวกเราแค่ซื้อของยังไม่ได้”

วิลสันพูดเสริมก่อนให้เหตุผลส่วนตัวของเขาเอง

“แล้วทำไมมันต้องใส่เสื้อของฉันฟ่ะ นั้นมันเสื้อแรร์ของฉัน แถมรองเท้าคอนเวิ่ดของฉันอีก”

ชายหนุ่มบ่นออกมาก่อนที่จะมองไปยังสตีฟและโรโต้ที่ ซึ่งทั้งสองพยักหน้า ซึ่งทั้งสองต่างพยักหน้าอย่างไม่พอใจเช่นกัน

เหมือนริสตี้ที่อยู่ด้านหน้าสุดจะรู้สึกได้ถึงความคิดของพวกผู้ชายด้านหลังตัวเอง

เมื่อเห็นดังนั้น จึงพยักหน้าเป็นเชิงให้กับเพื่อนสาวของเธอที่อยู่ด้านหลังสุด

เหมือนโฮชิโนะที่อยู่ด้านหลังเห็นดังนั้น จึงก้มหัวให้อีกฝ่ายทีหนึ่ง ก่อนที่จะสะกิดเด็กสาวและชายหนุ่มที่กำลังเล่นอยู่ แล้วจูงมือทั้งหมดวิ่งหายไปในฝูงชนทันที

เมื่อคนที่เหลือเห็นดังนั้นจึงทำสีหน้าแย่สุดๆ ยกเว้นหญิงสาวเพียงคนเดียงเท่านั้น

“เอาล่ะ มาเข้าเรื่องของเราดีกว่า บ๋อย!

หญิงสาวพูดโดยเน้นย้ำคำสุดท้าย ก่อนที่จะมีเด็กวัยรุ่นเพศชายคนหนึ่งที่อายุประมาณ 14  -  17ปี ที่อยู่ร้านแผงลอยข้างๆวิ่งเข้ามาหาก่อนที่จะโน้มตัวอย่างมีมารยาท

“มีอะไรงั้นหรือครับ เจ๊ใหญ่”

บ๋อยกล่าวให้อีกฝ่าย ก่อนที่คนบริเวณนั้นเริ่มเดินออกห่างผู้หญิงที่ตอนนี้ยืนทำสีหน้าปานจะยักษ์มาร ตรงหน้าด้วยสีหน้าหวาดผวา

ก่อนที่ทั้งหมดจะแตกตื่นวิ่งหายไปหมดเมื่อมีคนพูดว่า

ว๊าก! หนีเร็ว เธอคนนั้นมัน เจ๊ใหญ่มาแล้ว!!!!”

 

เมื่อริสตี้เห็นคนบริเวณนี้วิ่งหายไปหมดแล้วจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งให้ บ๋อยที่ยืนอยู่ข้าง เมื่ออีกฝ่ายเห็นเนื้อหาด้านใน จึงโค้งคำนับอย่างมีมารยาทให้อีกที่ก่อนที่จะเดินไปเรียก ร้านแผงลอยโดยรอบที่กำลังรีบปิดร้าน

ก่อนที่ผู้ประกอบการโดยรอบจะรวมกลุ่มถกเถียงกันยกใหญ่

 

ริสตี้ยืนกอดอกดูการสนทนาของพวกพ่อค้าแม่ค้า

นี้พวกแกตรงนั้นจะหนีไปไหน

ริสตี้ตะโดนข่มขู่ทันที่ เมื่อหล่อนสังเกตเห็น ฟลิบกับวิลสันเตรียมทำท่าจะหนี แต่ดูเหมือนเสียงที่เธอเปล่งออกไปมันจะดังไปหน่อย

การตะโกนเสียงดังทำให้คนที่มากับเธอตกใจไม่พอ ยังทำให้พ่อค้าแม่ค้าทั้งหมดตกใจกันยกใหญ่ จนลงไปคุกเข่าขอขมากันยกใหญ่

เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้นจึงทำสีหน้ารำคาญ พร้อมเกาหัวไปด้วย

“พวกแกลุกได้แล้ว ฉันไม่เล่นพวกแกแบบคราวนั้นหรอก”

หญิงสาวพูด ก่อนนึกถึงแต่ก่อนที่เธอมาซื้อของที่นี้ ก่อนที่จะโดนพ่อค้า แม่ค้า รวมหัวกันวางแผนมิดีมิร้าย เพราะจากรูปร่างเธอเองถือว่าหุ่นดีมาก แถมหน้าดีสุดๆ จึงไม่แปลกที่จะมีคนวางแผนชั่วๆ ในยุคที่ไฟสงครามยังคงโชติช่วงอยู่

แต่แน่นนอนคนที่เข้าใกล้พวกเธอ ต่างถูกซัดจนบวมกลับไปหมด และคนที่วางแผนแก้แค้นเธอ ก็ถูกเธอซัดจนน่วมก่อนที่จะจับมัดส่งให้ผบ.หมดแล้ว

 

แต่สำหรับกลุ่มพ่อค้าแม่ค้ากลับมีข่าวลือขึ้นว่าคนที่ไปแก้แค้นเธอ ต่างไม่มีใครกลับมาอีกเลย ทำให้คิดว่าถูกเธอฆ่าหมดศพบ้างล่ะ ถูกเอาไปขายบ้างล่ะ ทำให้ทั้งหมดจึงพากันตั้งฉายาผู้หญิงตรงหน้าว่า “เจ๊ใหญ่” ซึ่งดูเหมือนหญิงสาวจะพอใจกับฉายานี้พอสมควร

 

ก่อนที่ทั้งหมดจะเงิยหน้าขึ้นเมื่ออีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมา

หญิงสาวไอเพื่อปรับเสียงตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าทะมึนที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร พร้อมน้ำเสียงสุดอำมหิต

พวกแกจงไปบอกผู้ประกอบการให้หมดว่า ถ้าวันนี้เกิดเหตุลักพาตัว หรือวิ่งราวขึ้นมา พวกแกร่วมทั้งผู้ประกอบการทั้งหมดได้ไม่ตายดีแน่โดยฉันคนนี้ไม่สนใจเหตุผลอะไรทั้งสิ้นเข้าใจน่ะ

คำพูดนี้ทำให้ผู้ประกอบการทั้งหมดต่างลุกขึ้นมา ก่อนที่จะวิ่งไปคนละทิศคนทางเพื่อกระจายให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ เพราะจากการคุกคามของอีกฝ่าย ดูถ้าหล่อนคงทำจริงแน่ และใช้ว่าจะทำไม่ได้เสียด้วย

 

หลังจากที่ผู้ประกอบการทั้งหมดวิ่งจากไป ริสตี้ก็หันหน้าไปยังกลุ่มผู้ติดตามของเธอ ซึ่งตอนนี้พากันทำหน้าเครียดกันทั้งหมด ก่อนที่เธอถามอะไรบ้างอย่างกับบ๋อยข้างๆ และเธอก็ไม่ลืมที่จะพูดกับพวกผู้ชายทั้งหมดในกลุ่มก่อนที่จะวิ่งจากไป

“ฉันจะไปหาโฮชิ ส่วนพวกแกอยู่ช่วยขนของที่นี้ก่อน ฉันสั่งไว้ให้หมดแล้ว แล้วของที่พวกแกอย่างได้...”

หญิงสาวหยุดพูด ทำให้ทั้งหมดพากันตั้งใจฟังอย่างถึงที่สุด

ค่อยว่าที่หลัง

คำพูดของเธอทำให้ทั้งหมดทำหน้าจ๋อยกันหมด ก่อนที่ชายที่อายุมากที่สุดจะแตะไหล่ของเด็กชายทั้งหมด เพื่อไปรับกรรมที่พวกเขาไม่ได้ก่อ และดูถ้าบาปกรรมแบบนี้จะติดตามพวกเขาแบบไม่มีทางสิ้นสุดเลยแม้แต่น้อย

 




NEKOPOST.NET