P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 26 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.26 - พาคนเข้าบ้าน


วันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 2042 เวลา 8:01 น.

 

“พวกนายพาใครกลับมาเนี่ย”

ริสตี้ทำสีหน้าบูดตึ้งพร้อมกับน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะขย้ำใครสักคนจนถึงกระดูก หลังจากที่เธอเห็นวิลสันและจิมมี่พาเจ้าหน้าที่ของสหพันธ์กลับมาที่โรงพยาาบาลที่เป็นที่มั่นของพวกเธอ

“ดิฉัน หวัง ลี้เจ้าหน้าที่พิเศษของตระกูลเวอร์มิลเลี่ยน ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้มาช่วยเหลือพวกคุณในภารกิจที่จะมอบหมายในภายหลังค่ะ”

เจ้าหน้าที่หญิงทำวันทยาหัตถ์แสดงความเคารพให้กับกลุ่มบุคคลตรงหน้า เพราะการทักทายถือว่าเป็นขั้นแรกในการร่วมงาน

“อะไรกันห้าาา! นี้แกกล้าฉายเดียวมาถึงรังของพวกเราไม่กลัวตายหรือไง”

ทันทีที่เจ้าหน้าที่หญิงทำความเคารพเสร็จ เหล่าชายกล้ามที่สวมเสื้อกล้ามจำนวนมากกำลังทำเสียงด่าทอ โว้ยวาย ซึ่งสังเกตได้ว่า พวกเขาทุกคนมีมัดกล้ามและที่สำคัญทุกคนล้วนแต่มีแผลเป็นมากมาย

เสียงโหวกเหวกของพวกเขาทำให้คนไข้ในโรงพยาบาลที่กำลังพักผ่อนต่างชะเงอออกมาดูภายนอก ทันทีที่พวกเขาเห็นเจ้าหน้าที่หญิงในชุดสีแดง สีหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนไป

“ไอพวกปีศาจ พวกแกมาทำไม”

“อย่าเข้ามาน่ะ หนูกลัว”

คนไข้ต่างก็ส่งเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรียวออกมา บางคนเองก็ร้องไห้ สถานการณ์ในตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด

“ฆ่ามันเลย”

เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น คนโดยรอบต่างค่อยๆเดินไปยังเจ้าหน้าที่หญิง ซึ่งวิลสันกับจิมมี่ที่ทำหน้าที่พาหวัง ลี้มายังฐานของพวกเขา ต่างยืนคุมเชิงไม่ให้เหล่าคนที่บ้าคลั่งเดินเข้ามา ไม่ต่างจากเจ้าหน้าที่หญิงที่มือทั้งสองข้างของเธอนั้นมีอุปกรณ์บางอย่างอยู่

“เงียบเดียวนี้”

คำพูดสั้นๆดังขึ้น ทันใดนั้นเสียงด่าทอมากมายก็เงียบลง ชายกล้ามจำนวนมากพยายามอ้าปากของตัวเอง ก่อนที่จะพบว่าพวกเขาอ้าปากแทบไม่ได้

ส่วนคนไข้ที่แสดงอาการคุ้มคลั่งเมื่อครู่ ทุกคนทำตาลอยสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ พวกเขาต่างเดินกลับเข้าห้องของตัวเองก่อนที่จะปิดประตู

“ขอโทษน่ะค่ะ ที่ทำให้ลำบาก”

เสียงของหญิงชราดังขึ้น ทำให้ริสตี้กับพวกวิลสันต่างมองไปยังทิศทางของเสียง

“เอ้า! ยายเองเรอะ”

วิลสันพูดขึ้น ตรงหน้าของเขาคือหญิงชราที่ทำอาหารให้เข้ากินทุกมื้อ กับอลันที่เดินตามหลังมาติดๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณลอร่า นอร์แมน”

หวัง ลี้ทำความเคารพอีกครั้ง

“โฮ่ โฮ่ แค่เจอหน้าฉันครั้งแรก ก็รู้ชื่อจริงของยายแก่คนนี้ด้วย เป็นเจ้าหน้าที่ ที่เก่งไม่เบาเลยนี้”

“ดิฉันเคยเห็นภาพของคุณเมื่อ 20 ปีก่อนค่ะ และคุณเองก็ดูไม่ใกล้เคียงที่สุดค่ะ”

หวัง ลี้กล่าวอย่างนอบน้อม

หญิงชราหัวเราะออกมา ก่อนที่ะเธอจะชี้ไปยังป้ายเล็กๆทางขวามือที่เขียนว่าโรงอาหาร

“มากินข้าวเช้าด้วยกันหน่อยไหม”

“ยายลอร่า ไปเชิญมันทำไม มันเป็นศัตรูของพวกเราน่ะยาย”

ริสตี้ทำสีหน้าแดงเทือกแถมยังเอานิ้วชี้ไปยังหวัง ลี้อีก

“ไม่ต้องหน้าแดงขนาดนี้ก็ได้มั้ง”

วิลสันพูดออกมา ด้วยสีหน้ายียวน

“หุบปากส่ะ”

ริสตี้พูดออกมา ก่อนที่จะเดินไปยังเจ้าหน้าที่หญิง

“ริสจังใจเย็นก่อน”

โฮชิคว้าไหล่ทั้งสองข้างของริสตี้ไว้ เพราะตอนนี้ริสตี้พร้อมที่จะระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ

“อลันช่วยฉันหน่อย”

โฮชิตะโกนเสียงดัง เพราะเธอไม่มีแรงมากพอที่จะห้ามปรามเพื่อนรักของเธอที่ตอนนี้พร้อมที่ปะทุในทันที เธอจึงต่อข้อความช่วยเหลือจากคนที่ให้ความช่วยเหลือง่ายที่สุด

“ไม่อยากใช้กับริสตี้เลยครับ”

อลันบ่นออกมา ก่อนที่เขาจะกดแว่นของตัวเองจนลึกจนแสงไฟกระทบแว่นตาของเขาจนคนอื่นเห็นเพียงสีขาวมั่ว และในตอนนั้นเองเสียงของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยโทสะก็เงียบลง

“อุ๊บ”

โฮชิสะดุงและรีบหิ้วปีกทั้งสองข้างของริสตี้ เพราะในตอนนี้ริสตี้นั้นหมดสติไปแล้ว ซึ่งถ้าเธอไม่ยกขึ้นสุดแรงไว้ มีหวังทั้งสองคนได้ล้มหัวทิ่มเลือดสาดเต็มโรงพยาบาลแน่ๆ

“วิลสันคุงช่วยฉันหน่อยได้ไหม”

โฮชิพูดพร้อมกับพยายามยกตัวของริสตี้ขึ้น แต่ดูเหมือนเธอจะยกร่างของเพื่อนรักไม่ขึ้นเท่าไร เธอจึงต้องขอให้คนอื่นช่วย

“แม่เจ้าโว้ย! ผู้หญิงอะไรตัวหนักชะมัดเลย”

วิลสันตะโกนดังออกมา หลังจากที่ได้ยกตัวของริสตี้ขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าริสตี้จะตัวหนักขนาดนี้ ทั้งที่ดูแล้วก็ไม่อ้วน แถมกล้ามเนื้อก็ไม่ได้เยอะจนดูทุเรศ แต่ทำไมตัวถึงหนักมากขนาดนี้

“วิลสันนี้มันในโรงพยาบาล เงียบหน่อย”

จิมมี่พูดออกพร้อมกับถลึงตาใส่วิลสันที่ส่งเสียงดังกึงก้องโรงพยาบาล ถึงเมื่อกี้บรรยากาศจะขุ่นมั่วก็เถอะ แต่เป็นเพราะอลันใช้พลังอีเลเมนต์ของเขาตอนนี้ทุกอย่างก็เลยสงบลง แต่ดูเหมือนว่าพลังจะอยู่ได้ไม่นาน คนไข้ที่สงบไปเมื่อครู่ก็กำลังจะร้องอีกรอบ

“วิลสันพาริสตี้ไปพัก ที่นี้ให้ผมกับจิมมี่จัดการเอง”

อลันพูดออกมา ก่อนที่จะดีดนิ้วของเขา คนไข้ที่เริ่มชะเงอออกมาอีกครั้งก็ตัวอ่อนยวบลงไป เขาเดินไปยังคนไข้ก่อนที่จะใช้นิ้วชี้ไปยังคนไข้อีกคน ส่วนจิมมี่ก็เหมือนจะรู้งาน เขาเองก็เดินไปพยุงคนไข้อีกคน

“ปึง”

เสียงดังบางอย่างดังขึ้นมาจากห้องคนไข้โดยรอบ ดูแล้วเสียงตะโกนของวิลสันจะทำให้คนไข้ทุกคนได้สติ และพออลันใช้พลังอีเลเมนต์อีกรอบ คนไข้ที่ลุกขึ้นจากเตียงก็เลยล้มกันหมด เขาคงต้องอุ้มคนไข้ขึ้นเตียงเรียงคนแล้ว

“ฝากด้วยน่ะ อลัน จิมมี่”

“ครับ”

หญิงชราพูดจบก็พาเจ้าหน้าที่หญิงเดินไปโรงอาหาร ส่วนชายทั้งสองคนตอบกลับเสร็จก็ช่วยกันแบกคนไข้กลับเข้าที่เดิม

“คนคงจะไม่พอครับ”

อลันพูดพลางมองไปรอบห้อง เนื่องจากริสตี้สามารถต้านทานพลังของเขาได้มากพอสมควร เขาก็เลยใส่พลังมากไปหน่อย เหล่าบุรุษเสื้อกล้ามที่โดนพลังของเขาที่ยังตกค้างอยู่แล้วก็เหมือนโดนของหนักกว่าเดิม ทั้งหมดก็เลยนอนหน้าทิ่มกันหมด

“เออ วิลสัน”

“จร้า”

จิมมี่พูดเรียกวิลสัน ซึ่งวิลสันเองก็ยิ้มให้อย่างนุ่มนวล

“หลังพาริสตี้ไปพักแล้ว มาช่วยฉันแบกคนด้วย”

“ว่าไงน...”

วิลสันรีบหรี่เสียงเงียบก่อนที่จะมองไปยังอลันที่ตอนนี้เขากำลังจ้องด้วยแววตาไม่พอใจอย่างรุนแรง แถมหมอหนุ่มยังกระพริบตาเป็นรหัสมอสด้วย

‘ผมขอให้คุณช่วยผมหน่อย’

โฮชิมองสัญญาณจากดวงตาก็ยิ้มอย่างนอบน้อม

‘ฉันสั่งให้แกช่วยฉัน’

วิลสันมองสัญญาณจากดวงตาก็ค้อนทีหนึ่งก่อนที่จะช่วยโฮชิแบกริสตี้ที่หมดสติด้วยความยากลำบาก

‘ระวังตัวไว้ด้วยน่ะครับ ริสตี้ตัวหนักมาก ม้ากครับ’

อลันส่งรหัสมอสเป็นการปิดท้ายพร้อมกับแบกชายกล้ามไปวางไว้ข้างโซฟา ส่วนจิมมี่ก็กำลังวุ่นอยู่กับการปลุกเหล่าชายอกสามศอกที่หมดสติอยู่ ซึ่งครั้งหน้าเขาน่าจะไปขอหัวหน้าเคิร์กให้เบิกชุดสูตรเสริมสมรรถภาพร่างกายสักตัวสองตัว พวกเขาจะได้ไม่ต้องแบกคนจนเหนื่อยขนาดนี้

 




NEKOPOST.NET