P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.2 - ผมกับเด็กๆ(?)


“อ่ะ”

นิล วิ่งชนเข้ากับเด็กผู้หญิงที่ที่วิ่งเข้ามาพอดีจนล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ พอรู้สึกตัวอีกที่ก็พบว่าบนตัวของมีร่างของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งคร่อมอยู่พอดี เขาก็ผลักร่างของเด็กคนนั้นในทันที

“เปรี้ยง..กร๊อบ!

“อึก!

นิลเอามือกุมที่ลิ้นปี่ด้านซ้ายด้วยความเจ็บปวด

 

คำพูดของหมอที่รักษาเขาก็ดังขึ้นมาในทันที

<“เขาคงเหนื่อยล้ามาก และอาการบาดเจ็บของเขาถือว่าหนักมากทีเดียว”>

“แฮ่ก..เฮ้อ...แฮ้ก”

คงเป็นเพราะจากการกระแทกอย่างแรงเมื่อครู่นี้บวกกับร่างกายที่ยังไม่หายดีของเขาจึงทำให้กระดูกซี่โครงด้านซ้ายของเขาหัก ถึงจะไมรู้ว่ากระดูกหักไปกี่ชิ้นดีขึ้นแต่เขาก็ไม่มีเวลามาอยู่ที่นี้แล้ว เพราะเหล่ายามรักษาการณ์คงมาที่นี้ในอีกไม่ช้าแน่

เขาจึงลองกดกระดูกบริเวณนั้นดูเพื่อให้กระดูกของเขา เข้าที่เข้าทางแต่...

“(ปึก).....อ๊าก!!!! เด็กสาวที่ถูกผลักรีบลุกขึ้นทันทีหลังได้สติ แต่ตอนที่เธอลุกขึ้นนั้น คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสักเท่าไร จนทำให้ชายผู้โชคร้ายคนนั้นร้องเสียงหลงในทันที

ความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมทันที เพราะกระดูกที่หักนั้นได้ทิ่มเข้าไปในอวัยวะภายในบางส่วนของเขาแล้ว

ตอนแรกถึงอาการของเขาจะยังไม่หาย แต่เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บอะไรจนถึงเมื่อครู่นี้ที่ที่ความเจ็บปวดของเขามันปะทุขึ้นมา

      “พี่ฟื้นแล้ว! หนูกำลังมาเยี่ยม เลยค่ะ”

     เด็กสาวพูดด้วยความดีใจ โดยที่ตัวหล่อนไม่ได้สนใจสถานการณ์ตอนนี้เลย

      “ขอบคุณที่ช่วยหนูไว้น่ะค่ะ”

      เด็กผู้หญิงยิ้มให้นิลหลังจากที่หล่อนเผลอวิ่งเข้า ไปกลางดงระเบิดที่ ทางสหพันธ์ทิ้งลงเพื่อหวังจะจัดการพวก ซอมบี้กับพวกกลายพันธ์ให้หมด จนชายคนนี้ได้กระโดดเข้ามาช่วยหล่อนไว้จนตัวเองต้องเจ็บหนัก

      “หนูให้พี่ค่ะ”    เด็กผู้หญิงยื่นอมยิ้มให้ผู้มีพระคุณของเธอด้วยรอยยิ้ม

      “ไม่เอา!!!! สีหน้าของชายหนุ่มถมึงทึงไปครึ่งแถบ เพราะเธอคนนี้ทำให้แผนหลบหนีของเขาเสียหมด

      “ฮึก.. แงๆๆ!!!    

เด็กสาวเริ่มร้องไห้เสียงดังขึ้นมาทันทีจนชายหนุ่มต้องหวั่นไหว

เขาสังเกตที่ตัวของเด็กสาวพบว่าตามตัวของเด็กน้อยเต็มไปด้วยแผลถลอก และแผลไฟไหม้เฉกเช่นเดียวกับเขาเต็มไปหมดเช่นกัน

 

      นิลอึ้งไปในทันที เขาไม่รู้เลยว่าในเวลานี้ควรพูดอย่างไร ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวอีกที่ก็ตอนที่เขาได้เสียงเด็กสาวร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

      “แง่ๆๆๆ.....ฮึกๆ..แง่ง”

เด็กสาวที่ตอนนี้หน้าเบ๊พลางร้องไห้เสียงดังไม่หยุด

      “ขะ..ขอโทษพี่ชายแผลเพิ่งหาย..เลยอารมณ์เสีย!”

นิลรีบตอบในทันทีเหมือนเขาเคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อน ความรู้สึกที่แปลกนี้มันช่างคุ้นเคยยิ่งนัก

 

“พี่รักน้องมากเลยล่ะ จะไม่ทำให้น้องร้องไห้เด็ดขาด”

“ให้สัญญาเลยน่ะพี่<…….>

 

“ที่เราคิดอยู่คือใครกัน ทำไมถึงนึกชื่อไม่ออก”    เขารู้สึกปวดหัวมาก แล้วเขาก็เริ่มคิดทันทีว่าความรู้สึกที่มักจะเกิดขึ้นบ่อยๆนี้คืออะไร   ....... จนกระทั้ง!?

“เห้ยใคร!?   มีเสียงเด็กชายสองคนตะโกนขึ้นด้วยความอารมณ์เสียหลังจากได้ยินเสียงดังโครมคราม จนพวกเขาต้องสละเวลาอันมีค่าในการเช็คกับดักของพวกเขา เพื่อมาดูเหตุการณ์ให้ทันก่อนใครเพื่อน

นิลที่กำลังเสียศูนย์จากอาการปวดหัวเมื่อเห็นเด็กสองคนกำลังวิ่งมาหาเขา   เขาก็รีบวิ่งหนีออกจากตัวอาคารในทันที

เด็กผู้หญิงที่เห็นดังนั้นก็พยายามที่จะคว้าชายเสื้อเขาไว้แต่ก็ไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้ จนตัวเองล้มหน้าคะมำ จนนั่งร้องไห้จากแผลใหม่ที่ทำให้ แผลเก่านั้นเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม

เด็กชายสองคนที่รีบวิ่งมาดู เห็นเพื่อนในกลุ่มของตนกำลังร้องไห้ อารมณ์โกรธก็มากขึ้นในทันที

“มันทำ เจ ร้องไห้! เห้ยฟลิบเปิดกับดักให้หมดต้องแก้แค้นให้ เจ ให้ได้!!”เด็กคนนั้นพูดด้วยความโกรธ

“เจ ยังไม่ตายซ่ะหน่อย โรโต้” เด็กชายที่ชื่อว่า ฟลิบ ส่ายหัวไปมากับอาการตื่นตูมของพี่ชายฝาแฝดของตน แต่ตัวเขาเองก็โกรธเช่นกัน

“ตื้ด!!! ติ้ดๆๆๆ”

เสียงกดปุ่มของเด็กชายดังขึ้น ก่อนที่ระบบกับดักของพวกเขาก็เริ่มทำงานในทันที พลางทำหน้ายิ้มที่กับดักที่พวกตนอุตส่าห์วางไว้ได้ทำงานเสียที่ กับดับจะได้ทำงานก่อนที่มันจะเป็นหมัน เพราะไม่มีศัตรูที่ไหนเข้ามาที่โรงพยาบาลเลยสักคน

 

ในเมื่อเป็นโรงพยาบาลของสิ่งที่ตัวเขาเรียกว่า “ผู้ก่อการร้าย”  มันย่อมมีกับดักเป็นแน่ และเขายิ่งแน่ใจหลังได้ยินเด็กสองคนนั้นคุยกัน  แต่สำหรับทหารที่ได้ผ่านการต่อสู้มามากมายแล้ว เขาย่อมเดาทางทิศทางของกับดักได้เช่นกัน

นิลหลบกับดักนานาชนิดได้หมด ทั้งกับระเบิด ยันหลุมพราง เขาต้องหลบโดยมีกับดักบางชนิดเฉียดตัวเขาไปไม่กี่มิล เพราะจากสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ มันไม่สู้ดีนักสักเท่าไร เขาจึงเน้นเบี่ยงหลบแบบเฉียดเพื่อลดภาระให้กับร่างกาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังหลบได้ง่ายๆอยู่ดี

และได้มีบางสิ่งลอยมาหาเขา มันเป็นกับดักพื้นๆที่สังเกตง่าย

ชายหนุ่มหันหลังกลับไป ก็ได้พบว่ามี {ท่อนซุงกำลังบินมาหาตัวเขาเอง}

เขาหลบได้อย่างฉิวเฉียดเช่นเดิม   .......แต่ มีสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดไว้ว่า “ในมุมอับของท่อนซุงนั้น คือ......  มีเชือกคล้องซ่อนไว้อยู่ด้วย”

 

  “ปึง   โป๊กๆๆๆ....   ตูม   โพละ

  เท้าของนิลถูกเกี่ยวเข้ากับ กับดักของ สองแฝด ฟลิบ และ โรโต้

<ร่างของเขาถูกกระแทกเข้ากับเสาไฟ แล้วถูกเชือกกลไก ลากไปตามสายไฟ ไม่ต่างไปจากผ้าขี้ริ้ว หัวของเขาโหม่งเข้ากับ รถนับสิบคัน ก่อนที่จะกระเด็นไปกระแทกเข้ากับแผ่นป้ายโฆษณาจนระเบิด ........สุดท้ายร่างของเขาก็พุ่งดิ่งเสียบเข้ากับถังขยะอย่างจัง>

“ฮ่าๆๆๆๆ เป็นไงมั้งกับโคตระกับดัก ที่เรา 2 คนคิดขึ้น” ฟลิบ พูดพร้อมหัวเราะเสียงดัง   

ไม่มีเสียงตอบกลับจากผู้โชคร้าย

 

“เห้ยตอบกูกลับหน่อยเถอะ !” ฟลิบพูดแบบเริ่มกลัวนิดๆ

 “ที่พวกแกเล่นกันน่ะมันถึง<ตาย>เลยไม่ใช่หรอ!?

เด็กชายอีกคนที่ได้ยินเสียงดังโครมคราม จนวิ่งมาตามเสียงก็พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

 

เด็กชายทำหน้าเคร่งเครียดในทันที เพราะจากสภาพที่เขาเห็นคือ เห็นขาของบุคคลๆหนึ่งโผล่ออกมาจากถังขยะ และดูเหมือนเขาจะเห็นของเหลวสีแดงใหลออกมากด้วย

“นี้ฟลิป เจ้านั้นคือ คนที่พี่ ริสตี้ ฝากให้เราดูแลไม่ใช้หรอ ” แฝดน้องโรโต้ พูด

“อย่าเพิ่งพูดแบบพร้อมโดนลงอาญา ดิ  ไปดูก่อนว่าตายยัง สตีฟด้วยไปดูด้วยดิ” ฟลิบเอ่ยชื่อของเด็กชายผู้มาที่หลัง

“มาช่วยกันดูหน่อย ทั้ง สตีฟ,เจ และ...พี่ไม่ต้องหนีเลย!”

โรโต้ ทำเสียงเข้มหลังเห็นพี่ชายตัวเองทำท่าพร้อมชิ่งทุกเมื่อ

“เออ.. เอาก็เอาว่ะ”

 

เจ เด็กผู้หญิงรีบปัดเนื้อปัดตัวก่อนที่วิ่งมาดูเหตุการณ์

“พี่เขาคงไม่ตายใช่ไหม!?” ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“งั้นเรามาเปิดถังกัน” สตีฟ ตอบแบบคนปัญญา

 “แต่ตูกลัว สตีฟ มึงเปิดเลย” ฟลิบ เกาะหลัง โรโต้ พร้อมกระดิกหน้า

“เอาอีกแล้ว!  รอบที่แล้วก็ฉัน ไปเปิดประตูล่อพวกตำรวจไปครั้งหนึ่งแล้ว”

สตีฟ นึกถึงเหตุการณ์ในอดีตอันแสนน่ากลัวที่มีต้นเหตุจากคนที่เอาแต่หลบหลังชาวบ้าน

สตีฟ ค่อยๆย่องเข้าไป ใกล้กับถังขยะที่เกิดเหตุสยอง แล้วใช้มือเขย่าร่างของ นิล ผู้เคราะห์ร้าย

“ยังมีชีวิตอยู่ไหมคร้าบบ ถ้ายังไม่เด๊ดสมอเร่ ก็ตอบด้วย”

 “ตอบหน่อยเถอะ คุณพี่” สตีฟ ถามด้วยความเป็นห่วง(หรอ?)

 

“ไม่เสียงตอบรับจากหมายเลขที่คุณเรียกค่ะ  The Numbe…”

“โป๊ก” “ไอบ้า มันไม่หนุกน่ะโว้ย ฟลิบ” ทุกคนต่างก็หัวเสีย จากการล่อเล่นเล็กน้อยของ ฟลิบ

 

บุคคลผู้ร่วงหล่นได้ลุกออกมาจากถังขยะ

“เขายังไม่ตาย ดูสิเขาลุกขึ้นมาแล้ว!!” เจ พูดอย่างดีใจ หลังเห็น นิลลุกขึ้นมา

“ไอพวกเด็กเวรร….!” นิล คำรามด้วยความโกรธ ก่อนลวงไม้หน้าสามจาก

ถังขยะ แล้วหมายฟาดเด็กทั้ง 4 หน่อ ให้ถึงแก่ความตาย

      “อย่าอยู่เลย! ตายซ..”

โครม!!” โชคชะตาได้เข้าข้างพวกเด็กเกรียน หลังประทาน แผ่นป้ายโฆษณา ให้ร่วงลงมาทับร่างของบุรุษผู้โกรธเกลียว

“เหะๆ ดูท่าว่าเราจะรอดแล้วเน่อ” ฟลิบ พูดอย่างสบายใจ

 

ทันใดนั้นได้เกิดรังสีอำมหิตแผ่กระจายทั่วอาณาบริเวณ

“ดูท่าว่าเราจะไปไม่รอดแล้วหล่ะ”

 

“โอ้ะ โอะ โอ๋ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!

หญิงสาวผู้ไหว้วาน ได้โผล่มาด้านหลังของทั้งสี่หน่อ จากสีหน้าดูท่า อยากจะเชือดทิ้งเอาเสียมาก

“ฉันบอกว่าให้เธอดูแลเขาให้ดีไม่ใช้หรอ!ริสตี้ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา(ปนสยอง) แล้วเดินเข้ามาหาใกล้เข้าเรื่อยๆ

“ม..ไม่มีไรครับ! ค..แค่..แค่ท่านชายท่านนี้เขาอยากชมวิว ก..ก็..ก็เลยพามานี้ แล้วพี่แก่ดันโดนกับดักของ ฟลิบ เหนอ โรโต้” สตีฟ พยายามบ่ายเบี่ยง พร้อมหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์

“ใช่ ใช่ ๆ ถูกของ สตีฟ พูดได้แม่นมากเลย เนอะ เจ”

“ช..ช่าย”

“เห้ยอย่าปัดกันงี้เด้ ตูไม่ได้ทำไรผิดน่ะเว้ย เขาแค่วิ่งมาดูเองง่ะ!”

ฟลิบ พูดตัดบทเพื่อจะลดโทษทัน ก่อนจะพูดกับ ริสตี้ ว่า

“แค่คุณนิล ฟลุ๊คโดนกับดักเฉยๆเอง ไม่เป็นไรหรอกครับ ฮ่าๆๆๆ”

 

“หรอ งั้นขอหัวเราะด้วยน่ะ ฮ่าๆๆ มันใช่ซ่ะทีไหนกันเล่า”

กำปั้นของริสตี้ เสยค้างอย่างรวดเร็ว ร่างของ ฟลิบ ปลิ้งไปตามสายลม หมุน 360องศา ก่อนที่จะกระแทกลงพื้นอย่างสวยงาม

“พลั๊ก!

“ขอโทษครับ! อภัยให้หนูด้วยเถอะ” ฟลิบ พูดร้องขอชีวิต

“เอาเถอะน่า ให้อภัยพวกเด็กเขาหน่อยเถอะน่า”

โฮชิโนะ หญิงสาวสวมหมวกไหมพรม พร้อมแว่นตาไร้ขา ในชุดนักซิ่งรัดรูปสีขาว เปิดท่อนบนด้วยบิกินีสีแดง เดินมากับ ริสตี้ หลังทั้งสองไป ซื้อของที่ซุปเปอร์ฯ เพื่อไปซื้อเสบียงเอาไว้สำหรับพรรคพวกที่ต้องไปทำงานกัน

“แล้วเธอจะฉันทำไงล่ะ เด็กกลุ่มนี้ก่อเรื่องให้เราแบบสุดๆเลยน่ะ ”

“งั้นก็ลงโทษพวกเขาเล็กน้อยสิ เอางี้ให้พวกเขาไปช่วยงาน ผบ.Kirk ก่อนก็แล้วกัน จะได้ทำภารกิจปลดแอกให้เสร็จซะที เรารบมานานเราก็เหนื่อยเหมือนกัน”

“แล้วเราจะเอายังไงกับเขาดี”  

ริสตี้ถามกลับเพราะตัวหล่อนเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกหัวหน้าของพวกเธอยังไงเช่นกัน

“ก็บอก ผบ. ดิว่าเขาเผลอเดินตกบันไดหัวฟาดพื้นมา พวกผมก็จะไม่ได้รับโทษ พวกเจ๊เองก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรด้วย ได้ทั้งสองฝ่ายเลย ความคิดผมดีมากใช่มั้ยหล่ะ”

เด็กน้อย(?) ตอบทันควัน พร้อมยืดอกด้วยความภาคภูมิใจที่ตัวเองหาเหตุผลเพื่อที่พวกตัวเองจะไม่ต้องไปรับโทษออก

“โป๊ก” “เงียบไปเลยเรื่องนี้ไม่จบแน่”

อู๊ย.....!”

ฟลิบ เอามือกุมหัวอันบวมปูดของตัวเอง หลังจากที่ถูกผู้หญิงที่ตัวเขาเองเรียกว่า ‘เจ๊’ เขกหัว

ก่อนที่ทั้งหมดจะถูกลากเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง พร้อมผู้ป่วยอาการสาหัสรายหนึ่ง




NEKOPOST.NET