P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 119 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.119 - กลับ


 

วันที่ 18 เมษายน  ค.ศ. 2042 เวลา 10: 00 น. (-3H)

ห้องรับรองพิเศษเมืองโร้คโดมินิค

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ผมร่วมเป็นสักขีพยานของสัญญาฉบับนี้” ชายคนหนึ่งโค้งคำนับให้กับชายที่สวมผ้าคลุมศีรษะ

“ใครบอกกัน ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่คุณให้โอกาสคนที่มีประวัติด่างพร้อยอย่างผม” อับดุลพูดพร้อมกับจับมือแขกคนสำคัญที่มาเจรจาธุรกิจด้วย

“เป็นคนที่ถ่อมตนอย่างที่เขาลำลือไว้จริงๆ” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

อับดุลเองก็จับมือผู้หญิงคนนั้นด้วย เขาไม่ได้เคร่งศาสนามากเหมือนกับคนอื่นๆที่บ้านเกิด แต่พอนึกถึงเรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ที่จะดันนึกถึงน้องสาว

‘โดโรธี พี่หวังว่า เธอจะไม่ได้หัวแข็งเหมือนเดิมน่ะ’

“นึกถึงใครขึ้นมาเหรอครับ” ชายที่ปันหน้ายิ้มถาม

อับดุลที่ได้ยินจึงส่ายหน้า “ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิดหรอก” เคิร์กเองก็อายุมากแล้วและไม่ได้มีกระจิตกระใจจะมีคนรักแม้แต่น้อย

“แค่น้องสาวของผมกำลังเรียนต่อ ผมก็เลยเป็นห่วง” อับดุลหาเหตุผลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“นั้นสิน่ะครับ....” ชายอีกคนพูด ตอนนี้ที่อีกทวีปหนึ่งกำลังมีสงครามเกิดขึ้น แต่ถ้าเทียบกับทวีปนี้ที่ระบบการศึกษาถูกหยุดอยู่กับที่และแทนที่ด้วยผลประโยชน์กับอำนาจแล้ว อีกทวีปหนึ่งก็เหมาะกับการศึกษาต่อ เสียอย่างเดียวที่ว่ามันเกิดสงครามนี้แหล่ะ

“แต่ถ้าไม่รับเรื่องนี้คุณอับดุลดูสดชื่นจังเลย”

“เวลาคนเรามีงานอะไรน่าสนุกมันก็ต้องสดชื่นอยู่แล้วครับ” อับดุลพูดพร้อมกับพาแขกของเขาไปรับประทานสุดหรูหรา พวกเขานั่งประชุมตั้งแต่ตีสองจนถึงตอนนี้ ทุกคนล้วนแต่หิวไส้กิ่ว แต่น่าเสียดายที่มีคนส่วนหนึ่งไม่เห็นดีเห็นชอบกับโครงการที่เขากำลังจัดทำก็เลยออกกันไปซ่ะเยอะ

“ท่านอับดุลครับ เราได้รับรายงานจากท่านโดโรธี” คนรับใช้ที่สุดภาพเรียบร้อยพูดพร้อมกับยื่นข้อความที่ได้รับมา

อับดุลยกมือรับและให้คนรับใช้คนอื่นพาแขกไปก่อน

‘แค่นึกก็มาเลย’

“มีเรื่องอะไรฉุกเฉินเป็นพิเศษหรือ?” อับดุลรู้สึกสนใจกับข้อความที่ได้รับ โดโรธีจะมีรูปแบบการรายงานที่เฉพาะเจาะจง และจะส่งผลคำพูดเปิด อย่างตอนนี้ใช้คำว่า ‘รายงาน’ จากปกติที่มักใช้คำว่า ‘เรียนถึง’ ซึ่งแสดงว่าคราวนี้ต้องมีข่าวที่น่าสนใจเป็นแน่

อับดุลดูรายงานที่โดโรธีส่งมา ซึ่งจากข้อความก็ดูเหมือนกับรายงานชีวิตประจำวันของเด็กสาวที่รายงานให้ผู้ปกครองทราบตามปกติ แต่ภาษาที่ใช้เป็นภาษาอาหรับที่ซ่อนอักษรลับไว้ข้างในอีกที เขากับโดโรธีเองก็มีภาษาลับเฉพาะไว้สื่อสารตอนที่ยังเป็นคนรับใช้ที่ซาอุฯ

“อืมๆ” เขาไล่ดูข้อมูลก่อนที่จะยิ้มแก้มปริ มันค่อนข้างสวนทางกับเนื้อหาภายใน อับดุลรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นผ่านข้อความ ถ้าทางน้องสาวคนนี้จะเริ่มทำตัวสมกับเป็นสตรีแสนอ่อนโยนต่อผู้อื่นขึ้นมาหน่อยแล้ว

ส่วนข้อมูลก็...... ชักจะไม่ไว้วางใจให้โดโรธีอยู่กับพวกสการ์เล็ตแล้วสิ

“ที่ตะวันออกกลางกับเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ...เราพอจะมีสายข่าวที่ยังใช้งานได้เลือกอีกไหม” อับดุลถามคนรับใช้ที่กำลังชงชาสูตรพิเศษให้กับผู้เป็นนายและแขกกิตติมศักดิ์ของเขา

“ไม่มีครับ”

อับดุลที่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจพร้อมกับเอามือเช็ดหน้าผากตัวเองที่เหงื่อออก ความรู้สึกดีใจเรื่องหนึ่งกับตื่นตระหนกกับอีกเรื่องนี้ทำให้รู้สึกใจสั่น

“อ่ะ! นี้ครับ” คนรับใช้รีบยื่นยารักษาโรคหัวใจให้

อับดุลรีบทานยาและตามด้วยน้ำเปล่า และเป่าลม

“ขอบใจน่ะ” เขาพ่นลมหายใจที่สำลักและวางแก้วน้ำลงบนถาดที่เตรียมไว้ให้ “ฉันคงต้องรีบไปแล้วล่ะ แขกรอฉันอยู่”

“ครับ” คนรับใช้พูดพร้อมกับรับแท็ปเล็ต “แล้วต้องเรียกคุณหนูกลับมาไหมครับ?”

ด่วน” อับดุลพูดและรีบเดินไปยังห้องอาหาร เขาไว้ใจคุณแม่ลอร่าก็จริง แต่กับเคิร์กก็อีกเรื่อง ต้องรีบพาตัวโดโรธีกลับมาให้ไวก่อนที่จะเข้าไปผัวผันกับสงคราม

แต่มันแปลก เดิมเขาให้โดโรธีติดตามจิมมี่เพื่อเปิดโลกกว้างและห่างไกลสงคราม แต่สการ์เล็ตกลับเดิมเข้าหาสงครามทั้งที่กองทหารไม่สามารถรบตามแบบได้ รีบเอาตัวกลับมาและรีบประชุมด่วน

วันที่ 18 เมษายน  ค.ศ. 2042 เวลา 21: 00 น. (+8H)

ณ ท่าเรือ

“จะไปจริงๆเหรอค่ะ” หวังลี้พูดขณะที่กำลังช่วยยกของขึ้นเรือ

“คะ” โดโรธีตอบพร้อมกับรับกระเป๋าขึ้นเรือ เธอคิดจะออกเดินทางคืนนี้ถึงจะมีคนอื่นๆอย่างหวังลี้เตือนเรื่องความปลอดภัยยามค่ำคืนและเรื่องสภาพอากาศที่อาจจะแปรปรวนได้ทุกเมื่อ แต่เธอตัดสินใจแล้วที่จะกลับบ้านวันนี้

หลังจากที่เธอส่งรายงานไปยังอีกทวีปผ่านคลื่นวิทยุเข้ารหัสให้กับพี่ชายของเธอทราบ เธอก็สามารถเข้าใจความคิดของพี่ชายที่คงคิดจะรับตัวเธอกลับอย่างแน่นอน โดโรธีจึงตัดสินใจที่จะเตรียมตัวกลับในทันที ตอนนี้ข้อความที่ถูกส่งไปคงจะถึงมือแล้ว อีกไม่นานก็คงจะมีคำสั่งให้กลับ

เรือโดยสารลำนี้เธอเองก็ใช้ทรัพย์สินที่พี่ชายให้มาทุกเดือน ซื้อเก็บไว้เพื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เพราะถึงยังไงเธอเองก็แค่มาฝึกงานชั่วคราว การจะให้อยู่ตลอดคงเป็นไปไม่ได้ และเธอเองก็ยังบาดเจ็บอยู่

โดโรธีที่ยู่บนเรือดูที่ขาซ้ายที่สั่นทุกครั้งเวลายืน และมีอาการเจ็บปวดรุนแรงด้วย สภาพแบบนี้เธอคงจะเป็นพลังให้กับเขาไม่ได้....

‘คุณนิล’

 โดโรธีมองไปยังหวังลี้ก่อนที่จะรวบรวมความกล้า

“มากลับฉันเถอะค่ะ”

“?” หวังลี้ตกใจ เพราะการที่โดโรธีมาชวนเธอทั้งแบบนี้ทำให้เธอทำอะไรไม่ถูกเลย

“ฉันไม่อยากให้คุณอยู่กับพวกอันตราย” โดโรธีพูดต่อ

“ถ้างั้น..”

“ใครกันที่อันตราย!” โฮชิโนะพูดขัดก่อนที่จะเดินเข้ามาหาทั้งคู่

“พวกคุณอันตราย” โดโรธีพยายามจะยกสิ่งของขึ้น แต่ก็สะดุดเพราะขาซ้ายที่ใช้การไม่ได้

“ฉันช่วย” หวังลี้ดันสัมภาระเพื่อให้โดโรธีไม่ตกจากตัวเรือ

โฮชิโนะยื่นมือถือให้กับโดโรธีอย่างไม่พอใจ เพราะอีกฝ่ายแสดงความเป็นศัตรูออกมาจากทางหน้าสีหน้า และช่วงหลังๆมานี้โดโรธีแสดงท่าทีที่ไม่ดีต่อหน้าพวกเธออยู่บ่อยครั้ง

“ขอบคุณคะ” โดโรธีรับมือถือขึ้นมารับสายอย่างไม่พอใจ เธอไม่ค่อยถูกกับพวกผู้หญิงที่แต่งตัวไม่สุภาพพวกนี้เลย

เธอสื่อสารกับปลายทางอย่างสุภาพเรียบร้อย แต่หลักๆแล้วจะมีคำว่า [ไม่,ปฏิเสธ] เป็นส่วนใหญ่

“นี้คะ” เธอคืนมือถือให้กับโฮชิโนะ และไปนั่งหลบแดดด้านใน

.........................

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม” หวังลี้นั่งลงข้างๆโดโรธีที่กำลังนั่งก้มหน้าหมดอาลัยตายอยาก แต่ดูเหมือนโดโรธีจะไม่ได้สนใจคำพูดของเธอแม้แต่น้อย

“คิดถึงนิลใช่ไหม”

“เฮือก! มะ..ไม่ชะ”

“พอเถอะ” หวังลี้ทำมือให้โดโรธีหยุดพูด “ฉันรู้อยู่แล้วล่ะค่ะ ว่าคุณชอบคุณนิล”

พอได้ยินแบบนั้นโดโรธีก็ทิ้งตัวลงที่เบาะ และน้ำตาเริ่มไหล  

“นี้เธอ! โธ่!” หวังลี้ช่วยเช็ดน้ำตาให้กับเพื่อนที่กำลังจะลาจากกัน เธอคงจะหลุดคำพูดทำร้ายจิตใจออกไปจริงๆ แถมตอนนี้ยังเอาแต่ดูขาซ้ายที่พิการ แม้แต่ตอนที่เธอกลับมาจากภารกิจครั้งล่าสุดก็ยังสลดและมองขาตัวเองตลอดด้วย

“ฉันคงเป็นพลังให้เขาไม่ได้แล้ว” โดโรธีสะอึกสะอื้น “ทั้งที่....อยากจะช่วยเขา แต่ฉันกลับ.....” เธอปล่อยโฮออกมา

หวังลี้ปลอบใจโดโรธี เธอที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันแค่มองสายตาที่โดโรธีมีให้ต่อนิลก็เข้าใจความรู้สึกที่มีให้ในทันทีว่าไม่ใช่แค่ความชื่นชอบ แต่เป็นความรู้สึกที่โหยหาต่อคนรัก

เอาที่จริงนิลที่เกิดการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์เองก็ไม่ได้สนใจเรื่องรักๆใคร่ๆสักเท่าไร ผู้หญิงหลายคนก็หลงใหลนิลเพราะหน้าตาที่ดูหล่อเหลาเอาการแบบคนผิวสีน้ำผึ้ง แต่คนที่มีความรู้สึกรุนแรงมากที่สุดก็คงเป็นโดโรธีกับริสตี้ เพียงแต่โดโรธีเป็นความรักที่ดูบริสุทธิ์ของสาวแรกแย้ม ส่วนของริสตี้นั้นเหมือนกับความรู้สึกโหยหาที่ยึดติดกับอดีตเหมือนกับถ่ายไฟเก่าที่ถูกจุดติดอีกครั้ง

“ฉันตัดสินใจแล้ว ว่าฉันจะไปกับเธอด้วย” ถึงจะแค่ชั่วคราว แต่หวังลี้ก็คิดที่จะติดตามเพื่อนของเธอคนนี้ อย่างน้อยก็ต้องไปส่งให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย และเรื่องอื่นๆเธอเองก็มีสิทธิ์ที่จะทำตามใจด้วย

‘สการ์เล็ตอันตราย’ ความหมายที่โดโรธีสื่อออกมาเธอเข้าใจความหมาย เพราะถึงจะพูดให้ดูดียังไงก็เป็นกองกำลังติดอาวุธผิดกฎหมายที่อาศัยสถานการณ์เพื่อกอบโกย และคำๆนี้ ศาสตราจารย์อลันเองเป็นคนระบุไว้ในโค้ดลับในส่วนลึกที่สุดในระบบการวิเคราะห์ข้อมูล เขาคงจะรู้ข้อนี้ดีและเตือนห่างๆ เพราะต่อให้ปฏิเสธยังไง อลันก็ยังคงเป็นคนของทางสการ์เล็ตที่มองเธอที่เคยทำงานให้กับอลิซาเบธ เวอร์มิลเลี่ยนเป็นศัตรูอยู่เหมือนเดิม

“ฉันจะไปเก็บของก่อน เธอระวังตัวด้วยน่ะ” โฮชิโนะพูดเตือน เพราะเธอคงจะพาโดโรธีที่ได้รับบาดเจ็บไปยกของด้วยกันไม่ได้ ที่เธอทำได้คือเตือนให้โดโรธีระแวงระวังตัวในสถานการณ์แบบนี้(ที่กำลังเกิดสงคราม) และรีบไปรีบกลับ

“คะ” โดโรธีตอบอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะรีบคว้าเสื้อของหวังลี้ก่อนที่เธอจะลงจากเรือ

“ขอบคุณที่เป็นเพื่อนของฉัน”

หวังลี้ที่ได้ยินดังนั้นจึงยิ้ม

“พูดแบบธรรมดาก็ได้นิ” เธอรู้สึกได้ชัดเจนเลยว่าคำพูดนี้ไม่มีการปรุงแต่งใดๆ และมีความเป็นตัวของตัวเองอย่างชัดเจน หญิงสาวที่ชื่อว่าโดโรธีเองก็มีด้านที่อ่อนไหวน่าปกป้องอยู่เหมือนกัน และตอนที่ได้พูดคุยกันโดโรธีก็บอกเล่าแนวคิดของตัวเองที่มีต่อพวกเธอทั้งหมดออกมาอย่างชัดเจน

อันตราย!

ประโยคหลังจากที่หญิงสาวพูดหลังเปิดใจทำให้หวังลี้เข้าใจถึงตัวตนของผู้หญิงคนนี้ การสนทนานี้ทำให้หวังลี้ที่กำลังจัดเก็บของเป็นกังวลมาก

ผู้หญิงที่ชื่อว่าโดโรธีเหมือนกับคริสตัลที่บริสุทธิ์ แต่ก็เปราะ เรื่องกระทบกระทั่งเล็กน้อยก็ทำให้แตก/เสียศูนย์ได้โดยง่าย ยิ่งการที่ในหัวใจมีสิ่งที่เรียกว่าความรัก จิตใจก็ยิ่งเปราะบาง เธอคงปล่อยให้โดโรธีที่ตกอยู่ในสภาวะที่ถูกชักจูงง่ายไว้คนเดียว

หวังลี้ที่กำลังเก็บเสื้อผ้าเธอก็มองซ้ายมองขวา เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่ และกล้องวงจรปิดเธอก็แฮคระบบไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

แกร๊ก!

หวังลี้เปิดกล่องเล็กๆที่เหมือนกับกล่องใส่แว่นสายตาที่เธอใส่ประจำ ภายในมีชิฟสีฟ้าที่อยู่ในกลุ่มก้อนของเหลวเหนียวขุ่นสีใส

ตามที่อลันบอกไว้ก็........ หวังลี้ใช้มือทั้งสองข้างกดที่กรามล่างทั้งซ้ายและขวาและบิด ปากของเธอฉีกออกเผยให้เห็นวงจรอิเล็กทรอนิสต์ที่ซ่อนหลังเนื้อเยื่อเทียม และส่วนลึกสุดก็มีรูเล็กๆเหมือนกับรูกุญแจ

‘อุบาทว์’ หวังลี้หยิบชิฟขึ้นมามอง ของเหลวเหนียวเปลี่ยนรูปทรงเป็นเหมือนกับกุญแจไฮเทคและเธอก็ใช้ส่วนที่เป็นชิพเสียบเข้าไป และเมื่อเข้าที่เธอก็ปิดปากเหมือนเดิม

[ทำการรีเซตระบบ] หวังลี้ได้รับข้อมูลเข้ามาถึงระบบส่วนกลางในทันที

‘ระบบจะรีเซตและระบุการตรวจจับขึ้นมาใหม่’ อลันอธิบายในขณะที่เขากำลังทำการดัดแปลงร่างกายของเธอตอนที่อยู่ในใต้ศูนย์ปล่อยจรวด

‘ชิพนี้จะตัดการเชื่อมต่อทุกอย่างเมื่อออกนอกระยะที่กำหนด’ เงื่อนไขง่ายๆ แต่มีประโยชน์ หวังลี้ในปัจจุบันเชื่อมต่อระบบหลักของสการ์เล็ตทำให้ทุกการกระทำและความคิดถูกตรวจสอบตลอด 24 ชั่วโมง แต่อลันได้ทำการดัดแปลงระบบหลักของเธอนิดหน่อยโดยการสร้างระบบประมวลผลหลอกขึ้นมา การแลกเปลี่ยนข้อมูลก็จะผ่านเจ้าตัวนี้ก่อนทุกครั้ง และถ้าเกิดตัวหวังลี้คิดที่จะถอนตัวจากสการ์เล็ตเจ้าชิพตัวนี้จะทำการใช้พื้นที่ภายในระบบประมวลผลจริงเขียนโปรแกรมทับทั้งหมดและโอนย้ายระบบการแลกเปลี่ยนข้อมูลเก่าไปไว้ในโฟลเดอร์ถังขยะเพื่อเกิดต้องการก็สามารถกู้ข้อมูลส่วนนั้นคืนมาได้ทั้งหมด

ซึ่งหวังลี้สามารถกำหนดระยะว่าจะให้ชิพตัวนี้เริ่มทำงานหลังจากอยู่ห่างจากระบบหลักได้ตามใจชอบได้เลย

“ฉันก็คงต้องไปเหมือนกัน” หวังลี้ดูภาพภายในระบบเก็บข้อมูลของเธอ เธออาจจะไม่ได้ตั้งใจที่จะอยู่กับสการ์เล็ตนานๆ แต่ระยะเวลาสั่นๆก็ทำให้เธอรู้สึกโหยหาและรู้สึกเสียใจที่ต้องจากลา แต่เธอเองก็พออ่านสถานการณ์ออกว่าทางสการ์เล็ตเองก็คงคิดจะกำจัดเธอทิ้งทันทีที่เธอคิดถอนตัวหรือทรยศ การหาข้อหาสักข้อมายัดและเก็บทิ้งก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นแม้แต่ประเทศแม่ของเธอก็ทำเป็นประจำ

หวังลี้ยื่นเรื่องให้กับกองบัญชาการที่ว่าจะไปส่งโดโรธีที่บ้านและกลับมาที่นี้หลังเสร็จสิ้นภารกิจ กว่าที่สการ์เล็ตจะรู้ตัวเธอก็คงหนีไปไกลแล้ว

แต่เธอจะไปที่ไหนดี............

หวังลี้นึกถึงเรื่องสำคัญ เธอคงจะอยู่กินเงินของโดโรธีฟรีๆไม่ได้ตลอด(ถึงเจ้าตัวจะให้อย่างแน่นอน)

“เฮ่อ” การที่เธอใช้ชีวิตในฐานะทหารนานเกินไปก็ทำให้คิดเองไม่เป็น คงต้องว่ากันอีกทีตอนถึงที่นู่น ............ ถ้าวิลไปด้วยก็ดีสิ




NEKOPOST.NET