P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 53 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.53 - ช่องแคบอินเดีย-จีน


เช้าถัดมา วันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 2042 เวลา 7: 52 น.

ณ ห้องพักของยานบินขนส่งพิเศษสะเทินน้ำสะเทินบก

สถานที่ปัจจุบันทะลจีนใต้ มหาสมุทรแปซิฟิก

เพี๊ยะ!!!

“โอ๊ย!” นิลเอามือจับที่หน้าผากที่ถูกตบอย่างแรง เขาค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆก่อนที่จะผมว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจ้องเขาตาไม่กระพริบ แต่แสงไฟสีขาวที่ส่องเข้าตาก็ทำให้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร

“ใครน่ะ” เขาเอามือบังแสงไฟที่สว่างจ้าจนมองเห็นแต่เพียงสีขาวกับอาการแสบตาเพราะมองแสงที่จ้าเกินไป

“ฉันเอง” หญิงสาวคนนั้นพูดพร้อมกับดีดหน้าผากของนิล

“โอ๊ะ! คุณริสตี้” นิลหรี่สายตาปรับแสง และเมื่อตาของเขาเริ่มชินกับแสงตรงหน้าของเขาก็คือริสตี้นั้นเอง

“เมื่อตื่นก็ลุกขึ้นได้แล้ว” ริสตี้พูดจบก็กระชากคอเสื้อของนิลขึ้น

“เหวอ ทำอะไรกันครับเนี่ย” นิลร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

“นี้นายจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้หรือไง” ริสตี้พูดพร้อมกับกำคอเสื้อของนิลแน่นมากขึ้น

“เออ?” นิลกรอกสายตานึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่กำลังเล่นไพ่กับทุกคน เขาหลับตานึกถึงเรื่องสุดท้ายที่จำได้ แต่ก็นึกไม่ค่อยออกเท่าไรนัก เพราะมันเบลอไปหมด

“ตอบมาจำเรื่องอะไรได้บ้าง” ริสตี้ตะคอกใส่

“ผมจำได้แค่ถูกริสตี้บีบคอแค่นั้นเอง” นิพูดพร้อมกับหลับตาด้วยความกลัว เพราะเขานึกขึ้นมาได้นิดนึงว่าเขาที่ชนะเกมส์สุดท้ายทำให้ริสตี้ไม่พอใจและถูกเจ้าตัวยกคอเสื้อจนเท้าลอยเหนือพื้นเพียงแค่นั้นเอง

“งั้นเหรอ” ริสตี้ปล่อยมือ ส่วนนิลก็หายใจแรงๆเพราะเมื่อกี้เขาหายใจแทบไม่ออก

“งั้นดูแลตัวเองด้วยล่ะ” ริสตี้พูดพร้อมกับปิดฝากล่องปฐมพยาบาลและเดินออกไปจากห้อง

หลังจากที่ริสตี้จากไป นิลก็ทำสีหน้างุนงง เพราะเขาอยู่ที่ไหน เขามองไปรอบตัวก็พบว่าเขากำลังนั่งอยู่บนเตียงในห้องปิด แต่ก็พอจะรู้ว่าเขายังอยู่บนยานบิน เพราะได้ยินเสียงเครื่องยนต์กำลังทำงานถึงจะเบาแต่ก็พอได้ยินอยู่บ้าง

“ฟื้นแล้วสิน่ะค่ะ” โดโรธีเปิดประตูเลื่อนเขามาในห้องนี้พร้อมกับทักทายเขา

“เออ สวัสดีครับคุณโดโรธี” นิลสวัสดีทักทาย “ผมเป็นอะไรไปเหรอครับ” นิลถามสาวใช้ เพราะเธอน่าจะรู้ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“เมื่อคืนคุณนิลหมดสติไปเพราะถูกกระแทกที่ส่วนท้ายของศีรษะ”

โดโรธีพูดพร้อมกับแสดงหน้าจอขนาดเล็กที่ฉายภาพได้หลังหัวของนิลที่ตอนนี้มีผ้าก๊อตปิดส่วนท้ายของศีรษะไว้

นิลที่เห็นหลังหัวของตัวเองก็เอามือไปแตะหลังหัวของตัวเอง ซึ่งภาพบนหน้าจอก็ฉายภาพมือของนิลที่กำลังลูบบริเวณที่เป็นแผล

“ผมจำไม่ได้เลยว่าได้ตอนไหน” นิลเอานิ้วกดแผลก่อนที่เขาจะดึงมือออกเพราะมันค่อนข้างเจ็บไม่น้อยเลยทีเดียว

“ตอนที่คุณริสต้ายกคอเสื้อคุณขึ้น มันเป็นจังหวะเดียวกับยานบินกำลังจะทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ คุณเกิดขัดขืนก็เลยทำให้คุณริสต้าเผลอปล่อยมือ ศีรษะของคุณเลยกระแทกกับพื้นยานจนหมดสติ”

โดโรธีอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดแบบคราวๆให้นิลฟัง เพราะในจังหวะที่นิลขัดขืนเป็นจังหวะเดียวกับที่ยานบินเพิ่มระดับความสูงอย่างฉับพลันทำให้ริสต้าปล่อยมือและหัวของนิลกระแทกพื้นอย่างแรง

“แล้วคนอื่นๆไม่เป็นไรอะไรใช่ไหมครับ” นิลถามเพราะเขาที่ได้ยินเหตุผลที่เขาหมดสติก็เลยเป็นห่วงคนอื่นขึ้นมาโดยเฉพาะเจที่ติดเขาเป็นพิเศษ

“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงเด็กสาวที่ชื่อว่าเจจะตะโกนโหวกเหวกเมื่อคืน แต่เพื่อนๆของพวกเธอก็สามารถกล่อมเธอได้ ตอนนี้เธอกำลังหลับเพราะเมื่อคืนพวกเธอนอนค่อนข้างดึก” โดโรธีพูดพร้อมสวมถุงมือสำหรับทำแผล

“ขอดิฉันดูปากแผลหน่อยค่ะ” โดโรธีพูดกับนิล ซึ่งนิลเองก็หันหลังให้แต่โดยดี

“คุณโดโรธีเป็นคนทำแผลให้ผมเหรอครับ” นิลพูดพร้อมกับมองแผลของตัวเองผ่านหน้าจอที่สาวใช้ยกให้เขา

“ค่ะ คนที่มีวิชาการแพทย์บนยานนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น ดิฉันเลยถือวิสาสะทำแผลให้ต้องขออภัยด้วยค่ะ” โดโรธีก้มหัวขอโทษ

“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ ก็แค่อยากจะบอกว่า ‘ขอบคุณ’ เท่านั้นเอง” นิลพูดพร้อมกับหัวเราะ

“ถ้าเป็นเช่นนั้นดิฉันก็ต้องขออภัยที่ต้องล่วงเกินอีกครั้งค่ะ” โดโรธีพูดขอโทษพร้อมกับใช้มีดตัดด้ายที่ใช้เย็บแผลของนิลและทำการเย็บแผลใหม่ด้วยด้ายสีใส

“เออ ไม่เจ็บเลยแหะ” นิลดูแผลของตัวเองผ่านทางหน้าจอ ซึ่งภาพค่อนข้างน่ากลัว แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บอะไรแม้แต่นิดเดียว

“ก่อนที่ดิฉันจะตัดด้าย ดิฉันทายาชาที่ถุงมือบริเวณปลายนิ้ว ฤทธิ์ยาจะซึมเข้าทางผิวหนังในทันที และที่ปลายมีดก็มียาอยู่เล็กน้อย” โดโรธีพูดพร้อมกับจัดรูปของแผลให้นิล แผลจะสมานตัวได้ง่ายและหายได้เร็วๆ

“งั้นเหรอครับ” นิลดูแผลของตัวเองที่กำลังได้รับการจัดรูปให้เหมาะสม แผลของเขาค่อนข้างใหญ่ แต่เลือดออกน้อยมากเวลาทำแผล

“เออ ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนแล้วล่ะครับ” นิลถามเพราะสาวใช้บอกว่าพวกเขาทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ เขาเองก็พอจะรู้ว่าที่ยานบินต้องบินเหนือน้ำเล็กน้อยก็เพื่อหลบเลียงหุ่นโดรนตรวจจับที่อยู่บริเวณน่านน้ำ พอออกนอกเขตจึงสามารถบินในระดับชั้นบรรยากาศได้อย่างหายห่วง

“ตอนนี้พวกเราเข้าเขตน่านน้ำของมหาสหพันธรัฐเอเชียอาคเนย์และกำลังเข้าสู่อ่าวไทยเพื่อเติมเชื้อเพลิง ก่อนที่จะผ่านคาบสมุทรอินเดีย-จีนเพื่อไปยังทวีปยุโรป”

โดโรธีพูดพร้อมกับเอาผ้าก๊อตปิดแผลและทำความสะอาดขั้นสุดท้ายก่อนที่จะปิดแผลด้วยเจลเคลือบพื้นผิวสำหรับทำแผล

“ช่องแคบอินเดีย-จีน?” นิลสงสัยเพราะเขาไม่รู้จักช่องแคบดังกล่าวในแท็บเล็ตหรือในหนังสือที่เจให้เขาอ่านเลย

“ค่ะ หลังจบสงครามทางอาเซียนได้ขุดดินบริเวณคอคอดกระเพื่อให้เป็นทางผ่านของยานบินสะเทินน้ำสะเทินบกและเป็นที่อยู่อาศัยทางทะเลสำหรับผู้อพยพ เพราะยังมีไวรัสอันตรายหลงเหลือตามพื้นดิน ทางนั้นจึงใช้คอคอดกระเป็นพื้นที่อยู่อาศัยทางน้ำสำหรับประชาชนชั่วคราวแทนส่วนที่เป็นพื้นดินที่ต้องได้รับการฟื้นฟูอีกนาน”

โดโรธีอธิบายพร้อมกับฉายภาพแผนที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ตรงประเทศไทยมีทางน้ำขนาดใหญ่

“แล้วดินที่ขุดออกหายไปไหนล่ะครับ” นิลถามเพราะช่องแคบอินเดีย-จีนนั้นใหญ่มาก ดินที่ขุดออกคงต้องเอาไปใช้ทำอะไรสักอย่าง

“ค่ะพวกเขานำดินไปสร้างแนวป้องกันใต้น้ำบริเวณน่านน้ำของตัวเองเพื่อป้องกันการโจมตีทางน้ำ และใช้ส่วนที่เหลือสิงคโปร์ที่ปัจจุบันเป็นหนึ่งศูนย์บัญชาการทางทหารของอาเซียนที่ใหญ่ที่สุด”

โดโรธีถอดถุงมือของตัวเอง พร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย

“ขอบคุณสำหรับข้อมูล ตอนนี้ผมโอเคแล้วงั้นผมไปรวมตัวกับทุกคนก่อนน่ะครับ” นิลดูแผลของตัวเอง ซึ่งตอนนี้สาวใช้ได้ทำแผลเรียบร้อยและเจลเคลือบผิวยังทำให้เขาสามารถขยับได้สะดวกและก้มแผลโดยไม่ต้องอักเสบด้วย

“ผมไปก่อนล่ะกันครับ” นิลลุกขึ้นจากเตียง เขาสวมชุดนอกและรองเท้าของกลุ่มสการ์เล็ต ก่อนที่จะวิ่งนำออกไป

สาวใช้ถอนหายใจ เธอจะจัดเสื้อคนรับใช้ของเธอให้เรียบร้อยและทำความสะอาดห้องพักให้สะอาด ก่อนที่เธอจะเปิดประตูตามออกไปเช่นกัน

“ไง ยัยบ้าทำแผลสนุกไหม” ริสตี้ที่ยืนดักอยู่หน้าประตูพูดพร้อมกับกอดอก

“ไม่ค่ะ การที่สตรีแตะต้องเนื้อตัวบุรุษถือว่าเลวร้าย” โดโรธีจับชายกระโปรง

“แต่เธอก็ยังทำแล้วทำอีกน่ะ” ริสตี้พูดพร้อมดูเล็บของตัวเอง

“มันเป็นหน้าที่ๆหลีกเลี่ยงไม่ได้ค่ะ อีกอย่างดิฉันคงจะปล่อยให้มีพวกพ้องของตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้”

“เหอะ เพิ่งอยู่ด้วยกันไม่นานแท้ๆ เธอมีสิทธิ์พูดแบบนี้ด้วยหรือไง” ริสตี้พูดข่ม

“ค่ะคุณพูดถูก ดิฉันเพิ่งได้อยู่ร่วมกับพวกคุณได้ไม่นาน แต่ดิฉันก็พอจะรู้ได้ว่า คุณนิลนั้นเป็นคนดีที่คบได้ แต่กับคุณ คุณริสต้า วิลลี่ คุณน่ะเชื่อถือไม่ได้”

“ตูม” หมัดซ้ายของริสตี้กระแทกของกับกำแพงเสียงดังสะนั่น

“ดิ ฉันไม่ยอมอยู่เฉยๆ ให้คุณทำลายหรอกค่ะ” โดโรธีเดินออกมาจากช่องว่างระหว่างมิติ ในจังหวะที่ริสตี้ชกใส่เธอ เธอหนีเข้าไปอีกมิติได้ทันเวลาจึงไม่เป็นอะไร

“หลบได้ก็หลบไป” ริสตี้พูดจบก็กระโดดใช้ขาขวาเตะก้านคอ แต่โดโรธีแค่เบี่ยงตัวไปเล็กน้อย เธอก็หลบได้ ไม่รอช้าริสตี้ใช้หมัดซ้ายชกไปยังโดโรธี

หมับ!!  หมัดของริสตี้ถูกหยุดอยู่กลางอากาศที่มือของเธอมีแสงสีม่วงค่อยๆกลืนเข้าไปที่ละน้อย

“หน่อย” ริสตี้พยายามกระชาก แต่ก็ไม่สำเร็จแขนของเธอไม่สามารถดึงออกมาจากมิตินั้นได้เลย

“รู้ผลแล้วสิน่ะค่ะ” สาวใช้ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นฟ้าก่อนที่จะเล็งไปทางริสตี้พร้อมกับคลายมือทั้งสองข้าง

“ถึงจะไม่อยากทำแบบนี้ แต่ก็ลาก่อนน่ะค..”

“พวกพี่ทั้งสองคนทำอะไรกับอยู่เหรอค่ะ” เจพูดเสียงดังก่อนที่จะเดินมาขั้นกลางหญิงสาวทั้งสองคนไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ไม่มีอะไรค่ะ คุณหนูก็แค่คุณริสต้าแขนตึงดิฉันเลยช่วยคลายให้เท่านั่น”

โดโรธีพูดก่อนที่จะคว้าข้อมือของริสตี้ไว้ก่อนที่จะปล่อยมือใหริสตี้เก็บแขนของตัวเองได้

“งั้นเหรอค่ะ คือลุงคนขับเขาให้มาตามทุกคนเพราะเรากำลังถึงแล้วค่ะ”

เจพูดพร้อมกับกอดอก

“เจเก่งจังเลยพูดประโยคยาวๆได้แล้วเหรอจ้ะ” ริสตี้พูดพร้อมกับเอามือลูบหัว

“ขอบคุณค่ะพี่ริสตี้”

เจด้วยความดีใจ เพราะนี้เป็นประโยคที่เธอพูดโดยไม่ต้องให้คนอื่นค่อยช่วยเลย

“งั้นเราไปกันเถอะ เนอะ คนรับใช้” ริสตี้พูดเน้นเสียงท้ายประโยคก่อนที่จะจูงมือเจเดินจากไป

โดโรธียืนนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนที่เธอจะเหล่ตามองไปยังกล่องปฐมพยาบาลที่วางอยู่ข้างประตูห้อง เธอเดินไปยังกล่องปฐมพยาบาลนั้นก่อนที่จะเก็บมันเข้าไปในช่องว่างต่างมิติของเธอ

“ครั้งนี้รอดตัวไปน่ะค่ะ แต่ครั้งหน้าดิฉันไม่ยอมแน่”

โดโรธีพูดออกมาเบาๆ เธอเช็ดมือด้วยผ้ากันเปื้อนพร้อมกับเก็บมือเข้าไปใต้ผ้าผืนนั้นก่อนที่เธอจะเดินทะลุกำแพงหายไป




NEKOPOST.NET