P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 59 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.59 - หน้าแดง...


วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2042 เวลา 03: 04 น. ตามเวลาท้องถิ่น

ณ ร้านเหล้าเล็กๆในเวนิส

ใจกลางเมืองเวนิสเมืองแห่งสายน้ำแม้เวลาย่างตี 3 ก็ยังมีผู้คนเดินกันขวักไขว่คงเป็นเพราะวันนี้เป็นวันเริ่มเทศกาลเวนิสคาร์นิวัลทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี้ต่างออกมาเตรียมตัวเพื่อตอนรับแสงแรงยามเช้าที่เป็นสัญลักษณ์งานเทศกาลหลังสงคราม

“ค่ะ เข้าใจแล้วคะ” ริสตี้ปล่อยมือที่จับกับชายที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ ตอนนี้เธอกำลังสื่อสารผ่านจิตกับต้นสายของสการ์เล็ต

“นี้สินะเป้าหมาย” ริสตี้เปิดแท็บเล็ต หน้าจอฉายภาพสามมิติของปราสาทหลังหนึ่งที่อยู่ติดกับทะเลด้านหน้าของปราสาทหลังนี้ติดกับมหาวิหารซันมาร์โก

ริสตี้จำได้ดีว่าหลังสงครามทางอียูได้สร้างปราสาทหลังนี้ขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของยุคใหม่ที่กำลังเริ่มขึ้น แต่ใครจะไปคิดว่าจะสร้างเสร็จได้เร็วขนาดนี้ทั้งที่ทรัพยากรไม่เพียงพอ

“งั้นผมต้องขอลา” ชายที่กำลังนั่งสมาธิพูดก่อนที่จะลุกขึ้น

“ต้องขอบคุณมากที่ยังช่วยพวกเราอยู่”

“ถึงผมจะถอนตัวจากองค์กรแล้ว แต่การช่วยติดต่อสื่อสารกับจัดหาที่พักก็เป็นเรื่องที่พอทำได้อยู่” ชายคนนั่นพยักหน้า เขาลุกขึ้นใส่หมวกทรงสูงก่อนที่จะไปเตรียมตัวปิดร้านก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น

“ให้พวกเราช่วยก็ได้คะ เพราะพวกเราอาจต้องอยู่ต่ออีกหลายวัน” ริสตี้พูดเพราะตอนนี้เจ้าของร้านอนุญาตให้พวกเธออยู่ชั่วคราวจนกว่าจะจบเทศกาลคาร์นิวัลจะกินฟรีอยู่ฟรีก็กะไรอยู่

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ขอแค่พวกคุณไม่ทำอะไรเป็นที่จุดสังเกตมากจนเกินไปก็ช่วยผมได้มากแล้ว” ชายคนดังกล่าวเดินออกไปทักทายลูกค้าขาประจำเพราะตอนนี้ใกล้เวลาปิดร้านเขาจำเป็นต้องทำตามกฎหมายและต้องพาลูกค้าที่ดื่มจนเมาไปที่พักด้วย

“นี้คุณพักก่อนเถอะจะเช้าแล้ว” ภรรยาของเจ้าของร้านออกมาช่วยสามีเก็บกวาดร้าน เนื่องจากมีเพื่อนเก่าในองค์กรที่สามีเคยอยู่มาพักที่บ้านทำให้สามีต้องจัดการเรื่องต่างๆตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้า และอีกไม่นานเธอก็จะเปิดร้านกาแฟในช่วงกลางวัน พอตกดึกก็จะเปลี่ยนเป็นร้านเหล้าอีกที

“แล้วอีกคนละคะ” ภรรยาเจ้าของร้านนึกถึงผู้หญิงผมสีน้ำตาลอีกคนที่พอมาถึงปุปก็ทำความสะอาดจัดแจงงานในร้านจนร้านเหล้าที่มักจะสกปรกเลอะเทอะสะอาดเหมือนใหม่ แต่ถึงจะมีคนช่วยเธอที่เป็นหนึ่งในเจ้าของร้านก็ต้องไปช่วยร้านสามีด้วย เมื่อคิดได้ดังนั่นเธอจึงไปหลังร้าน

“โดโรธีเหรอเห็นว่าจะไปไถ่ต...เอ๋ย ไปตามตัวเพื่อนอีกคนที่หลงทาง” ริสตี้เอามือปิดปากที่จริงเธอมาถึงที่นี้พร้อมกับขบวนคาราวานของทามะมิ แต่อีกฝ่ายดันลักพาตัวนิลไปดื้อๆ และตั้งเงื่อนไขให้โดโรธีไปหาพวกหล่อนที่โรงแรมหรูใจกลางเมืองเพียงคนเดียวโดยให้ไปหาของตามจุดต่างๆ ตอนแรกเธอก็กะจะไปช่วยหาแต่ของที่ให้หาดันอยู่ในช่องว่างมิติที่โดโรธีสามารถเปิดได้คนเดียว ตอนนี้เจ้าตัวคงกำลังหาไอ้ของที่ดูเหมือนไส้ดินสอว่อนเมืองเวนิส

“กลับมาแล้วคะ” โดโรธีเดินทะลุกำแพงบ้านลงมานอนบนโต๊ะเล็กๆตัวหนึ่ง

“นี้ได้ความว่าไงบ้าง อุ๊บ!!” ริสตี้เอามืออุดจมูกดูสภาพของสาวใช้ที่ไม่เหลือมาดคนรับใช้มากฝีมือ ตอนนี้ที่เห็นเหมือนขอทานตกท่อน้ำทิ้งที่กำลังบ่มเพาะได้ที่

“ตัวเน่าขนาดนี้ไปมุดบ่อขี้ที่ไหนมาเนี่ย” ริสตี้หยิบสเปรย์ฆ่าเชื้อกับสเปรย์ดับกลิ่นฉีดใส่โดโรธีไม่ยั้ง

โดโรธีเองก็ดมกลิ่นตัวเองตลอดทางขากลับเหมือนกันโชคดีนะที่ระหว่างทางมาที่นี้คนมันน้อยและส่วนใหญ่ต่างยุ่งกับธุระของตัวเองมากกว่า เธอก็เลยค่อยๆเดินผ่านมาได้โดยไม่อายสักเท่าไร ครั้งหน้าเธอจะไม่เชื่อผู้หญิงชุดกิโมโนคนนั่นอีกแล้ว

“ดิฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ” โดโรธีหายใจเข้าก่อนที่จะเกิดอาการคลื่นไส้เพราะกลิ่นเหม็นลงคอ ตอนนี้เธอต้องการอาบน้ำให้ชื่นใจไปเลย

“กลับมาแล้วหรือค่ะ อุ๊บ” ภรรยาเจ้าของร้านที่ได้ยินเสียงคุยกันเลยกลับมาทัก แต่ก็ต้องอึ้งกิมกี่กับกลิ่นชวนพิศวง

“เออ พอจะอนุญาตให้ดิฉันอาบน้ำได้ไหมค่ะ” โดโรธีพูดก่อนที่จะมองภายในร้านก็พบว่ามีรอยเท้าของเธอสีดำดูถ้าคงต้องทำความสะอาดยกใหญ่

“คะ หลังร้านชั้นใต้ดิน” ภรรยาเจ้าของร้านมองไปยังโดโรธีที่เสื้อสีขาวเต็มไปด้วยรอยคราบสีดำ แถมตามเสื้อยังมีของเหลืองๆติดตามจุดต่างๆส่งกลิ่นเน่าเหม็นไปหมด หน้าตาเต็มไปด้วยดินโคลน แถมทรงผมสีน้ำตาลยังพันกันยุ่งไปหมด

“เดียวดิฉันจะรีบกลับมาเก็บกวาดให้เรียบร้อยเอง” โดโรธีพูดพร้อมกับมองคราบสกปรกที่มาพร้อมกับเธอ ขออาบน้ำก่อนเรื่องอื่นค่อยว่าที่หลัง เพราะขืนอยู่นานก็จะมีแต่ทำให้ร้านสกปรกมากขึ้นเรื่อยๆ

“นี้แล้วนิลล่ะ?” ริสตี้ถามโดโรธี เพราะตอนแรกนึกว่านิลจะตกท่อเหมือนกับโดโรธี แต่นี้เธอเพ่งอยู่นานแล้วก็ไม่เห็นนิลเลย

โดโรธียืนนิ่งไปชั่วขณะหลังจากได้ยินชื่อนิลที่ริสตี้เอ่ย เธอถอนหายใจก่อนที่จะก้าวเท้าเดินไปหลังร้าน

“เดียวบอก” สาวใช้พูดสั้นๆปล่อยให้ริสตี้ยืนงงอยู่คนเดียว  

ในห้องอาบน้ำ

ซ่า ซ่า!

ฝักบัวพ่นน้ำใส่เรือนร่างของโดโรธีที่ยืนรับน้ำเพื่อชำระสิ่งสกปรก หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ เธอบอกความรู้สึกนี้ไม่ถูก ในอกมันปวด หัวใจมันเต้นแรงตั้งแต่ตอนที่กลับมา ตั้งแต่ตอนที่เห็นนิลอยู่ในอ้อมกอดของผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยพวกนั่น

โดโรธีดูเรือนร่างของตัวเองก่อนที่จะนึกตอนที่เธอย่างเท้าเข้าไปในโรงแรมนั่น

ก่อนหน้านั่น 1 ชั่วโมง

“เหนื่อย” โดโรธีเดินกระเสาะกระแสะเข้าไปในโรงแรมหรูใจกลางเมืองเวนิส เธอไม่นึกเลยว่าทามะมิจะให้เธอเปิดช่องว่างมิติตามดาดฟ้าไม่ก็ชั้นใต้ดินของเมืองเพื่อหาเศษคริสตัลสีฟ้าประหลาด แต่นิลที่เป็นเพื่อนของเธออาจจะกำลังเดือดร้อน เธอจึงต้องจำใจตามหาคริสตัลปริศนาตั้งชั่วโมงครึ่งเพื่อไปไถ่ตัวนิลคืนตามคำสั่งของทามะมิ

“หยุดก่อนที่นี้สำหรับแขกวีไอพีเท่านั่น” เจ้าหน้าที่คุ้มกันเข้ามาขวางโดโรธีที่กำลังเดินเข้าไปในโรงแรม เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก็พบว่าผู้หญิงคนนี้สกปรกมากจะให้เข้าไปรบกวนแขกวีไอพีไม่ได้

“ให้เธอเข้ามาได้” นักพรตหญิงคนเดิมเดินเข้ามาขวางเจ้าหน้าที่

“แต่ว่าคุณผู้หญิงให้หล่อนเข้ามาอาจทำให้แขกท่านอื่นไม่พอใจได้” เจ้าหน้าที่แย้ง

“คำสั่งของนายหญิงคือให้พาสตรีผู้นี้ไปหาท่าน” นักพรตหญิงพูดพร้อมกับมองไปยังเจ้าหน้าที่คนนั่น

“ก็ได้ครับ ผมจะให้พนักงานของผมพาไปหาเอง” เจ้าหน้าที่โค้งคำนับก่อนที่จะมีเจ้าหน้าที่เดินมาสองคนพร้อมกับอาวุธครบมือ

“เชิญมากับพวกเราทางนี้ครับ” เจ้าหน้าที่ของโรงแรมพาโดโรธีเดินไปยังลิฟท์แก้วสีขาวที่อยู่กลางห้อง เมื่อเข้าไปเขาก็กดชั้นให้กับโดโรธี

“พวกคุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้คะ ดิฉันไม่ได้มาร้าย” โดโรธีพูดขณะที่ยกแขนทั้งสองข้างขึ้น เพราะเจ้าหน้าที่สองคนนั่นให้เธอหันหลังและยังเอาปืนจ่อเอาไว้อีก

“เพื่อความปลอดภัย เราไม่อาจไว้ใจคุณ ได้โปรดทำตามที่พวกเราบอก” เจ้าหน้าที่เอาปืนกดหลังโดโรธีทำให้โดโรธีไม่มีทางเลือกอะไรนอกจากทำตาม

ปิ้ง! เสียงลิฟท์ดังขึ้นทำให้โดโรธีมองออกไปด้านนอกลิฟท์กระจกที่ระบุว่าตอนนี้เธออยู่ที่ชั้น 20 ของโรงแรม

“เดินไปให้สุดทาง” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งผลักโดโรธีและปิดประตูลิฟท์ในทันที

โดโรธีที่ถูกผลักจนล้มเงยหน้ามองรอบด้านของตัวเองทำให้พอจะรู้ว่าทำไมรปภ.ถึงรีบผลักเธอและหนีไป ดูชั้นนี้สิมีแต่ผู้ติดตามทามะมิที่ใส่แต่เสื้อชั้นในเดินไปเดินมา แถมยังมีกลิ่นเหล้าหึ่งไปทั่ว สตรีบางคนยังใส่แค่กิโมโนคลุมด้านนอกพร้อมกับสูบยาสูบไปด้วย เธอเคยฝึกแยกสวมผสมยาจากกลิ่น สี และควันมาบ้าง จากกลิ่นของยาสูบที่ผู้หญิงเหล่านี้สูบ มันน่าจะเป็นยาเสพติดที่ถูกห้ามใช้แน่ๆ

“กลิ่นของยาเส้นนี้หอมดีใช่ไหมละ หนูจะลองสักแท่งไหม” ทามะมิเดินมาพร้อมกับท่อยาสูบโบราณที่มีลายจิ้งจอกสีขาวบนท่อยาสูบที่ทำจากทองคำ

“ดิฉันไม่มีความคิดที่จะลองสิ่งเสพติดหรอกคะ” โดโรธีเอามือปัดควันยาสูบที่ลอยไปทั่วทางเดิน คำพูดของโดโรธีทำให้ทามะมิพอใจมากที่ผู้หญิงอายุยังน้อยคนนี้ไม่หลงมั่วเมาไปกับฤทธิ์ยา ถ้าแบบนี้จะได้ดูการเติบโตได้สะดวก

“ก็ดีตามฉันมา อยากได้เพื่อนคืนใช่ไหมละ” ทามะมิพาโดโรธีเดินไปยังห้องที่อยู่ปลายทาง โดโรธีที่เดินตามทามะมิรู้สึกได้ว่ากลิ่นของยาเริ่มเบาลงเมื่อยิ่งเข้าใกล้ประตูบานนั่น แสดงว่าบริเวณนั่นคงไม่มีใครเล่นยา

“เปิดประตูให้นายหญิง” ทหารหญิงที่ใส่เสื้อลายพรางเปิดประตูเพื่อให้ทามะมิกับโดโรธีเข้าไปในห้อง

“.....!!!” โดโรธีตกใจมากถึงภาพตรงหน้า นิลที่แก้ผ้านั่งกอดเขาอยู่ในบ่อน้ำสีแดงเลือดหน้าของเขากว่าครึ่งจมอยู่ในน้ำ รอบข้างมีผู้หญิงมากมายหลายเชื้อชาติเต้นรำเหมือนทำพิธีกรรมอะไรสักอย่าง

“คุณทำอะไรเขาน่ะค่ะ” โดโรธีที่ตกใจตะโกนเสียงดัง

“ก็แค่อวยพรเล็กน้อย” ทามะมิพูดก่อนที่จะใช้นิ้วสัมผัสคางของนิลและดันขึ้นทำให้เห็นเลือดกำเดาของนิลที่ไหลไม่หยุด

“เราแค่อาบน้ำกับทำพิธีกรรมปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายเอง อยู่ๆเขาก็เลือดไหลเองไม่เกี่ยวกับเราสักนิด” นางรำคนหนึ่งส่ายหัวให้โดโรธี

“ถ้ารู้ว่าเขาเป็นไก่อ่... อืม คนแบบนี้พิธีกรรมก็ไม่จำเป็นคะ” โดโรธีเกือบหลุดคำว่า‘ไก่อ่อน’ออกไป เธอมองไปยังนิลก็เห็นนิลทำสีหน้าหมาหงอยดูถ้านิลจะได้โง่เหมือนรูปลักษณ์ภายนอก

“มองตาแป๋วเลยนะจ้ะ สนใจเรือนร่างชายหนุ่มเหมือนกันเหรอ”

“..?!!!!!” โดโรธีสะดุ้งตัวเพราะเธอถูกทามะมิที่ลอบเข้ามาด้านหลังจับหน้าอกอย่างสนุกสนาน

“ออกไปเดียวนี้!” โดโรธีใช้พลังของตัวเองทะลุร่างของทามะมิทำให้ทามะมิที่มองอยู่สะบัดมือพร้อมกับทำท่าขยำๆ

‘ถึงปฏิกิริยาจะช้าไปน้อย แต่รูปแบบพลังไม่เลว’ ทามะมิคิดในใจ

“ฉันทำตามสัญญาแล้วปล่อยตัวคุณนิลได้ไหมคะ” โดโรธีรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกผู้หญิงคนนี้ปั่นหัวเพื่อเหตุผลบางอย่าง เห็นทีจะอยู่นานมากไม่ได้ต้องรีบกลับให้เร็วที่สุด

“ไหนล่ะของ” ทามะมิพูดก่อนที่จะมีผู้ติดตามสองคนแบกเก้าอี้ไม้สีขาวนวลมาวางไว้ให้เธอนั่ง

โดโรธีที่เห็นทามะมินั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติเธอจึงหยิบเศษคริสตัลสีฟ้าออกมา

“นั่นแหล่ะที่ ฉันอยากได้ เศษตกค้างของอนุภาคอีเลเมนต์จนมันตกผลึกเป็นแร่บริสุทธิ์” ทามะมิน้ำลายไหลเพราะอนุภาคอีเลเมนต์ที่ตกผลึกนั่นหาได้ยากมาก เพราะอนุภาคที่ตกผลึกต้องมีความบริสุทธิ์สูงนอกจากนั่นถ้าไม่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีแร่อีเลเมนต์ก็สามารถระเหิดได้ ที่ยากกว่าก็คือวิธีการครอบครองเพราะถ้าเธอเจอในญี่ปุ่นก็จะถูกรัฐบาลริบในทันที แต่ถ้าเจอนอกเขตและรัฐบาลที่นั่นจับไม่ได้ก็ไม่มีใครกล่าวหาเธอได้

ทามะมิเอื้อมมือไปพยายามจะคว้า แต่โดโรธีก็ดึงมือกลับมาก่อน ทามะมิมองไปยังแววตาของหญิงสาวก็พอจะรู้ได้ไม่ยาก เดิมทีคนที่เคยเห็นแร่นี้นะมันน้อยมาก คนส่วนใหญ่เคยได้ยินแต่ก็ไม่มีใครเคยเห็นมันในอินเตอร์เน็ตก็ไม่มีข้อมูล หญิงสาวคนนี้คงคิดจะใช้คริสตัลนี้เป็นเงื่อนไขเจรจา

“อยากได้เพื่อนคืนใช่ไหมละ ได้อยู่แล้วฉันเคยสัญญาไว้กับเธอแล้วว่าจะคือให้ ฉันทามะมิถ้าสัญญาอะไรไว้ย่อมทำตาม” ทามะมิพูดจบก็ลุกขึ้นและเดินไปหาโดโรธี

 เธอเอาจมูกดมเรือนร่างของหญิงสาว

“เนื้อตัวสกปรกไม่มีอะไรน่าดม” โดโรธีพูด

“เปล่าที่ฉันดมนะไม่ใช่กลิ่นตัวของเธอ แต่เป็นกลิ่นที่เรียกว่าความหึงหวง” ทามะมิพูดจบก็มีผู้หญิงจำนวนมากกระโดดใส่นิลในทันที

นิลที่อยู่กลางดงหญิงงามทำหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ คราวนี้เลือดกำเดาพุ่งออกมาจำนวนมาก หญิงสาวเหล่านั่นไม่รอช้ารีบใช้เรือนร่างของตัวเองสีกับตัวของนิล

“หยุดเถอะ คะ” โดโรธีตะโกนเสียงดัง

“หึงหรือจ้ะ” ทามะมิทำตายี่ยวน

“ดิฉันไม่ได้....” โดโรธีที่พยายามสวนกลับหยุดนิ่ง เพราะตรงหน้าของเธอคือภาพใบหน้าตัวเองในกระจกเงาที่ทามะมิเอามาให้ตัวเธอเองดู

แก้มทั้งสองมีสีแดงฝาดของเลือด คิ้วชนกัน จมูกชี้โด่ง และปากที่อ้ากว้างดูไม่เหมาะสมกับกุลสตรีเลย

“นี้แหล่ะเขาเรียกว่าหึง ร้ายไม่เบานะที่ทำตัวเป็นเสือซุ่มแบบนี้” ทามะมิหัวเราะโดยใช้ชายเสื้อกิโมโนบังเอาไว้

โดโรธีรู้สึกขุ่นเคืองมากกว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเป็นปกติเธอจะรู้สึกเฉยๆ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ เธอรู้สึกกระวนกระวายใจแบบสุดๆ แถมหัวใจยังเต้นแรง

“หึงแบบนี้งั้นเข้าไปหาเขาเลยสิ” ทามะมิผลักโดโรธีไปยังบ่อ

“อุ๊บ” โดโรธีอ้วกน้ำสีเลือด เพราะบ่อนี้ค่อนข้างใหญ่ที่เดียว

“โดโรธี” เสียงของนิลทำให้โดโรธีหน้าแดง เธอไม่กล้าสบตานิลเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอกำลังคร่อมบนตัวของเขาใบหน้าของโดโรธีบวมเปล่ง เธอพยายามรวบรวมความกล้าและเงยหน้าขึ้น

“ปิ๊งป่อง เธอถูกหลอก” เสียงของนิลดังขึ้น เพราะกับเสียงหัวเราในลำคอจนทำให้โดโรธีตัวสั่น ฉับพลันปากของนิลก็ฉีกออก

“ตะ...ตุ๊กตา?” โดโรธีตกใจเพราะนิลที่เธอกำลังทับอยู่เป็นตุ๊กตาตัวหนึ่ง มันใช้แขนกอดโดโรธีจนเธอขยับไม่ได้

“นิลฉันจะคืนให้ แต่ต้องเป็นในงานน่ะจ้ะ” ทามะมิพูดจบก่อนที่จะมีคันโยกโผล่ออกมากลางห้อง

“อย่าบอกนะว่า อย่าน่ะค่ะ” ถึงโดโรธีจะไม่รู้ว่าคันโยกนั่นคืออะไร แต่ตามสัญชาตญาณบอกว่ามันอันตราย

“งั่นเจอกันใหม่ แต่เดียว” ทามะมิสับคันโยกลงครึ่งหนึ่งทำให้บ่อเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงจนโดโรธีหน้าเสีย เพราะเธอใช้พลังไม่ได้ถึงจะพยายามใช้ แขนของตุ๊กตาก็ยังรัดเธอเหมือนเดิม แถมแน่นขึ้นทุกครั้งที่เธอคิดที่จะใช้พลัง

“เอาละ ขอละน่ะ” ทามะมิพูดก่อนที่จะจะดึงชายเสื้อกิโมโนและเอามือสัมผัสที่ร่างของโดโรธีก่อนที่มือนั่นจะทะลุเข้าไปในตัวของเธอ

“..!!” โดโรธีรู้สึกอึ้งกิมกี่ เธอไม่นึกเลยว่าจะมีคนสามารถเปิดช่องว่างระหว่างมิติของเธอได้

“เจอละ” ทามะมิคว้าคริสตัลสีฟ้าจำนวนมากออกมาจากตัวของโดโรธีก่อนที่จะส่ายนิ้วไปมา “ถ้าคิดจะเล่นกลอะไรละก็เธอยังเด็กเกินไปนะ” ทามะมิพูดจบก็ดึงคันโยกจนสุด

ทันทีที่คันโยกถูกดึงจนสุด โดโรธีก็สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกบางอย่างกระชาก และเธอเริ่มมองไม่เห็นพวกทามะมิแล้ว

“เอ๊ะ?” โดโรธีเออไปช่วงหนึ่ง เพราะเธอรู้สึกว่ารอบตัวของเธอมันมืดมาก แต่ที่เธอรู้สึกได้คือเธอกำลังตก เพราะศรีษะส่วนที่มักจะตกลงสู่พื้นก่อนมันอยู่ด้านล่างเธอรู้สึกได้

“กรี๊ดดดดดด” โดโรธีกรี๊ดดังลั่น เพราะสิ่งที่เธอเห็นคือบ่อร่วมสิ่งปฏิกูลสิ่งกำลังบ่มได้ที

โดโรธีพยายามตั้งสมาธิ เพราะการที่เธอดิ่งลงพสุธาแบบนี้จำเป็นต้องใช้สมาธิเพื่อกะเนื้อที่ในการเปิดช่องว่าง ถ้าทำสำเร็จเธอก็สามารถหนีไปที่ปลอดภัยได้ แต่ถ้าพลาดก็ยังสามารถใช้พลังร่างกายตัวเองทะลุผ่านสิ่งของ อย่างน้อยเนื้อตัวจะได้ไม่สกปรก

“ผมชอบคุณนะ โดโรธี”

“ฉะ..ฉัน” หน้าของโดโรธีแดงฝาด สมาธิขาดกระเจิง หญิงสาวเอามือกุมหน้าตัวเอก่อนที่จะหันไปยังทิศเสียง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ติดกับจนได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ตุ๊กตานิลนั่นหัวเราะใส่เธอด้วยความสะใจ จนทำให้โดโรธีเพิ่งนึกได้ว่ายังมีเจ้าตุ๊กตาตัวนี้กอดกับเธอมาด้วย มันหัวเราะก่อนที่ตุ๊กตามันจะค่อยๆจางลงและหายไป เหลือแต่ความว่างเปล่า

โดโรธีที่รู้ตัวว่าถูกหลอกพยายามรวบรวมสมาธิก่อนที่เธอจะมองไปยังพื้นเบื้องล่างเพื่อกะระยะ แต่มันก็ไม่ทันแล้วจากความเร็วดิ่งพสุธากับระยะห่างระหว่างบ่อขี้กับเธอมีแค่ 10 เมตรเท่านั่น สิ่งเดียวที่เธอทำได้มีเพียงอย่างเดียวคือ..ปิดทางเข้าอวัยวะทุกอย่างเพื่อไม่ให้สิ่งแปลกปลอมมันเข้าไปได้นั่นเอง




NEKOPOST.NET