P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

P.Plan เส้นทางลิขิต ปฏิวัติโลก

Ch.10 - รอยแผลของผู้สูญเสียโดยแท้จริง


หนูเล่นเพราะไหมค่ะ ท่านพี่

เด็กสาวผมสีแดงคนหนึ่ง ถามชายคนหนึ่งที่มีสีผมคล้ายกับของเธอถึงเปียโนที่เธอเพิ่งจะเล่นเสร็จเมื่อครู่ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“อย่าดีกว่า <...> ถ้าเธอถามหมอนั่น มันก็คงตอบว่าเพราะอยู่แล้วล่ะ”

ชายอีกคนหนึ่งที่มีผมสีทองสั้นประบ่า พูดก่อนที่จะชี้หน้าไปยังชายผมสีแดงที่ตอนนี้ ทำหน้าแดงพร้อมกับมีเหงื่อกาฬไหลออกมา

“โอเคๆ ฉันขอโทษก็ได้ แต่<…>เล่นผิดคีย์นี้ ถ้าไปหลอกเธอก็ไม่ดีน่ะ”

ชายผมทองลุกขึ้นยืนก่อนที่จะพูดส่ายนิ้วไปมาถึงเหตุผล ก่อนที่จะชี้ไปยังชายคนดังเกล่า

“นายน่ะ อย่าเหอน้องสาวของนายให้มากนักน่ะ ม...

 

พี่นิลค่ะเป็นอะไรไปค่ะ

“หะ หา!”

นิลกระตุกคิ้วก่อนที่จะหันไปยังต้นเสียง ก็พบว่าเจกำลังมองหน้าของตัวเองอยู่

“เจมีอะไรเหรอง่ะ”

นิลตอบกลับแบบเด็กไร้เดียงสา

เด็กสาวเห็นดังนั้น จึงทำแก้มบวม ก่อนที่จะบอกกับอีกฝ่าย

“ก็หนูเห็นพี่นิลแปลกๆไปตั้งแต่ก่อนที่จะเข้ามาแล้ว แถมเมื้อกี้พี่นิลยังเหม่อไม่สนใจอะไรเจด้วย”

นิลได้ยินดังนั้นจึงมองดูรอบข้างของตัวเอง ก็พบว่าตอนนี้ตัวของเขาอยู่ในทางเชื่อมประหลาดสีเขียว ก่อนที่เขาจะหยักคิ้วเพื่อนึกให้ได้ว่า เขาเดินเขามาตั้งแต่ตอนไหนกันน่ะ นึกไม่ออกจริงๆ

เมื่อเด็กสาวเห็นชายหนุ่มทำหน้างุนงง มองไปมองมา จึงจับข้อมืออีกฝ่ายเขย่าแรงๆ จนอีกฝ่ายหันมามองตัวเอง ก่อนที่จะจูงมืออีกฝ่ายเข้าไปยังเขตที่อยู่ถัดจากทางเชื่อม ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนเดิม

 

วันที่ 12 มีนาคม ปี ค.ศ. 2042 เวลา 09:52 น.

 

ฝูงมาสค็อตมากมายกำลังบรรเลงเสียงดนตรีไปตามเส้นทางเชื่อมสีเขียวอ่อนที่ปล่อยฝุ่นละอองสีฟ้าฟุ้งกระจายไปทั่วทางเชื่อม ทำให้เหล่าบรรดาแขกผู้มาเยือนที่เดินทางเข้ามาต่างเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงดนตรีนานาชนิด และความรู้สึกสดชื่น ที่เกิดจากอนุภาคสีฟ้านี้

ในที่นี้กว่า 50 % ล้วนเป็นเด็กอายุไม่ถึง 12 ขวบ ที่ต่างกระโดดโลดเต้นไปตามทำนองของเพลงที่บรรเลง รวมถึงเหล่าบรรดาผู้ปกครองที่ตอนนี้ต่างพากันเต้นกับพวกลูกๆหลานๆของตน

ซึ่งเหล่าบรรดามาสค็อตต่างชี้ไปยังสุดทางเดินสีเขียวที่มีแสงสีขาวที่แผ่รังสีประกายสีทองออกมา

“ดูสิๆ พี่นิลนั้นสวยใช่ไหมค่ะ”

เจกางแขนทั้งสองข้างของเธอก่อนที่จะค่อยๆเบนมือไปทางแสงสีขาวอ่อนๆจากอีกฝั่ง

ก่อนที่หล่อนจะเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าซีดขาว แถมยังมีการตัวสั่นเทาด้วย

“พี่นิลเป็นแวมไพร์หรอค่ะ”

เจถามด้วยความใคร่รู่ เพราะจากที่เธอฟังที่โฮชิโนะว่ามา ว่าคนที่กลัวแสงสว่างก็คงมีแต่แวมไพร์เท่านั้นแหล่ะ เพราะแสงไม่ทำร้ายใครนอกจากแวมไพร์

“พี่นิลไปทำอะไรให้คุณพระอาทิตย์เขาโกรธหรอค่ะ”

หญิงสาวทำน่าสงสัย ก่อนที่จะพบว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้ยินที่เธอพูดแม้แต่น้อย ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงเบาๆที่ออกมาจากปากของอีกฝ่าย

“สะ..แสงสีทองนั้น อะ..อันตราย”

นี้พวกเธอทำอะไรกันน่ะ

เจสะดุ้งกับเสียงเรียกที่ดังจนต้องหันไปต้นเสียงก่อนที่จะพบว่า สองสาวริสตี้และโฮชิโนะที่วิ่งตามพวกเธอจนทัน

“พี่ริสตี้ค่ะ พี่นิลเขาเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ค่ะ”

เจกระตุกข้อมือของริสตี้ ก่อนที่จะชี้ไปยังนิ้วที่ตอนนี้หยุดตัวสั่นไปแล้ว

เมื่อริสตี้เห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆอีกฝ่ายก่อนที่จะ ชี้นิ้วไปยังมาสค็อตลิงตัวหนึ่งที่กำลังเป่าฟลุ้คอยู่ ก่อนที่จะพูดกับอีกฝ่าย

“มีคนหมดสติ ช่วยพาไปห้องพยาบาลหน่อยได้มั้ง”

เมื่อมาสค็อตลิงได้ยินดังนั้นจึงเรียกเหล่าบรรดาพรรคพวกสัตว์ป่าของตน สักพักก็มีพยาบาลสาวที่แบกกระเป๋าพยาบาลมาในทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบของผู้ปกครองโดยรอบ

ริสตี้สังเกตพยาบาลสาวที่กำลังวิ่งมา

‘ดูจากถ้าวิ่งกับ ถ้าสะพายกระเป่าแบบร้อนรนอย่างนั้น คงเป็นพยาบาลใหม่แน่’

“เออ! เขาสลบเพราะอะไรค่ะ”

พยาบาลสาวถามก่อนที่จะวางกระเป๋าปฐมพยาบาลอย่างช้าๆ

ซึ่งสาวห้าวก็ตอบกลับไป

“เจ้านี้คงหายใจไม่ออก เล่นติดกระดุมคอกลับด้าน ก็หายใจไม่ออกเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”

ริสตี้ตอบอีกฝ่าย เมื่อพยาบาลสาวได้ยินดังนั้น จึงล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์รูปทรงไฟฉายออกมา

“เอ่ ปุ่มนี้หรือเปล่าน่ะ หรือปุ่มนี้”

เธอกดปุ่มบนไฟฉายอย่างตะกุกตะกัก ทางกลางสายตาที่แสดงออกถึงความน่าสมเพศของสาวห้าว จนทำให้มาสค็อตลิงต้องเดินมาช่วยเลือกปุ่มที่ถูกต้องให้พยาบาลสาวที่ ทำอะไรไม่ยักจะดีเลยสักอย่างเดียว

หลังจากที่มาสค็อตลิงกดปุ่มเสร็จ ทางเดินด้านข้างก็เปิดออกก่อนที่มาสค็อตลิงจะผายมือไปทางประตู

“เชิญพาผู้ป่วยเข้ามาก่อนเลยครับ เดียวทางเราจะใช้ลิฟท์รับส่งพิเศษ ส่งไปยังห้องถัดไปเอง”

เมื่อได้ยินดังนั้นริสตี้จึงแบกชายหนุ่มที่ตอนนี้นอนสลบไหลขึ้นบ่า ก่อนที่จะหันไปด้านหลังของตัวเอง ก็พบว่าโฮชิโนะเพื่อนรักอุ้มเจขึ้นมาแล้ว จึงเดินนำหน้าเข้าไปในลิฟท์ทันที

เจในอ้อมอกของโฮชิโนะมองไปยังนิลที่ถูกริสตี้วางพาดบ่าอยู่จึงถามโฮชิโนะด้วยความสงสัย

“พี่โฮชิค่ะ พี่นิลเขาเป็นแวมไพร์หรอค่ะ” เจกระซิบข้างอีกฝ่ายด้วยความใคร่รู้

ก่อนที่อีกฝ่ายจะหัวเราะเบาๆให้กับคำถามน่ารักๆของเด็กสาว

“แล้วทำไมเจจังถึงคิดอย่างนั้นหล่ะ นิลคุงก็ดูเหมือนคนธรรมดามากกว่าแวมไพร์น่ะ”

โฮชิโนะมองหน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้ทำหน้าบึ้งออกมา

“ก็พี่เขาบอกว่า ‘แสงสีทองอันตราย’ อะไรทำนองนี้ค่ะ”

เจพูดสิ่งที่เธอได้ยินออกมาอย่างไร้เดียงสา ซึ่งเธอไม่เข้าใจคำพูดของนิลแม้แต่นิดเดียว แต่กับโฮชิโนะนั้นเธอไม่ เธอเข้าใจในทันที สังเกตได้จากสีหน้าตกตะลึงของเธอ

“พี่โฮชิเป็นอะไรไปหรอค่ะ หรือพี่เองก็เป็นแวมไพร์เหมือนกัน” เด็กสาวทำหน้าสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอกเจจัง แค่ช่วงนี้พี่หน้ามือบ๋อย บ่อยจ้ะ ไม่มีอะไรหรอก”

หญิงสาวตอบกลบเกลือน ก่อนที่จะยิ้มแห้งให้อีกฝ่าย

 

แต่ในใจของเธอตอนนี้เริ่มที่จะเชื่อคำพูดของตุ๊กตาหมีแล้ว

แต่แสงสีทอง ที่นิลพูดถึงอะไรนั้น มันเกี่ยวข้องกับ เหตุการณ์เพลิงฟ้าสีทอง ยังไง นี้คงเป็นปริศนาที่เธอต้องไปถามกับคุณลอร่าให้รู้เรื่องเท่านั้น




NEKOPOST.NET