LightNovel No Yuusha ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

LightNovel No Yuusha

Ch.6 - Demon pig


สถานะการตอนนี้เริ่มเข้าขั้นแย่ ทหารที่พอจะสู้ได้ก็เริ่มจะเสียขวัญ ทหารที่บาดเจ็บก็เริ่มหนีตายกันไปบางส่วน ตอนนี้ที่ยังพอมีกำลังใจสู้ก็เหลือแค่ ทหารแนวหลังกับกองทัพนักเวทที่กำลังยิงเวทใส่ทหารหมาป่าที่วิ่งเข้ามา

 

แต่พอเจ้าหมูนั้นเข้ามาไกล้แนวรบด้านหลังก็แตกออกอย่างง่ายดาย เจ้านั้นแค่เอาแขนปัดใส่ทหารไกล้ๆก็กระเด็นกระจ่ายไปทั่ว แต่ดูเหมือนทหารแนวหลังที่เหลือจะไม่ใช่จุดสนใจของมัน

 

ตอนนี้มันกำลังเดินเข้าใส่กลุ่มนักเวทที่เอเรน่าอยู่ มันไม่สนใจเวทที่พวกเธอยิงใส่เลย ตอนที่มันเข้าไปถึงกลุ่มนักเวท มันปัดนักเวทชายทิ้งจนหมดแล้วมันก็ให้ความสนใจไปทางตัวของเอเรน่า

 

“สาวน้อย เจ้าสนใจมาเป็นเมียของข้ามั้ย “ เจ้าหมูพูดกับเอเราน่า ด้วยท่าทางออกอาการลามก

 

“ไม่……..นะ” เอเรน่ากำลังตัวสั่นด้วยความกลัว

 

“ยอมเถอะน่า ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แล้วข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี” เจ้านั้นยังคงยืนข้อเสนอ พร้อมกับน้ำลายที่ไหลออกจากปากของมันอย่างทุเรศ

 

“ไม่…...ฉันไม่อยากเป็นเมียของแก” เอเรน่ายังคงสั่น และให้คำตอบเดิมกับเจ้านั้นไป

 

“อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำให้เจ้ายอมเอง” เจ้าหมูยักย์นั้นเอามือซ้ายจับตัวของเอเรน่าไว้อย่างง่าย ดูเหมือนเธอจะสั่นกลัวมากไปจนคิดหนีไม่ทัน

 

เจ้านั้นวางค้อนลงแล้วเอามือขวาดึงเสื้อคุมของเธอออก เจ้านั้นคงคิดจะจัดการเธอที่นี้ต่อหน้าพวกผม ตอนนี้เธอเลยร้องด้วยความกลัวและส่งสายตาขอความช่วยเหลือ แต่ทหารหรือนักเวทเพื่อนของเธอนั้นแต่ละคนก็ไม่กล้าเข้าไปช่วย ตอนนี้เธอเลยนิ่งหมดสภาพเพราะความหวังของเธอหมดไปแล้ว

 

“อ่าว สาวน้อยเจ้ายอมแล้วเหรอ “ เจ้าหมูดูดีใจที่เธอเลิกขัดขืน

 

แน่นอนถ้าปล่อยไว้แบบนี้เธอคงจะโดนเจ้านั้นทำให้หมดกำลังใจในการมีชีวิตอยู่แน่ๆ แต่ผมก็ไม่รู้จะเอาชนะเจ้านั้นได้ยังไง แต่จะปล่อยไว้ก็ไม่ได้ ผมเลยวิ่งเข้าไปไกล้ๆเจ้านั้นแล้วตะโกนใส่มัน

 

“ไอ้หมูเน่า ปล่อยผู้หญิงไปเดียวนี้” เจ้าหมูมันหันมาให้ความสนใจทางผมทันที แน่นอนเอเรน่าที่กำลังร้องไห้หมดสภาพในมือของเจ้าหมูก็หันมาทางผม

 

“เจ้าเด็กน้อย เจ้าคิดว่าจะจัดการข้าได้เหรอ” เจ้านั้นพูดอย่างสบายใจ เหมือนผมไม่อยู่ในสายตาของมันเลย

 

“ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการแกได้หรือเปล่า แต่ชั้นจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นโดนแกทำร้ายไม่ได้หรอก”

 

“ปากดีนิเแก ไหนแสดงให้ดูซิว่า ไม่ได้เก่งแต่ปาก “ เจ้าหมูใช้มือขวาจับค้อนของมันที่วางไว้ แล้วยกขึ้นเตรียมทุบใส่ผม

 

แน่นอนตอนนี้ผมก็ขาสั่นอยุ่เหมือนกัน แต่ไหนๆก็จะปล่อยให้เอเรน่าโดนทำร้ายก็ไม่ได้ คงต้องวัดดวงกับเจ้านั้นดู ตอนนี้แขนขาของผมได้พักจนน่าจะเกือบเต็ม100แล้ว ถ้าสภาพประมาณนี้ ผมคงใช้ความสามารถของถุงมือได้ประมาณ 3-4 ครั้ง คงต้องวัดดวงให้ผ่านการโจมตีครั้งแรกของเจ้านั้นไปได้ก่อน

 

ผมใช้มือซ้ายวางลงบนพื้นเพื่อรับแรงกระแทกแทนขาแล้วใช้มือขวาต่อยเข้าใส่ค้อนที่เจ้านั้นตีลงมา เมื่อหมัดขวาของผมกับค้อนของเจ้านั้นโดนกัน พื้นด้านล่างรอบตัวผมยุบเป็นวงกว้าง การโจมตีของเจ้านั้นแรงไม่ใช้น้อย แต่เจ้าหมูก็ตกใจกับการโจมตีครั้งนี้เหมือนกัน

 

แขนขวาของเจ้านั้นสั่น ดูเหมือนแรงสะท้อนจะส่งไปถึงแขนของมันแล้ว ผมเลยอัพแรงเข้าไปที่หมัดขวาของผมอีกครั้ง ตอนนี้ค้อนของเจ้านั้นเริ่มมีรอยแตกออก แน่นอนการอัดแรงครั้งนี้ของผมดูจะได้ผลมาก ผมเลยดันหมัดขวาไปอย่างสุดกำลัง ทำให้เจ้าหมูยักย์นั้นเสียหลักล้มหงายหลังลง ส่วนค้อนของมันก็แตกละเอียด แต่ที่ผมเป็นห่วงที่สุดคือ เอเรน่าที่หลุดจากมือซ้ายของมันแล้วกำลังลอยตกมาจากฟ้า ถ้าปล่อยไว้เธอคงตกพื้นแล้วบาดเจ็บหนักแน่ๆ

 

ผมเลยใช้แรงขาที่มีทั้งหมดวิ่งไปตรงจุดที่เธอกำลังตกลงมา แล้วกระโดดไปกอดเธอไว้ก่อนที่จะลงพื้น แน่นอนพอถึงพื้นตัวผมที่กอดเธอไว้เพื่อรับแรงกระแทกแทนนั้นเจ็บไปทั้งตัว หลังจากนั้นผมก็ดูเอเรน่าที่ในอ้อมแขนของผมว่าปลอดภัยหรือเปล่า

 

“เอเรน่า ปลอดภัยมั้ย “

 

“อืมๆ” เธอตอบผมมาแค่นั้น แต่ดูแล้วเธอจะปลอดภัยกว่าผมเยอะ

 

ระหว่างนั้นเจ้าหมูยักย์มันก็ยืนขึ้นจากพื้นแล้วหันมาทางที่พวกผมนอนอยู่

 

“แก บังอาจมากที่มาทำกับข้าแบบนี้” เจ้านั้นวิ่งเข้ามาหาพวกผม แต่ตอนนี้ขาของผมไม่มีแรงพอจะลุกยืนได้

 

ระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะหนียังไงดี เอเรน่ายกคทาเวทของเธอขึ้นมา

 

“Freeze” ดูเหมือนเธอจะใช้เวทบางอย่างใส่เจ้าหมูนั้น ตอนนี้ที่ขาของเจ้านั้นมีก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ล็อคขาของมันไว้อยู่

 

มันพยายามจะสลัดให้หลุดแต่ยังทำไม่ได้ มันเลยหันไปหาลูกน้องของมันแถวๆนั้น

 

“พวกแกไปจัดการมัน” ทหารหมาป่าทั้งหมดทีเหลือวิ่งตรงมาทางพวกผม สถานะการตอนนี้คงจะหนีไม่รอดแน่ๆ เอเรน่าก็ดูเหมือนจะใช้เวทต่อไม่ไหวแล้วด้วย

 

ผมพยายามคิดหาวิธีเอาตัวรอด ระหว่างนั้นผมก็ไปเห็นถุงที่ใส่หินที่ใช้จุดไฟที่ผมเก็บมาจากศพทหารในป่า ผมคิดวิธีบางอย่างขึ้นมาได้ คงต้องวัดดวงกับเจ้านี้ดู ผมเทก้อนหินในถุงลงในมือขวาแล้วเอาก้อนหินบนพื้นไกล้ๆมาทุบกับมันให้มันเปลียนสีเป็นสีแดงจนเกิดความร้อน ผมกำหินทั้งหมดที่เปลียนเป็นสีแดงแล้วหันไปทางทหารหมาป่ากับเจ้าหมูยักย์แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีปามันใส่เจ้าพวกนั้นอย่างสุดแรง หินทั้งหมดวิ่งไปด้วยความเร็วสูงเหมือนลูกปืน มันทะลุผ่านร่างของทหารหมาป่าทั้งหมด และก็ทะลุผ่านร่างของเจ้าหมูยักย์ไปด้วย

 

หลังจากปาไปเรียบร้อยผมก็หมดแรงนอนลงกับพื้น สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นก่อนจะสลบไปคือเจ้าหมูยักย์ที่นอนจมกองเลือดพร้อมกับลูกน้องของมัน

 

ตอนที่ผมรู้สักตัวอีกครั้ง ดูเหมือนหัวของผมจะนอนอยู่บนของนุ่มๆ สิ่งแรกที่ผมเห็นหลังจากลืมตาขึ้นมา คือใบหน้าของหญิงสาวผมสีฟ้าที่ดูน่ารัก เธอกำลังจองหน้าของผมอยู่

 

“โคตะ!“ หลังจากเธอเรียกชื่อผม เธอก็ร้องไห้ออกมา

 

“ฉันนึกว่านายจะตายเสียแล้ว”

 

“ผมไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า” ผมพยายามจะลุกขึ้น แต่เอเรน่าไม่ยอม

 

“นายนะ นอนต่อไปก่อน”  ผมเลยต้องนอนหนุนตักของเธอต่อ

 

“เหตุการเป็นยังไงบาง” ผมลองถามเธอดู

 

“พวกกองทัพของมันตายหมดแล้ว เพราะการโจมตีของนายนั้นล่ะ”

 

“อย่างนั้นเหรอ”

 

“นายนะทำไมถึงพยายามเสี่ยงชีวิตช่วยชั้นล่ะ” เอเรน่าถามขึ้นขณะผมยังคงนอนหนุนตักเธออยู่

 

“ก็จะปล่อยให้ผู้หญิงน่ารักแบบเธอโดนทำร้ายได้ยังไงล่ะ” หลังจากผมตอบไปเอเราน่าก็หน้าแดงทันที

 

“ฉันน่ารักเหรอ”

 

“อืม น่ารักซิมากด้วย” เธอเริ่มเขินอายมากขึ้น ระหว่างนั้นก็มีคนวิ่งมาทางพวกผม

 

“ท่านผู้กล้าปลอดภัยมั้ยครับ” คนที่วิ่งมาคือ คุณลุงโอเซ่นั้นเอง

 

“ผู้กล้า!” เอเรน่าพูดขึ้นอย่างตกใจ แน่นอนทหารบริเวณไกล้ๆที่ได้ยินเสียงของเอเรน่ากับลุงโอเซ่ก็ต่างตกใจ

 

“ผู้กล้าล่ะ” “มีอยู่จริงๆด้วยเหรอ””เขาอยู่ในกลุ่มพวกเราเหรอเนี้ย” พวกทหารต่างส่งเสียงกันใหญ่

 

ระหว่างที่ผมกำลังจะพูดอะไรตอบไป ก็มีคนกลุ่มหนึ่งมายกตัวผมขึ้นรถม้าไป โดยที่ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรกับเอเรน่าเลย

 

หลังจากนั้นผมก็ได้รับการทำแผลที่ตึกใหญ่ใจกลางเมืองซึ่งเป็นที่พักของท่านนายก หลังจากทำแผลเสร็จท่านนายกก็เข้ามาคุยกับผมที่ห้องพักที่ทางนั้นจัดเตรียมไว้ให้

 

“ท่านผู้กล้าต้องขอบคุณท่านมากๆครับ ที่ช่วยเมืองของเราไว้”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่ดวงดีที่จัดการพวกนั้นได้”

“ท่านผู้กล้าไม่ต้องถอมตัวหรอกครับ คนเก่งยังก็คือคนเก่ง “

 

“ครับๆ”

 

“ช่วงนี้ผมอยากให้ท่านนอนพักรักษาตัวอยู่ที่นี้ไปก่อนนะครับ เดียวเรื่องหลังจากนี้พอท่านหายค่อยว่ากันอีกที ขาดเหลืออะไรเรียกเมดที่ยืนอยู่นอกห้องได้เลยนะครับ”

 

“ครับ ขอบคุณครับ”

 

หลังจากนั้นท่านนายกก็ออกจากห้องไป ผมเลยนอนเอาแรงต่อ เพราะแผลก็ยังเจ็บอยุ่ไม่ใช่น้อย

 

ช่วงกลางดึกของวันที่สองที่ผมพักรักษาตัวที่นี้ หน้าประตุห้องของผมมีเสียงคนพูดกัน

 

“ฉันขอเข้าไปหน่อย”

 

“จะเป็นการรบกวนท่านผู้กล้านะค่ะ คุณหนู”

 

“ไม่เป็นไรน่า เดียวฉันรับผิดชอบเอง”

 

“ค่ะๆ “ หลังจากเสียงเงียบลงประตุห้องของผมก็เปิดออก หลังจากนั้นก็มีหญิงสาวผมสีฟ้าส่วมเสื้อคลุมเดินเข้ามา ถึงไฟจะไม่สว่างมากแต่ผมก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร

 

“เอเรน่า”

 

“ท่านผู้กล้า ฉันขอเวลาสักหน่อยจะได้มั้ยค่ะ” เธอพูดกับผมอย่างเกรงใจ

 

“ไม่ต้องเรียกว่าผู้กล้าก็ได้ เรียกแค่ชื่อของผมเหมือนเดิมจะดีกว่า ผมชอบแบบนั้นมากกว่า”

 

“ถ้าท่านว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ“ ตอนนี้บรรยากาศการเกรงใจลดลง

 

“ท่านโคตะ ฉันมรเรื่องจะขอร้องค่ะ”

 

“เรื่องอะไรเหรอ”

 

“คืนนี้ช่วยทำกับฉันได้มั้ยค่ะ” หลังจากเธอพูดจบ เธอก็ถอดเสื้อคลุมออก จนทำให้ผมเห็นชุดนอนแสนบางที่เธอใส่อยู่

 

“เอเรน่า!” แต่ผมต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม เธอกระโดดขึ้นมาอยู่บนเตียงของผมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

“ไม่อยากทำกับฉันเหรอค่ะ”

 

“เปล่า แต่มันจะดีเหรอ”

 

“แน่นอนค่ะ เพราะท่านโคตะเป็นคนช่วยชีวิตฉันมาถึงสองครั้ง ชีวิตนี้ของฉันเป็นของท่านโคตะแล้วค่ะ” หลังจากนั้นเธอก็จูบผมทันที

 

แน่นอนมาถึงขั้นนี้แล้วคงจะทำอะไรไม่ได้แล้ว คืนนี้ผมเลยได้ก้าวบันไดสู่ความเป็นผู้ใหญ่เป็นที่เรียบร้อย

 

 

 

 



NEKOPOST.NET