P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 36 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.36 - ผู้หญิงถึงผู้หญิง


วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2042 เวลา 20: 00 น.

ณ ห้องรับรองพิเศษใจกลางเมืองโร้คโดมินิค

“ที่แกเล่าเป็นเรื่องจริงเรอะ” วิลสันทำตาตี่หลังจากได้ยินเรื่องที่จิมมี่เล่าเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาล

“ใช่ เกิดระเบิดขึ้น แต่ยังไม่ทราบว่าอลันเสียชีวิตหรือยัง ตอนนี้ถูกระบุว่าหายสาปสูญอยู่” จิมมี่ถอนหายใจพร้อมกับดื่มกาแฟที่สั่งมา หลังจากที่การทำธุรกิจระหว่างกลุ่มของเขากับเมืองของอับดุลเป็นไปได้ด้วยดีด้วยเงื่อนไขง่ายๆ ทางเขาได้มอบแหล่งอัญมณีกับแร่หายากทั้งหมดให้อับดุล และทางอับดุลจะช่วยพาพวกเขาออกไปจากทะเลทรายให้ได้เร็วที่สุด และจะสนับสนุนทรัพยากรบางอย่างให้กับกลุ่มต่อด้านด้วย (ซึ่งข้อหลังอับดุลเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง)

ตอนแรกคนติดตามของอับดุลก็ไม่เห็นด้วยที่ตัวอับดุลให้การสนับสนุนกลุ่มต่อต้านถึงขนาดนี้ แต่อับดุลเป็นคนประเภทติดหนี้ใครแล้วจะคืน 10 เท่า แล้วแต่ก่อนคุณลอร่าได้ให้ความช่วยเหลือเขาในการก่อตั้งเมืองนี้ อับดุลเลยอ้างว่าจะได้ชดใช้หนี้ทั้งหมดให้ เหล่าผู้ติดตามทั้งหมดจึงยอมรับเงื่อนไขของอับดุลในที่สุด แถมยังให้คนใช้เอาเฟอร์นิเจอร์กับอาหารมื้อดึกมาเสิร์ฟด้วย

“เรื่องของหวังลี้ก็ใหญ่ไม่เบา ถ้าไม่อย่างให้เกิดเรื่องก็ต้องไม่ให้เบื้องบนรู้เด็ดขาด” จิมมี่วางแก้วกาแฟเเขาไม่คิดเลยว่าทางสหพันธ์จะวางแผนแบบนี้ยิ่งคนที่เกี่ยวข้องกับแผนนี้คืออลิซาเบธ เวอร์มิลเลี่ยนที่เป็นหนึ่งในคนที่คุณลอร่าไว้ใจ ดีไม่ดีการหายสาบสูญของอลันจะเกี่ยวกับเรื่องเมื่อตอนเย็น

“ขอโทษที่ทำให้ลำบากค่ะ” หวังลี้ที่ตอนนี้ได้สติแล้วได้รู้เรื่องทั้งหมดที่วิลเล่าให้ ร่วมไปถึงตัวเก็บข้อมูลที่อลันเก็บความจริงทั้งหมดไว้ให้ โดยที่เธอไม่รู้ว่าอลิซาเบธได้ใส่ไวรัสไว้ในตัวของเธอ ลงโปรแกรมในสมองและใช้งานเธอเป็นเครื่องจักรโดยเธอไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอรู้สึกโกรธมากที่เธอโดนหลอตั้งแต่ต้น เพราะเหตุการณ์ที่บ้านเกิดของเธอถูกทำลายตระกูลเวอร์มิลเลี่ยนเองก็มีเอี่ยวด้วย

“ได้โปรดให้ฉันได้ชดใช้เถอะค่ะ”

“พอก่อนๆ ตอนนี้พูดไปก็ทำอะไรไม่ได้ เรายังต้องอยู่ที่นี้วันหนึ่งตอนนี้พักก่อนเถอะ” จิมมี่มองไปยังนิลที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องอยู่

“ไม่ต้องห่วง” วิลสันชูนิ้วโป้งให้ “ฉันเอายาหยอดปากหมอนั้นแล้ว” เนื่องจากนิลถูกอลันที่ไม่รู้เป็นตายร้ายดีสั่งกำชับให้กินยาก่อนนอน เขาก็เลยเอายาแหย่ลงคอเลยง่ายดี

“สมเป็นนายจริงๆวิลสัน” จิมมี่ส่ายหัวให้กับความคิดบวมๆของวิลสัน ถึงวิลจะเป็นคนโหดแต่ก็ไม่ทำเรื่องอย่างที่วิลสันทำ มันจะตรงข้ามกันเกินไปแล้ว

“หวังเธอเองก็ควรพักผ่อนให้มากเหมือนนิลนะ” จิมมี่พูดเตือนหวังลี้ เพราะหญิงสาวเองก็เป็นคนที่ต้องดูแลตัวให้ดีไม่น้อยไปกว่านิล เพราะตอนนี้ฐานข้อมูลของอลันนั้นอยู่ในตัวของหล่อนทั้งหมด

“ค่ะ ดิฉันจะทำตามที่บอก” ตอนนี้สิ่งที่หญิงสาวทำได้คือดูแลร่างกายของตัวเองให้ดีที่สุด เธอเองก็ต้องทำประโยชน์ให้พวกจิมมี่ให้ได้มากที่สุด

“งั้นเธอก็ควรไปอาบน้ำก่อนนะ” วิลสันพูดพร้อมกับทำตาลามกใส่ เพราะเขาก็รู้ว่าอลันดัดแปลงร่างกายของหวังลี้ให้ใกล้เคียงมนุษย์มากกว่าเดิม แสดงสัดส่วนร่างกายก็ต้องเหมือนผู้หญิงเป๊ะๆ

“จะแอบดูเหรอไง ฉันคิดว่าเป็นไปไม่ได้” จิมมี่ส่ายหัวถึงที่นี้จะมีคนหลากหลายเชื้อชาติ ต่างวันฒนธรรม และต่างศาสนา แต่อับดุลก็ได้เพิ่มเติมความอิสลามเข้าไปด้วย ดังนั้นห้องอาบน้ำหญิง-ชายของที่นี้จึงมีระบบป้องกันที่สุดยอดมาก โดยเฉพาะห้องน้ำหญิงที่ที่การ์ดติดอาวุธ (หญิง) คอยคุ้มกันเป็นพิเศษตลอด 24 ชั่วโมงด้วย เรียกได้ว่าถ้าแค่แอบมองได้ตาบอดเพราะกระสุน

“เห้ย เพราะอันตรายถึงคุ้มค่าที่จะมอง” วิลสันยังคงทำตาลามก เพราะตั้งแต่ที่เขาเข้ามาที่นี้เมืองนี้ผู้หญิงแต่ละคนนั้นแจ่มๆทั้งนั้น

“หวังลี้ไปอาบน้ำได้เลย ฉันจะไม่ให้หมอนี้ออกไปไหนจนกว่ามันจะหลับ”

“เห้ย แบบนั้นก็อดดูดิ” วิลสันท้วงเพราะถ้าเขาหลับเขาจะหลับยาวจนเช้า

“แบบนั้นที่ต้องการ” จิมมี่พูดพร้อมกับเดินไปที่หน้าประตูห้องพร้อมกับหยิบเก้าอี้มาวางและนั่งดักไว้

“ถ้าแบบนั้นดิฉันยังไม่ต้องไปอาบก็ได้ค่ะ อีกอย่างดิฉันก็อย่างที่จะออกไปเดินเล่นก่อนแล้วค่อยอาบทีหลัง” หวังลี้คำนับให้กับจิมมี่ที่หวังดีกับเธอ พลางทำตาแหลมใส่วิลที่ตอนนี้เป็นวิลสัน

ทางด้านจิมมี่ก็ให้เธอเดินออกไปจากห้องในทันทีก่อนที่จะกลับไปนั่งที่เดิม เพราะเขาคงให้วิลสันออกไปก่อเรื่องให้เขาลำบากไม่ได้ อับดุลเองก็พยายามช่วยพวกเขาเต็มที่ แต่ถ้าวิลสันออกไปก่อเรื่องพวกเขาอาจโดนรุมประชาทัณฑ์จนตาย

“โห่ อดเลย” วิลสันคร่ำครวญเพราะถ้าจิมมี่ยื่นคำขาดเขาก็คงไม่มีทางไปแอบดูได้แน่นอน

 

“หนาวจัง” หวังลี้ที่ตอนนี้สวมชุดกันหนาวที่ได้จากการพนักงานตอนรับของที่นี้ตอนกำลังออกไปเดินเล่น ตอนนี้เวลาประมาณ 3-4ทุ่มอากาศหนาวมากกว่าตอนที่เธอเพิ่งเดินมาก และถ้าเวลาผ่านไปมันน่าจะต่ำลงกว่านี้

แต่ที่นี้สวยมากตอนกลางวันเป็นเมืองที่อยู่ระหว่างซอกเขาที่ร่มเงายาวไปถึงแนวสันเขา แต่พอตกกลางคืนก็เต็มไปด้วยแสงไฟตามหน้าผาถึงจะเงียบเงาไปหน่อยเพราะไม่ค่อยมีกิจกรรมยามค่ำ แต่ก็มีการ์ดติดอาวุธมองเธอเป็นระยะก็เถอะ

“ฟิ้ว” เธอดึงฮู้ดบังลมที่พัดใส่เธอ ตอนนี้เธอได้ทำการปิดระบบรักษาอุณหภูมิและระบบตรวจสอบไว้แล้ว เพราะอย่างน้อยเธอก็อยากเดินเล่นแบบสบายใจบ้างเหมือนกัน

“รีบไปอาบน้ำดีกว่า” หวังลี้หายใจออกมาเป็นไอสีขาวพร้อมกับดูเทอร์มอมิเตอร์ดิจิตอลของเธอ ซึ่งมันระบุอุณหภูมิที่ 38.3 องศาฟาเรนไฮต์ (3.5 องศาเซลเซียส) และตัวเลขก็ดูเหมือนกำลังลดลงด้วย เธอควรจะกลับก่อนที่อุณหภูมิมันจะต่ำกว่านี้จนส่งผลต่อร่างกายของเธอ และขณะที่เธอกำลังกลับนั้นเอง...

ใคร!” หวังลี้ตะโกนออกมาพร้อมกับมองไปยังด้านล่างของเธอที่ว่างเปล่า

“ถ้าไม่ออกมา ฉันจะถือว่าเป็นศัตรู” หวังลี้เปิดโหมดสแกนและเห็นว่าเซนเซอร์ของเธอจับสิ่งผิดปกติตรงหน้าได้ ถึงจะสแกนแล้วไม่รู้ว่าเป็นอะไรเพราะตัวเลขแสดงความผิดปกติมันน้อยมาก

“แคว่ก” บรรยากาศแยกออกและสิ่งที่เดินออกมาคือสาวใช้ชาวอิสลาม

“เธอ!? เมื่อตอนเย็น” หวังลี้จำผู้หญิงคนนี้ได้ถึงเธอจะใส่ฮิญาบ แต่เธอก็จำสายตากับความรู้สึกได้นี้ได้

“ขออภัยด้วยค่ะคุณหวังลี้ที่ดิฉันสะกดรอยตาม ชื่อของดิฉันคือ โดโรธี” โดโรธีกล่าวขอโทษ

“ตามฉันมาทำไม” หวังลี้ถามเพราะแววตาของอีกฝ่ายดูแล้วไม่น่ามาดี

“ตามมาสิค่ะ” โดโรธีผายมือก่อนที่จะนำทางหวังลี้ ทางหวังลี้เองก็ลังเลเพราะเธอไม่รู้ว่าสาวใช้ตรงหน้าวางแผนอะไรกันแน่

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ” โดโรธีหยิบผ้าขนหนูออกมาจากผ้ากันเปื้อนของเธอ “แค่จะพาคุณไปอาบน้ำ”

 

ณ ห้องอาบน้ำหญิง เวลา 23: 02 น

“อุ่นจังเลย” หวังลี้เป่าปาก มันชั่งมีความสุขหลังลมหนาวที่ได้แช่ในบ่อน้ำพุร้อน ซึ่งมันอุ่นกำลังดีแถมยังมีสถาปัตยกรรมสวยงามและมีสวนดอกไม้ที่กันด้วยกระจกนิรภัย แถมด้วยกลิ่นดอกสมุนไพรชวนให้ผ่อนคลาย

“ร่างกายคุณพิเศษจังเลยนะค่ะ” โดโรธีเอานิ้วแตะผิวของหวังลี้ ทุกครั้งที่แตะก็เกิดลายคลื่นน้ำสีฟ้ากระจายไปและจางลงตามเวลา ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากจึงไม่ใครเขาอาบน้ำกันแล้ว เพราะฉะนั้นในห้องอาบน้ำนี้จึงมีแค่เธอกับหวังลี้สองคนเท่านั้น

“มันเป็นผิวหนังสังเคราะห์ที่เคลือบด้วยอนุภาคอีเลเมนต์เพื่อให้มันมีคุณสมบัติใกล้เคียงผิวหนังมนุษย์มากที่สุด” หวังลี้อธิบายคุณสมบัติของผิวหนังตามที่เธอได้อ่านในฐานข้อมูลแบบพกพาที่ลิ้งค์เข้ากับสมองของตนโดยตรง

“แล้วคุณโดโรธีทำไมถึงชวนดิฉันมาแช่บ่อน้ำร้อนละค่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” หวังลี้ที่กำลังยืดเส้นยืดสายมองไปยังโดโรธีที่นั่งกอดเข่าทำสีหน้าซ้ำ ทำให้ด้วยตาสีเทาขุ่นของหล่อนโดดเด่นมากขึ้น

“ดิฉันถูกสั่งให้ติดตามพวกคุณไปด้วย” โดโรธีพูดด้วยความน้อยใจ สาวใช้ที่ตอนนี้ไม่ได้สวมเครื่องแบบอะไรเลยผิวของเธอขาวมากกับผมสีน้ำตาลยาวและยังมีผ้าเช็ดตัว ดูแล้วเหมือนคนที่มีเชื้อสายยุโรปมากกว่า

ตอนที่เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอสั่งให้เธอไปกับพวกของกลุ่มต่อต้าน ตัวเธอเองนั้นไม่ยอมจนกระทั้งพี่ชายเธอบอกว่าให้เธอไปช่วยงานเพื่อให้หนี้ที่เขาติดไว้กับลอร่า นอร์แมนหมดลงตามนโยบายของตัวเองทำให้เธอต้องยอมรับอย่างไม่เต็มใจ

“เธอบอกว่าเจ้าเมืองนี้เป็นพี่ชายของเธอใช่ไหม” หวังลี้ถามเพราะว่าตอนที่โดโรธีพาเธอมาที่ห้องอาบน้ำหญิงวีไอพี ตัวสาวใช้แนะนำตัวเองเล็กน้อยทำให้รู้ว่าอับดุลกับโดโรธีเป็นพี่น้องกัน

“ใช่ค่ะ ฉันกับเขาเป็นพี่น้องต่างมารดากัน แต่ถึงฉันจะเป็นน้องสาว แต่เขาก็อายุมากกว่าดิฉัน 25 ปี”

“มิน่าเขาถึงได้ดูแก่กว่าเธอตั้งเยอะ” ตอนที่เธอเดินตามโดโรธี เธอได้พบกับอับดุลครั้งแรก ซึ่งเขาดูแก่มาก ถ้าเทียบกับโดโรธีที่ดูสาวทำให้เธอสงสัยว่าทำไมถึงเป็นพี่น้องกันทั้งที่ดูเหมือนพ่อลูกกันมากกว่า เพราะเธอรู้สึกได้จากสายตาของอับดุลว่าเป็นห่วงโดโรธีเหมือนเป็นลูกแท้ๆ

“นี้ทำไม ถึงดูไม่เต็มใจไปกับพวกเราเหรอ” หวังลี้ถามเพราะเดิมที่ตัวสาวใช้เองนั้นมีบรรยากาศมืดมัวมาก แต่พอดูว่าจะต้องไปกับพวกเธอมันก็ดูมืดมากกว่าเดิมแถมรู้สึกได้ถึงความว้าเหว่

“เปล่าหรอกค่ะ ถ้าเป็นคุณหวังลี้ละก็ดิฉันก็เต็มใจ แต่ถ้าเป็นคุณมาสคิน...”โดโรธีอธิบาย “คนๆนั้นไว้ใจไม่ได้”

“ทำไมเหรอ เขาก็ดูเป็นคนดีนิ”

“อย่าถูกใบหน้าแบบนั้นหลอกนะค่ะ” โดโรธีตะโกนเสียงดัง “คนนั้นทรยศพี่ทำให้พี่ถูกทรมาณ” เธอลุกขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“ใจเย็นๆก่อน” หวังลี้สะดุ้งเพราะตอนนี้โดโรธีไม่เหลือความกุลสตรีอะไรทั้งสิ้น “ฉันไม่รู้เรื่องอะไรของเธอกับเขา แต่อย่างน้อยก็ควรจะ” หวังลี้ชี้ไปยังตัวของโดโรธีซึ่งสาวใช้ก็มองตามก่อนที่จะสวมผ้าเช็ดตัวของเธอกลับที่เดิม

“ขอโทษค่ะ” โดโรธีหายใจเข้าลึกๆ ดูถ้าเธอจะปล่อยให้อารมณ์โกรธครอบงำง่ายไป จนทำเรื่องไม่เหมาะสมจนได้

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ถ้าจะให้เล่าก็ต้องเล่าตอนที่พี่อับดุลเองยังเป็นญาติห่างๆของเชื้อพระวงศ์และเป็นยังเป็นคนสนิทด้วย ส่วนแม่ของดิฉันเป็นแค่ผู้หญิงรัสเซียที่ถูกท่านพ่อซื้อตัวจากตลาดมืด ฉันจึงเป็นแค่ตัวแถมหลังจากที่ท่านแม่เสียไป แต่พี่อับดุลก็ค่อยดูแลดิฉันพี่รักฉัน จะบอกว่าตอนนั้นพวกเรามีความสุขมาก”

โดโรธีหวนความหลัง ในอดีตแม่ของเธอเป็นทาสในตลาดมืดที่ถูกท่านพ่อซื้อตัวไปเพราะท่านต้องการลูกเพิ่มเลยเลือกแม่ของเธอเพื่อเพิ่มทายาท แต่เธอดันเกิดมาเป็นผู้หญิงและแม่ของเธอเองก็ตายไปตอนคลอดเธอ เธอจึงถูกคนในครอบครัวทิ้ง แต่อับดุลก็ได้รับเลี้ยงเธอและดูแลเธอด้วยตัวคนเดียวจนกระทั้งเธอได้เป็นเด็กรับใช้ฝึกหัด

“มิน่า ถึงได้สนิทกันแบบนั้น ถึงจะเป็นพี่น้องกันทางสายเลือด แต่อารมณ์ของพวกคุณทั้งสองเหมือนพ่อลูกเลย” หวังลี้กล่าวชมถึงเธอจะรู้สึกแย่ที่รู้ว่าโดโรธีเป็นลูกของทาสที่ผิดกฎหมายจากตลาดมืด แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ผู้หญิงคนนี้ยังมีพี่ชายค่อยดูแล และได้รู้ว่าคนหน้าบากอย่างอับดุลเองก็เป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง

“ค่ะ ตอนแรกก็มีแต่คนไม่เห็นด้วยที่ท่านพี่อับดุลรับเลี้ยงเด็กผิดกฎหมาย แต่พี่ก็ไม่ยอมแพ้จนกระทั้งคนอื่นๆยอมรับฉันในฐานะมนุษย์”

“แต่มันก็มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น เมื่อเขาปรากฎตัวขึ้น”

“จิมมี่สินะ”

“ค่ะ ตอนนั้นเมื่อ 15 ปีก่อนดิฉันยังแค่ 4 ขวบ ทางวังได้รับคนรับใช้ใหม่ซึ่งก็คือคุณมาสคิน และตอนนั้นเขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ด้วย แต่วันหนึ่งก็เกิดเรื่องขึ้น” โดโรธีทำสีหน้านากลัวมาก

“เกิดการวางเพลิงและลอบสังหารเชื้อพระวงศ์ขึ้นในราชวังเมื่อ 8 ปีก่อน”

“นั้นไม่ใช่อัคคีภัยเหรอ” หวังลี้ทวงเพราะมันเคยมีข่าวใหญ่ที่เกิดไฟไหม้ขึ้นในพระราชวังโดยไม่ทราบสาเหตุทำให้มีเชื้อพระวงศ์กับข้าราชการระดับสูงเสียชีวิต

“มันเป็นข่าวปลอมค่ะ เพราะจะให้รู้ว่ามีการชิงอำนาจภายในขึ้นมันก็รั้งแต่จะให้เกิดความขัดแย้งมากขึ้น และพี่ชายของฉันก็ถูกทำให้กลายเป็นแพะในวันนั้น” เธอจำได้ดีตอนที่เกิดการสังหารหมู่ตอนนั้นพี่ชายของเธอกับเพื่อนๆของเขาอยู่ในช่วงลางานเพื่อมาฉลองวันเกิดของเธอ แต่ดันมีหลักฐานว่าพี่ชายของเธอเป็นคนลงมือ

“พี่ถูกทรมาณและขับออกจากราชวังโดยที่แผลเป็นบนหน้ามากมายล้วนเป็นแผลที่เกิดจากการทรมาณ แต่จะมีแผลเป็นที่แก้มเท่านั้นที่โดดเด่นที่สุด มันเป็นรอยบาดด้วยของมีคมที่บางมาก” โดโรธีใช้นิ้วชี้กดและลากให้มันเป็นรอยสีแดง

“หรือว่า รอยบาดของไพ่” หวังลี้จำได้ตอนที่จิมมี่เข้ามาช่วยเธอไว้ตอนที่เธอเกือบถูกฆ่า จิมมี่ใช้ไพ่ในการโจมตีซึ่งมันเป็นการโจมตีที่เฉียบคมมากและแทบไม่เห็นลอยแผลเลย

“ค่ะ แต่คุณก็ไม่เลวเลยนะค่ะที่รู้ว่าคุณมาสคินใช้ไพ่เป็นอาวุธ นอกจากบนหน้าของพี่แล้วคนที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ครั้งนั้นล้วนมีรอยแผลแบบเดียวกัน แถมคุณมาสคินยังหายสาบสูญไป และในฐานข้อมูลยังไม่ระบุตัวต้นของเขาเหมือนกันเขาหายไปจริงๆ” โดโรธีกล่าวชมหวังลี้ ก่อนที่จะเล่าต่อว่าหลังเกิดเหตุการณ์ เธอสังเกตเห็นลอยแผลเล็กๆบนหน้าของพี่เธอ และระหว่างที่ถูกจับไป เธอได้ใช้พลังของเธอแอบเข้าไปตรวจสอบศพที่ไหม้เกรียม ถึงจะไหม้แต่มันก็ทำให้รู้ว่าศพของแต่ละคนล้วนถูกสังหารด้วยของมีคมแบบเดียวกันกับแผลบนหน้าของอับดุล แบบแผลเดียวเข้าจุดสำคัญทุกคน

“เคยเกิดเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ งั้นฉันขอโทษด้วยน่ะที่ไม่เข้าใจ” หวังลี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจิมมี่เป็นคนแบบที่เธอเห็น เพราะอิมเมจในหัวของเธอกับสิ่งที่โดโรธีบอกมันต่างกันมาก แต่จากที่สาวใช้เล่ามาทำให้เธอนั้นแน่ใจว่าศพเหล่านั้นเป็นฝีมือของจิมมี่จริงๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ คนแรกที่เจอกับคุณมาสคินต่างคิดแบบคุณ แต่ดีไม่ดีชื่อจอร์จ มาสคิน อาจเป็นชื่อปลอมด้วยซ้ำ” โดโรธีพูดพร้อมกับนั่งนึกเพราะเธอพยายามตรวจสอบชื่อนี้ในฐานข้อมูลนานาประเทศ ร่วมไปถึงรายชื่อในโลกมืดต่างไม่มีชื่อนี้เลย

ทางหวังลี้เองก็ไม่แปลกใจ เพราะเธอเองก็ค่อนข้างแน่ใจเรื่องชื่อว่ามันเป็นชื่อปลอม เพราะตอนแรกที่จิมมี่แนะนำตัว ทำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นคนที่อยู่ในโลกมืดแต่ดูเหมือนว่าเขาอาจจะไม่มีตัวตนแม้แต่ในโลกมืดเลยด้วยซ้ำ

“แต่ถ้าคุณโดโรธีเล่าเรื่องของตัวเองออกมาแล้ว ฉันก็ควรจะเล่าเรื่องของฉันบ้าง” หวังลี้ยังคงแช่น้ำอย่างผ่อนคลาย ตอนนี้เธอควรจะพักผ่อนให้มาก เรื่องของจิมมี่ค่อยไว้ว่าทีหลัง

“แม่ของเธอเองก็เป็นคนรัสเซีย เหมือนกับฉันเลย” หวังลี้กดที่แขนของเธอก่อนที่มันจะฉายภาพๆหนึ่งออกมา

“ฉันน่ะไม่ใช่คนจีนแท้หรอก ก็เป็นลูกครึ่งรัสเซียเหมือนเธอนั้นแหล่ะ ส่วนนี้พ่อแม่ฉันเอง” หวังลี้ชี้ไปยังครอบครัวสามคนที่มีชายชาวเอเชีย เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆตรงกลาง และผู้หญิงผมบอนซ์เทาที่ตัวสูงกว่าผู้ชายในรูป

“ผู้ชายตาตี่คนนี้คือพ่อของฉันเอง ส่วนคนนี้คือแม่ของฉัน ซึ่งรูปนี้ถ่ายที่รัสเซียบ้านเกิดของฉันเอง” หวังลี้แนะนำครอบครัวของเธอกับบ้านเกิดของเธอที่อยู่ทางใต้ของรัสเซียแถบชานเมืองทำให้มันเต็มไปด้วยธรรมชาติ

“แต่ผลกระทบจากสงครามก็ทำให้ทุกอย่างพังพินาศ ฉันรอดชีวิตได้อย่างปาฏิหารย์ แต่ก็แลกกับร่างกายแบบนี้” หวังลี้กดข้อมือของตนทำให้นิ้วทั้งห้าแยกออกกลายเป็นอุปกรณ์ต่างๆ

“แต่ถึงจะรอดชีวิตก็ไม่ได้หมายความว่า มันจะจบยังมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นตั้งมากมาย” หวังลี้หาวดูถ้าเธอจะแช่น้ำนานไปหน่อยระบบปรับสมดุลเทียมในร่างกายจะเตือนให้เธอไปนอนได้แล้ว

“ฉันว่าฉันควรไปได้แล้ว แช่น้ำนานไปจะทำให้เสียสุขภาพ” หวังลี้ลุกขึ้นจากน้ำก่อนที่จะเดินไปยังทางออก

“เดียวค่ะ ในห้องนั้นมีแต่ผู้ชายนะค่ะ” โดโรธีแย้งเพราะการที่ผู้หญิงจะนอนกับผู้ชายได้ก็ต้องเป็นสามีภรรยาเท่านั้น แถมในห้องนั้นมีผู้ชายตั้ง 3 คน

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ร่างกายฉันเป็นเครื่องจักร ถ้าเกิดเรื่องระบบรักษาความปลอดภัยมันจะทำงานเอง” หวังลี้หัวเราะก่อนที่จะบิดน้ำจากผ้าเช็ดตัวที่เธอใส่ลงไปแช่น้ำ

“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ยังไงค่ะ” โดโรธีตะโกนเสียงดัง ก่อนที่เธอจะเอามือแตะที่กำแพง พร้อมกับใส่รหัสบางอย่าง

“คืนนี้คุณหวังลี้มานอนที่ห้องของฉันดีกว่าค่ะ” โดโรธีพูดจบก็กดปุ่มตกลงบนกำแพง เธอจะปล่อยให้เพื่อนที่เธอเพิ่งรู้จักไปอยู่ในดงผู้ชายไม่ได้ มาสคินเป็นตัวอันตาย ส่วนอีกคนดูแล้วเป็นคนหื่นกาม ส่วนอีกคนที่นอนอยู่เธอไม่รู้ว่าเขามีอะไรหรือเปล่า แต่ก็ควรจะกันไว้ก่อน

“งั้นก็ได้ เดียวฉันต้องบอกพวกเขาก่อน” หวังลี้พยายามเดินออกจากห้องอาบน้ำ

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันบอกพวกเขาเองได้” โดโรธีหยิบแท็บเล็ตจิ๋วกันน้ำขึ้นมากดในทันที

“ดิฉันส่งข้อความไปให้พวกเขาเรียบร้อยค่ะ งั้นตามดิฉันมาได้เลยค่ะ” โดโรธีโยนแท็บเล็ตเข้าไปนั่งปากรูปปั้นสิงโต ก่อนที่จะคว้าแขนของหวังลี้และออกแรงลาก

“เออ เดียวก่อน” หวังลี้ถูกโดโรธีลากไปโดยไม่ทันตั้งตัว พยายามเรียกหล่อน แต่ทำไมแรงของโดโรธีถึงได้เยอะขนาดนี้

“ไม่ต้องเดียวค่ะ” คราวนี้สาวใช้ใช้แขนทั้งสองข้างอุ้มหวังลี้ขึ้น และใช้พลังของเธอเปิดมิติข้างหน้าก่อนที่จะอุ้มหวังลี้หายเข้าไปในมิตินั้น

“ปิ๊บๆ ตืด” จิมมี่ดูข้อความที่เพิ่งได้รับมาก่อนที่จะสวมเสื้อกันหนาวและเดินไปยังระเบียงห้องเพื่อตากลม

“ยังเป็นเด็กเอาแต่ใจเหมือนเดิมเลยน่ะ โดโรธี” จิมมี่หายใจเข้าไปก่อนที่จะหายใจออกมา แต่ที่น่าแปลกที่มันไม่มีควันสีขาวที่เกิดจากไอน้ำกระทบกับอากาศอุณหภูมิต่ำออกมาเลย

“หือ เริ่มแล้วเรอะ” เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาจึงถอดกระดุมออกจนเห็นหนังและใช้ไพ่กรีดมันจนเห็นโครงร่างโลหะภายใต้ผิวหนังนั้น เขาเอามือซ้ายลูบมันก่อนที่จะหยิบแท่งสีดำออกมา และใส่แท่งสีขาวเข้าไปแทน

“เป็นยังไงบ้างจิมมี่”

“อับดุลเองเหรอมีอะไร” จิมมี่ทักทายอับดุลทางเครื่องสื่อสารไร้สาย

“ขอโทษที่มาขัดจังหวะ ฉันแค่ได้ยินว่าเจ้าหน้าที่หญิงของแกกำลังนอนกับน้องสาวของฉัน ฉันเลยถามว่าแกรู้เรื่องอะไรหรือเปล่า” อับดุลถามเพราะหลังจากที่รู้ว่าโดโรธีได้ชวนเจ้าหน้าที่หญิงที่ชื่อหวังลี้ไปอาบน้ำด้วยกัน คราวนี้ยังชวนกันไปนอนด้วยกันอีก เขาเลยอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“ฉันเองก็เพิ่งได้ข้อความมา ถ้าทางโดโรธีจะทำตามใจละมั้ง” จิมมี่ถอนหายใจคราวนี้มีควันสีขาวออกมาตามปกติ

“งั้นก็คงไม่เป็นไร”

“ห่วงน้องสาวจังเลยน่ะ มันไม่เข้ากับวัยของนายเลย”

“อายุต่างกันขนาดนั้น เรียกว่าพ่อลูกเลยก็ได้จิมมี่ แล้วจะยังปล่อยให้โดโรธีเข้าใจนายผิดต่อไปยังงั้น มันจะดีเหรอ” อับดุลท้วงจิมมี่ เพราะจิมมี่เล่นเก็บง่ำความจริงทั้งหมดไว้ตั้ง 8 ปี และปล่อยให้โดโรธีกับอดีตพวกพ้องของตัวเองนั้นเข้าใจผิดมาตลอด

“ไม่ผิดหรอก ในเมื่อเรื่องที่ฉันฆ่าเชื้อพระวงศ์กับใส่ร้ายนายมันเป็นเรื่องจริง พวกเขาจะเข้าใจแบบไหนมันก็เรื่องของพวกเขา” จิมมี่หัวเราะที่อับดุลเป็นห่วงเขา แต่ในเมื่อมันเป็นเรื่องจริงเขาก็รับผลกระทบของมันด้วยตัวเอง

“เฮ้อ จิมมี่ตามใจนายก็แล้วกัน แต่ฉันขอบอกไว้ในฐานะเพื่อนอย่าแบกอะไรไว้มากนัก คนอื่นๆเข้าพร้อมจะช่วยนายเสมอ งั้นฉันขอตัดสายล่ะ”

“ดับสายไปแล้วเหรออับดุล โตเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มภาคภูมิแบบนี้ไอ้แก่อย่างฉันก็ดีใจแล้วละ” จิมมี่เดินกลับเข้าไปในห้อง และมองบนเตียงซึ่งวิลสันนอนกัดหมอนพร้อมกับเตะผ้าห่ม ส่วนนิลนั้นกำลังนอนกรนสบายใจเฉิบดูถ้านิลคงไม่เป็นอะไรแล้ว

“โอ๊ะ” จิมมี่อุทานออกมาหลังจากที่เขาใช้มือแตะโดนประตูระเบียงแทนที่จะเป็นลูกบิดประตู

“หือ เอาแล้วไง” จิมมี่หรี่สายตาลงแต่สิ่งที่เขากลับเห็นภาพไม่ค่อยชัดเขาจึงส่ายหัวก่อนที่จะมองไปยังลูกบิดประตู ซึ่งภาพมันกลับมาชัดเหมือนเดิมแล้ว

“ได้เวลานอนสักที” จิมมี่หาวก่อนที่จะเดินกลับไปนอนบนเตียงของเขาอีกครั้ง




NEKOPOST.NET