P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 105 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.105 - กลับตาลปัตร


นาตาเลียวิ่งไปตามทางที่มีซากศพของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่นอนเรียงหลาย ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าพวกมันนอนเรียงกันเหมือนจะบ่งบอกทางของตัวตนที่สังหารพวกมัน และบังเอิญว่ามันดันเป็นจุดหมายเดียวกับที่เธอกำลังจะไป

จุดหมายของเธอคือท่าปล่อยอากาศยานภายในที่เพดานถูกทำลาย เธอต้องไปที่ห้องควบคุมที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อสั่งการให้ประตูนิรภัยฉุกเฉินปิดเพดาน ถ้าทำสำเร็จการปนเปื้อนภายในจะลดลงไปถึง 68% ซึ่งมากพอที่จะทำให้สามารถฟื้นฟูระบบการทำงานของสถานีฯแห่งนี้ได้อีกครั้ง

“เฮอะ!” นาตาเลียเริ่มหมดแรง อาการเดียวเจ็บเดียวหายส่งผลกระทบต่อร่างกายมากกว่าที่คิด เหมือนกับคนที่กำลังวิ่งมาราธอนแล้วเกิดหยุดวิ่งกะทันหันและวิ่งใหม่ทำซ้ำๆ ร่างกายก็จะได้รับความเสียหายได้ง่ายกว่าการวิ่งอย่างต่อเนื่อง  

“อีกนิดเดียว” นาตาเลียเอ่ย ตอนนี้เธอถึงใกล้ถึงท่าปล่อยอากาศยาน ถ้าทำภารกิจนี้สำเร็จ ครอบครัวของเธอก็จะสบาย แม่กับน้องๆของเธอก็จะสบาย

ปึง!!!

???

‘มีคนอยู่’ นาตาเลียได้ยินเสียงและตีความว่ามีคนอยู่ข้างหน้าเธอนี้เอง เธอที่ใช้ชีวิตในสงครามมานานมีประสบการณ์สูง แค่ฟังเสียงกับมองเห็นคราวๆเธอก็สามารถรู้ว่ามีอะไรอยู่ในสนามรบ ทหาร อาวุธที่ใช้ติดตั้งอุปกรณ์เสริมอะไร หรือมีพวกกลายพันธุ์ที่มีลักษณะทางกายภาพแบบนั้น เธอแค่ฟังเธอก็สามารถอุปมาได้ซึ่งมันเป็นข้อได้เปรียบสำหรับพลซุ่มยิงอย่างเธอ

แต่ว่ามันจะใช้มนุษย์จริงๆหรือ? ศพที่นอนเละบ่งบอกถึงบางสิ่งที่อันตราย และสัญชาตญาณของเธอก็สนับสนุนความคิดนี้ของเธอ

คนสองคนกำลังสู้กัน???

นาตาเลียที่ซุ่มอยู่ด้านบนเห็นคนสองคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่มันไม่เหมือนการต่อสู้ของมนุษย์ และก็ไม่เหมือนกับการต่อสู้ของพวกอมนุษย์ฆ่ากันเองตามที่เธอเคยเจอ

พวกเขาต่อสู้กับถึงเลือดถึงเนื้อยังกับหนังอเมริกันยุคเก่าปี 80 แต่ไม่ได้ดูเว่อร์วัง มันกลับดูสมจริงอย่างน่าประหลาด การโจมตีถึงกระดูกเลือดกระฉูดแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะทำได้ และการโจมตีที่ดูมีสติสัมปชัญญะและไม่มีการใช้แรงอย่างสูญเปล่าซึ่งมันก็ไม่น่าจะใช้วิธีการต่อสู้ของพวกกลายพันธุ์ที่โง่เขลา

 

 

 

“นั้นมัน!” นาตาเลียที่เฝ้าสังเกตการต่อสู้ของชายที่มีผมสีขาวซีดในชุดดำกับผู้ชายผมสีแดงอีกคนหนึ่ง ซึ่งคนหลังนาตาเลียให้ความสำคัญมากกว่าคนแรก(เอาเป็นว่าคนแรกดูเหมือนจะเป็นมนุษย์ดัดแปลงผิดกฎหมายที่ถูกสร้างขึ้นมา) เพราะถึงจะเพียงครู่เดียว เธอก็สังเกตเห็นจุดแตกต่าง ชายคนนั้นเกิดเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลครู่หนึ่งก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนเดิม ใช่!เขาเปลี่ยนสีได้ ผมสีแดงเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเพียงแปบเดียวก่อนที่จะเปลี่ยนกัน ที่สำคัญตอนที่เกิดเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเธอรู้สึกแสบทรมานเพราะรังสี แต่พอกลับมาเป็นสีแดงเธอก็หายเป็นปลิดทิ้ง

ข้อสังเกตนี้ทำให้เธอพอเข้าใจโดยสังเขปว่า ชายที่มีผมสีแดงน่าจะมีพลังวิเศษอะไรสักอย่าง แต่ขอว่าเป็นพลังที่เกี่ยวข้องกับอีเลเมนต์(ซึ่งสามารถอธิบายได้ทางวิทยาศาสตร์) ตอนที่ผมเป็นสีแดงคือน่าจะเป็นตอนที่ใช้ความสามารถซึ่งทำให้รังสีกับอีเลเมนต์ไม่เกิดปฏิกิริยา(ซึ่งต้องมีการพิสูจน์เพิ่มเติม) ส่วนสีน้ำตาลน่าจะเป็นตอนปกติ

 

“หึ ฮา ฮ่า ฮ่า นี้ล่ะ”

คนที่เป็นมนุษย์ดัดแปลงหัวเราะเหมือนคนโรคจิต นาตาเลียคิดว่าน่าจะเป็นผลข้างเคียงของการดัดแปลงที่ทำให้สภาพจิตไม่ปกติ

ไม่ได้เธอจะปล่อยให้ผู้ชายที่ใช้พลังอีเลเมนต์ตายไม่ได้ เขามีความสำคัญอยู่

แปร๊บ!

“อึ๋ย!” นาตาเลียจับแขนทั้งสองข้าง เธอรู้สึกได้ว่าแค่จับผิวหนังของเธอที่อยู่ใต้ชุดป้องกันก็หลุดลอก รังสีเข้มข้นขึ้นเหรอหรือว่า….?

เธอเห็นร่างกายของชายผมสีแดงเปลี่ยนสภาพ ผมสีน้ำตาลสะท้อนแสง ผิวที่เปลี่ยนมาเข้าขึ้น และกล้ามเนื้อที่ดูขยายตัวราวกับคนละคน

แต่นั้นมัน!!!

เธอสังเกตเห็นถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นกับชายคนนั้น ผิวหนังหลุดลอก รอยไหม้ที่เริ่มเผาตามตัว กับรอบช้ำ ถ้าแบบนี้เธอก็ต้องโดนสารพิษไปเต็มๆเหมือนกัน (ไงถึงทนได้ทนดี ถ้าเป็นอย่างมนุษย์ดัดแปลงที่กำลังเอามือลูบหน้าอยู่ก็ไม่แปลก แต่ชายที่ตอนนี้ผมสีน้ำตาลมีความเสียหายที่เกิดขึ้นกับร่างกายช้ามาก ถ้าเทียบกับเธอที่ใส่ชุดป้องกัน)

“แกกับฉัน” มนุษย์ดัดแปลงพูดขึ้นพร้อมบิดหัวเป็นสำเนียงของคนอังกฤษ และหยิบแท่งเหล็กขึ้นมาบีบจนเลือดของตัวเองออก

‘ฉันกับแก....’

ต่างก็เป็นตัวประหลาดเหมือนกัน

มนุษย์ดัดแปลงปาแท่งเหล็กด้วยความเร็วสูง ความเร็วระดับถึงเธอจะสามารถเห็นได้ทัน แต่ก็ไม่มีทางหลบพ้นได้อย่างแน่นอน

 “ฮ้า!” ผู้ใช้พลังอีเลเมนต์ออกแรงเหวี่ยงแขนขึ้นป้องกัน

“บ้าไปแ.”

แคร่ก!

….

…..

………..

นาตาเลียอึ้งกับในสิ่งที่ตัวเองเห็น แท่งเหล็กถูกซัดจนยับเหยิน กล้ามเนื้อแขนแค่นั้นไม่น่าจะมีพละกำลังมากขนาดที่ว่าแค่เหวี่ยงก็สามารถบีบอัดแท่งเหล็กเสริมแกร่งที่ใช้ในการก่อสร้างสถานีฯ และเธอดูที่แขนที่ไม่มีรอยแผลกระแทกหรือบาด ผิวหนังกล้ามเนื้อแข็งแกร่งมาก

 

มนุษย์ดัดแปลงยกแขนขึ้นป้องกันการโจมตี แต่แขนก็หักในทันที เสียงกระดูกแตกหักอย่างกับเสียงแร่แข็งๆแตก

การต่อสู้ของมนุษย์ดัดแปลง(?)สองตนที่บ้าคลั่งการเดิมอยู่ภายในสายตาของเธอ ‘นี้คือการต่อสู้ของสัตว์ประหลาดที่คงความมนุษย์’

นาตาเลียเริ่มรู้สึกอิจฉาตาร้อน เธอเห็นถึงความงดงามที่อยู่ภายในบ้าคลั่ง การต่อสู้ของสิ่งที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ ขณะที่เธอไม่สามารถขยับตัวได้เพราะพิษที่แทรกซึมในร่างของเธอ แต่มนุษย์ดัดแปลงทั้งสองกลับต่อสู้กันอย่างสูสีในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เธอรู้สึกอย่างได้ความแข็งแกร่งนี้จริงๆ

 

เธอคิดว่าในเชิงการต่อสู้มนุษย์ดัดแปลงในชุดดำแบบตัวต่อตัวในสภาพแวดล้อมปกติจะต้องแพ้แน่นอน แต่เธอเห็นบาดแผลที่เกิดจากสารพิษค่อยๆปรากฏบนตัวของชายที่เปลี่ยนสีได้ทำให้เธอรู้ในทันทีว่า มนุษย์ดัดแปลงชุดดำคิดที่จะยื้อเวลาเพื่อให้อีกฝ่ายติดพิษตาย

“อัก!”

“ว่าแล้วเชียว” นาตาเลียเห็นชายผมสีน้ำตาลทรุดลงกับพื้น เพราะพิษจากสารกัมมันตรังสีเริ่มส่งผลต่อระบบการทำงานสำคัญๆ

ชายผมสีน้ำตาลกำลังเพลี่ยงพล้ำที่กำลังถูกเล่นงานเปลี่ยนสีตัวเองกลับมาเป็นสีแดงเพื่อป้องกันรังสี แต่ถ้าแบบนั้นพละกำลังกับความทนทานก็จะลดลง

แต่ร่างกายของเธอที่เจ็บป่วยก็หายเป็นปลิดทิ้ง เธอสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว นาตาเลียจึงคิดที่จะลงไปร่วมการต่อสู้นี้ด้วย

ถ้าเป็นตอนปกติเธอก็คงจะถูกเจ้าชุดดำฆ่าทิ้งในพริบตา แต่ตอนนี้เจ้าเสื้อดำถูกเล่นงานจนออกแรง ความสามารถในการฟื้นตัวเองก็ต้องมีผลข้างเคียงตามมาด้วยเช่นกัน เธอที่สังเกตท่าทางของเจ้าชุดดำรู้เลยว่าเจ้าชุดดำไม่สามารถขยับได้ถนัดตัว และแรงเริ่มหมด ซึ่งเธอที่ใช้ปืนเป็นอาวุธก็สามารถเอาชนะได้ง่ายๆ

“ใคร”

นาตาเลียกระโดดลงมาจากชั้นบนพร้อมกับดึงคันรังลูกเลือนเพื่อเตรียมกระสุนนัดถัดไป

‘เอาล่ะต่อไปก็’ เคร้ง!

เธอเล็งไปที่เท้าซ้ายเพื่อทำลายสมดุล ถ้ายิงอย่างนี้จะทำให้อีกฝ่ายที่ใช้มือข้างหนึ่งยึดติดอยู่หมุนเหมือนลูกข่าง

เปรี้ยง!

 ชายผมสีแดงที่อาศัยจังหวะที่เจ้าชุดดำสูญเสียการควบคุมสลัดร่างออกมาได้สำเร็จ

แต่แบบนี้อีกฝ่ายจะหันเหความสนใจมาที่เธอทั้งหมด ปืนไรเฟิลหนักๆในมือคงจะทันการแน่ เธอจึงมันวางลงและเปลี่ยนมาใช้ปืนกลในมือแทน

ปัง ปัง ปัง ปัง!!!!

นาตาเลียยิงสกัดเจ้าชุดดำ เธอรู้ดีว่ากระสุนปืนของเธออาจจะจัดการพวกกลายพันธุ์ได้ในหนึ่งนัด แต่กับเจ้านี้อาจจะต่อการด้วยยาก และก็อย่างที่เธอคิด กระสุนปืนไม่สามารถเจาะกล้ามเนื้อที่เกร็งเต็มที่เข้าไปถึงอวัยวะภายใน

“และก็ยังขยับได้อีก” อันนี้คือลำบาก เธอจงใจยิงจุดตายสลับกับข้อต่อเพื่อทำให้ตอบโต้ไม่ทัน แต่อีกฝ่ายก็ดันฉลาดอีก ยอมโดนกล้ามเนื้อที่ป้องกันจุดตายกับข้อต่อบางส่วนสลับกันเพื่อฟื้นฟูส่วนที่ได้รับความเสียหายเพื่อตัวเองจะได้ใช้พลังงานกับสารอาหารน้อยลง

“ไม่ให้หนีไปไหนได้หรอก”

“แย่ละ” เจ้าชุดที่จับจังหวะของกระสุนปืนได้เริ่มประสานมันเข้ากับการฟื้นฟูร่างกายของตัวเองและเดินไปยังทิศของมนุษย์ดับรังสี ถ้าเกิดเจ้ามนุษย์ดับรังสีตายเธอก็จะตายเพราะรังสีและภารกิจก็จะล้มเหลว

แกร๊ก!

‘บ้าจริงสนใจอย่างอื่น จนลืมเรื่องกระสุน’

นาตาเลียรีบเปลี่ยนกระสุนแต่จังหวะนั้นเจ้าชุดดำก็กระโจนใส่มนุษย์ดับรังสี

“ช่วยไม่ได้” มนุษย์ดับรังสีเปลี่ยนสีตัวเองเป็นสีน้ำตาลก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่เจ้าชุดดำ

“อ๊อก!” นาตาเลียลงไปทรุดลงกับพื้นเธอกำลังจะตายเพราะพิษ แต่ครั้งนี้หนักกว่าเดิม สติของเธอกำลังจำหายไป ไวรัสกำลังทำลายความคิดของเธอ ‘หรือว่าเจ้ามนุษย์ดับรังสีสามารถระงับผลของไวรัสได้?’ นั้นเป็นความคิดของเธอที่ตอนนี้เธอขยับไม่ได้ สิ่งที่เธอทำได้เพียงอย่างเดียวคือดูการต่อสู้ที่ดุเดือดและเธอต้องพนันข้างเจ้าคนผมสีน้ำตาลให้ชนะ

ทั้งคู่ซัดกันระยะเผาขน เลือดอาบใบหน้าของทั้งคู่ ตอนนี้ทั้งคู่มีพละกำลังทัดเทียมกัน ต่างฝ่ายต่างก็อยู่ในสภาวะเหนื่อยล้า เจ้าชุดดำคงจะใช้ความสามารถในการฟื้นตัวกับสร้างร่างกายใหม่มากเกินไป ส่วนมนุษย์ดับรังสีก็กล้ามเนื้อกับอวัยวะภายในเกิดล้มเหลวเพราะรังสี

แต่ถ้ายังยื้อกันแบบนี้คนที่แพ้รังสีก็จะตายก่อน เธอต้องหาวิธีให้เขาเปลี่ยนเป็นสีแดงและต้องหาวิธีเอาชนะเจ้าชุดดำให้ได้ด้วย

นาตาเลียจึงยิงปืนพกของตัวเองออกมาเตรียมไว้และเอากระสุนออกทั้งหมด เปลี่ยนมาใช้กระสุนยาสลบแบบแรงแทน เธอคิดที่จะอาศัยจังหวะตอนที่กลับสู่สภาวะสีแดงและยิงให้หลับซ่ะ พลังของเจ้าหัวแดงน่าจะเป็นแบบทำงานอัตโนมัติเหมือนภูมิคุ้มกันแต่สามารถสั่งการให้ทำงานได้ แต่ติดตรงที่ว่าถ้าเจ้านั้นไม่หลับเธอก็จะควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ (หลังจากที่คิดเรื่องที่ไวรัสหยุดทำงานเธอก็สงสัยว่าเจ้านั้นต้านยาได้หรือเปล่า)

หืม!!!

นาตาเลียมองไปดูการต่อสู้ที่เกิดการเปลี่ยนแปลง

“เจ้ามนุษย์นั้นชนะแล้วงั้นเหรอ” นาตาเลียเห็นเจ้าชุดดำถูกยึดที่กองศพที่ถูกบ่มด้วยอีเลเมนต์พร้อมเกิดปฏิกิริยา ถ้าเกิดมีประกายไฟมันก็จะเผาจะเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

พรึบ!

‘เผาจนเกรียมเลยแหะ’

เอาจริงแค่วินาทีเดียวก็สามารถที่จะเผาคนให้กลายเป็นเถ้าธุลี แต่เจ้านี้ก็โคตรอึด ส่วนเจ้ามนุษย์ดับรังสีก็ทนความร้อนได้แพ้กัน ถ้าเป็นเธอคงจะเป็นลมไปแล้ว

“อ๊ากกกกกกกกกก”

เสียงร้องนี้ชั่งปวดหูจริงๆ ถ้าตายเร็วๆได้ก็ยิ่งดี เธอเจ็บจะตายอยู่แล้ว

นั้นแหล่ะ!!!

ร่างกายเริ่มเปลี่ยนเป็นสี เธอเริ่มหายเจ็บ ถ้าเป็นแบบนี้เธอก็จะสามารถยิงยาสลบได้ ถ้าจะบอกว่ามันขี้ขลาด แต่ทำไงได้เธอไม่เชื่อใจเจ้าคนหัวแดง ถ้ามันเกิดเปลี่ยนมาฆ่าเธอ เธอก็ต้องชิงลงมือก่อนเป็นเรื่องธรรมดา

เธอที่เริ่มหายใจได้สบายมองภาพตรงหน้าเหมือนกับภาพวาด ชายที่เริ่มเปลี่ยนสีกำลังเหยียบซ่กศพที่ตอนนี้กลายเป็นศพสีดำที่เหมือนกับเถ้าถ่าน

กึก!

“บ้าไปแล้ว”

ซากศพที่ไหม้เป็นต่อตะโกผลักชายที่เหยียบตนจนกระเด็น ก่อนที่จะลุกขึ้นอย่างช้าๆราวกับว่าไฟที่เผาไหม้ร่างกายตนอยู่เป็นเพียงแค่เครื่องประดับราคาแพงเท่านั้น

“ฮ่อ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ” ชายที่ถูกเผาเป็นตอตะโกหัวเราะเหมือนคนบ้า ร่างกายที่ดูไร้เรี่ยวแรงเริ่มมีพลัง กล้ามเนื้อที่ถูกเผาจนติดกระดูกสร้างตัวขึ้นใหม่จนเห็นกล้ามเนื้อเจาะผิวหนังสีดำเหมือนเปลือกไข่แตก

“ถ้าทางฉันจะยังไม่ตาย อัก! อ่อก! แฮ่กๆๆ”

“เออ! เดียวก็ตาย”

‘ตอนนี้ล่ะ’ นาตาเลียอาศัยที่ทั้งคู่เผลอเล็งปืนพกไปยังชายผมสีแดงและเล็งปืนกลไปยังคนที่ถูกเผาจนเกรียม

“หยุดทั้งคู่นั้นแหล่ะ”

ปัง!

“หะ?????” กระสุนยาสลบปักเข้าหลังของชายผมแดง

“เออ เง่อ เว่อ” ชายผมแดงหน้าทิ่มเพราะสตันกัน

นาตาเลียที่เห็นคนทำตาเหลือ อ้าปากค้าง น้ำลายไหลก็เช็คร่างกายตัวเองว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือเปล่า

“โอเคทุกอย่างเป็นไปตามที่คาด” นาตาเลียคิดถูกความสามารถของมนุษย์ดับรังสีเป็นเหมือนภูมิคุ้มกันต่อให้หลับก็ยังทำงานตามปกติ ต่อไปก็...

เธอเล็งปืนไปยังชายตัวไหม้ที่กำลังฟื้นร่างกาย ‘ตาย!!!’

ปัง ปัง ปัง! เธอกราดกระสุนใส่ร่างที่เปลือยเปล่า

เคร้ง!

?

“เสียงเหล็กกระทบ?”

นาตาเลียแทบไม่เชื่อสิ่งที่เธอเห็น หลังจากที่เธอได้ยินเสียงเหล็กกระทบเธอจึงมองไปยังร่างกายสีดำตอตะโกนั้น

เหล็กสีเงินค่อยๆปรากฏออกมาจากใต้ผิวหนัง กล้ามเนื้อสีเงินที่ส่งเสียงเหล็กเสียดสีเวลาสร้างตัวกำลังส่องสว่าง ฟันที่หักกำลังงอกใหม่เป็นสีเงิน

“เฮอะ!” ชายผู้มีโลหะสีเงินตามร่างกายกำลังดูร่างกายของตัวเองที่เกิดการเปลี่ยนแปลง รอยยิ้มนั้นเริ่มฉีกกว้างมากขึ้น “ผมยังไปต่อได้อีก!!!”

เขาหันมาทางนาตาเลียที่มองด้วยสายตาหวาดกลัว เธอเล็งปืนไปยังตาและยิง

ปัง!

“ช้า” คนดังกล่าวเอียงหัวตัวเองขนาดกับพื้นโลกเหมือนกับหักคอตัวเองเพื่อหลบวิถีกระสุน

ทันทีที่เขาเอนหัวกลับมา ร่างกายก็ค่อยๆกับมามีเลือดเนื้ออีกครั้ง ผิวหนังที่เหมือนกับโลหะกลับเป็นผิวหนังสีซีดที่มีเส้นเลือดสีดำเหมือนเดิม

“ถ้าเป็นตอนนี้ผมคง.!”

นาตาเลียที่ถือปืนไรเฟิลชาร์ตพลังงานสูงสุดกำลังเล็งไปทางชายคนนั้น เธอไม่เชื่อว่าปืนไรเฟิลของเธอที่ชาร์จพลังงานเต็มที่จนสามารถยิงทะลุโลหะเสริมแกร่งได้เป็นเมตรจะยิงเจ้ามนุษย์กลายพันธุ์ไม่เข้า

“ได้โปรดหลีกทางให้ผม”

“ถ้าฆ่าเขาฉันก็ทำภารกิจไม่สำเร็จ” นาตาเลียดึงคันเธอเตรีอมพร้อมเหนี่ยวไกทันทีที่อีกฝ่ายขยับตัว ต่อให้การเอียงหัวหลบกระสุนเมื้อกี้จะดูสุดยอด แต่เธอก็ยังเห็นการเคลื่อนไหวอยู่ ถ้าเกิดเธอใช้ปืนสนามพลังแม่เหล็กยิงใส่เจ้าหมอนี้ต้องหลบไม่พ้นแน่นอน

ชายคนนั้นทำท่าครุ่นคิดก่อนที่จะหันหลังให้กับเธอ

มันทำอะไร?

นาตาเลียที่เห็นว่าผิดปกติจึงตัดสินใจเหนี่ยวไกเพราะยังไงซ่ะเธอก็คิดที่จะฆ่าเจ้านี้ทิ้ง การที่อีกฝ่ายหันหลังก็บ้างทีก็อันตราย ดูอย่างความสามารถในการฟื้นฟูและยังเปลี่ยนร่างกายให้กลายเป็นโลหะ ถ้าเกิดเธอประมาทเธอจะถูกฆ่าในชั่วพริบตา

เปรี้ยง!!!

กระสุนพลังงานไฟฟ้าทะลุผ่านอากาศทำลายทุกอย่างที่ขัดขวางมัน กำแพงถูกเจาะเป็นรูโบ๋ใหญ่พอๆกับหัวคน อานุภาพที่ว่าเจาะทำลายกำแพงเสริมแกร่งจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

“มันหายไปไหน”

นาตาเลียที่ตาค้างกำลังตัวสั่น ตอนที่เธอเหนี่ยวไกมันยังยืนอยู่ตรงหน้าของเธออยู่เลย แต่ตอนนี้มันหายไป ตรงหน้าของเธอมีแค่ความว่างเปล่ากับกำแพงที่เป็นรู

ไม่มีเศษเลือด ไม่มีเศษเนื้อ ไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหวใดๆ ราวกับว่ามนุษย์ดัดแปลงตรงหน้าหายไปดื้อ ขนาดที่ว่ากระแสอากาศยังไม่ไหวติ่ง

.....

.....

.....

.....

นาตาเลียที่ยืนนิ่งอยู่กำลังจะเปลี่ยนท่าก็รู้สึกเจ็บที่ลำคอ เธอยืนค้างเหมือนกับแท่งไอติมก่อนที่เธอจะส่ายตาไปทางซ้าย

“ไม่มี” เสร็จเธอก็ส่ายตาไปทางขวา

“ไม่มี.......” นาตาเลียเป่าลมในปาก

‘ฉิบหาย’

“ช่วยบอกเขาด้วย”

!!!!!

เสียงของมนุษย์ดัดแปลงดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ ซึ่งพูดออกมาเป็นภาษารัสเซียเธอจึงเข้าใจความหมายอย่างแจ่มชัด

“อะ..อะ..อือ...” เธอตอบรับด้วยความหวาดกลัว ถ้าอีกฝ่ายแค่ออกแรงบีบที่มือให้มากขึ้นหรือบิดมันสักหน่อยเธอก็จะตายในทันที ที่จริงเธออาจจะร้องออกไปเพราะหายใจไม่ออกไม่ก็เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ

“ถ้าคุณคือกิตติ ถ้าคุณยังรักริสตี้....” เสียงนั้นหยุดลง น้ำเสียงนั้นสั่นเครือและมีการหยุดพักเป็นระยะๆทำให้เสียงแกว่งไปมา

?????

‘มันจะสื่ออะไร’ นาตาเลียที่ได้ยินคราวๆนึกสงสัย  

ลมหายใจที่ถอนออกมารดท้ายทอดของเธอใกล้ขึ้น

‘เสียวคอ’

ใบหน้าของมนุษย์ดัดแปลงโผล่มาอยู่ข้างๆหู แววตาที่แข็งกร้าวมองมาทางเธออย่างเยือกเย็นจนเธอรู้สึกหนาวกระดูก

“ฆ่าเจสสิก้า ยูเรียลซ่ะ มิเช่นนั้นโลกจะถึงกาลอวสาน”

ทันทีที่พูดจบเธอก็ถูกผลักจนลงไปนอนก่อนกับพื้น

“โอ๊ย!”

นาตาเลียเอามือลูบลำคอของตนที่มีรอยบีบลึกจนเป็นรูปมือ เธอหันหลังมองไปยังมนุษย์ดัดแปลงที่ตอนนี้ไม่มีหายไปราวกับสายลมในห้องที่พัดอ่อนๆ

“พูดเรื่องอะไรกัน?” เธอรู้สึกสับสน มนุษย์ดัดแปลงที่ตอนแรกเหมือนกับคนโรคจิตที่บ้าคลั่งกลับเลือกที่ไว้ชีวิตเธอ และต้องการจะสื่อสารอะไรสักอย่างกับเธอด้วย

ปวดหัวและไม่มีเรี่ยวแรง มันเล่นบีบเธอซ่ะแรงเลยเกือบจะสลบ แถมยังหายใจไม่ออกจนเกือบจะอ้วก

‘กิตติกับเจสสิก้า ยูเรียล?’ เธอไม่เคยได้ยินชื่อกิตติ แต่จากชื่อน่าจะเป็นภาษาบาลี-สันสกฤตที่คนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นิยมตั้งกัน ส่วนเจสสิก้า ยูเรียลที่ถูกสั่งให้ตายก็น่าจะเป็นคนของตระกูลยูเรียลที่เธอเองก็ไม่ชอบเท่าไร (เอาจริงเธอเองก็รับหน้าที่ให้เป็นมือปืนทำการลอบสังหารศัตรูทางการเมืองตามคำสั่งของภาครัฐ ถ้าให้เธอเป็นคนลงมือเธอก็ไม่เกี่ยงเป้าหมาย)

“แต่ก่อนอื่นก็...” นาตาเลียที่แน่ใจว่าตัวเองตอนนี้น่าจะรอดเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ลองวิเคราะห์สถานการณ์

ตอนนี้เธอมีเครื่องระงับการก่อปฏิกิริยาที่นอนซมอยู่ ถ้าเธอเอาเขากลับไปที่หอบัญชาการด้วยก็น่าจะสร้างผลงานและได้เงินช่วยเหลือแน่นอน แต่.....

นาตาเลียใช้นิ้วมือถูปืนไรเฟิลคู่ใจ เธอซุ่มยิงผู้คนมากมายซึ่งทั้งพวกกลายพันธุ์กับมนุษย์เธอก็ไม่เคยใส่ใจ ขอแค่ยิงให้มันตายๆไปซ่ะ แต่เธอเองก็มีผลงานมากเกินไปและไม่ชอบฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา(ถึงขั้นขึ้นเสียงและมีการใช้กำลังด้วย แต่ก็อาศัยที่เธอเป็นเอสสไนเปอร์จึงรอดมาได้ทุกครั้ง) ซึ่งถ้าเธอทำผลงานมากกว่านี้ก็มีสิทธิ์ที่เธอจะเป็นฝ่ายถูกสั่งเก็บเสียเอง

‘อันนี้น่าคิด?’

‘ฮึ! ถ้าฉันไม่ตายก็จะไม่มีการคุ้มครองครอบครัวของทหารที่เสียชีวิตในหน้าที่ แบบนี้ครอบครัวของเธอก็...’ นาตาเลียลองนึกดูถ้าเธอกลับไปต่อให้มีผลงานก็ต้องรับราชการต่อไปจนกว่าจะเกษียณ แม่กับครอบครัวก็ยังต้องลำบากกับการประมงในทะเลที่หนาวเย็นต่อไป ถ้าเธอตายตรงนี้หรือไม่ก็หายหน้าไปจากประวัติศาสตร์โลกเพื่อหาอิสรภาพในแบบของตัวเอง

นาตาเลียยังคงครุ่นคิดถึงอนาคตที่เธอเลือกที่จะเดิน การติดสินใจในครั้งนี้จะส่งผลต่อชีวิตของเธอกับครอบครัว

หมับ!

!!!!

นาตาเลียที่ถูกจับขาเตรียมใช้สันปืนทุบคนที่จับ

“นา....ระ” ชายผมสีแดงที่หมดสติใช้มือจับที่ข้อเท้าของเธอ

“อะไรกันละเหมอเองเหรอ” นาตาเลียที่เกือบจะทุบตัวสังเกตเห็นใบหน้าของคนที่จับขาที่เหมือนคนละเหมอตอนกำลังฝันร้าย

“อึม!” นาตาเลียก้มตัวลงดูหน้าของชายผมสีแดงที่กำลังทุกข์ทรมาน เธอมองมุมซ้าย-มุมขวา

‘ก็หล่อดีแฮะ แถมดูแข็งแรงด้วย’เธอใช้มือลูบใบหน้าของผู้ชายที่หมดสติและเลียฝีปาก

“เอาะล่ะ!” เธอแบกร่างของชายคนนั้นไว้บนหลังก่อนที่จะเดินไปยังทางออกที่ใกล้กับประตูนิรภัยที่เป็นเป้าหมายของเธอ

‘การได้อยู่กับคนหล่อๆแบบนี้ก็ไม่เลว คุณแม่หนูขอลาพักร้อนก็แล้วกันคะ’

 




NEKOPOST.NET